Eigen kweek

Groene vingers zijn hier niet echt aangeboren. En dat is een behoorlijk understatement. Grote meid heeft de reputatie om zelfs bij cactussen een veel te snelle dood te veroorzaken. Te weinig water, te veel water, maakt niet uit… Zelfs kunststofbloemen en -planten zijn hier niet helemaal veilig.

Maar sinds we anderhalf jaar geleden naar ons eigen huisje verhuisden is de ‘vibe’ veel beter! De orchideeën zijn al aan hun zoveelste bloei bezig, de plantjes in de bloedhete veranda én in de living doen het behoorlijk goed. En vooral: onze vierkante meter tuin én de bessenstruikjes doen het voortreffelijk!!

We maken hier tegenwoordig muntthee van de zelfgekweekte munt en durven daar al eens eigen framboosjes en braambessen in mengen!

HPIM2381

Eigen kweek mensen! Zowel de kleine meid als het bordje bessen!!

Magere oogst zegt u? Euh… Neen, niet echt. Maar Luna is gék op de besjes. Bessen plukken lukt uitstekend. De besjes in het emmertje verzamelen ook. Maar het loopt fout in het overbrengen van het volle emmertje naar de keuken of het terras. Onderweg verdwijnt minstens de helft van dat emmertje in het kleine-meisjes-buikje. Telkens opnieuw!

Nu ja, morgen plukken we wel opnieuw. En de oogst is nog groot genoeg om morgen de havermout van grote meid wat smaak te geven. En een kleine meid die fruit van eigen kweek lekkerder vindt dan snoepjes, dat vinden wij hier uiteraard fantastisch!

Weight Watcher voordelen

Kleine meid slaapt. Sinds 18u. Doodmoe na een vermoeiend weekend. En morgen opnieuw een drukke schoolweek voor de boeg… Het leven van een kleutertje is behoorlijk intensief!

Met een lieve Luna die vroeg onder de wol ligt, heeft grote meid wat tijd om even te bloggen. Deze keer heeft het niets met mijn lieve kleine schat te maken. Wel over diëten. En over Weight Watchers. Ik zeg het maar even vooraf. U bent dus gewaarschuwd.

Weight Watchers dus. Grote meid heeft jàren geleden ooit een halfslachtige poging ondernomen om naar zo’n bijeenkomst te gaan. Het heeft niet lang geduurd. Die poging dan. De bijeenkomst wel. Al kan dat in mijn herinnering een vertekend beeld geven. Zo’n bijeenkomsten, het is niets voor grote meid! Peer support, my ass. Het is gewoon mijn ding niet.

Maar nu heeft Weight Watchers ook een online programma. Online. Als in: op de computer. Ah, dat klonk al meer als iets wat eventueel misschien een beetje iets kon zijn voor grote meid. Op z’n minst het uitproberen waard. Dus bestelde grote meid zo’n 6 weken geleden het online pakket. Het is zo’n drie maanden geldig en zoals het er nu naar uitziet zal grote meid wellicht voor een verlenging kiezen, want hey, zo online Weight Watcheren dat is dus écht een aanrader! Zoveel voordelen… Even een bloemlezing:

Vermageren, afslanken, kilo’s verliezen,… dat het een lieve lust is!
Ok, het is het meest evidente voordeel, want wel een beetje het opzet van het hele gedoe. Maar grote meid heeft al ontelbare diëten uitgeprobeerd. Zelden werd er eentje 6 weken volgehouden en in nog minder gevallen leidde dat tot enig resultaat. Nu dus wel. Na 6 weken Weight Watcheren staat de teller op -6,3 kg. Zonder het gevoel te hebben op dieet te zijn zeg! Met elke dag de nodige ‘zonden’.
We zijn er nog niet helemaal, maar het gaat de goede richting uit. Dus grote meid doet nog wel eventjes verder…

Dagelijkse kost, SOS Piet, de keuken van Sofie,… Ze zijn er niets bij!
Dat grote meid niet echt een keukenprinses is, dat kwam hier al eens eerder ter sprake. Maar sinds het Weight Watchers verhaal mag dat toch een klein beetje genuanceerd worden. Want er wordt hier nu iedere dag gekookt. Met verse ingrediënten. En er wordt vooruit gepland. Ja, zelfs van ‘weekmenu’ gedaan! Met aandacht voor variatie in aardappelen, pasta, rijst,… Maar ook in vlees, vis, vegetarisch,… En wat blijkt? Grote meid vindt het zelfs plezant om te doen! Go figure! In de online tool zitten ontelbaar veel receptjes en die worden hier gulzig uitgeprobeerd. De recepten zijn wél meestal voor 4 porties. Maar goed, we hebben hier een grote vrieskast. Die nu wel behoorlijk vol zit… Maar als de kook-microbe alsnog zou verdwijnen dan overleven we hier wel een tijdje op ingevroren porties van zelfgemaakte Pro Points vriendelijke gerechtjes! Om u een idee te geven: dit staat deze week op ons menu:
Zondag: Wok met kip, mie en héél veel groentjes
Maandag: Cannelloni met tonijn, kruidenkaas, kappertjes en paprika met groentjes
Dinsdag: Honingzalm en gegrilde aardappels met groentjes
Woensdag: Rijstgerecht met garnalen en gebakken appel
Donderdag: Lasagne al forno (vegetarische lasagne)
Vrijdag: Gratin van pasta met tonijn en mozzarrella en groentjes

Budgetvriendelijk… We like!!
Met zo’n ‘weekplan’ is het een stuk makkelijker én economischer winkelen! Er wordt hier nu van boodschappen-lijstjes gedaan. En er wordt énkel gekocht wat er op het lijstje staat. Omdat er bovendien niet ‘zomaar’ meer geschranst/gegeten wordt, maar wel duidelijk afgebakende porties, is er hier zelfs nu al een finacieel gevolg voelbaar! Onverwacht, maar toch mooi meegenomen…

Composteren… je kan het leren!
Blijkbaar… Er staat hier al enkele maanden een werkloze compostbak achteraan de tuin. Het ding weet vermoedelijk niet wat hem overkomt, want sinds een week of 6 wordt hij opeens héél frequent gebruikt. En gewaardeerd! Tja, veel verse groentjes en fruit, dat betekent ook meer afval. Meer compostafval dus. En dat scheelt dan weer in de vuiniszakken! En grote meid heeft het gevoel dat ze ecologisch helemaal verantwoord bezig is. Wat vermoedelijk nog lang niet het geval is, maar we doen hier toch al een klein beetje ons best.

Move it, move it, move it…
Niet helemaal ons sterkste punt. Er wordt hier zo goed als niet gesport. Al begint het af en toe wel eens te kriebelen. Maar slechts een klein beetje. En dat wordt dan snel genegeerd… Het is ook niet zo evident om telkens een babysit in te schakelen voor lieve kleine Luna als grote meid even aan de lijn wil werken. Flauw excuus, i know! Want er is hier een WII met Zumba DVD beschikbaar. Maar die blijft voorlopig onaangeroerd.
Toch niet allemaal slechte punten hoor! Iedere woensdag gaan kleine en grote meid ofwel samen fietsen ofwel samen wandelen. En dat telt ook. De Weight Watchers hebben het gezegd! I can do better, ik weet het… Misschien met de lente-kriebels?

My social life rules!
Héél belangrijk voordeel: dat Weight Watcheren past perfect in mijn her-vonden sociaal leven! De afgelopen 6 weken werd minstens 4 keer uitgegaan! Telkens mét etentje! En er waren verschillende familiefeestjes. Uiteraard ook telkens met eten. Yep! En dat lukt helemaal perfect om in te passen! Er wordt meestal vooraf even online gezocht naar de menu-kaart van het restaurant. En dan even zoeken op de online tool van WW om na te gaan hoeveel punten de lekkerste gerechten ‘kosten’. Dat werkt pefect! Etentjes mét aperitief en dessert! No problem!

Ik kan wellicht nog even doorgaan, maar dit begint verdacht veel op een publi-spot van Weight Watchers te lijken. Beste Weight Watchers, als u meeleest, u mag mij gerust gratis lid maken of zo. Ik zou dat niet erg vinden…

Soit, ik ben er nog niet hoor. Streefgewicht-gewijs. En 6 weken is wellicht nog niet zo lang. Maar momenteel zien we hier alléén maar voordelen. En het wérkt. Het wérkt gewoon! En ik kan terug in mijn kleedjes!

Laat die lente nu maar komen…

The work-out didn’t work out!

Pfff… Na meer dan een week flink en braaf aan beweging doen én gezond eten geeft de weegschaal 200 gram méér aan! Hoe kan dat nu? Er wordt hier al de ganse avond gemopperd en gepruild en calimero-gewijs van ‘het-is-niet-eerlijk’ gesakkerd.

Grote meid doet nochtans écht wel haar best. Vandaag werden zelfs de ‘start-to-run’ lessen terug boven gehaald. Nu ja ‘lessen’… in elk geval toch les 1. En het was weer een beetje doodgaan met Evy Gruyaert op de mp3. Haar muziekkeuze is niet de mijne en haar enthousiaste ‘ben je ook verbaasd hoe vlotjes deze eerste les verliep’ werd hier niet beaamd. Het was lastig. Het was zweten. De conditie is duidelijk beneden alle pijl. Niet te geloven dat er ooit een tijd was dat er min of meer vlotjes een half uur aan een stuk gelopen werd door grote meid. Maar we zijn dus opnieuw gestart. Vanaf nul. Of vanaf les 1…

En niettegenstaande een treiterende weegschaal wordt ook de gezonde voeding nog niet opgegeven. Deze avond werd nog een verse groenten-quiche klaargemaakt om morgenmiddag met wat komkommer en een tomaatje als gezonde lunch te nuttigen. Als ik niet oplet wordt ik alsnog een ‘domestic goddess’. Of op z’n minst iemand die de ‘kitchen basics’ onder de knie heeft…

Maar er mag nu stilletjesaan toch wat resultaat te bespeuren zijn. Al was het maar een schamele 100gr. Die 200gr erbij, dat zijn regelrechte pesterijen! Morgen doen we nog eens braafjes verder met dat gezonde eten en die beweging…

Maar vanavond wordt nog even van ‘het-is-niet-eerlijk’ gedaan.

Sabotage

Dat van die weegschaal en die kilo’s en dat historisch dieptepunt/hoogtepunt, dat weet u intussen al. Aan gebrek aan goede voornemens ligt het zéker niet. Die voornemens worden hier in bosjes en hoopjes aangemaakt. En aangepast. En haalbaar gemaakt. En realistisch gemaakt. En soms zelfs uitgevoerd! Er wordt hier gezond gegeten: veel groentjes en fruit! En er wordt zelfs aan beweging gedaan! Maar toch duiken er dan kleine ‘sabotages’ op. Niet alleen in de vorm van zelf-sabotage door de diepvries vol ijsjes te stoppen of zo… (wat ook wel een klein beetje het geval is, maar kom, voorlopig werden de ijsjes alleen nog maar door het bezoek gegeten en niet door grote meid), maar er duiken ook ‘externe factoren’ op.

Kijk: er was het realistische en haalbare voornemen om tijdens het verlof iedere dag met de kleine meid te fietsen. Het hoefde daarom niet ver of lastig te zijn, zolang er maar gefietst werd. En dat deden we. Op zaterdag, op zondag, op maandag, op dinsdag,… En we namen het ernstig! Er werden bewust lastige weggetjes met kleine klimmetjes genomen, er werd naar de buurgemeente gefietst, er werd door de regen gefietst,… Zo vanzelfsprekend is dat fietsen hier trouwens niet, want door de werken aan de overweg moeten we per fietstochtje tot twee keer toe volgende hindernis nemen:

  • Kleine meid thuis op de fiets – riempjes dicht – fietshelm aan
  • Aankomst aan station (zo’n 100m van onze deur!): fietshelm af – riempjes uit – kleine meid van de fiets
  • Kleine meid de trappen af dragen en op de laatste trede laten neerzitten (en instructies geven dat ze moet blijven zitten en goed voor haar fietshelm zorgen!)
  • Terug de trappen op – fiets halen – fiets de trappen af rijden (wat makkelijker klinkt dan het in werkelijkheid is, wegens érg stijl!) – terwijl kleine meid in de gaten houden en indien nodig bijsturen (BLIJVEN zitten Luna, mama komt, BLIJVEN ZITTEN!)
  • Met kleine meid de voetgangerstunnel doorwandelen
  • Kleine meid met fietshelm beneden aan de trap laten zitten
  • Fiets de trappen op – en opnieuw: terzelfdertijd kleine meid in de gaten houden en indien nodig bijsturen
  • Trappen terug af om kleine meid te halen
  • Luna terug op de fiets – riempjes aan – helmpje op

Het scenario wordt op de terugweg vanzelfsprekend herhaald. Het is een work-out op zich! Maar goed, de hele opzet van dat fietsen was nu eenmaal om die extra kilo’s kwijt te spelen, dus die extra calorieën verbranden is wellicht een zegen.

Image

Helaas… het gesleur met de fiets eiste intussen zijn tol: fiets kapot! Nu ja, ’t is te zeggen: achterwiel kapot! Vandaag dus ons voorlopig laatste fietstochtje van het verlof. Naar de fietsenmaker. Waarna we te voet naar oma en opa zijn gewandeld. Lees en begrijp: Grote meid mocht zo goed als de ganse weg Lunaatje op de arm dragen. Een peutertje van 13kg op de arm, dat is toch een klein beetje gewichtheffen, niet? De voorgenomen ‘beweging’ voor vandaag hebben we dus wel gehad, maar we zullen morgen wat creatiever moeten zijn…

Sabotage is het! En de weegschaal geeft niet eens iets minder aan!! Zelfs geen povere 100gram…

Wij zomeren…

Eindelijk zomer!

En dat doen wij hier zo:

Image

Opa in de ligzetel met een goed boek en Luna in het zwembadje (en het badje) met haar speelgoed…

Image

En taart. Of het nu winter of zomer is: er is bij ons altijd wel een reden voor taart.

Met het dieet van grote meid gaat het historisch slecht, ja. Mocht u dat willen weten… Die taartjes zijn ook zo lekker…

Cupcakes for dummies

I know! Het is nog maar enkele blogpostjes geleden dat ik een boompje opzette over hoe intimiderend dat wel was, al die bakkende, naaiende, scrapbookende mama’s in de blogwereld. En dat grote meid dat allemaal niet kan. En dat mama-zijn zo al een vak op zich was. En dat daar geen opleiding tot bakker, naaister of wat dan ook nog bij kon…

Ha! Maar niemand zei dat de spelregels moesten gevolgd worden! En grote meid heeft nu de perfecte oplossing gevonden om toch super-mama te zijn: valsspelen! Of course! Met héél veel dank aan Hema, die een compleet cupcake-gamma aan betaalbare prijsjes aanbiedt… Mét cupcake-mix, gekleurde fondant, eetbare decoraties. En verder werd ook nog aangeschaft: Taartmix (terwijl we toch heel even last hebben van een bakvirus moeten we er het maximum uithalen uiteraard), bakset voor kinderen (omdat ze er geen voor volwassenen hadden – maar grote meid voelt zich best in haar sas met de mini-deegrol, de mini-springvorm en de mini-bakvorm), nog meer versier-dingetjes en cupcake-vormpjes. Grote meid voelde zich al super-mommy enkel en alleen door met dergelijk gevuld boodschappenmandje aan de kassa te staan.

Blijkt dus dat cupcakes maken écht kinderspel is! Toch als je zo’n cupcake-mix gebruikt… En braaf de gebruiksaanwijzing volgt. Het houdt niets in: boter smelten, drie eitjes erbij, cupcake-mix erbij en een beetje melk. En dan mixen. En dan de vormpjes vullen. En dan in de oven. En dan krijg je dit:

Image

Mooie cupcakes! Wijze les voor de volgende cupcake-baksessie: niet zoveel cakejes op één bakplaat leggen, want dan duwen die cupkes elkaar weg…

Cakes koelden braafjes af en grote meid kon aan de slag met al dat versier-gedoe. Wat een leuk werkje is. Al duurde het wel een tijdje voor ieder cupcakeje van kleur en versiering was voorzien. En er stond niet bij op de verpakking hoe je er moest voor zorgen dat de versiering mooi blijft plakken op het cakeje. Maar het versiersel even onderdompelen in suikerwater en daarna op het cupje deponeren ‘did the trick’. Ah en nog een tip: véél bloem gebruiken om die kleurfondant uit te rollen, anders blijft dat allemaal aan de deegrol plakken. En dat leidt tot gemopper en gesakker. Tja, you live, you learn. Maar het resultaat was toch behoorlijk:

Image

Roze cupcakes. Uiteraard.

Image

Blauwe cupcakes. Als tegenwicht voor al het roze…

Image

Alle kleurtjes door elkaar…

Image

Luna kwam, zag, wees ernaar en keurde ze goed…

Image

… en ze vond ze ‘leeeekkkker mama!!’ Kijk… dat is toch het schoonste compliment hé :-).

En terwijl grote meid toch in bak-overdrive was, volgde er ook nog een taart. De smaak was perfect, maar de afwerking en versiering lieten wat te wensen over. Er wordt nog geoefend om op de ‘big party’ straks (kleine meid wordt 2 jaar!!) een mooier exemplaar af te leveren…

Image

Hoe dit allemaal past in het grote dieet-plan van grote meid? Dat past er hélemaal niet in. Er is ergens iets fout gelopen tussen het maken van de goede voornemens en de praktische uitvoering daarvan. Laat het ons maar bij die uitleg houden voorlopig…

Trouwens: this says it all:

Image