Tsunami vol hartjes.

De voorbije weken werd mij steeds nadrukkelijker gevraagd ‘of ik niet dringend ne keer moest bloggen?’.

Niet helemaal toevallig kwam die vraag telkens van mensen die mij en Luna van ver of van dichtbij wel kennen. En net daardoor behoorlijk goed op de hoogte zijn van het feit dat onze zomer overspoelt werd door een tsunami van… ja, van wat allemaal? Nieuwe mensen, nieuwe emoties, nieuwe ervaringen,… Om heel eerlijk te zijn: een compleet nieuw leven! Zo voelt het niet alleen, zo is het ook wel echt.

Oorzaak van de tsunami: mijn bink, mijn grote liefde.
Ik ben er nog niet helemaal uit op welke manier ik hem hier blog-gewijs zal (be)noemen, maar jullie snappen wel wat ik bedoel…
Ik zou hier maar wàt graag een bloemlezing neertypen over hoe fantastisch hij wel is. Mijn brandweerman! (Inclusief six-pack, maar sssht… hij wil liever niet dat ik daarover loop te stoefen 😉 ). Mijn ideale man. My perfect match. Maar daar wordt de bink dan weer verlegen van, van zo’n bloemlezing. En ik wil hem wel houden, die bink. Dus moet ik toch ietwat rekening houden met zijn wensen. Denk ik.

Zoveel te vertellen, maar zo moeilijk op papier (of op computer te krijgen). Om het makkelijk te houden, beperk ik me voorlopig even tot de ‘essentials’:

– Er was een eerste kennismaking vorig jaar. En alles klopte. Maar wie grote meid kent, weet dat in haar een groot miskent talent verborgen zit om te zoeken naar dat éne kleine minuscule puntje waardoor ze zich toch maar niet moet openstellen. En zich achter een vertrouwde veilige muur mag blijven schuil houden.

– Grote meid vond toen de afstand tussen beide huizen onoverkomelijk. I know. Let’s not mention it again…

– Grote meid is nogal koppig in zo’n zaken en hield vol.

– De grote liefde bleek nog nét iets koppiger in zo’n zaken en hield net iets langer vol. Of eerder: de grote liefde vertoonde een nooit eerder geziene dosis geduld. Maar écht! Gigantisch veel geduld…

– Toen de koppigheid van grote meid voorzichtig begon te wankelen, bleek er opeens een schoonmama op te duiken. En geen schoonmama uit flauwe mopjes of slappe comedy’s. Maar een schoonmama uit de duizend. Eentje waarvan bleek dat ze al weken aan de zijlijn stond de supporteren. Zonder dat grote meid doorhad dat er een zijlijn was. Of een hoofdlijn. Of wat dan ook. Het zorgde er in ieder geval voor dat de koppigheid geen stand hield.

– Er volgde een ‘date-uit-de-boekjes’. In het favoriete tapas plekje van grote meid. De tapas schotels bleven zo goed als onaangeroerd. Wegens een veel te leuke interessante boeiende gesprekspartner. En sindsdien is alles anders. Alles.

– Die afstand, daar hebben wij het nooit meer over. Dat is voor ons zo’n ‘non-issue’. Het is wél iets waar we door onze omgeving regelmatig worden op aangesproken. Voor wie er zich zorgen over zou maken: van deur tot deur is het exact 1u rijden. Soms zelfs maar 50min, maar voor het geval er onbemande camera’s meelezen: 1u hoor! Echt waar, exact 1u.

– Grote én kleine meid waren/zijn/blijven compleet verkocht. Compleet. Alle twee. Want dat was wel een niet-onderhandelbaar punt. Wij komen in 1 onlosmakelijk pakketje, kleine meid en grote meid. De dag na die ‘tapas-date’ volgde er een ‘speeldorp-date’. Om te checken of het tweede meisje ook verliefd werd. Dat bleek helemaal het geval. En omgekeerd moest er ook van zijn kant liefde genoeg zijn voor twee meisjes. Dat bleek niet het minste probleem te zijn. Het sprookje werd alleen mooier, want de prins bleek ook een pakketje te vormen. Hij kwam met twee prinsesjes. Eentje 2 jaar ouder dan kleine meid en eentje 1 jaartje jonger dan kleine meid. Drie prinsesjes dus. In every sense of the word. Onze roze bubbel werd alleen maar groter. En nog rozer. De K3, Prinsessia, Frozen- en andere girly merchandise draait hier op volle toeren!!

– Ergens halverwege de zomer volgde ‘het aanzoek’. Regelrecht uit een filmscenario: Zwoele zomeravond, heldere sterrenhemel, meest perfecte locatie, onder een treurwilg die vol romantische lampjes ging,… En ja, hij ging op z’n knie. En ja, natuurlijk moest ik janken. En ja, uiteraard zei ik ja. Het kostte mij alle moeite van de wereld om hem te laten uitspreken en al niet meteen ‘ja’ te roepen na z’n eerste 2 woorden… En ja, het is de mooiste ring die ik ooit zag. Wat misschien nog moeilijk wordt als we straks een trouwring moeten kiezen…

– De hele zomer-tsunami-vol-liefde in 1 blogje samenvatten is onmogelijk. Maar neem het even van mij aan… in snel-tempo: we kregen er een zalige schoonfamilie bij, inclusief de meest gezellige familie-uitstapjes, etentjes en feestjes. Alle puzzelstukjes blijven maar in elkaar klikken en alles blijft zo hard kloppen. Het ene warme gezinsmoment volgt het andere op. Of het nu op uitstap was of samen in de tuin… alles blijft zo ‘juist’ aanvoelen. We hebben ‘onze’ zomer afgerond zoals het hoort met prinsesjes: drie dagjes sprookjes-leven-in-de-efteling…

Dat er rond ons hier en daar wat verzuurde opmerkingen zijn, dat weten we wel. Van mensen die eens met hun ogen rollen. En vinden dat we veel te snel gaan. Ieder zijn mening. Ieder zijn leven. Gelukkig zijn ze zeldzamer dan de oprecht lieve reacties die we krijgen. Gelukkig zien de meeste mensen ons geluk. En dat van onze meisjes.

Alles in 1 blogje krijgen is niet mogelijk.
Maar nu jullie terug wat mee zijn in ons verhaal: er zullen nog heel wat blogjes volgen:
– over Love, Life and Luna³
– over leven met 3 prinsesjes in huis
– over compleet ‘outnumberd’ zijn (3 kinders vs 2 ouders, we’re losing in numbers already!)
– over dat niet langer happy-single-mommy zijn (want nu nog véél meer happy en nog véél meer mommy en helemaal niet meer single. I’m telling you, daar zullen nog wat blogjes over geschreven worden!)
– over leven als blended family
– over nieuwe ritmes, nieuwe routines, veel meer moe zijn, veel meer blij zijn, iedere emotie 3 keer zo hard beleven, alle liefde 3 keer zo intens voelen,…
– en er volgen ook nog wat berichtjes over het voorbereiden van een trouw! Ah ja! Uiteraard! No longer a bridesmaid, finally a bride!
– over het leven met een man in huis (ja kijk, dat is nieuw hé voor ons, een man in huis… dat brengt toch hier en daar wat veranderingen met zich mee hoor!)

En ook over Luna uiteraard! Want kleine meid is steeds minder klein. Ze werd 6 deze zomer. 6 begot!! Hoe kan dat nu al… En ze is geen kleutertje meer. Grote meid heeft het nog steeds niet helemaal verwerkt. Maar de realiteit is keihard: ze zit nu écht in het eerste leerjaar. Inclusief grote boekentas en huiswerk. En ook al regelmatig halfslachtig puber-gedrag. De eerste ‘oh my god mama!!’ is hier al de revue gepasseerd. Mét oog-rol uiteraard…

Er zal dus weer geblogd worden, hier op Love, life and Luna³.

Maar nu nog even nagenieten van onze magische zomer.

zee met ons drietjes

En onze tsunami vol liefde ❤ ❤ <3.

En toen gingen we op reis…

Het stond niet meteen op onze planning dit jaar, een reisje naar het buitenland. Ons jaarlijkse Efteling-driedaagse buiten beschouwing gelaten zou het opnieuw een stay-cation worden. We vinden dat wel plezant, zo’n rustvakantie in eigen huis en tuin.

Maar kijk. Tot onze eigen verrassing was er opeens sprake van een reisje. Zeg maar ‘reis’. Naar Polen, het thuisland van nonkel Tijs zijn vriendin. Tien dagjes bij de ‘schoonfamilie’. Samen met oma, opa en nonkel Tijs ‘himself’. Alles werd gepland, geregeld en voorbereid. Het enige wat wij moesten doen was zorgen voor vrijaf op het werk, gevulde valiezen en op tijd klaar staan. Dat lukte nog wel…

De heenreis zou met de wagen gebeuren, de terugreis met het vliegtuig. Ah! Ja! Dat werd dus een uitdaging! Met een bijna 5-jarige kleuter een auto-tripje van zo’n kleine 14u… Oh boy! Er werd een gans entertainment-programma uitgestippeld, de frigo-box werd volgestouwd met Luna-proof eten en drinken en we zouden ’s avonds vertrekken zodat ‘het-meisje-dat-nooit-moe-is’ hopelijk toch een klein beetje zou wegdommelen.

Tijdens de eerste 20km van de reis heeft kleine meid gekleurd, getekend, DVD’tje gekeken, gezongen, spelletjes gespeeld, een appel gegeten, een koek gegeten en een sapje gedronken. Waarmee ons uitgekiende entertainment-programma na minder dan een kwartier uitgeput was. En de eerste ‘is het nog ver? ’s zich lieten horen…

Goed. Er werd veel gestopt. Beentjes gestrekt. Iets gegeten. Iets gedronken. Dringende toilet-stops werden ingelast. Dringende toilet-stops werden nog dringender door gesloten toiletten. Er werden uiteindelijk ook toiletten gevonden die niet gesloten waren. Als de hoogdringendheid van een toilet-bezoek groot genoeg is dan blijken onze eisen rond hygiëne en netheid van het desbetreffend toilet ook nét iets minder prioritair. Zo leert een mens weer bij over zichzelf…

Soit. De reis verliep vlot. En Luna leek zich heel goed te ‘settelen’ in dat lange auto-reizen. In die mate zelfs dat ze bij het instappen na elke tussenstop met de nodige vanzelfsprekendheid polste: ‘ok, wie mag er deze keer mijn kussen zijn?’. Waarbij het naar haar eigen aanvoelen duidelijk een gunstmaatregel was om haar kussen te mogen zijn. De keuze ging telkens tussen grote meid en opa. Aangezien nonkel Tijs achter het stuur zat en oma co-piloot was. Grote meid won telkens de ‘kussen-strijd’. Tja, grote meid heeft dan ook nét iets meer ‘kussen-kwaliteiten’ dan opa. Iets waar we niet steeds onverdeeld gelukkig mee zijn. Maar nu kwam het wel goed van pas. Want ‘kussen’ zijn is nét iets leuker dan aan het andere uiteinde van grote meid moeten postvatten. Opa heeft meer dan eens een Luna-voetje tussen de ribben gevoeld…

Of ze ook goed lag, op dat ‘kussen’? Hmm…
Grote meid: ‘Luna, lig je goed om te slapen?’
Kleine meid: *kribbig*: ‘Neen! Ik lig niet goed! Mijn tanden passen niet op elkaar!’

We hebben niet verder gevraagd. Na bijna 5 jaar kleine meid leer je hier wel om af en toe bizarre gesprekken gewoon te laten voor wat ze zien en er vooral niet verder op in te gaan als het kleutertje in kwestie kribbig is. Want kribbig evolueert meestal in de richting van ‘kwaad en lastig’ en dat eindigt dan weer hoogstwaarschijnlijk in een huilbui. En aangezien we nog wel enkele honderden kilometers voor de boeg hadden leek het ons veiligst om een kribbig meisje mét tanden die niet op elkaar pasten te laten inslapen op het kussen dat niet goed lag…

DSC04478

Maar al bij al is de auto-rit héél vlot verlopen. Véél vlotter dan we zelf ooit hadden gedacht. We werden met open armen ontvangen in een aangenaam warm Pools dorp. Waar al snel bleek dat Luna (en grote meid) in een prinsessenkamer mochten slapen.

11752009_10207322844892161_2664267991478090000_n[1]

En waar eigenlijk de rest van de 10-daagse in het teken zou staan van lieve kleine Luna’s eerste echte buitenlandse ervaring. We zwommen in een rivier met warm-water-bron,

IMG_7620

we gingen shoppen in een winkelcentrum met véél speelpleintjes,

IMG_7677

we gingen zwemmen in héél mooie thermen (en nonkel Tijs leerde Luna met het hoofje onder water gaan zonder dat dit door een huilbui werd gevolgd!), we dineerden in een écht kasteel, we vaarden mee met een heuse piratenboot, we bouwden zandkastelen,

IMG_7702

we zaten in een reuzenrad, we deden van ‘sight-seeing’ met een toeristenbusje, we aten héééééél veel ijsjes en gingen héél veel op restaurant,

IMG_8041

we bezochten het grootste échte bakstenen kasteel van de hele wereld, we gingen naar een échte zoo-safari en Luna kreeg haar eerste heuse manicure.

IMG_8238

IMG_8353

IMG_8491

manicure

En we deden nog zoveel meer… Het werd een reis om nooit te vergeten. Vol ‘eerste keren’ en grote belevenissen. Luna genoot. Wij genoten. En we genoten van Luna die genoot.

Kers op de taart was de terugreis. Want die was met het vliegtuig. Een écht vliegtuig. Méér nog: een roze vliegtuig!!

wachten luchthaven

met valies in luchthaven

In het vliegtuig

Een reis met het héle gezin. Met oma en opa en nonkel Tijs en Anja… Dat het leuk zou worden, dat hadden we wel verwacht. Maar het werd écht onvergetelijk. Fantastische belevenis!

roze vliegtuig

My sweet valentine

Of je nu voor- of tegenstander bent, of je het nu allemaal één commerciële rommel vindt of je liever laat meedrijven in alles wat de zeemzoete omkadering voorschotelt… één ding staat vast: een dag doorgebracht met de liefde van je leven, dat is ongeacht de datum, altijd een schot in de roos….

Dat is hier niet anders. Ook niet op valentijn. Al was de planning op valentijn wel heel erg strak. Vooral voor Luna dan… Het was niet helemaal zo voorzien, maar haar dagje zat misschien net een beetje té propvol verrassingen, feestjes en leuke dingen.

We zijn hier bijna traditie-gewijs gestart met een verwen-ontbijt. Met héél veel zoets en lekkers. Kwestie van het suikergehalte al van ’s morgens vroeg de hoogte in te jagen.

ontbijt

Er volgde, uiteraard, een zaterdagse dansles voor het kleine meisje. Wat voor mama een ‘opening’ in de agenda betekende van welgeteld drie kwartier. Dankzij een tip van een lieve, attente vriendin (dank u Fanny!) werd koers gezet naar de buurgemeente, waar een volledige voorraad Frozen-spulletjes werd aangeslagen.

frozen

Ik hoef u niet te vertellen dat dit op méér dan goedkeuring kon rekenen van het kleine meisje…

Aangezien strakke tijdsplanningen geen ruimte laten voor uitgebreid of gezond koken, werd hier als noodoplossing geopteerd voor ‘papa’s frietjeswinkel’. Luna blijft het verrassend vinden dat die frietjeswinkel dus niet alleen met papa kan bezocht worden, maar dat mama blijkbaar ook de weg naar de McDonald’s kent.

Daarna was het feest. Voor kleine meid toch. Want ze mocht naar het verjaardagsfeest van een klasgenootje. Niet zomaar een klasgenootje. Maar wel het feestje van Robbe. Dé Robbe dus, waar ze op verliefd is. En mee gaat trouwen. Van zodra Robbe zijn plannen om met zijn papa te trouwen aan de kant heeft geschoven, that is… Goed. Vier jaar oud. En op valentijn naar een feestje met en van de jongen waarop ze verliefd is. Zou het héél erg fout zijn om als dertiger stiekem een beetje jaloers te zijn op je vier-jarige kleuter?

Omdat zo’n dag-vol-leuke-dingen uiteraard best hélemaal over-the-top is werd nichtje Linde opgehaald voor een logeerpartijtje. En niet zomaar een logeerpartijtje. Ha neen! Luna vraagt al zo lang om te kamperen… Dus dan kamperen wij! In de living! Met een echte kampeertent! Inclusief alle slaapgerief en lichtjes. En met de haard als kampvuur…

kamperen

Er was een héél klein beetje lichte ontgoocheling bij Luna toen bleek dat mama niet van plan was om de touwtjes met de stokken in de grond te kloppen. Maar er zijn grenzen hé mensen… En vooral een harde livingvloer. Dat ook.

popcorn

Er was verder ook nog popcorn. Die er héél vlotjes inging bij de meisjes!! En nadat het kleinste meisje in bed lag, werd er met het eigen Luna-meisje een mini-vuurtje gemaakt. Met een theelichtje. En werd er een échte marshmellow boven geroosterd. Waarna de houten brochettestok vuur vatte en we bijna een écht brandje hadden. We kwamen ook vrij snel tot de conclusie dat marshmellows eigenlijk niet zo heel erg lekker zijn. Maar goed. Er was nog altijd die popcorn. En sapjes. En slapen in de tent. Of spelen in de tent.

kaarsje

Luna kaarsje

En daarna doodmoe met het nieuwe Frozen-dekbed en in de nieuwe Frozen-pyama toch maar door mama naar het échte bedje gedragen worden. Om daar compleet uitgeteld haar valentijn-dagje af te ronden…

Sinterklaas

Wat is het alweer lang geleden dat hier nog eens een postje verscheen… Niet dat hier niets te beleven viel, wel integendeel. Maar de tijd om het hier ook effectief eens neer te typen ontbrak.

Maar kijk, soms zijn er van die blogberichtjes die nu eenmaal ‘moeten’. Een beetje meer voor de archieven dan voor de lezer zeg maar… Al mag u uiteraard gerust meelezen/meekijken.

Sinterklaas dus. Want dat was hier het grote evenement vorig weekend. En dat was zoals gebruikelijk hier ten huize opnieuw compleet over-the-top.

Zo’n feestweekend start hier op vrijdagavond in het gezelschap van oma, opa, mémé en nonkel Tijs. En met een feestmaaltijd. Gourmet deze keer. Handig om begin december het gourmet-toestel boven te halen. Dat zal deze maand ongetwijfeld nog wel van pas komen.

DSC03807

Fijn gezelschap, lekker eten en ‘hoog’ bezoek.

DSC03818

DSC03822

De Sint had zijn administratie goed geregeld en gelukkig bleek uit het boek van de goedheilige man dat Lunaatje erg voorbeeldig en flink was het afgelopen jaar. Met de dure belofte om dat ook het komende jaar zo te houden werd door Sint en zijn entourage beloofd om ’s nachts terug te komen mét geschenkjes.

DSC03834

De ‘geschenkjes’ bleken ook dit jaar nogal groots uit te vallen. En kleurden het halve huis roze.

DSC03854

DSC03855

Ja, we beseffen hier dat het er over is. Ja, we beseffen dat het véél en véél teveel is. Ja, we beseffen dat dit niet meer helemaal ‘normaal’ is. Maar mag het even aub? Laat mij dat nu even doen. Dat Sint-moment is hier duidelijk meer een moment voor en door grote meid dan iets anders. Grote meid beschouwt dit als één van haar hoogtepunten van het jaar. Genieten van een stralend en dankbaar kindje. Dat een beetje overdonderd werd door alle verwennerij. Laat mij dat nu even. Zonder dat ik mij hiervoor tegenover de halve wereld moet verantwoorden…

Traditiegetrouw en voor ons persoonlijk archief volgt hier een korte inventaris:
– 3 prinsenssenkleedjes
– 4 balletkleedjes
– Een gigantisch bemeubeld poppenhuis
– 1 rapunzel-barbiepop
– 1 ‘koninginnen-cape’
– assortiment kroontjes, ringetjes, armbanden, kettingen,…
– een sprookjesboek
– prinsessenhakjes
– prinsessenpantoffels
– een auto-mat-tapijt
– autootjes
– 4 prinsessenpuzzels
– 1 wolf (met een omaatje in zijn buik)
– 1 opbergkoffer (geen overbodige luxe zo bleek…)

Een beetje té dus. En eigenlijk niet eens een beetje. Maar zo zalig. Dat gezichtje.

DSC03866

Gevolgd door héél veel zoentjes en knuffels. En spelen, spelen, spelen,…

DSC03869

DSC03881

Intussen werd hier door ‘de grote’ mensen uitgebreid ontbeten. Pistolets, boterkoeken, chocolade, koffiekoeken, warme chocomelk, picknickjes,…

DSC03864

Overdrijven is hier een beetje een gewoonte aan het worden. Maar we genoten. En ‘we’, dat was dus grote en kleine meid, oma en opa en nonkel Tijs en mémé en Lunaatjes papa.

DSC03862

Jef en Luna sint

Wij genoten. Luna genoot. Alleen maar gelukkige mensen hier in huis…

DSC03894

Boek en boef

Weekends zonder specifieke plannen. Kent u die? Dat zijn van die weekends die rustig starten maar héél snel volgepropt raken met het ene evenement na het andere. Hier althans… Meestal (en gelukkig!) allemaal even leuk… Maar soms wel een beetje druk.

Dit weekend wordt er hier zo eentje. Zaterdag werd nog al bij al rustig gestart met de wekelijkse kleuterdans. Na de ‘billen-boogie’, de ‘wiebelpolitie’ en het ‘zonder-kapstokjes-dansen’ (de danstermen zijn niet meer wat ze vroeger waren…) was het plan hier om de rest van de zaterdag rustig te cocoonen.

Dat draaide toch nét iets anders uit. Want dit weekend organiseerde een enthousiast koppel hier in het dorp een tweedehandsboekenbeurs. Met verwenbordjes bij de koffie/thee/wijn/… Vandaar hun niet mis te verstane titel voor het evenement ‘boek en boef’. We zouden ‘eventjes’ binnen springen. Ha. Ja. Wij dus. En eventjes. Op een plaats waar duizenden boeken aan spotprijzen werden aangeboden? Hmmm…

Het werd al snel ‘de rest van de voormiddag’. Zalig snuisteren en een gigantisch aanbod aan boeken met de meest uiteenlopende thema’s, recent en minder recent, maar allemaal aan de wel héél erg democratische prijs van 0,50 euro tot 3 euro!! Boeken waar ik al stond naar te watertanden deze week, maar die in de boekhandel zo’n 25 euro kosten. En die kreeg je hier cadeau voor 2 euro!! Ja, dan hoef je er voor ons geen tekeningetje bij te maken…

Kleine meid leefde zich uit in het aanbod kinderboeken. Iedere boek waar ook maar iets of wat roze of glinsters op te vinden was, werd met héél veel aandacht gekeurd. En bijna altijd goed bevonden. Het terugleggen van boeken ging gepaard met het nodige tegenstribbelen en argumenten aanhalen waarom Luna dat boek toch écht in haar collectie wilde. Kiezen, het blijft moeilijk. En het blijft ook altijd een beetje verliezen.

tiny op ballet

Dat was voor grote meid niet anders. Het liefst bleven we er het ganse weekend plakken, tussen al die boeken, al die verhalen, al die mooie vertellingskes… En wat prijs ik mezelf gelukkig met een dochtertje dat al even gek is op lezen en voorgelezen worden als de mama…

Luna vond er al snel een vriendje dat zonder twijfel even gek is op boeken als mijn kleine meisje.

warre

De vier-jarigen keuvelden gezellig over hun aanwinsten en wisselden de verhaaltjes vrolijk uit. Hij koos voor ridders en dinosaurussen. Zij koos voor prinsessen en danseressen. Maar elkaars boeken, die vonden ze best wel interessant!

warre en luna

Zàlig vind ik dat, om haar zo bezig te zien! Genietend. Steeds opnieuw genietend. Van alles wat ze op haar weg tegenkomt. Vriendjes, boeken, verhaaltjes,…

En verwen-cola’s. Die ook. Want naast de ontelbare boeken was het evenement wél getiteld ‘boek en boef’. En een organisator die doceert op hotelschool Spermalie, die heeft wel een reputatie hoog te houden. Wat zonder meer en met verve lukte! Onweerstaanbare versgemaakte chocomousse en soesjes… En aan even democratische prijs als de vele boeken die centraal stonden.

'boef'

Wie er zin in heeft: morgen kan u ook nog de ganse dag terecht in ‘boek en boef’. Méér dan een aanrader. Eigenlijk meer een ‘must’… Wij vertrokken glunderend met een grote buit aan leesmateriaal. We hadden zin in nog meer, maar de voorraad die we uitkozen was al behoorlijk zwaar om dragen. We zijn hier hélemaal klaar voor grijze, natte, koude herfstdagen waarin we eindeloos kunnen lezen en voorlezen.

boeken

Oh ja… alles is ten voordele van een Indisch weeshuis. Dus u steunt er ook nog eens een goed doel mee. Zotjes, toch?

En als u ons nu wil excuseren. Ons weekend-zonder-plannen bestaat verder nog uit het helpen verhuizen van een vriendin (van grote meid), speelnamiddag met een vriendinnetje (van kleine meid), de wekelijkse boodschappen, shoppen (dat is iets anders dan boodschappen, ja), tweedehandsbeurs van de gezinsbond bezoeken, nog enkele bezoekjes afleggen, buitenspelen, meedoen aan table d’auverschot van 11.11.11, ‘buren bij kunstenaars’ bezoeken, morgen nog een pretparkbezoekje,… en ‘cocoonen’, dat gingen we ook nog doen dit weekend…

Kleuter-stress

Mijn 4-jarig kleutertje had stress. Met de nadruk op ‘had’. En het is niet zo dat het lang heeft geduurd of dat ze er veel last van had. Maar toch. Lunaatje had stress. En dat was wellicht een beetje mama’s fout…

’t Zit zo: op maandag mogen de kindjes in de klas vertellen over hun weekend. Fijn. Dat vindt Luna fantastisch! Alleen… Ze wil dan ook echt wel àlles vertellen wat we dat weekend hebben gedaan. En vorig weekend was dat nogal wat…

Op vrijdagavond was kleine meid volledig ‘bed-klaar’. Pyama aan, haartjes vrij van elastiekjes en speldjes, de restjes zandbak en tuin uit haar gezichtje gewassen,… Compleet voldaan en klaar voor een welverdiende nachtrust. Maar toen belde nonkel Tijs. Met de vraag of wij geen zin hadden om met hem iets te eten. Frietjes en zo. Ja, dat moet je Luna geen twee keer vragen… Dus, hop, pyama terug uit, kleertjes terug aan, de haartjes snel-snel samengebonden en samen op weg om frietjes te eten… Een friday-night-dinner-date met haar peter-nonkel Tijs. Dat moest ze maandag toch zeker aan juf en de vriendjes vertellen!

Maar dan volgde nog zaterdag. En zaterdag mocht ze naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje. En niet alleen van dat vriendinnetje, want het broertje was ook jarig. Wat dus wil zeggen: dubbel zoveel kindjes op het dubbel verjaardagsfeest! Met dubbel zoveel plezier! En er was een springkasteel!! En de opa van de jarigen had alle meisjes in prinsesjes geshminkt en alle jongens in piraten!! Ja, dàt moest ook zéker aan juf verteld worden maandag!

Zaterdagavond werd mollemie na het verjaardagsfeestje opgehaald door grote meid, maar niet naar huis gebracht. Ze mocht immers bij oma en opa logeren. Altijd feest! En aangezien opa en oma eerst zelf nog op een feestje verwacht werden, mocht Luna gezellig mee. Nog een feestje dus. En logeren bij oma en opa. Opnieuw méér dan vermeldens-waardig bij de juf op maandag!

Zondag begon dan misschien wel rustig, maar ontwaken en ontbijten bij oma en opa, dat betekent pistoletjes en boterkoeken en héél veel lekkers dat bij mama niet standaard op de zondagse ontbijttafel staat. ’s Namiddags werd het een bezoekje aan onze favoriete dansschool, want daar was het opendeurdag. En we mochten mee dansen tijdens de workshops! Luna bleek meteen fan van het buikdansen, al had dat vooral te maken met de roze heupsjaal met rinkelende belletjes die ze daarvoor mocht aandoen… Er werd nog afgesloten in de zuivelhoeve met een reuze-grote ijscoupe. En ook die zondagse activiteiten wou Luna héél graag vertellen op maandagmorgen.

Helaas… Op maandagmorgen dus een kleuter met stress en bijna in tranen: ‘Mama, vertel nog eens wat we allemaal gedaan hebben! Ik kan dat niet allemaal onthouden… Mamaaaaaa, ga jij het vertellen aan juf alsjeblief? Ik ga dingen vergeten!’

Ocharme mijn klein boontje… Teveel activiteiten op amper een weekendje tijd, dat is helaas teveel van het goede. Hoe leuk het ook allemaal was…

Dit weekend deden we het dan maar wat rustiger aan. Een vrijdagavond zonder plannen én een thuis-blijf zondag. Het heeft ons deugd gedaan… Zaterdagvoormiddag had Luna haar aller-eerste kleuterdansles van dit dansjaar. Opnieuw een voltreffer. Ze blijft grote fan van de danslessen, gelukkig maar… En na de dansles reden we richting Luna’s papa. Die was jarig zaterdag, dus een verjaardagstaart mét aardbeien, die mocht niet ontbreken!

DIGITAL CAMERA

Dansles en een jarige papa. Dat kan ze wel onthouden. Geen stress morgenochtend. Dat vertel-momentje in de klas, daar kijkt ze nu relaxed naar uit 🙂

Vakantie-modus (part II) – The party girl

Ze werd 4, mijn lieve kleine meid. Vier jaar zeg! Hoe kan dat nu? Hoe kan het toch dat ze nu al 4 jaar is? De 4 prachtigste, emotioneelste, meest intense en vooral mooiste jaren uit mijn leven. Zonder enige twijfel. Ik genoot en geniet bewust en oprecht van iedere dag, al 4 jaar lang. De 9 maanden die er aan vooraf gingen ook hoor, maar de geboorte van lieve kleine Luna, die zal ongetwijfeld de grootste mijlpaal, het belangrijkste keerpunt in mijn leventje blijven. Altijd. Ongeacht wat de toekomst nog brengt. Dat moment veranderde alles. Zij veranderde alles. Ik kan alleen maar hopen dat zij er ook van geniet, van dat leventje van haar.

Maar goed. Genoeg emo. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een foto-verslagje te maken van alle feestjes. Want er was dus éérst een feestje met familie en vrienden en de dag erop was er een feestje met Luna’s vriendjes uit de klas. Tien 4-jarigen in feeststemming. Ja. We waren hier vooral héél blij dat het mooi weer was en er voornamelijk buiten kon gespeeld worden.

Helaas, een foto-verslagje lijkt voorlopig niet te lukken, want dit blog-ding laat het op dat punt afweten. Dat zal dus voor een volgende keer zijn. U moet me maar even op mijn woord geloven…

’t Was leuk. ’t Was plezant. ’t Was genieten. ’t Was fantastisch. ’t Was vooral héél erg fijn om te zien en voelen hoe we omringd zijn door lieve, warme mensen die niet alleen met ons mee-vieren, maar vooral ook in alles met ons mee-leven…

Het feesten was fantastisch! De opkuis ging verbazend vlot. Al was het wél een beetje héél snel ‘back to reality’ toen we na feestje nummer 2 een telefoontje kregen om te melden dat ons omaatje (het omaatje van grote meid dus) gevallen was en haar heup had gebroken! Maar goed. We zijn nu een weekje verder en oma-lief is geopereerd en aan de betere hand. Of heup dus. Onze vakantie-plannen werden uiteraard meteen gewijzigd en er wordt nu vanzelfsprekend een dagelijks ziekenhuis- (en straks revalidatie-) bezoekje ingepland. Wat kleine meid evengoed erg leuk vindt! Pretparken, speeltuinen en kinderboerderijen zijn fantastisch, maar ziekenhuizen met liften en rolstoelen en 1001 knopjes-waar-niet-mag-aangekomen-worden-zonder-uitdrukkelijke-toestemming (!!), dat vindt zo’n vier-jarige bijzonder fascinerend. Het helpt ook wel dat het verplegend en verzorgend personeel het kleine meisje als een heuse prinses aanspreekt en benaderd. Niet dat dit thuis al niet het geval is, maar toch…

Tussenin was er ook wel tijd voor een Bellewaerde bezoekje en een speeldate. En er werden op regen-dagen kleurige tenten gemaakt met alle mogelijke stoelen, dekens en lakens die we konden vinden. En er werd gespeeld met de bérgen speelgoed die hier na al die birthday-feestjes waren ‘achtergebleven’…

Om even kort samen te vatten: wij genieten hier nog steeds met volle teugen van het leven, ook al zit dat soms vol onverwachte verrassingen. Maar dat had u ongetwijfeld wel van ons verwacht. Dit blogje heet niet voor niets ‘Love, life and Luna’…