En toen kon ze fietsen…

Zo’n titel typen kost bijzonder weinig moeite. Het klinkt zelfs wat evident. Als een logische volgende mijlpaal die kleine meid bereikte. In realiteit kostte het hier allemaal nét iets meer moeite, was het een heel stuk minder evident en helemaal niet zo logisch… Bloed, zweet, tranen, een halve zenuwinzinking, hysterische buien, complete theaterstukken in het midden van de straat,… Been there, done that! En ik laat nog even in het midden wie welk aspect op zich nam.

Kijk… ik besef het wel. Grote meid is behoorlijk verwend als het op ‘volgende stappen’ van kleine meid aankomt.
– Lunaatje sliep zo’n 12u per nacht door ongeveer van zodra we uit de materniteit kwamen. I know! Ik durfde het lange tijd niet luidop toegeven omdat de meeste sleep-deprived mama’s dit niet echt breed glimlachend aanhoren…
– Geen reflex-kindje, geen huilbaby en slechts enkele dagen de gebruikelijke krampjes
– Op een goeie 3 maand at ze groentepap, kort daarna ook fruitpap. Tot op vandaag blijft het een ‘goeie eter’. Een trage eter, dat wel. Maar ze eet zo goed als alles wat haar voorgeschoteld wordt. En ze blijft tot grote vreugde van grote meid hevig fan van fruit, komkommer, tomaten en wortels. Ik kan er nog wat van leren!
– Praten ging bijzonder vlot en is sindsdien niet meer gestopt (niet helemaal duidelijk of dit bij de positieve punten hoort, maar soit)
– Alle andere ‘testjes’ van het cognitieve soort (en dat begon al in de crèche met een peuter-volg-systeem) daar moesten we ons niet de minste zorgen over maken.

Maar. Er was dus een maar. Van zodra het op grof motorisch vlak min of meer een uitdaging wordt, dan gaat het plots niet meer vanzelf. En dan is er ook écht wel wat meer nodig dan een kleine aanmoediging. Het leren stappen, dat viel al bij al nog mee. Op 14,5 maand waggelde Lunaatje rond. De uitdaging begon vooral vanaf het moment dat we er een driewieler bijhaalden. Een driewieler mét begeleidingsstok, dus zoveel moeite moest kleine miss niet doen. Maar toch… Evident was het niet.

Het hielp ook niet dat we hier te weinig ruimte hebben achter het huis om deftig rond te crossen. Het terras is wel groot genoeg, maar er staan wat hindernissen (speelhuisje, terras-tafel en stoelen, ligzetels). En voor de tuin geldt hetzelfde: die is wel ruim genoeg in oppervlakte, maar daar staan planten en een tuinhuis, een trampoline en een glijbaan-toren. Niet echt handig om met je driewieler tussen te manuovreren.

Ergens in juni in de peuterklas mochten alle kindjes hun fiets, driewieler, loopfiets of step meebrengen. Luna twijfelde geen seconde. Het werd de loopfiets. Helaas zo’n traditioneel model met vier wieltjes en niet die van het nieuwe soort waarbij het evenwicht goed geoefend wordt. If only we knew… Soit. We hadden hier nog even hoop dat groepsdruk de bovenhand zou nemen en dat het zien van klasgenootjes op een driewieler haar over de streep zou trekken. Helaas pindakaas… Luna is geen competitief beestje. Leuk voor die andere kindjes, maar zij doet haar ding.

Met die driewieler is het goed gekomen. En er werd vrij snel overgestapt op een fiets met zijwieltjes. Dat lukte naar behoren. Tot er ergens in één van haar favoriete tekenfilmpjes sprake was van fietsen zonder steunwieltjes. U begrijpt het al. De wieltjes moesten er af. Ok, dat deden we dus. Wieltjes er af. Het lukte niet. Luna verloor haar interesse. Maar ze weigerde toe te laten dat de zijwieltjes terug werden bevestigd. En de fiets vloog aan de kant. In alle eerlijkheid: het werd hier ook vaak genoeg gewoonweg vergeten…

Toen ze in de tweede kleuterklas zat (en 4 jaar was) schreven we ons in voor de ‘Kijk, ik fiets’ lessen van de gemeente. Dat verliep… euhm… ja kijk… we deden mee. Overgrote deel van de kindjes kon fietsen tegen het eind van de voormiddag. Luna spijtig genoeg niet. Het was niet ons gloriemoment, die ‘kijk, ik fiets’. Ergens halverwege de les dacht grote meid dat kleine meid het beet had, maar helaas. Plompverloren stopte ze. Waarop grote meid (behoorlijk vermoeid na een ganse voormiddag achter een fietsje aan te hollen) zei: ‘Maar Luna, je was supergoed bezig, het is toch een beetje dom dat je nu zo plots stopt!’. En Luna keihard voor de hele sportzaal en alle aanwezige ouders en sportmonitoren krijste: ‘Ik ben niet dom!!!!!’ Zucht… Ik siste nog: ‘Ik zeg niet dat je dom bént! Natuurlijk ben jij helemaal niet dom. Maar ik vond het een beetje dom dat je zo plots stopte!’. U wil niet weten hoeveel verontwaardigde blikken van geschokte ouders mijn deel waren… Bij deze: lieve ouders, u kende niet het hele verhaal. Ik noemde mijn kind écht niet dom.

Maar goed. Na de ‘Kijk ik fiets’ voormiddag werd zo’n hulpmiddel-stok aangeschaft in Decathlon. Ik had nochtans gezworen dat nooit te doen! Ik kon die twintig euro best we voor iets anders gebruiken. Maar op haar Decathlon fietsje kon geen bezemsteel bevestigd worden, dus wat doe je dan…
Er werd verder geoefend met de hulp-stok. Een groot gemak voor grote meid, dat wel. Het lijkt wel alsof je een wandelwagen duwt… Maar Luna’s fiets-talent ontwikkelde zich niet echt.
Het werd zomervakantie en het ideale moment om verder te oefenen. Maar we gingen op reis en we deden uitstapjes en er was slecht weer en vooral nog 101 excuses om niet te fietsen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al begonnen we iedere fiets-sessie vol goeie moed, het eindigde àltijd met een huilende Luna en een boze mama. Alle goeie bedoelingen ten spijt. Wat het hele fiets-gebeuren niet meteen aantrekkelijk maakte om je dag even mee op te fleuren.

De grote vakantie ging voorbij en Luna startte haar derde kleuterklas. Er was opnieuw een ‘breng-je-fiets-mee-naar-school’ moment en Luna koos zonder de minste twijfel voor haar step. Tja… Herfstvakantie, kerstvakantie, krokusverlof,… alles ging voorbij en wij dachten slechts sporadisch aan dat fietsen. Deels omdat er nu opeens ook zwemlessen waren. En die gingen/gaan ook gepaard met heel theatrale drama-scènes. Alhoewel ze nu wel kan zwemmen. Heel mooi en zorgvuldig. Technisch gezien erg goed. Ze durft van de springplank en de startblok. Maar alleen als het moet. Haar brevetje heeft ze helaas nog niet want ze weigert een volledige lengte te zwemmen. Heleboel drama. Iedere zwemles opnieuw. Al sinds september.

Soit, we hadden het niet over zwemles. Dat fietsen dus. Het fietsje werd al maanden eerder bij oma en opa gedeponeerd. Die wonen in een woonwijk. Waar het ideaal is om rustig te leren fietsen. Helaas weet Luna haar lieve opa perfect rond haar kleine vingertje te draaien. Na een huilbui van enkele minuten van ‘opa mijn beentjes zijn zo moe’, ‘opa mag ik alsjeblieft stoppen’, ‘opa ik ben echt zoooooo moe’, ‘opa alsjeblieeeeeeef’,… En dan breekt opa. En mag ze stoppen.

Tja. Dan moet grote meid ‘bad cop’ spelen. No problem. Niettegenstaande ik één vat emoties ben sinds de geboorte van kleine meid, lukt het op sommige momenten toch al vrij goed om voet bij stuk te houden. Zoals vandaag bij die verdraaide fietslessen.

Ze moest en ze zou kunnen fietsen. Ik weet niet of het zo in haar hoofd zat, maar het zat zo in het hoofd van grote meid. Met de moed der wanhoop. En een grotere fiets (want die vorige was écht te klein geworden). De voormiddag verliep ronduit dramatisch. Een huilend, krijsend, tierend Lunaatje op de fiets. Het gezichtje vol snot en tranen. Maar we bleven doorzetten… Nadat we even binnen pauzeerden viel het arme kind plompverloren met jas en al in slaap in de zetel.

Opa beloofde haar een ijs-kar-ijsje. Dat hielp wel. Beloningen met eten. Tja. Ze blijft mijn dochter uiteraard. Er werd verder geoefend. En iedere keer ging beter. De tranen bleven achterwege. Ze viel wel 100 keer, maar stond 101 keer terug recht. Luna niet aan het huilen. Mama verbazend rustig. En geleidelijk aan ging het beter. En uiteindelijk fietste ze. Alleen. Helemaal alleen. Eerst nog aarzelend, maar steeds beter. Ze fietste al even alleen voor ze het zélf écht wilde geloven. Nadat ze wel voor de 10de keer zonder mijn hulp het straatje ten einde fietste, durfde ze het opeens zelf luidop zeggen: ‘Mama, ik kan zélf alleen fietsen’.

Zo trots. Ik kon wel huilen.

Ze fietste de hele wijk door. En de volgende. En die daarnaast. En de hele weg terug. Starten en stoppen lukt nog niet echt. En draaien ook niet. Maar lieve mensen, ze fietst!!!!!

En minstens even belangrijk: ze gaat akkoord om iedere dag eens te oefenen. Want blijven oefenen wordt hier wel essentieel…

Om maar te zeggen: zo’n zinnetje ‘en toen kon ze fietsen…’, is nét iets makkelijker getypt dan uitgevoerd…

Advertenties

Positief opvoeden

Dat positief opvoeden, wij zijn daar gewéldig voorstander van. Niet dat het hier steeds lukt. Of evident is. Of makkelijk zou zijn. Maar we doen ons best… Al loopt het soms toch wel eens fout.

Grote meid wil niets liever dan Lunaatje opvoeden tot een gezonde, zelfbewuste meid met een gezond lichaamsbeeld. Uiteraard. Welke mama wil dat nu niet?
* Lieve kleine Luna krijgt daarom dagelijks een gezond ontbijt. Wat het Lunaatje in kwestie helaas niet dagelijks met evenveel enthousiasme opeet. Soms wil ze niet. Soms heeft ze naar eigen zeggen geen honger. En soms duurt het zo tergend langzaam om die ene boterham op te eten dat de boterham samen met het Lunaatje in de auto wordt gedropt. En vaak genoeg is zelfs de auto-rit naar school niet lang genoeg om die ienie-mienie boterham op te eten. Als u ’s morgens op de speelplaats een klein meisje met blonde vlechtjes zenuwslopend traag op een stukje boterham ziet knabbelen: hoogstwaarschijnlijk is het Luna. En ja, ik weet dat het niet hoort, een meisje mét ontbijt op school afzetten. Maar volgens alle boekjes en pedagogische adviezen is dat o zo belangrijk, een gezond ontbijt. Volgens het schoolreglement en de richtlijnen van juf is het eveneens erg belangrijk om de kindjes op tijd naar school te brengen. Maar soms, heel soms, zijn die twee dingen moeilijk te verzoenen. U hoeft niet te suggereren dat we hier wat vroeger moeten opstaan zodat de ochtendroutine op een vroeger tijdstip kan starten, want voldoende nachtrust schijnt ook wel belangrijk te zijn. Kijk. Soms lukt het hier niet hoor, om alle regeltjes moeiteloos met elkaar te verzoenen.
* We werken hier uiteraard niet alleen aan een gezond ontbijt. Kleine Luna krijgt dagelijks 1 koek en 1 stuk fruit mee naar school. Nieuwe regel hier ten huize. Er moet meer fruit ‘gesnoept’ worden. Grote meid was al voorbereid op een protest-actie van dochterlief. Want twee koeken, dat is toch lekkerder dan 1 koek? Ja, in de leef- en eetwereld van de mama wel. Maar Luna vindt het gelukkig allemaal best. Het meisje blijkt gék op fruit. Go figure!
* De realiteit leert ons hier ten huize helaas ook nog iets anders: kleine meid leert, observeert en kopieert wat grote meid doet. Zucht. Tjah… En grote meid? Die doet hard haar best om gezond te leven. Gezond te eten. Gezond en genoeg te bewegen. Dat lukt behoorlijk. Maar de weegschaal en de mama, het blijft een érg moeilijke relatie. En ook al proberen we er hier zo bewust mogelijk mee bezig te zijn en zo positief mogelijk rond lichaamsbeeld te werken, Lunaatje was al meer dan eens getuige van een zuchtende en klagende mama die weeral eens niet in dat favoriete jurkje of leuke broek paste. In mindere mate was ze ook al eens getuige van een uitbundige mama die opeens weer wél in iets paste. En de vreugde van iets ‘dat past’, dat heeft kleine meid al goed begrepen. Enkele dagen geleden een bijna euforisch meisje op de achterbank van de auto: ‘Kijk mama, ik pas in mijn zonnebril!!’

En dat positief opvoeden, blijkbaar mag je daar ook niet in overdrijven. Getuige ons gesprek van deze avond:

Grote meid: ‘Lunaatje, ik ben trots op jou!’
Kleine meid: ‘Weeral, mama?’

Euh… ja… we zullen de positieve bekrachtiging hier wat meer proberen te doseren…

We’re off again…

We zijn opnieuw vertrokken! Op véél verschillende vlakken:

  • … met het nieuwe jaar! We hebben het oude in stijl afgesloten. Leuk feestje, gezellige mensen, lekker eten en véél te laat in bed. Mooi vuurwerk ook! En veel zeg! Al bleek Luna helaas geen fan. Onbekend is duidelijk onbemind. Ze wist niet wat het was, zo’n vuurwerk. En het kon haar geenszins bekoren. Huilen, schrik, drama, hysterie,… Uitleg hielp niet. Sussen en troosten evenmin. Goed. Dat weten we nu ook weer. Kleine meid wordt niet meteen meegenomen naar een vuurwerkfestival… Het nieuwe jaar werd uiteraard ook vrolijk en blij gestart. Met opnieuw een feestje. En gezellige mensen. En lekker eten. En deze keer wél op tijd naar bed, want de volgende dag was gewoon terug werk-dag. Ook op dat vlak zijn we hier opnieuw vertrokken.
  • … met het weight watcheren! Tja, na al dat gefeest blijkt dat toch wel nodig. Grote meid is weer braafjes punten aan het tellen, soep en gezonde maaltijden aan het bereiden, 2 liter water per dag aan het binnengieten, het online-ding aan het invullen,… Yep, we doen dat hier nog steeds online, dat weight watcheren. Geen fan van zo’n bijeenkomsten. Kleine meid doet onbewust een beetje mee. Als er veel fruit en groenten op tafel komt en er zijn geen chocomousjes te bespeuren in de koelkast, dan worden die gezonde keuzes vrij makkelijk gemaakt. We proberen hier nu zelfs iedere dag te sporten! Sporten zeg, of all things! Nu ja, wij noemen dat ‘sporten’. Andere mensen zullen dit wellicht ‘bewegen’ noemen. Maar goed. We doen toch iets. En voor ons is dat al véél. Er wordt hier nu al eens gewandeld op zondagmiddag. Grote meid heeft zichzelf een crosstrainer cadeau gedaan. En gebruikt die ook. De dans-dvd’tjes liggen binnen handbereik. Luna kreeg een ‘grote-meisjes-fiets’ cadeau van nonkel Tijs. En een dans-mat van meter Marlies. Allemaal actieve dingen dus. De winter moet dan wel nog écht beginnen, wij werken nu alvast aan ons zomer-lijf 🙂
  • … met een nieuw en druk sociaal leven! Niet dat er hier voordien geen sprake was van een sociaal leven, dat nu ook weer niet. Maar in het pre-Luna tijdperk was het ‘buitens-huis-leven’ van grote meid toch wat gevarieerder. En er was een beetje heimwee naar dat ‘iets doen’. Dus is grote meid nu opnieuw lid van een vereniging. Een gezinsvriendelijke. Met activiteiten waar kleine meid ook welkom is. Handig toch! Al zijn er uiteraard ook dingen waar de mama alleen naar toe kan. Zoals nu vrijdag: sportinitiatie! In ‘onze’ dansschool, dus op z’n minst een vertrouwde omgeving. Er staat ook nog een nieuwjaarsreceptie en een lezing van Lieve Blancquaert over haar ‘Birth day’ op de agenda. Komt helemaal goed! En omdat we hier nooit eens iets ‘met mate’ kunnen doen, het hier vaak ‘alles of niets’ is en grote meid moeilijk ‘neen’ kan zeggen, is er meteen een extra engagement bijgekomen. De mama is nu ook bestuurslid van de overkoepelende vereniging. Yep. Alles of niets. Ik zei het al. Dat wil ook zeggen: extra vergaderingen en extra werk. Maar we zien dat hier volledig zitten! Tja, wie vroeg alweer een drukker sociaal leven?
  • … met werk en school. Het werk, dat startte al op 2 januari. Nu ja, eigenlijk op 3 januari. Twee januari, dat was nog van ‘receptie doen’, dus dat telt eigenlijk niet. Kleine meid mocht pas maandag 6 januari terug naar school. En dat was hoog tijd! Ondanks een drukke en érg gevarieerde kerstvakantie met feestjes, logeerpartijtjes en speeldates, verlangde Lunaatje toch duidelijk terug naar ‘haar’ juf Mariska en de vriendjes op school. Omgekeerd ook, zo bleek. Toen grote meid haar lief klein Lunaatje maandag naar school bracht werd ze op de peuterspeelplaats ei zo na omvergereden door een kleutertje op een driewieler-met-extra-zit-plaats. Zo’n duo-ding. Het kleutertje bleek Robbe van haar klas te zijn. Die luid kwam melden: ‘Luna jij mag met mij mee op de fiets!’. En hup, daar ging mijn kleine meisje. Bij Robbe achter op de fiets. ZONDER MAMA EEN AFSCHEIDSZOEN- EN KNUFFEL TE GEVEN! Hoort u mijn moederhart al breken? Alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek Robbe ook nog eens een snelheidsfreak! Hij scheurde écht aan een onverantwoorde snelheid weg op dat duo-driewielertje! Met mijn meisje achterop. Grote meid bleef alleen en verbijsterd achter. En had al ter plaatse, op klaarlichte dag, nachtmerries over puberende 16-jarige jongens met bromfietsen. En mijn lieve kleine meisje achterop. The horror…

Maar goed.

We zijn dus opnieuw vertrokken.

En we zien dat volledig zitten, dat jaar 2014. Dat wordt een geweldig, fantastisch jaar. Daar zijn we zeker van!

Fiets gesprekken

Een bloedhete ‘été indien’. Dat hadden we nog niet gehad. Het is weer eens iets anders… En dat ‘bloedheet’, dat zal wellicht geen dagen, laat staan weken, duren. Dus proberen we er hier ten volle van te genieten en er het maximum uit te halen.

En zo gingen we vandaag fietsen. Dat is altijd een beetje feest en wordt hier beschouwd als quality time tussen grote en kleine meid. Nu ja, nét iets meer quality voor kleine meid die achterop zit. Grote meid die met een onbestaande conditie een nogal beweeglijke kleuter mag rondvoeren, voelt die ‘quality’ iets minder aan…

Maar goed. We fietsten. En fietsen zonder uitvoerig bijkletsen, dat lukt blijkbaar niet. Al dekt ‘bijkletsen’ de lading niet. Kleine meid is een spraakwaterval van begin tot eind. Geen speld tussen te krijgen. Van ‘gesprekken’ is eigenlijk geen sprake. Lunaatje declameert uitvoerige monologen. Of compleet onsamenhangende mededelingen. Dat ook. Het is voor lieve kleine Luna méér dan voldoende dat grote meid af en toe eens ‘ja’, ‘neen’, ‘ok’, of ‘uhu’ zegt. Meer dialoog wordt niet verwacht.

fietstocht

Op zich wel leuk hoor, zo’n kleutermonologen op de fiets. Ware het niet dat er blijkbaar geen maximumknop zit op het volume van die monologen… Waar we ook voorbij fietsten: iedereen was willens nillens luisteraar van de kleuteruitspraken. En die uitspraken hielden niet altijd evenveel steek. Of hadden soms wat context nodig om te begrijpen waar ze het over had…

Een kleine bloemlezing:

  • ‘Neen, het pijltje staat niet op spelen. Dan moet je op het bankje zitten’ – die klasafspraken zijn niet in dovemansoren gevallen. Blijkbaar duidt het pijltje aan welke activiteit er op het programma staat. Structuur en duidelijkheid, Lunaatje is daar geweldig fan van. Geen wonder dat ze het fijn vindt in de klas… Het zal wellicht niet lang duren voor ze anderen de les gaat lezen. Dat is dan weer de keerzijde van de medaille bij zijn structuur-‘lovend’-kleutertje…
  • ‘Mama, ik ga je poep wel vasthouden hoor’ – Ja kijk, grote meid had niet meteen schrik dat die poep er zou afvallen. Maar goed dat die toch wordt vastgehouden, ja. Het was niet meteen nodig om dit aan de ganse gemeente kenbaar te maken, maar goed…
  • ‘Ik had een rood armbandje en dan mag ik in de poppenhoek’ – Zo zalig die duidelijke afspraken in de kleuterklas! Ieder hoekje heeft een kleurtje. En er mogen maar een 4-tal kleutertjes per hoekje. Dus krijgt ieder kleutertje een armbandje in het zelfde kleur als het hoekje waarin dat desbetreffende kleutertje mag spelen. We kregen die uitleg al op het onthaalfeest en grote meid wist meteen dat dit een succesnummer zou worden. I know my little girl! Wild-enthousiast is ze over dit systeem!
  • ‘Vanavond ga ik nog eens op de eetschaal staan’ – Euh ja… Grote meid is dus nog maar eens op dieet. Al mag je van Weight Watchers niet spreken over dieet, maar over een andere levenswijze. Luister: ik eet nu slaatjes en drink water. Dat is een dieet. We gaan dat niet verbloemen. ’t Is niet dat mijn worteltjes ineens naar chocolade gaan smaken omdat we het een ‘andere levenswijze’ noemen. Maar goed. Kleine meid heeft dat ook wel in de gaten. Vooral omdat hier nu niet meer struisvogel-gewijs aan ‘weegschaal-negeren’ wordt gedaan, maar dat hier nu compleet-overdreven-dagelijks-wél-aan-weegschaal wordt gedaan. Wat niet goed is voor het humeur, maar soit, daar ging het nu niet over. Dat die weegschaal en dat eten wellicht ook iets met elkaar te maken heeft, dat heeft zelfs mijn 3-jarige al in de smiezen. En dus wil Luna ook dagelijks op de eetschaal.
  • ‘Als ik mijn mondje toe doe kan ik jou niet horen mama’ – Huh?? Geen idee waar ze dat haalt! ’t Is ook niet dat ze het heeft uitgeprobeerd, want dat mondje ging nooit toe!! En ’t is ook niet dat ze mij niet kon horen. Grote meid moest noodgedwongen stilzwijgend luisteren. Omdat ze er geen letter tussen kreeg.
  • ‘Ik vind dat niet leuk als we bokkebokke doen en ik heb dat al gezegd’ – Nope, putten en ribbels en oneffenheden op ons parcours, kleine meid houdt daar niet van. En dat had ze inderdaad al gezegd. ’t Is ook niet dat we ze hier speciaal gingen opzoeken, die ‘bokkebokke’ dingen…

fiets conversaties

En ze ratelde maar door en door en door… Om dan om 17.15u dicht bij grote meid te komen met een diepe zucht: ‘Ik ben zooooooo moe mama!’

Vermoeiend hoor, kleutertje zijn!

Zondagse sierk

Op zondagmorgen héérlijk lang uitslapen na een véél te late ‘bedtijd’ op zaterdagavond. Ook daar dient vakantie voor! Dus bleven we hier zalig luieren in ons bedje tot 10.45u!! Yep! Kwart voor 11. U leest het goed. Al wie kinderen heeft zal het vermoedelijk volmondig eens zijn hoe uitzonderlijk zoiets is. Let wel, er werd hier niet geslapen tot kwart voor 11. Er werd in bed gebleven tot kwart voor 11. Dat is meer dan een subtiel verschil. Maar dankzij een televisie op de kamer van grote meid en het tekenfilm-aanbod van ketnet op een zondagvoormiddag, konden we dat ‘gezellig samen snoezelen’ dus wel te rekken tot kwart voor 11.

Maar na al dat ‘lekker lang in bed blijven’ had kleine meid het wel gehad en was ze vollédig klaar om een – vooral erg actieve – dag tegemoet te gaan. Helaas: donkere wolken boven ons huisje (letterlijk dan, gelukkig niet figuurlijk :-)) en zelfs hier en daar een spetter…

Geen nood. We hadden hier nog wat ‘back-ups’ op het to-do-vakantie-lijstje staan. Dus werd oma opgehaald. En werd koers gezet naar familiepark ‘De Sierk’ in Klemskerke – Vosseslag bij De Haan. Het park heet écht wel ‘De Sierk’, maar werd door kleine meid consequent verbeterd in ‘neen mama, niet ‘sierk’, wel ‘circus’, je moet het mooi zeggen!’. Tja, we doen hier ons best om ons mooie West-Vlaamse dialect niet als voertaal te gebruiken in de opvoeding, dus wat hadden we verwacht?

IMG_0312

IMG_0313

Goed. Intussen gietende regen onderweg naar de kust. Truien en regenjasjes mee in de auto en wandelwagen. Maar van zodra we de wagen parkeerden: stralende zon en lekker warm weertje! De zonnecrème zou goed van pas gekomen zijn. Indien we die zouden meegebracht hebben. Maar niet dus.

Soit. ‘De Sierk’ dus. We hadden er al hier en daar veel goeds over gehoord en zij had er onlangs ook een positief verslagje over gepost… En we kunnen het alleen maar beamen: Wàt een ontdekking! Fantastisch zeg! Hier komen we zéker nog terug…

Het thema Circus wordt, uiteraard, héél erg consequent doorgetrokken: 50 speelhoeken verspreid over het park en vorm gegeven in circustenten, woonwagens, verbouwde bussen, enz… De acrobatenhoek, de danszaal, de ‘sien’ema, de slaapzaal van de acrobaten, de trainingshoek van de fakir, de sportzaal van ‘de sterke man’, de woonwagen van de koorddanseres,…

IMG_0342

Het groene pad loodst iedereen netjes doorheen het volledige domein. Al mag je ook gerust de zijpaadjes nemen. Het is zelfs aan te raden als je echt àlles wil ontdekken. Voor de kindjes zijn talrijke fietsjes en driewielertjes beschikbaar om dat groene pad wat sneller volledig af te leggen. En her en der zijn blauwe ‘parkeerstroken’ om die fietsjes terug achter te laten. Of over te stappen op een ander exemplaar. Er is zelfs een ‘ondergrondse parking’ en een echte ‘carwash’!

Alles is er om te ‘doen’, te ‘ontdekken’, ‘uit te proberen’,… Liefst sàmen met mama. Daar was mama vestimentair niet echt op voorbereid. Conditioneel ook niet trouwens. Maar met een kleedje aan in de nok van de cafetaria rondkruipen omdat dat nu eenmaal de leeuwendoorgang is, dat was toch niet meteen mijn beste idee van de dag.

IMG_0335

Al scoorde grote meid dan wel weer geweldig hoge punten bij haar kleine meisje door zonder ongelukken op de cirucusbal te staan 🙂

IMG_0354

Maar het màg daar dus allemaal. Weer eventjes kindje zijn mét de kindjes. Het moet zelfs. Dat sàmen spelen… We speelden poppenkast, we haalden acrobaten toeren uit, we jongleerden, we probeerden goocheltrucs uit, we leerden koorddansen…

IMG_0358

We deden ook even compleet over-the-top hysterisch bij de slangenkuil. Voornamelijk Luna dan. En het viel niet mee om haar voorbij de plastic-maar-toch-wel-echt-lijkende-slangen te loodsen. Maar dat hoort er allemaal bij!

IMG_0301
IMG_0324

We klauterden, we klommen, we sprongen, we gleden, we kropen overal op en door,… Her en der zijn er tafeltjes, stoeltjes en bankjes geplaatst als welkom rustpunt. Waar we dankbaar gebruik van maakten. Ook op dat vlak voor elk wat wils: rustige plekjes onder bomen, plaatsjes in de schaduw dichtbij de spelende kindjes, zonnige plekjes, drukkere plaatsen,…

IMG_0329

IMG_0331

En ze zijn er vriendelijk voor de portemonee: drankjes aan 1,5 euro, ingang 8 euro, héérlijk hoeve-ijs, croque monsieurs,… We kwamen er niets te kort en gingen ook niet compleet geruïneerd huiswaarts.

Tevreden, blij en moe-gespeeld. En niet alleen lieve kleine Luna… Super plezant zo’n ‘sierk’ op een zonnige zondag!

IMG_0387

We’ll be back 🙂

These boots are made for…

… jumping in the puddles!

Begrijp me niet verkeerd, we zijn hier zeer tevreden dat het eindelijk een beetje zomers begint aan te voelen! Meer van dat graag! En liefst dit weertje aanhouden tot ergens eind november of zo. We hebben er lang genoeg op gewacht…

Maar de regen, we maakten daar het beste van! Grote meid voorzag in regenjasjes en regenlaarsjes en is intussen al aan haar derde paraplu van het seizoen toe. Tja, ter compensatie: de zonnebrillen verslijten hier zo snel niet dit jaar! Kleine meid genoot met volle teugen van het ‘passen pjingen’.

Want dat mag. Als ze haar regenlaarsjes aan heeft. Want daar dienen regenlaarsjes voor.

regenlaarsjes1

regenlaarsjes3regenlaarsjes4regenlaarsjes5regenlaarsjes6regenlaarsjes7

Hoe groter en dieper de plassen, hoe luider het bijhorend gegiechel. En alles gebeurt uiteraard in opperste concentratie. Dat ‘plassen springen’, dat vraagt voorbereiding. En inschatting. En de juiste afzetsprong en zo… Het is een vak apart! En Lunaatje heeft het hélemaal onder de knie. Soms zelfs letterlijk…

In alle eerlijkheid houden we dit liever als herfst-activiteit, maar kom, dit jaar mocht/kon/moest het ook even out-of-season.

Het blijf genieten om haar bezig te zien 🙂