En toen kon ze fietsen…

Zo’n titel typen kost bijzonder weinig moeite. Het klinkt zelfs wat evident. Als een logische volgende mijlpaal die kleine meid bereikte. In realiteit kostte het hier allemaal nét iets meer moeite, was het een heel stuk minder evident en helemaal niet zo logisch… Bloed, zweet, tranen, een halve zenuwinzinking, hysterische buien, complete theaterstukken in het midden van de straat,… Been there, done that! En ik laat nog even in het midden wie welk aspect op zich nam.

Kijk… ik besef het wel. Grote meid is behoorlijk verwend als het op ‘volgende stappen’ van kleine meid aankomt.
– Lunaatje sliep zo’n 12u per nacht door ongeveer van zodra we uit de materniteit kwamen. I know! Ik durfde het lange tijd niet luidop toegeven omdat de meeste sleep-deprived mama’s dit niet echt breed glimlachend aanhoren…
– Geen reflex-kindje, geen huilbaby en slechts enkele dagen de gebruikelijke krampjes
– Op een goeie 3 maand at ze groentepap, kort daarna ook fruitpap. Tot op vandaag blijft het een ‘goeie eter’. Een trage eter, dat wel. Maar ze eet zo goed als alles wat haar voorgeschoteld wordt. En ze blijft tot grote vreugde van grote meid hevig fan van fruit, komkommer, tomaten en wortels. Ik kan er nog wat van leren!
– Praten ging bijzonder vlot en is sindsdien niet meer gestopt (niet helemaal duidelijk of dit bij de positieve punten hoort, maar soit)
– Alle andere ‘testjes’ van het cognitieve soort (en dat begon al in de crèche met een peuter-volg-systeem) daar moesten we ons niet de minste zorgen over maken.

Maar. Er was dus een maar. Van zodra het op grof motorisch vlak min of meer een uitdaging wordt, dan gaat het plots niet meer vanzelf. En dan is er ook écht wel wat meer nodig dan een kleine aanmoediging. Het leren stappen, dat viel al bij al nog mee. Op 14,5 maand waggelde Lunaatje rond. De uitdaging begon vooral vanaf het moment dat we er een driewieler bijhaalden. Een driewieler mét begeleidingsstok, dus zoveel moeite moest kleine miss niet doen. Maar toch… Evident was het niet.

Het hielp ook niet dat we hier te weinig ruimte hebben achter het huis om deftig rond te crossen. Het terras is wel groot genoeg, maar er staan wat hindernissen (speelhuisje, terras-tafel en stoelen, ligzetels). En voor de tuin geldt hetzelfde: die is wel ruim genoeg in oppervlakte, maar daar staan planten en een tuinhuis, een trampoline en een glijbaan-toren. Niet echt handig om met je driewieler tussen te manuovreren.

Ergens in juni in de peuterklas mochten alle kindjes hun fiets, driewieler, loopfiets of step meebrengen. Luna twijfelde geen seconde. Het werd de loopfiets. Helaas zo’n traditioneel model met vier wieltjes en niet die van het nieuwe soort waarbij het evenwicht goed geoefend wordt. If only we knew… Soit. We hadden hier nog even hoop dat groepsdruk de bovenhand zou nemen en dat het zien van klasgenootjes op een driewieler haar over de streep zou trekken. Helaas pindakaas… Luna is geen competitief beestje. Leuk voor die andere kindjes, maar zij doet haar ding.

Met die driewieler is het goed gekomen. En er werd vrij snel overgestapt op een fiets met zijwieltjes. Dat lukte naar behoren. Tot er ergens in één van haar favoriete tekenfilmpjes sprake was van fietsen zonder steunwieltjes. U begrijpt het al. De wieltjes moesten er af. Ok, dat deden we dus. Wieltjes er af. Het lukte niet. Luna verloor haar interesse. Maar ze weigerde toe te laten dat de zijwieltjes terug werden bevestigd. En de fiets vloog aan de kant. In alle eerlijkheid: het werd hier ook vaak genoeg gewoonweg vergeten…

Toen ze in de tweede kleuterklas zat (en 4 jaar was) schreven we ons in voor de ‘Kijk, ik fiets’ lessen van de gemeente. Dat verliep… euhm… ja kijk… we deden mee. Overgrote deel van de kindjes kon fietsen tegen het eind van de voormiddag. Luna spijtig genoeg niet. Het was niet ons gloriemoment, die ‘kijk, ik fiets’. Ergens halverwege de les dacht grote meid dat kleine meid het beet had, maar helaas. Plompverloren stopte ze. Waarop grote meid (behoorlijk vermoeid na een ganse voormiddag achter een fietsje aan te hollen) zei: ‘Maar Luna, je was supergoed bezig, het is toch een beetje dom dat je nu zo plots stopt!’. En Luna keihard voor de hele sportzaal en alle aanwezige ouders en sportmonitoren krijste: ‘Ik ben niet dom!!!!!’ Zucht… Ik siste nog: ‘Ik zeg niet dat je dom bént! Natuurlijk ben jij helemaal niet dom. Maar ik vond het een beetje dom dat je zo plots stopte!’. U wil niet weten hoeveel verontwaardigde blikken van geschokte ouders mijn deel waren… Bij deze: lieve ouders, u kende niet het hele verhaal. Ik noemde mijn kind écht niet dom.

Maar goed. Na de ‘Kijk ik fiets’ voormiddag werd zo’n hulpmiddel-stok aangeschaft in Decathlon. Ik had nochtans gezworen dat nooit te doen! Ik kon die twintig euro best we voor iets anders gebruiken. Maar op haar Decathlon fietsje kon geen bezemsteel bevestigd worden, dus wat doe je dan…
Er werd verder geoefend met de hulp-stok. Een groot gemak voor grote meid, dat wel. Het lijkt wel alsof je een wandelwagen duwt… Maar Luna’s fiets-talent ontwikkelde zich niet echt.
Het werd zomervakantie en het ideale moment om verder te oefenen. Maar we gingen op reis en we deden uitstapjes en er was slecht weer en vooral nog 101 excuses om niet te fietsen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al begonnen we iedere fiets-sessie vol goeie moed, het eindigde àltijd met een huilende Luna en een boze mama. Alle goeie bedoelingen ten spijt. Wat het hele fiets-gebeuren niet meteen aantrekkelijk maakte om je dag even mee op te fleuren.

De grote vakantie ging voorbij en Luna startte haar derde kleuterklas. Er was opnieuw een ‘breng-je-fiets-mee-naar-school’ moment en Luna koos zonder de minste twijfel voor haar step. Tja… Herfstvakantie, kerstvakantie, krokusverlof,… alles ging voorbij en wij dachten slechts sporadisch aan dat fietsen. Deels omdat er nu opeens ook zwemlessen waren. En die gingen/gaan ook gepaard met heel theatrale drama-scènes. Alhoewel ze nu wel kan zwemmen. Heel mooi en zorgvuldig. Technisch gezien erg goed. Ze durft van de springplank en de startblok. Maar alleen als het moet. Haar brevetje heeft ze helaas nog niet want ze weigert een volledige lengte te zwemmen. Heleboel drama. Iedere zwemles opnieuw. Al sinds september.

Soit, we hadden het niet over zwemles. Dat fietsen dus. Het fietsje werd al maanden eerder bij oma en opa gedeponeerd. Die wonen in een woonwijk. Waar het ideaal is om rustig te leren fietsen. Helaas weet Luna haar lieve opa perfect rond haar kleine vingertje te draaien. Na een huilbui van enkele minuten van ‘opa mijn beentjes zijn zo moe’, ‘opa mag ik alsjeblieft stoppen’, ‘opa ik ben echt zoooooo moe’, ‘opa alsjeblieeeeeeef’,… En dan breekt opa. En mag ze stoppen.

Tja. Dan moet grote meid ‘bad cop’ spelen. No problem. Niettegenstaande ik één vat emoties ben sinds de geboorte van kleine meid, lukt het op sommige momenten toch al vrij goed om voet bij stuk te houden. Zoals vandaag bij die verdraaide fietslessen.

Ze moest en ze zou kunnen fietsen. Ik weet niet of het zo in haar hoofd zat, maar het zat zo in het hoofd van grote meid. Met de moed der wanhoop. En een grotere fiets (want die vorige was écht te klein geworden). De voormiddag verliep ronduit dramatisch. Een huilend, krijsend, tierend Lunaatje op de fiets. Het gezichtje vol snot en tranen. Maar we bleven doorzetten… Nadat we even binnen pauzeerden viel het arme kind plompverloren met jas en al in slaap in de zetel.

Opa beloofde haar een ijs-kar-ijsje. Dat hielp wel. Beloningen met eten. Tja. Ze blijft mijn dochter uiteraard. Er werd verder geoefend. En iedere keer ging beter. De tranen bleven achterwege. Ze viel wel 100 keer, maar stond 101 keer terug recht. Luna niet aan het huilen. Mama verbazend rustig. En geleidelijk aan ging het beter. En uiteindelijk fietste ze. Alleen. Helemaal alleen. Eerst nog aarzelend, maar steeds beter. Ze fietste al even alleen voor ze het zélf écht wilde geloven. Nadat ze wel voor de 10de keer zonder mijn hulp het straatje ten einde fietste, durfde ze het opeens zelf luidop zeggen: ‘Mama, ik kan zélf alleen fietsen’.

Zo trots. Ik kon wel huilen.

Ze fietste de hele wijk door. En de volgende. En die daarnaast. En de hele weg terug. Starten en stoppen lukt nog niet echt. En draaien ook niet. Maar lieve mensen, ze fietst!!!!!

En minstens even belangrijk: ze gaat akkoord om iedere dag eens te oefenen. Want blijven oefenen wordt hier wel essentieel…

Om maar te zeggen: zo’n zinnetje ‘en toen kon ze fietsen…’, is nét iets makkelijker getypt dan uitgevoerd…

In case of emergency

Er was gelukkig geen concrete aanleiding voor, maar grote meid vond het tijd om een ‘in-case-of-emergency’ plan op te stellen ten huize Love, life and Luna.

Ja. Kijk. Zoals u weet wonen wij hier met ons tweetjes. En niettegenstaande ons huis soms wat ‘duiventil-allures’ heeft en het hier héél vaak een komen en gaan van mensen is, gebeurt het toch ook wel eens dat we hier enkel met ons tweetjes zijn, kleine en grote meid. En stel nu eens dat er dan iets scheelt met grote meid. Stel hé. Stel. ’t Is niet zo dat ik grote plannen heb om het lot ook maar enigszins te tarten. Maar stél nu. Ja, dan mag mijn kleine lieve Lunaatje niet in paniek slaan. En dan moet ze vooral goed weten wat ze moet en mag doen…

Dus. Een noodplan. Goed. Grote meid is sowieso wel goed in rampscenario’s uitdenken en bijhorende paniekaanvallen krijgen. Nu mocht het dus even écht. Preventief. Om in het zéér uitzonderlijke geval dat het nodig zou kunnen zijn vlotjes alles onder controle te krijgen.

Het noodplan werd eerst zorgvuldig uitgedacht. Met alle praktische en technische voor- en nadelen. En de uitvoerbaarheid er van. Dat laatste is nogal belangrijk. Niettegenstaande ik mijn eigen 4-jarige spruit uiteraard volgens alle ‘mijn-kind-schoon-kind-regeltjes’ het aller-slimste kindje uit mijn wijde omgeving vind, zijn er toch een aantal zaken waar moet rekening mee gehouden worden.

De hulpmiddelen moeten binnen handbereik van het 4-jarig meisje zijn. Dat geldt hier voor de meeste dingen in huis, dus dat is niet onoverkomelijk. De GSM ligt altijd wel ergens in het zicht rond te slingeren. Euh… behalve als ik hem nodig heb. Dus misschien is dit niet de beste optie. De vaste telefoon weet Luna wél goed liggen. En die ligt zo goed als altijd op de juiste plek. Eén exemplaar boven en één beneden. Dit kan dus wel werken…

20141228_151929(0)

Telefoneren met mama’s smartphone is niet haalbaar. Mama kan het nauwelijks zelf, laat staan dat ik het ook nog eens aan mijn 4-jarige moet uitleggen…
Telefoneren met de vaste telefoon, dat kan ze wel. Nu ja. Ongeveer. Ze belt héél graag met oma en opa. En met om het even wie anders for that matter. Maar mama moet de cijfertjes voorzeggen. Dan drukt ze die zelf wel in. Helaas, ons noodplan moet uitvoerbaar zijn in de situatie dat mama zelf niet meer in staat is om cijfertjes voor te zeggen. Dus daar moesten we iets op vinden…
De enige haalbare én juiste oplossing is evident: Luna moet in geval van nood 112 bellen. Dat zijn slechts 3 cijfertjes om te onthouden. Twee eigenlijk. Twee keer één en één keer twee. Al maken we het nu wel weer nodeloos ingewikkeld. 112. Dat moet ze kunnen. Mocht het ooit nodig zijn.

En daarna moet ze naar de buren lopen. Daar hoeft ze gelukkig niet zoveel voor te kunnen. Ze wéét hoe ze de garagepoort van binnenuit moet openkrijgen en ze wéét naar welke buren ze moet lopen. De buren waar ze de straat NIET moet voor oversteken. Want in geval van nood willen we uiteraard geen extra drama’s. Anders ook niet eigenlijk… De buren héél dicht bij ons, daar gaan we regelmatig langs, dus ze weet hoe ze moet aanbellen. De buren iets verder hebben een dochtertje dat slechts een jaartje ouder is dan Luna en daar gingen we ook al regelmatig op bezoek. Ook daar weet Lunaatje dus héél goed de voordeur en bijhorende bel zijn. Bijkomend voordeel: Buurvrouw is huisarts! Héél handig. Niet in het minst in geval van nood! Wellicht moeten we de buren ook wel op de hoogte brengen van ons ‘in case of emergency’ plan…

Goed. We kunnen dit. Als het nodig zou zijn. Luna ‘briefen’ verliep opvallend vlot. Al bleek ze toch een beetje een ongezonde interesse te hebben om het hele plan uit te testen. Met mama die op de grond ligt en niet meer kan spreken. En vooral het bellen naar 112. Dat wil ze doen. Nu. Meteen. Gewoon ‘om te proberen’.

‘Ik kan dat hoor mama!! Moet ik het eens tonen: 112 en dan op groen telefoontje. Hé mama! Zo was het hé!!’

Grote meid heeft het kleine meisje nu al een aantal keren gevaarlijk dicht bij de telefoon betrapt. En ook al met de telefoon in de hand. Half de toetsen indrukkend. Het moet gezegd: de stress-levels schieten dan wel héél hard de hoogte in. Die hartaanval zit er zo’n beetje aan te komen op die manier…

En dan volgen uiteraard weer boeiende gesprekken:
Mama: ‘Luna! Ik heb gezegd dat je dat alleen maar mag doen als er iets scheelt met mama en ik niet meer kan praten!’
Luna: ‘Zucht’ (echt hé, dat zuchten van haar moet ik dringend aanpakken)
Mama: ‘Wel? Kan ik nog praten?’
Luna: *op geërgerde toon*. Neen. Je praat niet. Je roept.

Misschien moet ik haar het nummer van de kindertelefoon ook maar leren…

Rounding up

Die grote vakantie waarvan we eind juni nog dachten dat die oneindig lang zou duren, die blijkt nu toch een vervaldatum te hebben. Nog een weekje om af te ronden. En daarna een nieuwe start. In een nieuwe kleuterklas. Met een nieuwe juf. En nieuwe vriendjes. Nieuwe afspraken en regeltjes. Nieuwe speelplaats ook. En nieuwe speelhoeken met nieuw speelgoed.

Door omstandigheden zag onze vakantie er iets anders uit dan we gepland hadden. Met een oma-met-gebroken-heup, het zomer-weer dat wat herfst-allures kreeg en een grote meid die eigenlijk vooral erg moe was, werd onze vakantie wat rustiger en meer thuis beleefd dan we hier gewoon zijn. Dat mocht ook wel eens. En we hebben er evengoed van genoten. Speeltenten in de woonkamer, samen koekjes bakken, 1001 tekeningen maken, filmpjes kijken, spelletjes spelen,… De tijd is voorbij gevlogen!

Maar nu zitten we écht in de ‘rounding up’ fase. Ons hoofd, dat zit al in september. En daar komen enkele specifieke voorbereidingen aan te pas. Zoals: shoppen! Want het ziet er een beetje naar uit dat september behoorlijk herfstig wordt. En kleine meid, die past écht niet meer in de herfsr-kleertjes van vorig jaar. Dus moest hier dringend gewinkeld worden. Niet naar één kledingstuk, maar naar een volledig nieuwe kleerkast-inhoud. Voor kleine meid dus. Dat laatste moest grote meid toch af en toe voor zichzelf in herinnering brengen. Kleine meid had kleren nodig. Grote meid niet. Helaas wou kleine meid geen nieuwe kleren. En grote meid wel. Er werd dus richting winkels uitgegaan met een Lunaatje dat zeurde en jankte dat ze NIET wou winkelen en dat ze GEEN nieuwe kleertjes wou. De houding van lieve kleine Luna maakte in de winkel wel een complete ommezwaai en veranderde in een ‘mama kijk hoe mooi’, ‘mama ik pas daar in’, ‘mama ik wil dit en dit en dit en dit…’. Zucht… winkelen met een 4-jarige… het blijft een uitdaging.

Goed. De september-kleren zijn aangekocht. Het is uiteraard de bedoeling dat die ook in oktober-november-december-januari-februari nog van pas komen! Maart en april mogen desnoods ook nog. In mei wensen wij warme temperaturen. ’t Is maar dat u het weet. Ook onze supermarkt-aankopen zijn inmiddels overgeschakeld naar september-modus. We gaan hier nog eens een poging doen om wat gezonder te gaan leven. Met bergen fruit en groenten. En ook de ‘school-koeken’ vonden opnieuw hun weg naar onze voorraad kast. Die ‘school-koeken’, die moeten immers aan specifieke voorwaarden voldoen. Apart verpakt, makkelijk te openen, zonder chocolade, niet te kruimeling, niet te plakkerig,… Ze stonden de afgelopen twee maanden niet meer op ons boodschappenlijstje. Maar nu dus weer wel.

Volgende week nog één weekje verlof voor kleine meid. Al zullen de ‘vakantie-voordelen’ er volgende week al niet meer in even grote mate bij zijn. Want vanaf volgende week is het opnieuw van op tijd naar bed en op tijd er uit.

Zondag gaan we al even naar school. En naar de klas. Want dan is er schoolfeest. Met onthaalmomentjes in de nieuwe klas. En kennismaken met de nieuwe juf. We zijn er klaar voor, voor dat nieuwe schoojaar.

En grote meid? Goh, dat is een iets ander verhaal. Officieel zit het verlof van grote meid er op sinds woensdagavond. Donderdag zou de eerste werkdag worden. Helaas werd het verlof opgevolgd door ziekteverlof. En voor alle duidelijkheid: neen, we zijn daar niet gelukkig mee en ja, we hadden dat véél liever anders gezien! Een ‘routine’ bloedonderzoek bracht nogal verontrustende resultaten aan het licht. Voor de ‘kenners’: een hemoglobine die onder de 8 staat dat is blijkbaar een beetje alarmerend. De vermoeidheid van grote meid kreeg meteen een medische verantwoording. Hé, dan was het dus niet alleen maar luiheid! Goed. We zijn hier opnieuw vertrokken op een weg die we spijtig genoeg wel een beetje kennen uit het verleden: afspraakjes met gynaecologen, radiologen, hematologen,… Niet het soort dates waar grote meid echt warm voor loopt, maar kom, het moet. De uitstapjes naar speeltuinen, kinderboerderijen en pretparken zijn intussen vervangen door echo’s, mammografiën en CT-scans. Het komt allemaal wel goed hoor. Uiteraard. Daar twijfelen we zelfs niet aan. Het is alleen niet het soort ‘round up’ van de vakantie waar we op gehoopt hadden.

September, dat wordt een nieuwe start. Dan sluiten we een beetje een ‘brokkelig’ verlof af. En dan beginnen we gewoon opnieuw. Met een schone lei. Dat hoort toch zo, op 1 september…

Dochters opvoeden

Even een waarschuwing vooraf. Dit wordt een goudeerlijk blogje. Zo eentje waarin ik mezelf in vraag stel. Waarin ik me nét iets kwetsbaarder opstel dan u van mij gewoon bent. Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit postje nu wel of niet zou publiceren. Maar het moet me even van het hart…

Grote opvoedingswijsheden zal ik hier niet verkondigen. Omdat ik maar al te goed en op dagdagelijkse wijze ondervind hoe dat opvoeden met vallen en opstaan verloopt. Het is gissen en missen. Het is zoeken en soms vinden. Het is aftasten wat werkt en wat niet werkt.Wijsheid uit boeken blijkt slechts zelden overeen te stemmen met de werkelijkheid. En bovenal: rationeel iets weten en/of kennen, dat blijkt een wereld van verschil met de realiteit. Maar het blijft wel altijd boeiend en leuk. Dat wel.

Goed. Even ‘to the point’ komen. Onlangs viel mijn oog op onderstaand tekstje. En het bleef maar in mijn hoofd spoken. Daarom wil ik het graag met jullie delen. Of misschien wil ik het vooral hier even ‘deponeren’ zodat ik weet waar ik het kan terugvinden als ik het ooit eens terug wil lezen…

teaching our daughters

Het is zo waar. En ook confronterend. Want wat klinkt het toch evident! Uiteraard moet iedere jongen/kerel/man die het pad van mijn dochter kruist haar op de juiste manier behandelen. Hij zal iets meemaken als hij het waagt om dat niet te doen!

Het is ook ‘makkelijk’ om dit nu met de nodige overtuiging en heftigheid hier te plaatsen. Want ze is pas drie-en-een-half. We zijn nog niet toe aan de realiteit van jongens en relaties. Hopelijk blijft dat nog een tijdje zo!!

Maar ik vind het bovenstaande tekstje vooral ook confronterend voor mezelf. Als mama. Als vrouw. Als meisje. Want hoe ik het nu draai of keer en of ik het nu wil of niet: ik zal haar voorbeeld worden. Ze zal wellicht véél voorbeelden hebben. Voorbeelden die dicht bij haar staan, voorbeelden die verder van haar af staan. Maar zo door de band genomen, op een doordeweekse dag en zeker als het om doordeweekse dagdagelijkse thema’s gaat, dan zal ik haar voorbeeld moeten zijn. Ook op vlak van relaties. En dat is toch even héél hard slikken… Na meer dan 30 jaar snap ik het ‘relatie-plaatje’ immers nog steeds niet volledig. Durf ik nog steeds in dezelfde fouten trappen. Sta ik zo ontzettend ver van een ‘voorbeeld-functie’ dat het best wel pijnlijk is! Uiteraard ken ik de ‘regeltjes’ uit het tekstje hierboven. Maar ik heb het al vermeld: tussen rationeel weten en de emotionele realiteit, daar ligt een wéreld van verschil…

Ik vind het evident als het om Lunaatje gaat. Misschien moet ik het dan ook maar even evident gaan vinden als het om mij gaat…

Er stond nog een wijsheid bij, bij die ‘richtlijnen’ van hierboven: Imagine who you want your kids to become. Be that.

Ik heb er nog werk aan, denk ik. Aan dat opvoeden. En aan mezelf.

De voornemens – update

Op 13 januari werden hier de traditionele ‘nieuwe-jaar-voornemens’ gepost. Het is te zeggen: erg traditioneel waren ze niet, ze waren eerder ego-gericht. Op het ego van grote meid dan nog wel. Wat voornemens betreft was het hier een beetje elk voor zich. Kleine meid staat zelf in voor haar eigen voornemens. Nu ja… in theorie toch.

Maar goed. Die voornemens van grote meid dus. Daar gaat het goed mee. Thanks for asking. Het helpt natuurlijk als je die voornemens héél erg haalbaar houdt. En voornamelijk leuke dingen plant. Even overlopen:

  • Het 4/5de werken. Dat is nog altijd in voege. Gelukkig maar! Want dat went geweldig snel, zo op woensdag thuis zijn… We zullen daar nog even verder van genieten! Al vliegt zo’n ouderschaps-verlof-dagje wel héél snel voorbij: kleine meid naar school, vlug boodschappen, vlug kuisen, vlug was ophangen, vlug eten klaarmaken, kleine meid ophalen aan school en de rest van de dag het Lunaatje entertainen. Geen klagen over, over dat ouderschapsverlof! We moeten hier alleen nog wat leren om die ‘vlug’ te laten vallen en de dingen wat meer op z’n beloop te laten. Who cares als het huis eens niet gekuist is of de was niet ophangt? Euh… Nu ja, grote meid dus. Die moet nog leren om het huishouden wat los te laten. Dat ‘huishouden-los-laten’ was in het pre-Luna-tijdperk zo goed als een levenswijze. Geen idee hoe het komt dat dit nu opeens een opdracht lijkt…
  • Het voornemen om dagelijks netjes opgemaakt naar het werk te trekken wordt hier stipt opgevolgd. Dat ‘netjes’ daar valt misschien nog wel over te discussieren. Tja, het is een leerproces hé mensen… Maar de mascara, eyeliner en dagcrème passen hier wel perfect in de ochtendroutine. Het helpt niet echt voor het ego van grote meid dat Lunaatje de dagcrème liefdevol ‘mama’s zalf voor de rimpeltjes’ noemt. Maar voor de rest lukt het wel aardig met dit voornemen. Heel erg ‘grown-up’ hoor, wij…
  • De avondjes uit. Ook daar werd werk van gemaakt! Het verloopt hier wel wat in pieken en dalen. Er zijn periodes waarbij grote meid drie of vier weken op rij in het weekend een avondje uit geagendeerd heeft, maar evengoed volgen dan wéken waarin alleen ‘ge-cocoond’ wordt. Oma en opa zijn hier nog steeds de enige babysitters van dienst. Misschien moet daar toch eens werk van gemaakt worden, van een ‘externe babysit’. We boeken echter ook vooruitgang op dat vlak: vorig weekend bleef Lunaatje op zaterdagavond een nachtje bij oma slapen! En dat nachtje mag al bij al succesvol genoemd worden. Voor alle partijen! Oma goed geslapen, Lunaatje goed geslapen en mama goed geslapen. Zo hebben we het hier graag. Opa heeft niet goed geslapen. Maar die was op weekend en moest in een jeugdherberg in het Brusselse overnachten. En dat was blijkbaar geen onverdeeld succes. Maar daar zitten kleine meid noch grote meid voor iets tussen. Dus. De optie om Luna zo af en toe eens een nachtje bij oma en opa op logement te sturen werd uitgetest en goed bevonden. Voor herhaling vatbaar! Dat zal die avondjes-uit van grote meid misschien wel ten goede komen… Hoe die avondjes-uit ingevuld worden, dat is dan nog een ander paar mouwen. Alhoewel. Er werden hier verschillende opties uitgetest. En allemaal goed bevonden. Maar in alle eerlijkheid, de aller-leukste-avondjes-uit, dat zijn de avondjes-uit met de ladies. Gezellig bijkletsen, lachen, giechelen, ernstige gesprekken, vooral veel girls-talk,… uiteraard mét cocktails, hapjes en lekker eten. Ik heb dat zo hard gemist de afgelopen jaren! Zonder het te beseffen dan nog wel! Want nu ze weer met mondjes-maat ingevoerd worden, die ladies-nights, is het wel duidelijk: dit heeft grote meid écht nodig. ‘Haar’ ladies. De ladies die écht àlles weten over grote meid. De ups, de downs, de grote en kleine geheimpjes, de dromen en verlangens, de nachtmerries en angsten,… Het werkt uiteraard ook in omgekeerde richting. De ladies. Dat zijn ‘wij’. De harde kern van vier single ladies. Waarvan de BFF al langst in het leven van grote meid is. We kennen elkaar al 18 jaar. U leest het goed. Nope, niet SINDS we 18 zijn, maar écht al 18 jaar lang BFF’s. Geloof me vrij, dan ken je elkaar behoorlijk goed… Dus. Die ladiesnights. Die krijgen vanaf nu voorrang. Op alles. Of bijna alles. En op iedereen. Op op bijna iedereen (tja, kleine meid blijft uiteraard prioriteit numero uno). Maar die ladies-nights, die zorgen dat grote meid zich méér voelt dan alleen maar mama. Die zorgen voor gesprekken die eens niets met Lunaatje te maken hebben (want grote meid is de enige ‘mama’ in het ladies-clubje), Die zorgen voor een ‘feel-good-mood’ waar geen enkele andere soort ‘night’ tegen op kan… Lang leve de ladies-nights dus 🙂
  • Die ‘verwennerijtjes’ voor grote meid dan… Euh, ja. Die werden een beetje héél goed ingevoerd. Zo goed zelfs dat er nu wel terug een rem op mag. Na de smartphone volgde er onder andere een impuls-citytrip naar Parijs met de BFF, werden er kleren en schoenen geshopt en werd er een beetje te weinig rekening gehouden met de bankrekening. Geen ramp hoor, we zijn hier gelukkig nog niet failliet! Maar toch, het mag gerust wat minder de komende maanden… Alhoewel… Grote meid boekte zonet een ‘glamour-foto-shoot’ voor zichzelf, kleine meid én oma. Een foto-shoot die voorafgegaan wordt door een échte make-over. Spannend! Het gaat pas door in september, dus we hebben hier nog even tijd om die laatste kilootjes er af te krijgen én om de juiste outfit te selecteren.
  • Zo’n ego-gerichte voornemens hebben ook wel andere gevolgen. Grote meid is véél bewuster met zichzelf en haar gezondheid bezig de laatste maanden. Dat is niet altijd even fijn, want zo stonden er héél wat tandarts-bezoekjes én een kleine ingreep aan die tandjes op het programma. Achteraf bekeken piece of cake. En blij dat we dat achter de rug hebben! Er wordt hier dit jaar ook gezonder gegeten én vitamientjes geslikt. Soms zijn we hier wel eens flink bezig, ja…

Er is nog ruimte voor verbetering hoor! We wàren hier bijvoorbeeld voorbeeldig aan het weight-watcheren, maar intussen werden de kantjes er wat van af gelopen. Om niet te zeggen dat grote meid deze week zo danig ver van die kant is afgeweken dat het spoor een beetje zoek is. Hoog tijd om te herpakken dus!

Maar 2013 valt tot hier toe best wel mee! Als we die eerst vier maanden even in beschouwing nemen, dan hebben wij hier toch een duidelijk positieve balans! Two happy girls hier ten huize ‘Love, life and Luna’. Fingers crossed dat die volgende ‘voornemens-update’ binnen enkele maanden even positief klinkt 🙂

Sprongetjes groot en klein.

Even een korte update over grote en kleine meid. Niet dat er zo’n grote veranderingen te melden zijn, maar we willen graag dat u mee blijft…

Dus. Laat ons maar starten met kleine meid. Na amper 4 dagjes als schoolgaande kleuter zijn toch al enkele ‘sprongetjes’ in haar ontwikkeling merkbaar. Oh, wat klinkt het allemaal pedagogisch onderbouwd en zo… Maar goed, die ‘ontwikkelings-sprongetjes’, wij zijn daar wel geweldig fan van.

  • Wat maanden en weken niet lukte, lukt nu plots wel: lieve kleine Luna telt van 1 tot 10! Met alle cijfertjes in de juiste volgorde en zonder cijfertjes te negeren. Ze had lange tijd een aversie tegen ‘3’, maar intussen lijkt de afkeer voorbij en wordt ook de ‘3’ in het rijtje opgenomen. Oef. Dat hebben we dus ook al weer gehad.
  • Ze is al een tijdje fan van verschillende ‘vormen’. Maar nu worden wandelingen / autoritjes / fietstochtjes /… nog interactiever door het voortdurend benoemen van alle cirkels, vierkanten en driehoeken. Wellicht zit juf Sara daar voor iets tussen, want we vinden niet onmiddellijk een andere aanwijsbare aanleiding voor die verhoogde interesse.
  • Ook de kleuren worden nu opeens véél meer benoemd. En juist benoemd. En er wordt gezocht naar voorwerpen, kleertjes, foto’s, afbeeldingen,… met dezelfde kleurtjes.
  • Lieve kleine Luna gaat al een half jaartje flink op haar potje. In de crèche verliep dat – letterlijk en figuurlijk- vlekkeloos. Thuis moest af en toe nog eens gewezen worden op het feit dat het toch al een tijdje geleden was dat Lunaatje pipi had gedaan en zou ze toch niet even op potje zitten? Wat telkens met een koppige ‘neen’ werd beantwoord. Sinds de schoolstart geeft kleine meid flink zelf aan wanneer ze naar het toilet wil. En liefst effectief op het toilet. Het potje wordt stilletjesaan verbannen…
  • ’s Nachts ververst ze zichzelf. Ja. Grote meid is er nog niet helemaal uit of dat zo’n positieve ontwikkeling is, want het komt we duur in de pampers, maar goed… Van zodra Luna voelt dat de pamper nat wordt, staat ze op, neemt een verse pamper uit de verzorgingstafel, doet haar pyamabroek en natte pamper uit, trekt haar verse pamper aan, pyamabroek terug aan en kruipt terug in haar bedje. Zelfstandig meisje! Héél flink en zo! Maar ’s morgens vindt grote meid dan zo’n 3 of 4-tal nauwelijks gebruikte pampers in het Luna-kamertje.
  • Aankleden doet ze zo goed als helemaal alleen. Alleen voor T-shirts en truien heeft ze nog wat hulp van mama nodig. Ah ja, want dat moet helemaal over het hoofdje en soms blijft zo’n T-shirt al eens halverwege ‘blokkeren’. En dan is het van ‘help mama! Is donker!’. Maar voor de rest: ze doet dat goed! En het lukt zelfs behoorlijk vlot… Wel even opmerken dat grote meid ALTIJD de avond voordien de kleertjes kiest en klaarlegt. De kledingkeuze aan Luna overlaten, daar zijn we nog lang niet aan toe… Al vindt ze zelf van wel.
  • Op vlak van ‘taal’ en spreken is er hier nog nooit een probleem geweest. Lunaatje is een spraakwaterval en begon al héél vroeg te praten. Maar sinds de schoolstart is ook op dat vlak opnieuw een sprongetje gemaakt. Werkwoorden worden juist vervoegd, er worden volzinnen gesproken,… Ze wordt groot!
  • Voor alle duidelijkheid: we hebben hier zeker geen wonderkind in huis! Het gaat eerder over ‘sprongetjes’ dan over grote kloven die overbrugd worden! En niet alles gaat altijd van een leien dakje. Haar enthousiasme voor school, bijvoorbeeld. Ze is nog steeds blij om naar de klas te gaan en juf Sara blijft haar grote held. Maar die speelplaats, daar blijkt ze niet zo’n geweldige voorstander van. Woensdagmorgen was er al een klein pruillipje, maar deze morgen was er sprake van een heuse huil- en krijsbui! Inclusief schoppen, slaan en een impressie van een gekeeld varkentje geven… Niet leuk om haar zo achter te laten!

Oh ja, ik zou het hier ook nog even over grote meid hebben. Die maakt eigenlijk niet zo bijzonder veel noemenswaardige sprongen hoor… Maar met wat goeie wil vinden we er wel enkele:

  • Inmiddels is grote meid aan haar 5de week Weight Watcheren toe. En er is inmiddels ook 5kg af! Woohoo!! Blij, blij, blij! Dat gaat bijzonder vlot eigenlijk. En dat Weight Watcheren online, wij zijn daar wild enthousiast over. Geen bijeenkomsten, geen verplaatsingen, geen wekelijkse betalingen. Maar gewoon thuis, achter de computer. Braafjes invoeren wat werd gegeten. En de computer rekent dan de punten uit. Er wordt hier nu véél evenwichtiger en gezonder gegeten. Zonder zware inspanningen. Yep! Wij zijn fan!
  • De grootste aanpassing was de regel ‘drink 2 liter water per dag’. Aangezien grote meid niet gewoon is van uberhaupt iets te drinken, was dat wat minder evident. Maar na enkele dagen zat de nieuwe gewoonte er al in. En we moeten nu ook al niet meer na ieder glas naar het toilet spurten. Het went blijkbaar… En de cola-light verslaving is verdwenen als sneeuw voor de zon. Ha ja, want na 2 liter water is er écht wel geen ‘dorst’ meer over om ook nog eens cola light te drinken.
  • Grote meid leert warempel nog behoorlijk koken door al dat punten tellen. Er worden hier nu dagelijks inspanningen gedaan om een gezonde, lekkere maaltijd op tafel te toveren. Voorlopige favoriet: de gratin van macaroni, tonijn en mozarrella. Njammie! Vanavond staan er twee tortillawraps met garnalen, tomaatjes, courgette, champignons en guacamole op de menu. En dagelijks versgemaakte tomatensoep. Krijgt u al honger?
  • Sinds Lunaatje naar school gaat moeten we hier opeens rekening houden met schooluren! Was dat even wennen! Want glijdende uren op het werk en een flexibele crèche, dat is nu helaas van geen tel meer. Om 8.30u gaat de schoolbel en Lunaatje moet voor het belgerinkel op de speelplaats zijn. Dus staan we hier nu flink en voorbeeldig iedere dag om 7u op. Een vast uur om op te staan. Dat zijn wij niet gewoon. Maar het doet ons duidelijk wel deugd… Geleidelijk aan wennen we wel aan dat nieuwe ritme!
  • ’s Avonds wordt het Lunaatje ook wat vroeger in haar bedje gestopt. Om 19u is de kleine meid behoorlijk uitgeteld, dus het ‘naar-bed-gaan-ritueel’ werd hieraan aangepast. En grote meid gaat ook wat vroeger slapen. En kijk: wij zijn beter uitgerust! De gezonheidstips schrijven hier zichzelf tegenwoordig…
  • Dat nieuwjaars-voornemen om eens meer uit te gaan, dat werd hier de laatste tijd nogal letterlijk genomen. Afgelopen weken ging grote meid ieder weekend uit eten. Ieder weekend, ja! Met oneindig veel dank aan babysitters oma en opa! Maar we zullen het volgend weekend misschien toch wat rustiger houden. En de babysitters ook eens een vrij weekendje gunnen… Al staat er wel een zaterdagavond met de BFF op de agenda! Tja, dat sociale leven krijgt in 2013 ook een boost, zeg :-).

Er is nog véél ruimte voor verbetering, maar wij doen ons best, hier ten huize ‘Love, life and Luna’…