Tsunami vol hartjes.

De voorbije weken werd mij steeds nadrukkelijker gevraagd ‘of ik niet dringend ne keer moest bloggen?’.

Niet helemaal toevallig kwam die vraag telkens van mensen die mij en Luna van ver of van dichtbij wel kennen. En net daardoor behoorlijk goed op de hoogte zijn van het feit dat onze zomer overspoelt werd door een tsunami van… ja, van wat allemaal? Nieuwe mensen, nieuwe emoties, nieuwe ervaringen,… Om heel eerlijk te zijn: een compleet nieuw leven! Zo voelt het niet alleen, zo is het ook wel echt.

Oorzaak van de tsunami: mijn bink, mijn grote liefde.
Ik ben er nog niet helemaal uit op welke manier ik hem hier blog-gewijs zal (be)noemen, maar jullie snappen wel wat ik bedoel…
Ik zou hier maar wàt graag een bloemlezing neertypen over hoe fantastisch hij wel is. Mijn brandweerman! (Inclusief six-pack, maar sssht… hij wil liever niet dat ik daarover loop te stoefen 😉 ). Mijn ideale man. My perfect match. Maar daar wordt de bink dan weer verlegen van, van zo’n bloemlezing. En ik wil hem wel houden, die bink. Dus moet ik toch ietwat rekening houden met zijn wensen. Denk ik.

Zoveel te vertellen, maar zo moeilijk op papier (of op computer te krijgen). Om het makkelijk te houden, beperk ik me voorlopig even tot de ‘essentials’:

– Er was een eerste kennismaking vorig jaar. En alles klopte. Maar wie grote meid kent, weet dat in haar een groot miskent talent verborgen zit om te zoeken naar dat éne kleine minuscule puntje waardoor ze zich toch maar niet moet openstellen. En zich achter een vertrouwde veilige muur mag blijven schuil houden.

– Grote meid vond toen de afstand tussen beide huizen onoverkomelijk. I know. Let’s not mention it again…

– Grote meid is nogal koppig in zo’n zaken en hield vol.

– De grote liefde bleek nog nét iets koppiger in zo’n zaken en hield net iets langer vol. Of eerder: de grote liefde vertoonde een nooit eerder geziene dosis geduld. Maar écht! Gigantisch veel geduld…

– Toen de koppigheid van grote meid voorzichtig begon te wankelen, bleek er opeens een schoonmama op te duiken. En geen schoonmama uit flauwe mopjes of slappe comedy’s. Maar een schoonmama uit de duizend. Eentje waarvan bleek dat ze al weken aan de zijlijn stond de supporteren. Zonder dat grote meid doorhad dat er een zijlijn was. Of een hoofdlijn. Of wat dan ook. Het zorgde er in ieder geval voor dat de koppigheid geen stand hield.

– Er volgde een ‘date-uit-de-boekjes’. In het favoriete tapas plekje van grote meid. De tapas schotels bleven zo goed als onaangeroerd. Wegens een veel te leuke interessante boeiende gesprekspartner. En sindsdien is alles anders. Alles.

– Die afstand, daar hebben wij het nooit meer over. Dat is voor ons zo’n ‘non-issue’. Het is wél iets waar we door onze omgeving regelmatig worden op aangesproken. Voor wie er zich zorgen over zou maken: van deur tot deur is het exact 1u rijden. Soms zelfs maar 50min, maar voor het geval er onbemande camera’s meelezen: 1u hoor! Echt waar, exact 1u.

– Grote én kleine meid waren/zijn/blijven compleet verkocht. Compleet. Alle twee. Want dat was wel een niet-onderhandelbaar punt. Wij komen in 1 onlosmakelijk pakketje, kleine meid en grote meid. De dag na die ‘tapas-date’ volgde er een ‘speeldorp-date’. Om te checken of het tweede meisje ook verliefd werd. Dat bleek helemaal het geval. En omgekeerd moest er ook van zijn kant liefde genoeg zijn voor twee meisjes. Dat bleek niet het minste probleem te zijn. Het sprookje werd alleen mooier, want de prins bleek ook een pakketje te vormen. Hij kwam met twee prinsesjes. Eentje 2 jaar ouder dan kleine meid en eentje 1 jaartje jonger dan kleine meid. Drie prinsesjes dus. In every sense of the word. Onze roze bubbel werd alleen maar groter. En nog rozer. De K3, Prinsessia, Frozen- en andere girly merchandise draait hier op volle toeren!!

– Ergens halverwege de zomer volgde ‘het aanzoek’. Regelrecht uit een filmscenario: Zwoele zomeravond, heldere sterrenhemel, meest perfecte locatie, onder een treurwilg die vol romantische lampjes ging,… En ja, hij ging op z’n knie. En ja, natuurlijk moest ik janken. En ja, uiteraard zei ik ja. Het kostte mij alle moeite van de wereld om hem te laten uitspreken en al niet meteen ‘ja’ te roepen na z’n eerste 2 woorden… En ja, het is de mooiste ring die ik ooit zag. Wat misschien nog moeilijk wordt als we straks een trouwring moeten kiezen…

– De hele zomer-tsunami-vol-liefde in 1 blogje samenvatten is onmogelijk. Maar neem het even van mij aan… in snel-tempo: we kregen er een zalige schoonfamilie bij, inclusief de meest gezellige familie-uitstapjes, etentjes en feestjes. Alle puzzelstukjes blijven maar in elkaar klikken en alles blijft zo hard kloppen. Het ene warme gezinsmoment volgt het andere op. Of het nu op uitstap was of samen in de tuin… alles blijft zo ‘juist’ aanvoelen. We hebben ‘onze’ zomer afgerond zoals het hoort met prinsesjes: drie dagjes sprookjes-leven-in-de-efteling…

Dat er rond ons hier en daar wat verzuurde opmerkingen zijn, dat weten we wel. Van mensen die eens met hun ogen rollen. En vinden dat we veel te snel gaan. Ieder zijn mening. Ieder zijn leven. Gelukkig zijn ze zeldzamer dan de oprecht lieve reacties die we krijgen. Gelukkig zien de meeste mensen ons geluk. En dat van onze meisjes.

Alles in 1 blogje krijgen is niet mogelijk.
Maar nu jullie terug wat mee zijn in ons verhaal: er zullen nog heel wat blogjes volgen:
– over Love, Life and Luna³
– over leven met 3 prinsesjes in huis
– over compleet ‘outnumberd’ zijn (3 kinders vs 2 ouders, we’re losing in numbers already!)
– over dat niet langer happy-single-mommy zijn (want nu nog véél meer happy en nog véél meer mommy en helemaal niet meer single. I’m telling you, daar zullen nog wat blogjes over geschreven worden!)
– over leven als blended family
– over nieuwe ritmes, nieuwe routines, veel meer moe zijn, veel meer blij zijn, iedere emotie 3 keer zo hard beleven, alle liefde 3 keer zo intens voelen,…
– en er volgen ook nog wat berichtjes over het voorbereiden van een trouw! Ah ja! Uiteraard! No longer a bridesmaid, finally a bride!
– over het leven met een man in huis (ja kijk, dat is nieuw hé voor ons, een man in huis… dat brengt toch hier en daar wat veranderingen met zich mee hoor!)

En ook over Luna uiteraard! Want kleine meid is steeds minder klein. Ze werd 6 deze zomer. 6 begot!! Hoe kan dat nu al… En ze is geen kleutertje meer. Grote meid heeft het nog steeds niet helemaal verwerkt. Maar de realiteit is keihard: ze zit nu écht in het eerste leerjaar. Inclusief grote boekentas en huiswerk. En ook al regelmatig halfslachtig puber-gedrag. De eerste ‘oh my god mama!!’ is hier al de revue gepasseerd. Mét oog-rol uiteraard…

Er zal dus weer geblogd worden, hier op Love, life and Luna³.

Maar nu nog even nagenieten van onze magische zomer.

zee met ons drietjes

En onze tsunami vol liefde ❤ ❤ <3.