Lang en gelukkig??

Dat ze gek is op roze. En prinsessen. En sprookjes. En boekjes en verhaaltjes en voorgelezen worden. Dat wist u wellicht al… Ons hele huis ademt het na 4,5 jaar Luna intussen al méér dan uit: roze, prinsessen, sprookjes,… De sprookjesboeken kunnen we hier al lang niet meer op 1 of zelfs 2 handen tellen. We hebben ze in alle vormen en maten en gewichten. Assepoester, Roodkapje, Sneeuwwitje, Rapunzel, Ariel, Doornroosje… Ze zijn hier kind aan huis.

Sneeuwwitje was hier lange tijd met stip de favoriet. Daar zat de kleuterjuf van het eerste kleutertje wellicht voor tussen. Het sprookje kwam uitgebreid aan bod in de klas vorig jaar en het werd door de kleutertjes zélf vertoond op het grootouderfeest. U kunt zich niet voorstellen hoeveel keer er hier het afgelopen jaar al in een appel werd gebeten. En hoeveel keer een ‘vergiftigd’ prinsesje werd wakker gekust. En hoeveel discussies hier volgden over het feit dat de appel enkel werd gebruikt voor één beet en dan niet verder werd opgegeten. Opa had hier de afgelopen maanden nauwelijks de tijd om rustig binnen te komen. Hij moest immers steeds opnieuw Sneeuwwitje wakker kussen. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Luna kan het sprookje vlekkeloos vertellen. Met de juiste (en bij momenten behoorlijk ‘dramatische’) intonatie. En over-the-top hand- en armbewegingen. Sneeuwwitje zal hier wellicht altijd wat voorsprong hebben op de andere prinsessen. Al zijn er wel enkele aan een inhaalbeweging bezig. Dit jaar kwam ‘Goudlokje’ aan bod in de klas. Ok, misschien niet écht een prinses, maar goed, het sprookje bleef wel hangen. En het bijhorend liedje wordt hier nog regelmatig ten berde gebracht. Doornroosje die zich prikte aan een roos of spinnenwiel, dat maakte ook behoorlijk wat indruk. Met bijkomend gevolg dat Luna nu geen roos meer durft vast te houden vooraleer erg uitvoerig werd gecheckt of er geen doornen aanhangen.

Naast de mooie, dikke, échte sprookjesboeken hebben we hier ook enkele kleine, dunne sprookjes ter beschikking. Lees en begrijp: het sprookje wordt op een beperkt aantal pagina’s volledig verteld, waardoor het alles samen slechts 5min tijd in beslag neemt. Ideaal bij het ‘voor-het-slapen-gaan-moment’. En daar heeft een nieuwe favoriet de voorsprong genomen in de ‘prinsessen-populariteits-wedstrijd’. Momenteel wint Assepoester. Met voorsprong. Er wordt hier wat af-ge-bibbedie-bobbedie-boop-ed de laatste tijd…

Bij al die sprookjes het zelfde scenario: na een paar voorlees-beurten kent Lunaatje het sprookje uit het hoofd en vertelt ze mee. Letterijk. Héél erg letterlijk. En zonder fout. Ze leest nog net de komma’s en punten niet mee luidop. Ze weet dus ook hoe en wanneer sprookjes aflopen. Want ze leefden altijd nog lang en gelukkig. Maar daar is wel één zeer belangrijk nadeel aan verbonden. Van zodra de woorden ‘lang en gelukkig’ zijn uitgesproken, is het bedtijd.

U zou het dus even moeten kunnen zien. Een vrolijk kleutertje. Aandachtig luisterend naar het sprookje. Volledige passages zélf voorlezend. En dan opeens. Op haar meest depressieve toon en intens trieste blik: ze leefden nog lang en gelukkig :-(.

Tja… aan alle sprookjes komt een einde.

En nog even aanvullen: we have a new winner in town! Sinds vorige week hebben we de ‘Frozen’ DVD in huis. Hij begint al slijtage-plekken te vertonen… Van zodra ze wakker is, tot het moment dat ze gaat slapen: ‘mag ik Frozen zien, mama? Mag het? Nog eens? Ik wil zo graag prinses Anna en koningin Elsa zien!’. De aftiteling is nog maar twee woorden ver of het hele ding moet hier heropgestart worden… Mij goed hoor. Het is een mooi sprookje… En we leren er met z’n tweetjes van. We moeten leren ‘loslaten’. En alleen ‘de ware liefde’ kan ons redden. En fietsen in de balzaal mag alleen op DVD’s. Hetzelfde geldt voor glijden van de trap. En de prins die eerst zo lief leek bleek dan toch niet ideaal. En rendieren zijn goeie vrienden. En sneeuwmannen knuffelen graag. Toch als ze Olaf heten… En er kan maar één iemand Elsa zijn. Dus mag mama niet altijd meezingen met ‘laat het los’, want dat is dan Luna’s rol. Maar er kan ook maar één iemand Anna zijn. En dus mag mama ook niet altijd meezingen met ‘voor het eerst in heel mijn leven’, want dat is dan opeens ook Luna’s rol. Het kan uiteraard ook aan mama’s zangtalenten liggen, maar Luna switcht graag naargelang de ene of de andere prinses meer in beeld komt. Tja, ze speelt hier thuis al de hoofdrol, wat houdt haar tegen om het elders ook te proberen?

En het verschil met de andere sprookjes? In alle andere sprookjes leefden ze nog lang en gelukkig nadat de prins en prinses elkaar hadden gevonden. De ware liefde? Dat was dus tussen prins en prinses. Hun leven is pas volmaakt als ze elkaar hebben gevonden en samen trouwen en zo…

En Frozen? Daar gaat het ook om ware liefde. Maar toch nét iets anders. Het zal u niet verwonderen dat wij daar geweldig fan van zijn :-).

DSC03897

Wij beschouwen ons eigen leventje hier ook nog steeds als een sprookje. Met veel roze. En met een lief blond prinsesje. En we hopen dat nog héél lang héél gelukkig zo te houden 🙂

Advertenties

Onze cinema

Het is een stukje erfgoed hier in ons dorp. Al is dat in feite een understatement. Het is ‘hét’ stukje erfgoed hier in ons dorp! Een zalig deeltje nostalgie die we met z’n allen delen: onze eigen cinema. Zo voelt het ook wel echt: als ‘onze’ cinema. We zijn er collectief trots op. En terecht uiteraard :-).

Toen de eigenares van ‘De Keizer’ enkele jaren geleden overleed, was er even de vrees dat met haar ook de prachtige cinema zou verdwijnen. Gelukkig werd de cinema overgenomen. Er was opnieuw wat schrik in de gemeente dat de cinema wel zou blijven, maar dat de typische eigenheid van de kleinschalige filmzaal zou verloren gaan. Onterechte vrees, zo bleek. Want de cinema bloeit als nooit tevoren! Het respect voor het gebouw, de infrastructuur, de sfeer én ‘ons Agnesje’ ademt uit alle hoeken van ‘De Keizer’.

Wat heb ik er naar uitgekeken om ook dat aspect van mijn geboortedorp met kleine meid te delen! Maar met een baby naar de film, dat leek geen goed idee. Een rumoerige peuter evenmin. Maar nu is Luna toch al een échte kleuter. Die af en toe zelfs even stil zit…

Er werd getwijfeld. Gewikt en gewogen. Er was in de Kerstvakantie al een Disney-film en we hebben het overwogen om toen Luna’s cinema-debuut te plannen. Maar Disney-films duren wel wat lang. En uit ervaring met Disney-DVD’tjes thuis weten we intussen dat de drama’s in zo’n films nogal beklijvend zijn voor lieve kleine Luna. Er vallen nogal wat doden te tellen in zo’n Disney en Pixar dingen! En dat leidt hier ten huize soms tot hysterische toestanden. Die we liever niet in volle cinema-zaal willen aanpakken.

Er werd gewacht. En de programmering van ‘De Keizer’ werd nauwlettend opgevolgd. En ons geduld werd beloond: op zaterdag ging de nieuwe K3 film in première!! Feest dus!!

Zoals gewoonlijk werd kleine meid hier ook deze keer grondig voorbereid. Vorige week reden we al eens langs de cinema, gingen we al eens naar de affiches kijken, checkten we of de deur wel écht dicht was,… En zaterdag? Zaterdag was het voor écht! We mochten met ons tweetjes naar de cinema om de K3 film te bekijken!

cinema K3

De aankondigings affiche werd nog eens grondig gecheckt. Zo’n eerste keer naar de cinema, een mens wil immers niet voor verassingen komen te staan… En tot vreugde van grote meid bleven de prijzen van de toegangsticketjes even budget-vriendelijk als ze altijd geweest zijn. Vijf euro per persoon. Wij kennen bioscopen waar dat bedrag makkelijk verdubbelt wordt! Kinepolis, ik kijk naar u!

cinema popcorn

Er werd cola en popcorn aangeschaft. Een reuze-zak voor kleine Luna. En 1 euro per stuk! Kinepolis eat your heart out!!

We vonden nog een plaatsje hélemaal bovenaan, op het balkon. Op de eerste rij nog wel! Lunaatje keek vol bewondering en verwondering naar al wat ‘onze’ cinema te bieden had. De lampjes, de gordijntjes, het grote gordijn dat het reuze-scherm verstopt,…

cinema wachten

En uiteraard ook de rode pluchen klapzetels! Die zorgden wel even voor een technisch probleempje. Het zeteltje werd neergeklapt, het Lunaatje werd op het zeteltje geplaatst… en het zeteltje klapte terug dicht. Met het verbaasde en geschrokken Lunaatje er half tussengeplooid… Blijkbaar is er toch een zeker ‘minimum-gewicht’ vereist voor zo’n cinema-zetel. Een probleem dat grote meid nooit gekend heeft. Altijd voldoende gewicht in de schaal geworpen…

cinema kijken

Het zetel-probleem werd al snel opgelost. Vooral omdat Luna het grootste deel van de film van op mama’s schoot heeft bekeken. En omdat mama’s knie de rest van de tijd het stoeltje wel onder controle hield. Yep, de knie van grote meid weegt blijkbaar zwaarder door dan het Lunaatje in haar geheel. Zucht, we hebben nog werk aan de ‘weight-watcher-winkel’…

Maar goed. De film, daarvoor kwamen we dus. Het grote gordijn schoof langzaam open en we genoten met volle teugen van de K3’tjes. Philip Geubels rolletje zorgde er zelfs voor dat ook grote meid af en toe zat te gniffelen… Extra pluspunt aan ‘onze’ cinema: het geluid staat op een perfect volume! Niet te hard en niet te zacht. Nét juist! De pauze halverwege zorgde voor een dankbare onderbreking, want voor Luna was het toch wel lang stilzitten. En zwijgen. Dat laatste vergat ze wel af en toe. De film werd behoorlijk voorzien van Luna’s commentaar… Maar dat hoort er misschien wel een beetje bij, bij zo’n K3 film.

Wij hebben in ieder geval genoten! Luna van de film en grote meid van haar genietende kleine meisje… En van het feit dat ook kleine meid nu kennis gemaakt heeft met ‘onze’ cinema. Zo blij dat ik dit stukje dorpsgeschiedenis met haar kan delen 🙂

Frietjes en Tinkerbell

Het regent vandaag. En neen, daar hoor je ons niet over klagen. Tenzij dit wéken blijft duren, dan schakelen we toch wel over op klaag-modus. Maar op dit moment vinden we het niet eens zo erg.

Onze vakantie verloopt perfect. Lieve mensen rondom ons, aangenaam weertje, geen strakke planningen, geen verplichtingen,… Maar daar hebben we het al eens over gehad waarschijnlijk.

Sinds het grote verjaardagsfeest van zondag (nog steeds geen foto’s trouwens, dus het verslagje laat ook nog wat op zich wachten), hebben we hier nieuw ‘buitenspeelgoed’ staan. De trampoline kon al uitvoerig uitgetest worden. En niet alleen door kleine meid.

HPIM2347

HPIM2351

Samen op de trampoline, schommelen met tante, springen, dansen, lopen, zingen,… We hebben hier een érg gelukkig, enthousiast en actief klein meisje in huis! Ook een gelukkige en enthousiaste grote meid hoor, alleen wat minder actief dan het Lunaatje.

HPIM2369

Dat het zonnetje het vandaag wat laat afweten, daar kunnen we best mee leven. Dan lassen we toch gewoon een dagje ‘cocoonen’ in? Er werden frietjes gehaald. Dat betekent hier féést, want er worden hier slechts zelden of nooit frietjes gegeten! En nu de frietjes op zijn werd het kleine meisje in haar zeteltje geïnstalleerd. Met tuutje. En knuffel. En dekentje. En Tinkerbell op televisie.

En grote meid dan maar achter de computer… Eventjes toch. Straks zullen we ons met z’n tweetjes onder dat fleece-dekentje in de zetel nestelen. Want Tinkerbell bekoort niet alleen kleine meisjes. Ook grote meid kan nog gefascineerd naar die sprookjeswereld kijken…

Mogen we nog eens herhalen hoe hard wij hier genieten? La vie en rose hier ten huize Love, life and Luna…

Gastvrijheid

We hadden dit weekend een logeerkindje op bezoek. Het metekindje van grote meid, de kleine Marion, woonde van vrijdagnamiddag tot zondagavond bij ons! Een hele belevenis. Zowel voor grote meid als voor kleine meid. En vermoedelijk ook voor Marion :-). Het was niet de eerste keer dat Marionneke bij ons logeerde en we hopen van ganser harte dat het niet de laatste keer was… Het was wél de eerste keer dat ze een volledig weekend bij ons bleef. Voor herhaling vatbaar!

Het werd een boeiend weekend voor alle drie de meisjes hier ten huize! De twee kleine meisjes schelen – bijna tot op de dag – 9 maanden. Lunaatje is de oudste van de twee. Daar is ze zich terdege van bewust en ze schrikt er niet voor terug om dat af en toe eens duidelijk te stellen. Beide meisjes zijn ‘enig kind’. Aandacht, speelgoed en territorium delen, tja… het is niet altijd evident. En zeker niet op peuterleeftijd!

De lijnen werden al uitgezet vrijdagavond bij het avondeten. De twee dametjes werden elk met een in-stukjes-gesneden-croque-monsieur-en-ketchup aan de keukentafel geïnstalleerd. Hoogstaande keuken hier, i know! Maar het was vrijdagavond en grote meid zag haar kinder-aantal verdubbeld, dus werd hier op zeker gespeeld. Croque monsieurs en ketchup, dat zouden ze wel lusten. Al moet er eerlijkheidshalve bijvermeld worden dat de ketchup overduidelijk meer in de smaak viel dan de croque monsiers. Maar goed. Er werd gegeten. En dat was de bedoeling. Grote meid liet het jong geweld rustig verder kliederen met de ketchup en de croques en hoorde kleine meid klare taal spreken tegen ons logeerkindje:
Luna :’Majonneke, dit is hier wel MIJN huisje é! Jij mag hier beetje blijven. Maar niet te lang hé…’

Tja, die ‘gastvrijheid’, we zullen dat hier als werkpuntje noteren…

We hebben ons weekendje wel ‘maximaal’ benut: uitstapjes naar de kinderboerderij, winkel en oma en opa. Buiten spelen, binnen spelen, buiten spelen, binnen spelen,… het tempo waarbij dit werd afgewisseld was niet bij te houden, dus hielden wij hier ‘open-achterdeur’ dit weekend. Er werd getekend, gepuzzeld en boekjes gelezen,…

boekje lezen

Er werd hier ook gebakken. Cupcakes. Voor de verandering… Maandag wordt de verjaardag van kleine meid gevierd in de klas. I know, ze is pas jarig in augustus. Maar in augustus kan ze niet op de verjaardagsstoel van juf Sara zitten. En dan zijn er geen klasgenootjes om ‘lang zal ze leven’ te zingen. Een kroontje, daar kan grote meid wel zelf voor zorgen in augustus, maar er wordt hier niet aan getwijfeld dat Lunaatje de kroon die door juf Sara gemaakt wordt onmeetbaar veel mooier zal vinden dan om het even welk exemplaar grote meid tevoorschijn kan toveren… Juf Sara heeft voor alle kindjes die in de grote vakantie jarig zijn een dagje ‘geprikt’ in juni. Dus is Lunaatje dit jaar twee keer jarig. Eén keer maandag en dan nog eens in augustus.
Maar goed. Er werden dus cakejes gebakken voor de kindjes van de klas. En die cakjes werden mooi versierd met kleurrijke snoepjes. Grote meid vreest dat juf Sara niet onverdeeld gelukkig zal zijn met 40 peuters die cupcakes-met-strooi-suikertjes eten in de klas. Maar Luna vindt ze geweldig, die kleurrijke cakejes…

cupcakes

Uiteraard mochten de two little ladies ook zelf hun eigen exemplaar versieren. Dat de halve veranda mee versierd werd nemen we er met veel plezier bij…

cupcakes versieren

Omdat we toch bezig waren werden meteen nog een hele lading mini-cakejes gebakken. Tot grote vreugde van Luna. Die mocht helpen. En vooral het onderdeel ‘lepels-en-vork-aflikken’ heel goed onder de knie heeft.

kleine cakejs

De dametjes mochten de mini-cakejes voorproeven. En dat deden ze in stijl: in het speelhuisje!

cakeje in huisje

Voor de rest werden hier de gebruikelijke huishoudelijke taken vervuld dit weekend: wassen, opruimen, was uithangen, opruimen, was plooien, opruimen, verse soep maken, opruimen,… Alles mét hulp van twee peutertjes. Ze zaten vol goede wil hoor, daar hoor je me niet over klagen! Hun bedoelingen waren zéér goed. Maar de vlotheid van het huishouden (wat hier zowiezo geen hoogvlieger is!) werd niet echt bevorderd….
Thank god voor de BFF die zaterdagavond gezellig kwam ladiesnighten! Haar hulp bij het ‘naar-bed-gaan-gedoe’ was méér dan welkom! De hele ceremonie en bijhorend drama om de kleertjes uit te doen, pyama aan te doen, tandjes te poetsen en naar bed te gaan… dat is hier een dagelijks terugkerende uitdaging. Maar 2 kindjes zonder kleerscheuren en ongelukken door het hele gedoe loodsen, daar konden we wel wat extra hulp bij gebruiken!

Verder geen klachten: de dametjes sliepen flink! En grote meid en de BFF hadden een leuke ladiesnight. Met mooie film. The life of Pi, by the way. Het is een aanrader…

Anyway. Ons weekendje met logeerkindje zit er al weer op. We had fun! En het zijn dikke vriendinnetjes, trouwens 🙂

vriendinnetjes

Disney-trauma

Lunaatje was voor dag en dauw op. En uitgeslapen. De mama niet echt. Maar dat liet kleine meid niet aan haar hart komen. Ze was zelf uit haar bedje geklauterd, had de deur van haar kamertje geopend en trippelde vrolijk en vooral érg wakker de kamer van grote meid binnen. Grote meid had echter een woelige nacht achter de rug en kreeg met moeite de oogjes open.

Op zo’n momenten brengt Disney redding! Dachten we… Op mama’s kamer staat immers een tv. Helaas zonder kabel/digitale televisie aansluiting, maar wél met dvd speler! En de Disney-dvd’s liggen toevallig ook op de kamer van grote meid. En zo keken wij hier deze morgen in alle vroegte naar Finding Nemo.

Image

Maar… de mama van Nemo sterft helemaal in het begin van de film. Grote meid vindt dit een behoorlijk trieste start, dus die scene werd even doorgespoeld. Bij ons start de film op het moment dat Nemo zijn papa wakker maakt en zijn eerste schooldag start. Luna vond het prachtig en grote meid snoezelde nog even weg onder de lakens. Tot Luna opeens in blinde paniek begon te roepen: ‘Mama! Mama! Nemo weg! Waar is Nemo? Nemo weg!’.

Haar eerste Disney-trauma. Mijn lief klein schatteke toch! Er werd gesust en getroost en gerustgesteld. Maar het mocht allemaal niet echt baten. Ze is bovendien nog te klein om de ganse film uit te kijken, waardoor haar schrik en verdriet toch wel even bleef hangen… Zelfs vanavond, toen het al bijna bed-tijd was, polste ze nog even naar Nemo. En of zijn papa hem toch écht wel had teruggevonden?

Er ligt hier nog wel een voorraadje Disney films klaar. Maar in de Lion King gaat de papa dood, in Merlijn de Tovenaar wordt Arthur verstoten door zijn familie, in 101 dalmatiërs wil Cruella de hondjes doden,… En don’t get me started on Sneeuwwitje, Assepoester, Belle en het Beest of De kleine zeemeermin!

Ocharme mijn klein meisje. Er staat haar nog zoveel te wachten…