Tsunami vol hartjes.

De voorbije weken werd mij steeds nadrukkelijker gevraagd ‘of ik niet dringend ne keer moest bloggen?’.

Niet helemaal toevallig kwam die vraag telkens van mensen die mij en Luna van ver of van dichtbij wel kennen. En net daardoor behoorlijk goed op de hoogte zijn van het feit dat onze zomer overspoelt werd door een tsunami van… ja, van wat allemaal? Nieuwe mensen, nieuwe emoties, nieuwe ervaringen,… Om heel eerlijk te zijn: een compleet nieuw leven! Zo voelt het niet alleen, zo is het ook wel echt.

Oorzaak van de tsunami: mijn bink, mijn grote liefde.
Ik ben er nog niet helemaal uit op welke manier ik hem hier blog-gewijs zal (be)noemen, maar jullie snappen wel wat ik bedoel…
Ik zou hier maar wàt graag een bloemlezing neertypen over hoe fantastisch hij wel is. Mijn brandweerman! (Inclusief six-pack, maar sssht… hij wil liever niet dat ik daarover loop te stoefen 😉 ). Mijn ideale man. My perfect match. Maar daar wordt de bink dan weer verlegen van, van zo’n bloemlezing. En ik wil hem wel houden, die bink. Dus moet ik toch ietwat rekening houden met zijn wensen. Denk ik.

Zoveel te vertellen, maar zo moeilijk op papier (of op computer te krijgen). Om het makkelijk te houden, beperk ik me voorlopig even tot de ‘essentials’:

– Er was een eerste kennismaking vorig jaar. En alles klopte. Maar wie grote meid kent, weet dat in haar een groot miskent talent verborgen zit om te zoeken naar dat éne kleine minuscule puntje waardoor ze zich toch maar niet moet openstellen. En zich achter een vertrouwde veilige muur mag blijven schuil houden.

– Grote meid vond toen de afstand tussen beide huizen onoverkomelijk. I know. Let’s not mention it again…

– Grote meid is nogal koppig in zo’n zaken en hield vol.

– De grote liefde bleek nog nét iets koppiger in zo’n zaken en hield net iets langer vol. Of eerder: de grote liefde vertoonde een nooit eerder geziene dosis geduld. Maar écht! Gigantisch veel geduld…

– Toen de koppigheid van grote meid voorzichtig begon te wankelen, bleek er opeens een schoonmama op te duiken. En geen schoonmama uit flauwe mopjes of slappe comedy’s. Maar een schoonmama uit de duizend. Eentje waarvan bleek dat ze al weken aan de zijlijn stond de supporteren. Zonder dat grote meid doorhad dat er een zijlijn was. Of een hoofdlijn. Of wat dan ook. Het zorgde er in ieder geval voor dat de koppigheid geen stand hield.

– Er volgde een ‘date-uit-de-boekjes’. In het favoriete tapas plekje van grote meid. De tapas schotels bleven zo goed als onaangeroerd. Wegens een veel te leuke interessante boeiende gesprekspartner. En sindsdien is alles anders. Alles.

– Die afstand, daar hebben wij het nooit meer over. Dat is voor ons zo’n ‘non-issue’. Het is wél iets waar we door onze omgeving regelmatig worden op aangesproken. Voor wie er zich zorgen over zou maken: van deur tot deur is het exact 1u rijden. Soms zelfs maar 50min, maar voor het geval er onbemande camera’s meelezen: 1u hoor! Echt waar, exact 1u.

– Grote én kleine meid waren/zijn/blijven compleet verkocht. Compleet. Alle twee. Want dat was wel een niet-onderhandelbaar punt. Wij komen in 1 onlosmakelijk pakketje, kleine meid en grote meid. De dag na die ‘tapas-date’ volgde er een ‘speeldorp-date’. Om te checken of het tweede meisje ook verliefd werd. Dat bleek helemaal het geval. En omgekeerd moest er ook van zijn kant liefde genoeg zijn voor twee meisjes. Dat bleek niet het minste probleem te zijn. Het sprookje werd alleen mooier, want de prins bleek ook een pakketje te vormen. Hij kwam met twee prinsesjes. Eentje 2 jaar ouder dan kleine meid en eentje 1 jaartje jonger dan kleine meid. Drie prinsesjes dus. In every sense of the word. Onze roze bubbel werd alleen maar groter. En nog rozer. De K3, Prinsessia, Frozen- en andere girly merchandise draait hier op volle toeren!!

– Ergens halverwege de zomer volgde ‘het aanzoek’. Regelrecht uit een filmscenario: Zwoele zomeravond, heldere sterrenhemel, meest perfecte locatie, onder een treurwilg die vol romantische lampjes ging,… En ja, hij ging op z’n knie. En ja, natuurlijk moest ik janken. En ja, uiteraard zei ik ja. Het kostte mij alle moeite van de wereld om hem te laten uitspreken en al niet meteen ‘ja’ te roepen na z’n eerste 2 woorden… En ja, het is de mooiste ring die ik ooit zag. Wat misschien nog moeilijk wordt als we straks een trouwring moeten kiezen…

– De hele zomer-tsunami-vol-liefde in 1 blogje samenvatten is onmogelijk. Maar neem het even van mij aan… in snel-tempo: we kregen er een zalige schoonfamilie bij, inclusief de meest gezellige familie-uitstapjes, etentjes en feestjes. Alle puzzelstukjes blijven maar in elkaar klikken en alles blijft zo hard kloppen. Het ene warme gezinsmoment volgt het andere op. Of het nu op uitstap was of samen in de tuin… alles blijft zo ‘juist’ aanvoelen. We hebben ‘onze’ zomer afgerond zoals het hoort met prinsesjes: drie dagjes sprookjes-leven-in-de-efteling…

Dat er rond ons hier en daar wat verzuurde opmerkingen zijn, dat weten we wel. Van mensen die eens met hun ogen rollen. En vinden dat we veel te snel gaan. Ieder zijn mening. Ieder zijn leven. Gelukkig zijn ze zeldzamer dan de oprecht lieve reacties die we krijgen. Gelukkig zien de meeste mensen ons geluk. En dat van onze meisjes.

Alles in 1 blogje krijgen is niet mogelijk.
Maar nu jullie terug wat mee zijn in ons verhaal: er zullen nog heel wat blogjes volgen:
– over Love, Life and Luna³
– over leven met 3 prinsesjes in huis
– over compleet ‘outnumberd’ zijn (3 kinders vs 2 ouders, we’re losing in numbers already!)
– over dat niet langer happy-single-mommy zijn (want nu nog véél meer happy en nog véél meer mommy en helemaal niet meer single. I’m telling you, daar zullen nog wat blogjes over geschreven worden!)
– over leven als blended family
– over nieuwe ritmes, nieuwe routines, veel meer moe zijn, veel meer blij zijn, iedere emotie 3 keer zo hard beleven, alle liefde 3 keer zo intens voelen,…
– en er volgen ook nog wat berichtjes over het voorbereiden van een trouw! Ah ja! Uiteraard! No longer a bridesmaid, finally a bride!
– over het leven met een man in huis (ja kijk, dat is nieuw hé voor ons, een man in huis… dat brengt toch hier en daar wat veranderingen met zich mee hoor!)

En ook over Luna uiteraard! Want kleine meid is steeds minder klein. Ze werd 6 deze zomer. 6 begot!! Hoe kan dat nu al… En ze is geen kleutertje meer. Grote meid heeft het nog steeds niet helemaal verwerkt. Maar de realiteit is keihard: ze zit nu écht in het eerste leerjaar. Inclusief grote boekentas en huiswerk. En ook al regelmatig halfslachtig puber-gedrag. De eerste ‘oh my god mama!!’ is hier al de revue gepasseerd. Mét oog-rol uiteraard…

Er zal dus weer geblogd worden, hier op Love, life and Luna³.

Maar nu nog even nagenieten van onze magische zomer.

zee met ons drietjes

En onze tsunami vol liefde ❤ ❤ <3.

Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar…

Even wat meer ‘love’ en ‘life’, dan de gebruikelijke overdosis ‘Luna’. Toch wat dit blog-berichtje betreft. In het dagdagelijkse leven is Luna uiteraard nog steeds alomtegenwoordig.

Ik wou het hier heel even over iets anders hebben. Want grote meid is momenteel even thuis. Herstellend van een operatie. De juiste dokterstermen gaan hier het ene oor in en het andere weer uit. Maar om het even in ‘leken-taal’ te schetsen: er zat hier een (gelukkig goedaardige) tumor in de buik met al behoorlijke afmetingen (18cm op 16cm – we hebben het thuis eens ‘uitgetekend’ en dat is dus groter dan een grote melkdoos). Niet alleen de grootte van de tumor drong hier aan op een snelle interventie, ook en vooral het feit dat het ding heel erg vergroeid was met andere organen.

Goed. Complexe operatie. Behoorlijk ingrijpend. En ook onomkeerbaar. Maar we waren er klaar voor. Operatie is goed verlopen en herstel verloopt zoals het hoort. Met dagelijkse thuisverpleging en véél rust. Trouwens, wat is dat toch belachelijk moeilijk, dat ‘rusten’! Na 4 dagen thuis heb ik het hélemaal gehad met de zetel/boeken/televisie/… Nog even niet denken aan het feit dat er nog minimum 6 weken ‘rust’ voor de boeg ligt…

Maar wat was (en ben) ik overweldigd door het ganse netwerk dat zich rond mij lijkt te ontplooien! Ontelbare berichtjes van andere mama’s die voorstelden om Luna van/naar school/zwemles/dansles te brengen, Familie en vrienden die complete opvang-regelingen uitwerkten. Buren, collega’s, ex-collega’s, kennissen, juffen van school,… Ik kan onmogelijk iedereen opnoemen…

Het is allemaal zo ongelooflijk lief. En écht. Niet zomaar een beleefde ‘hoe gaat het?’, maar oprechte interesse en échte ‘hulp-voorstellen’. Van het lieve kaartje dat ik in de dansles kreeg over ‘tantaleen’ die Luna kwam halen voor een speelnamiddagje én tegelijkertijd verse fruitsla meehad voor grote meid. Van oma en opa die hier nu logeren over het berichtje van ‘schoonzus’ Hanne die haar hulp aanbood (danjewel tante Hanne, je berichtje betekende meer dan je kan vermoeden!), Ziekenhuisbezoekjes, thuisbezoekjes, vriendinnen die over de middag hier komen lunchen én meteen ook lunch meebrengen voor de ‘zieke’, cadeautjes, telefoontjes, whatsapp’jes, facebookberichtjes,…

Ik kan het écht niet allemaal opsommen. En ik heb schrik om mensen te vergeten. Het is overweldigend. Het is overrompelend. Het is zo ontzettend, ontzettend lief. Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar!! Voor alle kaartjes, sms’jes, telefoontjes, berichtjes, bezoekjes,…

Ik weet nog steeds niet goed hoe ik er op moet reageren, op die grote golf van hulp die over me heen komt. Ik ben er behoorlijk onbehouwen en onbeholpen in.

Daarom dus even dit blogje. Om te benadrukken hoe lief ik het allemaal vind. Hoe ontzettend dankbaar ik ben. Dankbaar voor alles wat nu op me afkomt. Dankbaar omdat ik jullie ken.

Beetje emo. Beetje veel zelfs. Blij dat ik hier zo emo kan over doen. Dankzij jullie!!!

Alleenstaande mama? Ik? Daar merk ik weinig van…

En toen gingen we op reis…

Het stond niet meteen op onze planning dit jaar, een reisje naar het buitenland. Ons jaarlijkse Efteling-driedaagse buiten beschouwing gelaten zou het opnieuw een stay-cation worden. We vinden dat wel plezant, zo’n rustvakantie in eigen huis en tuin.

Maar kijk. Tot onze eigen verrassing was er opeens sprake van een reisje. Zeg maar ‘reis’. Naar Polen, het thuisland van nonkel Tijs zijn vriendin. Tien dagjes bij de ‘schoonfamilie’. Samen met oma, opa en nonkel Tijs ‘himself’. Alles werd gepland, geregeld en voorbereid. Het enige wat wij moesten doen was zorgen voor vrijaf op het werk, gevulde valiezen en op tijd klaar staan. Dat lukte nog wel…

De heenreis zou met de wagen gebeuren, de terugreis met het vliegtuig. Ah! Ja! Dat werd dus een uitdaging! Met een bijna 5-jarige kleuter een auto-tripje van zo’n kleine 14u… Oh boy! Er werd een gans entertainment-programma uitgestippeld, de frigo-box werd volgestouwd met Luna-proof eten en drinken en we zouden ’s avonds vertrekken zodat ‘het-meisje-dat-nooit-moe-is’ hopelijk toch een klein beetje zou wegdommelen.

Tijdens de eerste 20km van de reis heeft kleine meid gekleurd, getekend, DVD’tje gekeken, gezongen, spelletjes gespeeld, een appel gegeten, een koek gegeten en een sapje gedronken. Waarmee ons uitgekiende entertainment-programma na minder dan een kwartier uitgeput was. En de eerste ‘is het nog ver? ’s zich lieten horen…

Goed. Er werd veel gestopt. Beentjes gestrekt. Iets gegeten. Iets gedronken. Dringende toilet-stops werden ingelast. Dringende toilet-stops werden nog dringender door gesloten toiletten. Er werden uiteindelijk ook toiletten gevonden die niet gesloten waren. Als de hoogdringendheid van een toilet-bezoek groot genoeg is dan blijken onze eisen rond hygiëne en netheid van het desbetreffend toilet ook nét iets minder prioritair. Zo leert een mens weer bij over zichzelf…

Soit. De reis verliep vlot. En Luna leek zich heel goed te ‘settelen’ in dat lange auto-reizen. In die mate zelfs dat ze bij het instappen na elke tussenstop met de nodige vanzelfsprekendheid polste: ‘ok, wie mag er deze keer mijn kussen zijn?’. Waarbij het naar haar eigen aanvoelen duidelijk een gunstmaatregel was om haar kussen te mogen zijn. De keuze ging telkens tussen grote meid en opa. Aangezien nonkel Tijs achter het stuur zat en oma co-piloot was. Grote meid won telkens de ‘kussen-strijd’. Tja, grote meid heeft dan ook nét iets meer ‘kussen-kwaliteiten’ dan opa. Iets waar we niet steeds onverdeeld gelukkig mee zijn. Maar nu kwam het wel goed van pas. Want ‘kussen’ zijn is nét iets leuker dan aan het andere uiteinde van grote meid moeten postvatten. Opa heeft meer dan eens een Luna-voetje tussen de ribben gevoeld…

Of ze ook goed lag, op dat ‘kussen’? Hmm…
Grote meid: ‘Luna, lig je goed om te slapen?’
Kleine meid: *kribbig*: ‘Neen! Ik lig niet goed! Mijn tanden passen niet op elkaar!’

We hebben niet verder gevraagd. Na bijna 5 jaar kleine meid leer je hier wel om af en toe bizarre gesprekken gewoon te laten voor wat ze zien en er vooral niet verder op in te gaan als het kleutertje in kwestie kribbig is. Want kribbig evolueert meestal in de richting van ‘kwaad en lastig’ en dat eindigt dan weer hoogstwaarschijnlijk in een huilbui. En aangezien we nog wel enkele honderden kilometers voor de boeg hadden leek het ons veiligst om een kribbig meisje mét tanden die niet op elkaar pasten te laten inslapen op het kussen dat niet goed lag…

DSC04478

Maar al bij al is de auto-rit héél vlot verlopen. Véél vlotter dan we zelf ooit hadden gedacht. We werden met open armen ontvangen in een aangenaam warm Pools dorp. Waar al snel bleek dat Luna (en grote meid) in een prinsessenkamer mochten slapen.

11752009_10207322844892161_2664267991478090000_n[1]

En waar eigenlijk de rest van de 10-daagse in het teken zou staan van lieve kleine Luna’s eerste echte buitenlandse ervaring. We zwommen in een rivier met warm-water-bron,

IMG_7620

we gingen shoppen in een winkelcentrum met véél speelpleintjes,

IMG_7677

we gingen zwemmen in héél mooie thermen (en nonkel Tijs leerde Luna met het hoofje onder water gaan zonder dat dit door een huilbui werd gevolgd!), we dineerden in een écht kasteel, we vaarden mee met een heuse piratenboot, we bouwden zandkastelen,

IMG_7702

we zaten in een reuzenrad, we deden van ‘sight-seeing’ met een toeristenbusje, we aten héééééél veel ijsjes en gingen héél veel op restaurant,

IMG_8041

we bezochten het grootste échte bakstenen kasteel van de hele wereld, we gingen naar een échte zoo-safari en Luna kreeg haar eerste heuse manicure.

IMG_8238

IMG_8353

IMG_8491

manicure

En we deden nog zoveel meer… Het werd een reis om nooit te vergeten. Vol ‘eerste keren’ en grote belevenissen. Luna genoot. Wij genoten. En we genoten van Luna die genoot.

Kers op de taart was de terugreis. Want die was met het vliegtuig. Een écht vliegtuig. Méér nog: een roze vliegtuig!!

wachten luchthaven

met valies in luchthaven

In het vliegtuig

Een reis met het héle gezin. Met oma en opa en nonkel Tijs en Anja… Dat het leuk zou worden, dat hadden we wel verwacht. Maar het werd écht onvergetelijk. Fantastische belevenis!

roze vliegtuig

Sinterklaas

Wat is het alweer lang geleden dat hier nog eens een postje verscheen… Niet dat hier niets te beleven viel, wel integendeel. Maar de tijd om het hier ook effectief eens neer te typen ontbrak.

Maar kijk, soms zijn er van die blogberichtjes die nu eenmaal ‘moeten’. Een beetje meer voor de archieven dan voor de lezer zeg maar… Al mag u uiteraard gerust meelezen/meekijken.

Sinterklaas dus. Want dat was hier het grote evenement vorig weekend. En dat was zoals gebruikelijk hier ten huize opnieuw compleet over-the-top.

Zo’n feestweekend start hier op vrijdagavond in het gezelschap van oma, opa, mémé en nonkel Tijs. En met een feestmaaltijd. Gourmet deze keer. Handig om begin december het gourmet-toestel boven te halen. Dat zal deze maand ongetwijfeld nog wel van pas komen.

DSC03807

Fijn gezelschap, lekker eten en ‘hoog’ bezoek.

DSC03818

DSC03822

De Sint had zijn administratie goed geregeld en gelukkig bleek uit het boek van de goedheilige man dat Lunaatje erg voorbeeldig en flink was het afgelopen jaar. Met de dure belofte om dat ook het komende jaar zo te houden werd door Sint en zijn entourage beloofd om ’s nachts terug te komen mét geschenkjes.

DSC03834

De ‘geschenkjes’ bleken ook dit jaar nogal groots uit te vallen. En kleurden het halve huis roze.

DSC03854

DSC03855

Ja, we beseffen hier dat het er over is. Ja, we beseffen dat het véél en véél teveel is. Ja, we beseffen dat dit niet meer helemaal ‘normaal’ is. Maar mag het even aub? Laat mij dat nu even doen. Dat Sint-moment is hier duidelijk meer een moment voor en door grote meid dan iets anders. Grote meid beschouwt dit als één van haar hoogtepunten van het jaar. Genieten van een stralend en dankbaar kindje. Dat een beetje overdonderd werd door alle verwennerij. Laat mij dat nu even. Zonder dat ik mij hiervoor tegenover de halve wereld moet verantwoorden…

Traditiegetrouw en voor ons persoonlijk archief volgt hier een korte inventaris:
– 3 prinsenssenkleedjes
– 4 balletkleedjes
– Een gigantisch bemeubeld poppenhuis
– 1 rapunzel-barbiepop
– 1 ‘koninginnen-cape’
– assortiment kroontjes, ringetjes, armbanden, kettingen,…
– een sprookjesboek
– prinsessenhakjes
– prinsessenpantoffels
– een auto-mat-tapijt
– autootjes
– 4 prinsessenpuzzels
– 1 wolf (met een omaatje in zijn buik)
– 1 opbergkoffer (geen overbodige luxe zo bleek…)

Een beetje té dus. En eigenlijk niet eens een beetje. Maar zo zalig. Dat gezichtje.

DSC03866

Gevolgd door héél veel zoentjes en knuffels. En spelen, spelen, spelen,…

DSC03869

DSC03881

Intussen werd hier door ‘de grote’ mensen uitgebreid ontbeten. Pistolets, boterkoeken, chocolade, koffiekoeken, warme chocomelk, picknickjes,…

DSC03864

Overdrijven is hier een beetje een gewoonte aan het worden. Maar we genoten. En ‘we’, dat was dus grote en kleine meid, oma en opa en nonkel Tijs en mémé en Lunaatjes papa.

DSC03862

Jef en Luna sint

Wij genoten. Luna genoot. Alleen maar gelukkige mensen hier in huis…

DSC03894

Vakantie-modus (part II) – The party girl

Ze werd 4, mijn lieve kleine meid. Vier jaar zeg! Hoe kan dat nu? Hoe kan het toch dat ze nu al 4 jaar is? De 4 prachtigste, emotioneelste, meest intense en vooral mooiste jaren uit mijn leven. Zonder enige twijfel. Ik genoot en geniet bewust en oprecht van iedere dag, al 4 jaar lang. De 9 maanden die er aan vooraf gingen ook hoor, maar de geboorte van lieve kleine Luna, die zal ongetwijfeld de grootste mijlpaal, het belangrijkste keerpunt in mijn leventje blijven. Altijd. Ongeacht wat de toekomst nog brengt. Dat moment veranderde alles. Zij veranderde alles. Ik kan alleen maar hopen dat zij er ook van geniet, van dat leventje van haar.

Maar goed. Genoeg emo. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een foto-verslagje te maken van alle feestjes. Want er was dus éérst een feestje met familie en vrienden en de dag erop was er een feestje met Luna’s vriendjes uit de klas. Tien 4-jarigen in feeststemming. Ja. We waren hier vooral héél blij dat het mooi weer was en er voornamelijk buiten kon gespeeld worden.

Helaas, een foto-verslagje lijkt voorlopig niet te lukken, want dit blog-ding laat het op dat punt afweten. Dat zal dus voor een volgende keer zijn. U moet me maar even op mijn woord geloven…

’t Was leuk. ’t Was plezant. ’t Was genieten. ’t Was fantastisch. ’t Was vooral héél erg fijn om te zien en voelen hoe we omringd zijn door lieve, warme mensen die niet alleen met ons mee-vieren, maar vooral ook in alles met ons mee-leven…

Het feesten was fantastisch! De opkuis ging verbazend vlot. Al was het wél een beetje héél snel ‘back to reality’ toen we na feestje nummer 2 een telefoontje kregen om te melden dat ons omaatje (het omaatje van grote meid dus) gevallen was en haar heup had gebroken! Maar goed. We zijn nu een weekje verder en oma-lief is geopereerd en aan de betere hand. Of heup dus. Onze vakantie-plannen werden uiteraard meteen gewijzigd en er wordt nu vanzelfsprekend een dagelijks ziekenhuis- (en straks revalidatie-) bezoekje ingepland. Wat kleine meid evengoed erg leuk vindt! Pretparken, speeltuinen en kinderboerderijen zijn fantastisch, maar ziekenhuizen met liften en rolstoelen en 1001 knopjes-waar-niet-mag-aangekomen-worden-zonder-uitdrukkelijke-toestemming (!!), dat vindt zo’n vier-jarige bijzonder fascinerend. Het helpt ook wel dat het verplegend en verzorgend personeel het kleine meisje als een heuse prinses aanspreekt en benaderd. Niet dat dit thuis al niet het geval is, maar toch…

Tussenin was er ook wel tijd voor een Bellewaerde bezoekje en een speeldate. En er werden op regen-dagen kleurige tenten gemaakt met alle mogelijke stoelen, dekens en lakens die we konden vinden. En er werd gespeeld met de bérgen speelgoed die hier na al die birthday-feestjes waren ‘achtergebleven’…

Om even kort samen te vatten: wij genieten hier nog steeds met volle teugen van het leven, ook al zit dat soms vol onverwachte verrassingen. Maar dat had u ongetwijfeld wel van ons verwacht. Dit blogje heet niet voor niets ‘Love, life and Luna’…

Vakantie-modus (part I)

Weinig activiteit op dit blogje de laatste tijd… En dat staat in schril contrast met de lange lijst activiteiten die hier de afgelopen maand werden afgerond! Kleine meid is immers in verlof. Grote vakantie heten die dingen dus. De mama gaat pas volgende week in vakantie-modus, waardoor de juli-maand hier niet echt alles-kan-niets-moet was, maar integendeel bestond uit een secuur gepland schema dat nauwgezet werd uitgevoerd. Het volledige schema toelichten zou me hier véél te ver leiden en zou wellicht op wat gefrons onthaald worden. Al liggen wij hier niet echt wakker van gefrons.

Maar goed. Om u toch een beeld te schetsen over onze (en dan vooral Lunaatjes) juli-maand:

* De laatste schooldag:
De laatste schooldag was in praktijk slechts een half dagje school. En een vrije namiddag. Voor de kindjes, dus. Niet voor de soms licht-panikerende-ouders-die-voor-opvang-moeten-zorgen. Geen nood. Grote meid kan op dat vlak niet klagen over de werkgever. Dus werd hier verlof genomen. En de vakantie-kick-off werd ingezet met een speeldate.

trampoline

hangmat

* Danskamp:
Er volgde een weekje kleuter-dans-kamp. Waar Lunaatje met ‘kop en schouders’ het kleinste danseresje uit de groep bleek. Al liet ze dat allesbehalve aan haar vrolijke danshartje komen! Ze genoot! Met volle teugen!! Voor haar mocht dit eeuwig blijven duren. Of toch op z’n minst de volledige vakantie. Maar helaas. Het bleef bij één weekje. Bovendien geen lange dagen uiteraard. Wel van ’s morgens 9u tot ’s middags 12u. Er werd gedanst én geknutseld rond het thema ‘diertjes’. En op vrijdag volgde een heus optreden. Met wel 4 of 5 mooi afgewerkte danschoreografietjes! Dankzij de mede-mama’s met verlof én camera’s kon grote meid via filmpjes die gepost werden op mijn facebook genietend meekijken. Helaas, na al die blogtijd slaag ik er nog steeds niet in om op dit blogstekje een filmpje te posten. U zal mij dus op mijn woord moeten geloven als ik stel dat kleine meid de ster van de show bleek te zijn :-). Tja, proud mommy en zo…

danskamp

* Weekje oma en opa:
Er volgde een verwen-weekje met uitstapjes en speeltuinen en vooral bérgen aandacht, speelgoed en àlle mogelijke lievelings’dingen’ bij oma en opa… En opa leert haar fietsen! Zonder zij-wieltjes! Als een grote meid! We zijn er nog niet, want een klein angsthaasje op een roze fietsje, dat is nog niet alles… Maar we hebben een grenzeloos vertrouwen in opa’s pedagogische kwaliteiten, dus dat komt hélemaal goed!

babeloe

* Kermisweek:
Om daarna een kermis-week in te lassen. Met taart bij tante. En kermissen met tante Jetske en nonkel Thomas. En speeldagje bij tante Anneleen. En nog maar eens kermissen, deze keer met oma en opa en grote meid. En daarna nog een dagje bij tante Anneleen. En vooral véél spelen met nichtje Linde… En uitstapjes. Uiteraard.

jetske en thomas

* Logeren:
Nichtje Marion bleef hier logeren, wat altijd feest is! Twee roze prinsesjes samen…

marion logeren

Kleine meid beleefde daarnaast ook een ‘primeur’: uit logeren bij een vriendinnetje!! Voor de aller-eerste keer gaan slapen bij BFF Maya. Wat een groot succes werd. Voor Luna en Maya. Grote meid onderging het allemaal met gemengde gevoelens. Maar werd wel prima opgevangen door oma en opa. Die trakteerden de verweesde mama-zonder-kindje op tapas. En vooral op cocktails. Grote cocktails. Met alcohol en zo. Had ik al vermeld dat grote meid sinds de geboorte van haar kleine meisje zo’n 4 jaar geleden (en niet te vergeten: 9 maanden zwangerschap!) zo goed als geen druppel alcohol heeft geconsumeerd? Twee reuze ‘Mai Thai’s’ en een Bailey’s Coffee later bleek het voornamelijk een goed idee dat oma en opa beleiders van dienst waren…

2014-07-23 18.22.55

* De zee:
Wij hebben de zee ontdekt! Niet dat we van het bestaan ervan niet afwisten, dat nu ook weer niet. Maar zo’n grote fan bleek grote meid er niet van te zijn. Tot nu toe dus. De aversie van natte voeten en zand, overal zand, bleek wonderbaarlijk snel vergeten bij het zien van een genietend klein meisje!! Dus deden we hier op vrijdagavond van ‘late night sun-set at the sea’ en wandelen in de duinen met ons tweetjes.

DIGITAL CAMERA

En dat deden we zondag nog eens over met oma en opa en in de stralende zon zwemmen in het water. Kleine meid dan toch. Want grote meid had er wél aan gedacht om het zwempakje van Luna mee te grissen, maar niet om voor zichzelf een waterproof-outfit te voorzien. En je kan een zomerrokje maar tot op zekere hoogte gaan omhoogtrekken tot de grens van onzedigheid bereikt wordt…

zeespringen zeezwempak zeegenieten aan zee

Het blijft slechts een greep uit het aanbod van afgelopen maand. En wat nog moet komen zal niet echt rustiger te worden. Kleine meid is bijna jarig, dus volgt hier nog een verjaardagsfeestje met vrienden en familie. En de dag erop (op haar verjaardag zelf) worden hier 10 vier-jarigen verwacht om verder te vieren. Te feesten. En Luna aandacht te geven. Mocht ze daar een accute nood aan hebben… En dàn, ja dàn is grote meid ook eindelijk in verlof. En dàn hopen we hier wél in alles-kan-niets-moet-vakantie-modus over te schakelen.

DIGITAL CAMERA

We hebben al genoten. En straks genieten we nog meer. Zondagskindjes, wij :-).

Puberende kleuter

Ook al is ze nauwelijks een meter groot, fietst ze nog maar nét met haar grote-meisje-fiets-met-zijwieltjes en is Dora momenteel haar favoriete televisie programma, wie haar afgelopen week bezig zag en hoorde kon er niet omheen: mijn lieve kleine meisje is een regelrechte puber!

Even een ‘note’ vooraf: laat u vooral niet misleiden door een vrolijk lachend kleutertje op de foto’s. Een halve seconde voor of na het afdrukken kon het humeur van datzelfde kleutertje vollédig omslaan…

Om maar enkele voorbeeldjes te geven:

– Een rustig familie-uitje naar Ieper werd luidruchtig verstoord door Luna, die een regelrechte hysterie-aanval had! Zelf had ze er weinig last van. De rest van Ieper daarentegen… Aanleiding? De kermis op het marktplein. Ze mocht één keer op de draaimolen. Eén keer. Dat werd haar ook uitdrukkelijk gezegd. En er werd nog uitdrukkelijker bij vermeld dat een scène maken na dat éne ritje ‘not done’ was. Voelt u hem al aankomen?

DIGITAL CAMERA

Ja! Het ritje was voorbij en Luna brak in krijsen uit! Er werd verwezen naar de eerder gemaakte afspraken, maar dat had ze dus iets anders geïnterpreteerd. Zij wou dus één keer in het autobusje en daarna nog eens in het vliegtuigje en op het paardje en in de auto en en en… Helaas voor Luna, grote meid hield voet bij stuk. Dus werd een krijsende kleuter weggeleid van de kermis en de markt. Ze wou niet in de wandelwagen. Ze wou niet stappen. Ze wou niets. Opnieuw érg spijtig voor haar, want wij hadden andere plannen. Zéér tegen haar zin kwam ze ons dan maar tierend achterna gelopen. En u moet weten: qua decibels kan lieve kleine Luna moeiteloos een volledige peuterklas overtreffen. Gans Ieper én omstreken kan dit getuigen. Goed. We wandelden dus richting vestingen. Nog steeds met een hysterische kleine meid. Intussen wel aan mama’s hand. Zelf was ze inmiddels wél de reden van haar hysterische bui wat uit het oog verloren. Wat helaas niet wou zeggen dat ze ermee ophield. Nope, ze zocht ter plekke een nieuwe ‘rechtvaardiging’ voor het hele drama. Ze wou op mama’s arm. Maar mama ging niet akkoord. Het was duidelijk Luna’s dagje niet… Luna hield voet bij stuk. Ze wou gedragen worden. Een eis die ze opnieuw met gans Ieper deelde. Bijna aan de vestingen aangekomen begon ze toch te vermoeden dat de schreeuwerige, hysterische tactiek niet het gewenste resultaat zou hebben. Dus werd het krijsen even gepauzeerd. Even maar hoor. Héél even. En enkel maar om het mama-manipuleren/chanteren een kans te geven. Want welk argument haalde kleine Luna aan: ‘Mama, ik zal stoppen met wenen als jij me draagt!’ De verbaasde blikken van omstaanders spraken boekdelen… Drie en een half, mensen, en nu al het principe van chanteren aan het uittesten! Had ik al vermeld dat het haar dagje niet was? Want ook deze keer hield grote meid voet bij stuk. Tja, dan moest Luna maar wat verder huilen. Wat ze ook deed. De rust rond de Ieperse Menenpoort en vestingen was zondag héél ver zoek… Toen ze eindelijk uitgekrijst was en zich vermoeid in de wandelwagen nestelde, hoopten we de familie-wandeling rustig verder te zetten. Helaas, na amper 5 minuutjes besloot Lunaatje om uit de wandelwagen te stappen. Zonder ook maar iemand van die actie op de hoogte te brengen. Dus: wandelwagen werd aan een behoorlijk tempo verder geduwd, terwijl de inzittende aan het uitstappen was. U voelt het ook deze keer al aankomen? Yep! Drie-en-een-half-jarige viel hard op de kiezelsteentjes. Iedereen geschrokken. En opnieuw een krijsend meisje. Zucht… Rustige zondagen met de familie en zo…

DIGITAL CAMERA

– Het kleuter-puberen gaat hier gelukkig niet àltijd gepaard met krijs/tier/huilbuien. Vrijdagochtend een overgelukkig Lunaatje! Dat wordt hier altijd geweldig gewaardeerd, zo’n kleutertje stralend van geluk! Zeker op ochtendelijke uren. Er wordt niet steeds gepolst naar de reden van het onverwachte geluk, want dat lijdt soms wel eens tot het omgekeerde effect. Maar goed. Vrijdagochtend. Luna met een stralend humeur. De reden lichtte ze zelf toe: het regende! Euh… Ja, dus… Voor mama een reden voor een lichte pruillip, voor Luna een reden om érg happy te zijn. Soit, mij niet gelaten… Ze was vooral zo blij omdat de regen haar verzekerde dat ze haar paraplu mee mocht nemen naar school. En op school aangekomen was het voor grote meid al snel duidelijk: De aanwezige meisjes uit Luna’s klasje gingen al snel samen in een kringetje staan. Zo’n 6-tal meisjes, gniffelend bij elkaar. Allemaal met een roze parapluutje. Druk vergelijkend: ‘die van mij is met Minnie Mouse, die van mij is met prinsessen, die van mij is met Musti,…’. Gibberende meisjes, is dat niet eerder iets voor als ze een jaar of 13 zijn in plaats van 3?

– Ze heeft nu een ‘persoonlijke prins’. Wellicht heeft dit vooral te maken met het ouder/grootouderfeest dat in school wordt voorbereid. Luna’s klasje werkt rond ‘sneeuwwitje’ en mijn kleine meisje speelt/is één van de sneeuwwitjes van dienst. Met haar eigen prins dus. Robbe genaamd. En blijkbaar heeft ze ook haar eigen dwerg, Elian. En dat hebben we hier geweten! Want ons sneeuwwitje eist voortdurend dat ze ‘wakker gekust’ wordt. Zo’n eigen prins, ook dat had grote meid nog niet meteen ingecalculeerd bij een drie-en-een-half-jarige. Bijkomend gespreksonderwerp: Luna wil weten hoe mama’s prins noemt! Ja zeg! Mocht er nog geen ‘maatschappelijke druk’ genoeg zijn, wordt grote meid nu ook al door de eigen dochter aangemaand om een prins te zoeken! Want het antwoord: ‘Goh Lunaatje, mama heeft geen prins nodig hoor!’, dat wordt hier blijkbaar niet aanvaard. Luna liet al weten dat ze een prins zal zoeken voor mama. Dat weten we dan ook weer. Grote meid heeft bijzonder weinig inspraak in die dingen…

– Wat vorige week nog haar lievelingseten was, wordt nu opeens door lieve kleine Luna bekeken als het meest walgelijke wat haar voorgeschoteld kan worden. Met bijhorende mimiek. Hetzelfde geldt voor wat pas nog haar lievelings-school-koeken waren. Of haar lievelings-puddingetjes. Handig als je net een voorraadje voorzien hebt! Die mood-swings, ik dacht écht dat ik tijd had tot ze puberde! Totaal geen rekening mee gehouden dat ze op kleuter-leeftijd al zou starten met dat puberen…

DIGITAL CAMERA

En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ‘oogrollen’. Een vaardigheid die ze opeens onder de knie heeft. En perfect lijkt te weten op welke momenten ze dat even moet demonstreren! Ook hier: u zou de de bijhorende mimiek moeten zien! Menig puber kan hier nog lessen uit leren…

DIGITAL CAMERA

Maar voor de rest blijft het een schatje hoor :-). Mijn mini-pubertje…