Dankjewel…

Het zit er bijna op. Kleine meid haar kleutertijd…

Dankjewel…

… voor de pleisters op geschaafde knietjes
… voor je meeleven bij vreugde en verdrietjes

… voor het drogen van traantjes
… voor het helpen pellen van banaantjes

… voor het teder vasthouden van haar handje,
… voor het zorgvuldig bewaren van dat eerste uitgevallen tandje

… voor alle verhaaltjes die je hebt verteld,
… voor al die keren dat ze in je armen kwam gesneld

… voor de eindeloos veel dingen die ze van je leerde,
… voor je begrip toen je haar iets vroeg en zij deed nog maar eens het omgekeerde

… voor alle mooie dingen die ze maakte,
… voor ieder versje of liedje dat me raakte

… voor het helpen zoeken naar verloren fluo-hesjes,
… voor de vele wijze levenslesjes

… voor het gek doen en het grapjes maken,
… voor het vrijheid geven terwijl je steeds bleef waken

… voor het zorgeloos laten spelen,
… voor het eerlijk leren delen

… voor het eindeloze geduld,
… voor iedere zoen op iedere blauwe bult

… voor alle goeie zorgen,
… voor alle inzet, gisteren, vandaag en morgen

… voor de lieve dingen die je doet en deed,
… voor al die dingen waar ik zelfs niets van weet

… om zoveel onuitgesproken zaken
… die van mijn meisje een gelukkig kleutertje maken!

… voor alles wat je voor Lunaatje hebt gedaan,
… kan een ‘dankjewel’ eigenlijk nooit volstaan

IMG-20160529-WA0000

Ik kan het ganse schoolteam onmogelijk voldoende bedanken… Van die aller-eerste peuterdag op 18 februari 2013 tot haar aller-laatste kleuterdag op 30 juni 2016: alles was voor Luna 1 groot feest!

Ik zei het al eerder en ik zal het blijven herhalen: het gevoel dat mijn kleine meisje door iedere juf, meester, opvangmoeke, directie-lid en ander school-team-lid écht graag gezien wordt, dat gevoel is onbetaalbaar. En onbeschrijflijk.

Advertenties

Leg het maar uit…

De hele nacht naar CNN kijken. Verbouwereerd. Verstard. Verbijsterd. En ’s morgens vroeg helemaal emotioneel (en een nacht zonder slaap is niet echt bevorderlijk voor zo’n emotionele toestand) een vrolijk lief en vooral compleet onschuldig en naïef klein meisje uit haar bedje helpen… Alles voelde zo onwezenlijk vandaag. En dan wonen wij zelfs niet eens in Parijs!

De kranten staan er vol van. De beelden zijn alomtegenwoordig. Het gespreksonderwerp is duidelijk. Ik vond het dan ook niet meer of minder dan mijn verantwoordelijkheid om mijn kleine meisje in te lichten. Op haar niveau uiteraard. En met mondjesmaat. En in haar tempo. En in haar bewoordingen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al staat de televisie hier hoofdzakelijk op kindertelevisie, de mama kijkt wél naar het nieuws (meestal niet in aanwezigheid van Luna, maar toch…), kleine meid leest dan wel geen kranten, maar de foto’s op de voorpagina’s van de rondslingerende exemplaren laten weinig aan de verbeelding over, de gesprekken over terreur en IS en Parijs, daar wordt ze niet in betrokken, maar die kleine oortjes horen véél meer dan we beseffen,…

Dus vond ik het mijn plicht, mijn verantwoordelijkheid als mama om mijn 5-jarig kindje in te lichten. Een uitleg te geven over wat niet uit te leggen valt. Haar begrip bij te brengen over iets wat ik zelf niet begrijp. En liefst zonder haar angst aan te jagen, laat staan dat ze getraumatiseerd wordt.

Parijs

Prachtige foto: @playmonews

Maar goed. Het was een onderwerp dat ik niet mocht en kon uit de weg gaan. Er was hier één groot voordeel in het ter sprake brengen (op kleuterniveau) van een onmogelijk moeilijk thema: in de week net voor de herfstvakantie was het thema in Luna’s klasje ‘oorlog’. Ze leerden alles over soldaten en de (eerste) WO, over bommen en tanks, ze bezochten een oorlogsmuseum en een oorlogskerkhof,… Uiteraard was alles in haar eigen kleuter-beleving behoorlijk zwart-wit. Er waren ‘goeie’ en er waren ‘slechte’ en de ‘goeie’ wonnen en de ‘slechten’ verloren. En niet onbelangrijk: wij waren de ‘goeie’. Weinig nuance, weing grijs, alles zwart-wit. Uiteraard. Je moet eerst zwart en wit kennen en weten alvorens je een grijze nuance kan aanbrengen. Ik kan trouwens moeilijk van mijn 5-jarig meisje verwachten om nu al genuanceerd te denken als ik dagdagelijks merk dat een overgrote meerderheid van de volwassenen er niet of nauwelijks in slaagt. Of pertinent weigert om in grijze tinten te denken.

Het thema maakte indruk. En bleef hangen. En dat liet zich deze morgen ook merken in ons korte gesprekje:

Grote meid: ‘Lunaatje, weet je nog dat mama vertelde over Parijs?’
Kleine meid: ‘Jaja, jij bent daar naar toe geweest hé!’
Grote meid: ‘Ja schatje. Wel in Parijs is vannacht iets ergs gebeurd.’
Kleine meid: ‘Oei? Wat is er dan gebeurd?’
Grote meid: ‘Het lijkt er nu een beetje oorlog. Er waren stoute mensen met bommen en geweren. En nu zijn er heel wat mensen gestorven.’
Kleine meid: ‘Waren dat dan soldaten?’
Grote meid: ‘Euh… ja… Eigenlijk waren dat inderdaad een soort soldaten.’
Kleine meid: ‘Maar dan wel stoute soldaten hé!’
Grote meid: ‘Ja, dan wel stoute soldaten.’
Kleine meid: ‘Ah ja, dan waren dat de Duitsers.’
Grote meid: ‘Neen, neen, neen, het waren geen Duitsers schatje!’
Kleine meid: ‘Van welk land waren ze dan?’
Grote meid: ‘Goh, ik denk eigenlijk niet dat ze uit één bepaald land kwamen…’
Kleine meid: ‘Maar ze zullen zéker niet uit Nederland komen, want de Nederlanders die hielpen ons in de oorlog.’
Grote meid: ‘Ah ja, neen, het waren waarschijnlijk geen Nederlanders, neen, maar…’

Ik hoefde mijn zin niet af te maken. Lief klein Lunaatje huppelde vrolijk naar haar poppenhuis. Enthousiast zingend over 10.000 luchtballonnen…

Ik heb haar niet teruggeroepen. Ze heeft nu een heel klein stukje basis-info gekregen en dit was blijkbaar momenteel genoeg voor haar. Ik twijfel er niet aan dat ze straks nog wel met vragen op de proppen zal komen. Waarop ik niet altijd een antwoord zal hebben. Maar waar ik naar best vermogen en aangepast aan haar leeftijd op zal antwoorden. Zo genuanceerd mogelijk. Want ik besef maar al te goed dat haar beeld over de waanzinnigheden die nu gebeuren, zal gekleurd worden door de manier waarop ik het haar overbreng. Als ik haar nu vertel dat het moslims of islam-terroristen waren die de ‘slechte’ waren, dan zullen in haar ogen àlle moslims ‘slechte’ zijn. Net zoals in haar ogen àlle Duitsers ‘slechte’ waren. Het feit dat zij nog te weinig in staat is om nuances aan te brengen verhoogt mijn verantwoordelijkheid om meer dan voorzichtig te zijn in wat en hoe ik haar de dingen toelicht.

Luna heeft nog geen notie van religie.
Luna heeft nog geen notie van nationaliteit.
Luna heeft nog geen notie van de diepgewortelde haat die nu voor zoveel verdriet en wanhoop zorgt.

En ook al wil ik nog zo graag dat het nog làng zo blijft, ze wordt groter, ze wordt ouder en binnen afzienbare tijd zal ze wél een eigen mening hebben over zaken als religie en nationaliteit. Het is aan mij om te zorgen dat ze genuanceerd leert kijken naar alles…

Sommige dingen waren toch écht eenvoudiger toen ze nog een klein baby’tje was en mijn grootste bezorgdheid was of ze voldoende flesjes dronk en voldoende sliep…

En het helpt al hélemaal niet als er enkele extremistische idioten de hele wereld naar complete waanzin proberen te brengen…

Opnieuw vertrokken…

Nu ja, morgen toch. Maar we zijn er klaar voor. Zo ongeveer.

De vakantie was zalig. Puur genieten. Stralend weer. De meest uiteenlopende tripjes, reisjes, uitstapjes. Allemaal even leuk. Maar nu zijn we er dus klaar voor. Voor dat nieuwe schooljaar.

Naar de derde kleuterklas. De aller-laatste kleuterklas. En daar is kleine meid zich erg bewust van! Dat ze nu de ‘grootste’ zal zijn op de speelplaats. Dat het volgend jaar al naar de grote lagere school is. Al mag grote meid daar nog even niet aan denken. Eerst die derde kleuterklas. Bij juf Daisy. En we zijn er klaar voor. Denken we…

Het was dit weekend toch even alle hens aan dek. Na al die weken vakantie is het daar toch weer ‘opeens’, die eerste september. En dat vraagt toch weer wat aanpassingen…

– Het ‘bed-tijd-uur’ wordt hier de laatste twee weken terug wat scherper gesteld. Normaal ritme en zo. Om morgen niet met schaamrood op de wangen te laat te komen op de eerste schooldag. Dat ‘op-tijd-naar-bed-gaan’ lukt hier verrassend genoeg zonder veel protest. Ze is dan ook meestal compleet uitgeteld na een vakantie-dagje, dat kleine meisje van me! Al kan ik me voorstellen dat de spanning van die eerste schooldag vannacht toch voor een iets minder diepe slaap zal zorgen… Maar goed, dat ‘normale’ ritme met vaste regelmaat, dat zal hier met open armen worden onthaald. Door beide meisjes, klein en groot.

– Het winkelbriefje zag er nu ook weer nét iets anders uit. Schoolkoeken dus! Geen chocolade, individuele verpakkingen en liefst ook van het soort dat Luna lust. En ‘school-fruit’. Appels dus. Of banaan. Of druiven. Geen mango’s meer of nectarines. Die zijn niet zo makkelijk om tijdens de speeltijd zonder morsen en kliederen op te eten…

– En waar stond dat turnzakje nu ook al weer? Eind juni werd dat netjes gedeponeerd waar we het snel zouden terugvinden. Alleen weten we met de beste wil van de wereld niet meer waar. Huis van boven tot onder gecheckt. Geen turnzakje. Ik kan het tot in detail beschrijven, dat wel. Maar dat helpt ons nu geen stap vooruit. Dus. Nieuw turnzakje. Eentje van prinses Sophia deze keer. En nieuwe turnpantoffels. Paarse dit jaar.

– Zondag onthaalfeest op school. En van juf Daisy een kraaknet en nagelnieuw ‘heen-en-weer-schriftje’ meegekregen. Lunaatje mocht zelf het kleurtje kiezen. En koos appel-blauw-zeegroen. Neen, geen roze. Er waren nochtans roze exemplaren. En grote meid heeft wel 10 keer gecheckt of ze zeker was dat ze geen roze wou. Maar neen, ze wou appel-blauw-zeegroen. Goed. De roze periode is dus verleden tijd. Al wil dat hopelijk niet zeggen dat de ganse Luna-kamer van een ander kleurtje moet voorzien worden… Soit. Dat schriftje dus. Daarin staan al een hele rij afspraken voor het nieuwe jaar. Met onder andere: ‘we turnen op witte turnpantoffels en er is geen turnzakje nodig’. Oh joy! Wat leuk weer, zo’n dingen! Maar goed, de rest van de afspraken bleken wel overeen te stemmen met mama’s ‘voorzienigheid’. En hopelijk struikelt men in school niet over paarse turnpantoffels…

Ok. We zijn er klaar voor. Back to reality. Terug naar onze vaste structuur.

luna wereld

En ik heb straks een derde kleuter in huis! Hoe zotjes is dat nu niet zeg?

Gedichtendag

Het was gedichtendag vandaag. Wist u dat? Misschien wel. Nu ja, ik wist het niet. Zo’n dingen gaan nogal eens aan mij voorbij… Hetzelfde geldt voor de wisseling van seizoenen en zo. Ja, dat wéét ik dan weer wel, maar ik ben me er op die specifieke datum meestal niet zo heel erg bewust van. Maar nu heb ik voor zo’n zaken dus een vierjarig kleutertje. En vooral haar school. Want school, die denkt wél aan al die dingen. Seizoenen die wisselen, carnaval die eraan komt, of zoals vandaag: gedichtendag!

En zo kwam een trotse Luna vandaag melden dat ze een suiker-koekje meehad. En een gedichtje. Voor gedichtendag.

gedichtendag

De foto is wellicht niet helemaal duidelijk. Maar het kaartje zegt:
‘Liefde is… om uit te strooien’.

En achteraan het kaartje stond een gedichtje/liedje dat vol overgave door mijn kleine meisje werd gezongen:

Ik vind jou reuzelief, jij bent de liefste die bestaat.
Zeker weten dat dit nooit, nee nooit meer overgaat.
Ik vind jou reuzelief, jij bent de liefste, ja echt waar!
Zeker weten dat dit blijft al word ik honderd jaar!

En zo hadden we hier voor de verandering ook weer eens een emotionele mama in huis :-).

Het suiker-hartje, daarvan wist Lunaatje te vertellen dat juf gezegd had dat ze het in twee mocht breken. De helft voor mama en de helft voor Luna. Maar Luna vulde meteen zelf aan: ‘maar mama, ik denk wel dat ik het ook alleen mag opeten hoor!’

Tja…

De liefde bleek hier verder wel het thema van de dag. Want in dezelde woordenvloed deelde ze nogal zakelijk mee dat ze toch niet met Robbe kon trouwen, want Robbe had haar gezegd dat hij met zijn papa zou trouwen. Ze vond dit wel een beetje raar, maar veel tijd werd er niet aan verspild. Ze gaat nu met Elian trouwen.

Goed. Dat weten we bij deze dan ook weer 🙂

De verteltas

Vorig jaar maakten we er voor het eerst kennis mee. En dit jaar werd het al ergens in september aangekondigd: ook de juf van het tweede kleuterklasje heeft een verteltas! Een tas vol spelletjes en verhaaltjes en doe-dingen en opdrachtjes en vooral héél véél plezier! Zo’n verteltas dus. Een tas die om de beurt met een kindje mee naar huis mocht. Luna wachtte er geduldig op. Ze wist dat haar beurt nog zou komen. Geen gezeur of pruillip als andere kindjes de verteltas mee naar huis namen. Wel verlangend uitkijken naar het momet dat zij vol trots de tas zou krijgen…

En woensdag was het zover! Dé verteltas. De verteltas van Bertje Big. En het Biggenspel. En de biggentekening. En nog zoveel meer… Die mocht mee met Luna naar huis! Er werd afgesproken dat we in het weekend tijd zouden maken om de verteltas te bekijken. Met een drukke Luna-agenda vol pré-ballet, sport-academie, zwemles en kleuterdans worden zo’n dingen immers beter ingepland… Maar op woensdag aan een 4-jarig kleutertje zeggen dat ze moet wachten tot het weekend is, dat is uiteraard niet evident. Dus werd de verteltas al een eerste keer samen met oma bekeken.

oma verteltas

Omdat er weinig tijd was en de handleiding niet werd gelezen, waren er meteen al misverstanden. Met tot gevolg een mopperende mama die op zoek ging naar een verloren dobbelsteen. Om er pas na een groot half uur achter te komen dat er geen dobbelsteen bij het Biggenspel hoorde. Waarop we opnieuw op zoek moesten naar de dobbelsteen uit Luna’s eigen spelletje, die ze intussen bij het Biggenspel had gestopt om het verlies van de Biggenspel-dobbelsteen goed te maken. Zucht… Het zal ons leren om eerst de handleiding te lezen!!

De verteltas werd even opgeborgen, maar zaterdag werd hij met véél verve terug bovengehaald. En deze keer deden we het wél grondig. ’s Morgens las mama het verhaaltje van Bertje Big. En na het middag-eten ging Luna samen met opa met de verteltas aan de slag. De bijhorende uitleg werd gelezen, de verschillende spelletjes werden uitgehaald, het CD’tje werd opgelegd…

opa1

opa2

En er werd gespeeld!

spelen

Al vonden we het spelletje hier niet eenvoudig. Er werd toch wat ‘afgefronst’ en gezucht. Luna verloor soms. En Luna won soms. Waarbij dat laatste duidelijk veel leuker was dan dat eerste…

spelletjemoeilijk

Er werd ook getekend volgens het bijhorende ‘stappenplan’. Een methode die Luna fantastisch vindt! Ze leerde al ontzettend veel tekenen van Louie op televisie. Ook hij legt stap voor stap uit hoe het moet… Het biggetje tekenen lukte dan ook vlekkeloos. En het stappenplan in de juiste volgorde leggen was op zich al een héél leuk spelletje!

biggetje1

biggetje2

biggetje3

De biggen-tekening moest uiteraard ook ingekleurd worden. Met de bijgeleverde potloden uit de verteltas. Het lichtroze potlood was overduidelijk het meest gebruikte exemplaar uit de potloodtas! Wat even voor ongerustheid zorgde voor Luna, want de punt was niet scherp en het potlood paste niet in haar potloodpunter. Met dank aan mama’s oogpotlood-scherper die de buiten-proportie-potloden aankan, werd het roze potlood terug inkleur-klaar gemaakt. Voor de zekerheid zorgde Lunaatje toch maar voor een biggetje-in-de-modder. Dan had ze wat minder roze en wat meer bruin nodig. Oplossingsgericht is ze wel. Soms…

biggetje klaar

Het stempelkussen houden we nog even voor morgen.

Maar die vertel-tassen, wij zijn daar écht wel fan van! Héél leuk om de klas even in huis te halen. En goed om even ‘verplicht’ te worden om rustig met kleuter-lief aan tafel te zitten en samen te spelen. Want met een beetje schaamrood op de wangen moeten we hier wel bekennen dat we daar maar al te vaak véél te weinig tijd voor nemen…

Prinsessen-knokploeg?

Gesprekken met kleine meid hebben wel eens de neiging om onverwachte wendingen te nemen…

Zo zat lieve kleine Luna onlangs braafjes te kleuren en te tekenen aan haar bureautje, terwijl grote meid wat papierwerk aan het afhandelen was. Alles rustig, alles peis en vree en het ideale moment voor moeder-dochter-gesprekjes.

Luna: ‘Mama, weet jij wat ik later wil worden?’
Mama: ‘Neen schat, wat wil jij later graag worden?’
Luna: ‘Tandenfee!’
Mama: ‘Ah, dat klinkt leuk! Tandenfee! Niet langer prinses dus?’
Luna: *zucht* ‘Mamaaaaa! Je weet dat toch: een tandenfee is een soort prinses. Maar een tandenfee die moet werken hé, die moet overal de tandjes ophalen en centjes in de plaats leggen. Een prinses is maar gewoon prinses hé.’

Kijk nu toch eens aan. Mijn kleine meid heeft een gezonde ambitie en een nog gezondere arbeidsethos. Fantastisch! En volgens mij is ‘tandenfee’ zelfs een knelpuntberoep. Het klinkt toch wel als iets uit de zorg-sector. En is men daar niet altijd op zoek naar extra werkkrachten? Komt helemaal goed, die tandenfee-carrière.

Het bleef even stil. Maar haar kleine hersentjes werkten actief verder want van tandenfee ging het blijkbaar over naar tanden en van daar naar bijten. Wat volgend gesprek opleverde:

Luna: ‘Mama, je weet wel dat jongetje uit mijn klas (laten we hem voor het gemak even ‘Oscar’ noemen), wel Oscar had mij bijna gebeten!’
Mama: ‘Oei! Dat is niet lief van Oscar!’
Luna: ‘Nee hé. Ik vond dat ook niet lief van Oscar.’
Mama: ‘Goed dat hij maar bijna gebeten had dan…’
Luna: ‘Ja. Goed dat het maar bijna was. Maar toch was dat niet lief van hem.’
Mama: ‘Neen schat, het was niet lief van hem.’

Het bleef opnieuw even stil. En grote meid was eigenlijk best tevreden over het verloop van dit gesprek. We waren het er over eens dat bijten niet mag, maar Oscar werd niet bestempeld als ‘niet lief’, wat hij deed (of bijna wou doen), dàt werd bestempeld als ‘niet lief’. Het gedrag veroordeeld, niet de dader. Kijk, de mama blijft uiteraard maatschappelijk werkster en criminologe, dus dat moest wel érgens doorsijpelen.
We dachten hier even dat het gesprekje was afgerond en waren héél blij met het pedagogisch hélemaal verantwoorde verloop van de zaken. Ha! Dat was eigenlijk al een teken aan de wand natuurlijk. Als het allemaal een beetje té vlotjes verloopt, dan schuilt altijd wel ergens een addertje. En het bleek deze keer een grote te zijn! Want het gesprek was helaas nog niet ten einde…

Luna: ‘Ja! Gelukkig hadden mijn vriendinnetjes dat gezien!’
Mama: ‘Huh? Wat bedoel je schat?’
Luna: ‘Mijn vriendinnetjes hadden gezien dat Oscar mij bijna had gebeten.’
Mama: *voelt de bui al een beetje hangen* ‘Ah ja?’
Luna: ‘Ja! En toen heeft vriendinnetje L hem een mep gegeven.’

Huh??? Wat?? Excuseer? Even terugspoelen hoor!

Mama: *even overdonderd en sprakeloos* ‘Wat? Wat heeft L dan gedaan?’
Luna: ‘L heeft Oscar dan een mep gegeven. Omdat hij mij wou bijten. En N en E en M en S en K (de hele meidenkliek dus) die zijn allemaal héél boos op hem geworden.’
Mama: ‘Jamaar Luna, dat mag niet hé! Je mag niet slaan naar iemand! Dat weet je toch!’
Luna: *zucht* (trouwens, compleet ter zijde, maar dat gezucht moet ik haar toch ook eens afleren! Dat kan nu nog schattig lijken, maar als ze als puber bij alles wat ik zeg gaat zuchten dan wordt dat hier niet meteen een gezellige boel hoor ten huize. Maar goed, daar ging het nu niet over…)
Luna: *zucht* ‘Mama, IK heb hem niet geslaan hé! Dat deed L! En dat was alleen maar omdat hij mij bijna had gebeten. Daarom was iedereen boos op hem.’
Mama: ‘Luna dat gaat zomaar niet hé. Als kindjes jou pijn doen dan moet je dat aan de juf zeggen. Je gaat niet zélf kindjes gaan straffen of pijn doen! De juf zal hem dan wel straffen, dat is niet jouw taak!’
Luna: ‘Maar mama! IK deed dat niet, L heeft hem geslaan!’
Mama: ‘Wel, L mag dat ook niet doen!! En Oscar had jouw zelfs niet eens gebeten!’
Luna: *beetje luidere zucht* ‘Ja zeg mama, ik moet toch niet wachten tot hij wél heeft gebeten hé!’
Mama: *had niet meteen een pasklaar antwoord en moest toch even naar woorden zoeken* ‘Luna, in ieder geval: er worden geen kindjes pijn gedaan! Punt uit! Als dat wel gebeurt dan moet je dat aan juf zeggen!’
Luna: *en weer die zucht* ‘Maar mama! Ik kan toch niet steeds naar juf lopen! Het was wél speeltijd hé! En als ik altijd naar juf moet lopen heb ik geen tijd meer genoeg om te spelen!’

Waarna Luna doodleuk ging verder kleuren. En grote meid compleet verbouwereerd wat moest bekomen van het gesprek.

Mama: ‘Zeg Luna,.. Hoe was het dan met Oscar?’
Luna: ‘Die was geschrokken.’
Mama: ‘Ja, dat zal wel. Je zou voor minder!’
Luna: ‘Maar hij heeft wel niet meer geprobeerd om mij te bijten!’

Neen, dat zal ook wel niet! Arme Oscar.

not a princess

Vijf minuten geleden was ze nog een prinsesje met tandenfee-ambitie. Nu blijkt dat ze al tot een meiden-knokploeg behoort. Of zoiets…

Gezinsvormen

Woensdag was er oudercontact op Luna’s school. Ja, dat is er ook voor de kleutertjes. De focus lag voornamelijk op het ‘welbevinden van het kindje op school’. Dat kleine meid graag naar school gaat, dat merken we hier thuis iedere dag. Maar het maakt onze nieuwsgierigheid niet minder groot om te horen hoe de juf ons kleine meisje in de klas ervaart, hoe ze zich voelt in de klasgroep, of ze voldoende vlot evolueert enz… Kleine meid dus. Niet de juf. Al hopen we uiteraard ook wel dat de juf zich goed voelt in de klasgroep. Maar we kennen de juf wel een beetje en het is een héél vrolijke, lieve, betrokken juf. Dus dat zit wel goed 🙂

Anyway. Woensdag stonden wij daar netjes op tijd bij de juf. En wij, dat zijn dus grote meid en Lunaatjes papa. Want ja, dat doen we samen. Dat vinden wij ook logisch om samen te doen. Ook al doet de ‘buitenwereld’ daar vaak héél verwonderd over. We zijn samen ‘ouder’, we voelen ons samen betrokken op ons meisje, het is ‘ons’ meisje en we willen waar mogelijk zo veel mogelijk ‘samen’ beslissingen maken rond de opvoeding van onze kleine spruit. Dat lukt ons ook wel, vinden wij zelf. Uiteraard niet steeds even makkelijk of evident, maar toon ons één gezin waar alles wel steeds vlekkeloos verloopt… Oudercontacten, daar proberen we dan ook samen naar toe te gaan.

Goed. Het oudercontact verliep héél vlotjes. Ons lieve kleine meisje doet dat goed op school. Ze doet flink haar best, doet wat ze moet doen en ligt goed in de klasgroep. Wat kunnen we meer verwachten? Héél blije en trotse ouders dus, wij twee! Het ligt helaas in de aard van grote meid om toch maar op zoek te gaan naar werk- en verbeterpuntjes. Maar de juf was duidelijk: Luna is een voorbeeldige kleuter. Dat moet ik dan ook maar eens leren: zonder schroom blij, trots en tevreden te zijn :-). Werkpuntje voor de mama. Die twee breed glimlachende ouders die de school bijna zwevend uitwandelden? Dat waren wij twee. Zo blij en content met ons voorbeeldig kleutertje. En hard hopend dat àlle oudercontacten die nog mogen volgen even lovend zullen zijn. Een mens mag dromen hé…

Grote meid vond het vooral fijn om te horen dat Lunaatje goed in de klasgroep ligt. Ze hoeft niet ‘miss popular’ te zijn, dat zeker niet. Maar nu ze op een leeftijd is waar ‘sociale vaardigheden’ druk worden geoefend, aangeleerd en met gissen en missen eigen worden gemaakt, is het wél zo leuk als ze dat kan leren in een groep waar ze zich ‘veilig’ voelt, waarin ze zich opgenomen voelt, waarin ze de ruimte krijgt om alles te leren zonder het risico te lopen bij de eerste ‘misstap’ uitgesloten te worden…

Ik zie u al hoofdschuddend met u ogen draaien. Ja, ik lig daar wakker van, van zo’n dingen. Ja, ik weet dat dat niet nodig is en toch speelt dat door mijn hoofd. Ja, ik ben een overbezorgde mama. Ja, ik maak me zorgen om zaken waar ik vermoedelijk niet eens hoef mee bezig te zijn. Ja ik ben dus ‘zo een moeder’. Hoe heet dat in vaktermen? Een helicopter-mama of zo? Het is nochtans allemaal met de beste bedoelingen hoor…

gekke fiets

Ik wil vooral dat mijn kindje ‘erbij hoort’. Iedereen is anders en ik kan alleen maar aanmoedigen dat ze haar eigen unieke persoonlijkheid ten volle ontwikkelt. Maar ik hoop ook vooral dat haar ‘anders’ zijn geen reden is om niet tot de groep te behoren.

Zo ‘anders’ is mijn meisje trouwens niet hoor. Ze houdt net als haar vriendinnetjes van roze, ze zit samen met haar vriendinnetjes op dansles, ze nodigt vriendjes en vriendinnetjes uit en wordt op haar beurt uitgenodigd op speel-dates en verjaardagsfeestjes. Ze houdt net als haar leeftijdsgenootjes van Dora en Diego en moppert net als iedere kleuter elke avond opnieuw dat ze NIET moe is en dus NIET moet slapen en geniet als al die andere kindjes elke avond opnieuw dan toch van dat bedtijd-verhaaltje om dan zoals al die andere 4-jarigen als een blok in slaap te vallen.

En toch is ze een heel klein beetje anders dan de andere kindjes van de klas. Want als het bijna kerstvakantie is, dan mag zij als enige in de klas twee nieuwjaarswerkjes maken. Eentje voor mama en eentje voor papa. Want haar mama en papa wonen niet in hetzelfde huis. Die hebben elk een huis. Een feit dat voor Luna héél evident is en waarvan ze de verwondering hierover door andere kindjes hélemaal niet snapt.

Het is niet echt een ‘issue’ voor onze kleine meid. Ze heeft haar eigen band met mama en haar eigen band met papa. En ze vindt het allemaal best zo. Dat ze bij mama woont, leeft en opgroeit wil niet zeggen dat ze papa niet kent. Integendeel. Ze kan een uitgebreide uitleg geven over haar papa, mocht u haar daar naar vragen. Met papa gaat ze naar de frietjes-winkel (bij de rest van de wereldbevolking beter bekend als ‘McDonalds’), papa rijdt in een camion en in die camion heeft Luna haar eigen ‘prinsessen-camion/autostoel’ van waaruit ze kan neerkijken op alle ‘kleine’ auto’s, papa maakt bier (voor de geïnteresseerden: papa is dus brouwer en daar vindt u hier alles over), papa leerde haar hoe ze een gehaktbal in twee moet snijden (don’t ask!), papa leerde haar het woordje ‘carnivoor’ (papa vergat er wel bij te zeggen dat het niet nodig is om dat luid te verkondigen telkens mama probeert vlees te kopen),… Kortom, Luna ziet geen enkel probleem. Ze woont bij mama, maar gaat regelmatig op zaterdag op bezoek bij papa. Zo is dat.

Het maakt het onderwerp ‘gezinsvormen’ bij ons misschien nét iets actueler dan in andere gezinnen. Niet problematischer, dat zeker niet. Maar we hebben het er wel eens over. En dan valt vooral op dat Luna’s accent nét iets anders ligt dan bij andere kindjes:

* Mama een huis, papa een huis:
Voor Luna is dat de basis. Zo kent zij het. En zo denkt ze dat het hoort. De evidentie zelf. Voor grote meid was het een beetje een bevreemdende vaststelling om te merken dat kleine meid dit als ‘het’ kerngezin beschouwt. Het was immers niet het droombeeld die grote meid voor ogen had. Maar eigenlijk doet dat niet ter zake. Het is niet mijn droombeeld dat van tel is. Het is Luna’s basis die belangrijk is.  Vanuit het standpunt van ons kleine meisje is dit de basis, het wereldbeeld van waaruit zij vertrekt en waar zij de rest rond bouwt…

* Mama en papa in hetzelfde huis:
Ergens vorig jaar vond er een verhelderend gesprek plaats op de achterbank van de auto. Luna zat er samen met vriendinnetjes Maya en Ella-Marie en vertelde hen op heel indringende toon dat zij een kindje kende waarvan de mama en de papa in het zélfde huis woonden. En dat kindje was Linde! En de papa was nonkel ‘Japster’ en de mama was ‘tantaleen’. Maya en Ella-Marie keken Luna aan alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Luna daarentegen, keek alsof ze eigenhandig het befaamde Hicks-deeltje had ontdekt. Mocht ze al weten wat dat was uiteraard… Maar goed. Het was voor grote meid wel een verhelderende inkijk in het wereldbeeld van Luna. Dit is immers voor haar de uitzondering. Niet de standaard. Ze gaat regelmatig spelen bij nonkel Jasper en tante Anneleen, waardoor ze het verschil in gezinsvorm wel haarscherp aanvoelt. Maar dat staat voor haar hélemaal los van een waarde-oordeel, van een perceptie als ‘beter’ of ‘minder’ of wat dan ook. Het is anders. Dat wel.

* Eén mama, geen papa:
Dat kan dus niet volgens Luna. Er is àltijd wel een papa. Het kan dat die papa elders woont. Of dat hij gestorven is. Maar het kan niet dat er geen papa is. De mama kent weliswaar wel enkele ‘BOM’-mama’s, maar Luna kent hen niet. Dus houden we die uitleg nog even voor later…

* Eén papa, geen mama:
Idem als hierboven.

* Nieuw samengestelde gezinnen:
Hier zien we ook nog even niet aan toe. Luna is het enige kindje in de klas waarvan de ouders niet samen zijn. Alle echtscheidings-statistieken dus tegensprekend… Nieuw samengestelde gezinnen in de klas zijn er niet, of we zijn er ons toch zeker niet van bewust. Die uitleg houden we dus nog even in beraad tot we daar aan toe zijn.

* Twee mama’s:
Dat kent ze dan weer wel. Al was het even denken. Maar Lore en Janne, die hebben twee mama’s. En vorig jaar mochten we naar het communie-feest van Lore. Wat maakt dat Luna’s enige beeld van ‘een kindje met twee mama’s’ een beeld is van feest, spelen en taart. Ik hoef u dus niet te vertellen hoe fantastisch ze dat vindt!

* Twee papa’s:
Hier werd even over nagedacht. Grote meid wist niet meteen een voorbeeld, maar gelukkig let Luna goed op in de klas. ‘Ja maar, mama, ik ken wel een kindje met twee papa’s hoor. Jezus heeft twee papa’s hé. Ah ja, Jozef en God.’

Euh… Ja dus… Dat Katholiek onderwijs, dat staat écht wel volledig in de realiteit hoor!

Om een héél lang verhaal kort te maken: mama’s die maken zich véél te veel zorgen. (Of spreek ik alleen over mezelf?)