En toen kon ze fietsen…

Zo’n titel typen kost bijzonder weinig moeite. Het klinkt zelfs wat evident. Als een logische volgende mijlpaal die kleine meid bereikte. In realiteit kostte het hier allemaal nét iets meer moeite, was het een heel stuk minder evident en helemaal niet zo logisch… Bloed, zweet, tranen, een halve zenuwinzinking, hysterische buien, complete theaterstukken in het midden van de straat,… Been there, done that! En ik laat nog even in het midden wie welk aspect op zich nam.

Kijk… ik besef het wel. Grote meid is behoorlijk verwend als het op ‘volgende stappen’ van kleine meid aankomt.
– Lunaatje sliep zo’n 12u per nacht door ongeveer van zodra we uit de materniteit kwamen. I know! Ik durfde het lange tijd niet luidop toegeven omdat de meeste sleep-deprived mama’s dit niet echt breed glimlachend aanhoren…
– Geen reflex-kindje, geen huilbaby en slechts enkele dagen de gebruikelijke krampjes
– Op een goeie 3 maand at ze groentepap, kort daarna ook fruitpap. Tot op vandaag blijft het een ‘goeie eter’. Een trage eter, dat wel. Maar ze eet zo goed als alles wat haar voorgeschoteld wordt. En ze blijft tot grote vreugde van grote meid hevig fan van fruit, komkommer, tomaten en wortels. Ik kan er nog wat van leren!
– Praten ging bijzonder vlot en is sindsdien niet meer gestopt (niet helemaal duidelijk of dit bij de positieve punten hoort, maar soit)
– Alle andere ‘testjes’ van het cognitieve soort (en dat begon al in de crèche met een peuter-volg-systeem) daar moesten we ons niet de minste zorgen over maken.

Maar. Er was dus een maar. Van zodra het op grof motorisch vlak min of meer een uitdaging wordt, dan gaat het plots niet meer vanzelf. En dan is er ook écht wel wat meer nodig dan een kleine aanmoediging. Het leren stappen, dat viel al bij al nog mee. Op 14,5 maand waggelde Lunaatje rond. De uitdaging begon vooral vanaf het moment dat we er een driewieler bijhaalden. Een driewieler mét begeleidingsstok, dus zoveel moeite moest kleine miss niet doen. Maar toch… Evident was het niet.

Het hielp ook niet dat we hier te weinig ruimte hebben achter het huis om deftig rond te crossen. Het terras is wel groot genoeg, maar er staan wat hindernissen (speelhuisje, terras-tafel en stoelen, ligzetels). En voor de tuin geldt hetzelfde: die is wel ruim genoeg in oppervlakte, maar daar staan planten en een tuinhuis, een trampoline en een glijbaan-toren. Niet echt handig om met je driewieler tussen te manuovreren.

Ergens in juni in de peuterklas mochten alle kindjes hun fiets, driewieler, loopfiets of step meebrengen. Luna twijfelde geen seconde. Het werd de loopfiets. Helaas zo’n traditioneel model met vier wieltjes en niet die van het nieuwe soort waarbij het evenwicht goed geoefend wordt. If only we knew… Soit. We hadden hier nog even hoop dat groepsdruk de bovenhand zou nemen en dat het zien van klasgenootjes op een driewieler haar over de streep zou trekken. Helaas pindakaas… Luna is geen competitief beestje. Leuk voor die andere kindjes, maar zij doet haar ding.

Met die driewieler is het goed gekomen. En er werd vrij snel overgestapt op een fiets met zijwieltjes. Dat lukte naar behoren. Tot er ergens in één van haar favoriete tekenfilmpjes sprake was van fietsen zonder steunwieltjes. U begrijpt het al. De wieltjes moesten er af. Ok, dat deden we dus. Wieltjes er af. Het lukte niet. Luna verloor haar interesse. Maar ze weigerde toe te laten dat de zijwieltjes terug werden bevestigd. En de fiets vloog aan de kant. In alle eerlijkheid: het werd hier ook vaak genoeg gewoonweg vergeten…

Toen ze in de tweede kleuterklas zat (en 4 jaar was) schreven we ons in voor de ‘Kijk, ik fiets’ lessen van de gemeente. Dat verliep… euhm… ja kijk… we deden mee. Overgrote deel van de kindjes kon fietsen tegen het eind van de voormiddag. Luna spijtig genoeg niet. Het was niet ons gloriemoment, die ‘kijk, ik fiets’. Ergens halverwege de les dacht grote meid dat kleine meid het beet had, maar helaas. Plompverloren stopte ze. Waarop grote meid (behoorlijk vermoeid na een ganse voormiddag achter een fietsje aan te hollen) zei: ‘Maar Luna, je was supergoed bezig, het is toch een beetje dom dat je nu zo plots stopt!’. En Luna keihard voor de hele sportzaal en alle aanwezige ouders en sportmonitoren krijste: ‘Ik ben niet dom!!!!!’ Zucht… Ik siste nog: ‘Ik zeg niet dat je dom bént! Natuurlijk ben jij helemaal niet dom. Maar ik vond het een beetje dom dat je zo plots stopte!’. U wil niet weten hoeveel verontwaardigde blikken van geschokte ouders mijn deel waren… Bij deze: lieve ouders, u kende niet het hele verhaal. Ik noemde mijn kind écht niet dom.

Maar goed. Na de ‘Kijk ik fiets’ voormiddag werd zo’n hulpmiddel-stok aangeschaft in Decathlon. Ik had nochtans gezworen dat nooit te doen! Ik kon die twintig euro best we voor iets anders gebruiken. Maar op haar Decathlon fietsje kon geen bezemsteel bevestigd worden, dus wat doe je dan…
Er werd verder geoefend met de hulp-stok. Een groot gemak voor grote meid, dat wel. Het lijkt wel alsof je een wandelwagen duwt… Maar Luna’s fiets-talent ontwikkelde zich niet echt.
Het werd zomervakantie en het ideale moment om verder te oefenen. Maar we gingen op reis en we deden uitstapjes en er was slecht weer en vooral nog 101 excuses om niet te fietsen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al begonnen we iedere fiets-sessie vol goeie moed, het eindigde àltijd met een huilende Luna en een boze mama. Alle goeie bedoelingen ten spijt. Wat het hele fiets-gebeuren niet meteen aantrekkelijk maakte om je dag even mee op te fleuren.

De grote vakantie ging voorbij en Luna startte haar derde kleuterklas. Er was opnieuw een ‘breng-je-fiets-mee-naar-school’ moment en Luna koos zonder de minste twijfel voor haar step. Tja… Herfstvakantie, kerstvakantie, krokusverlof,… alles ging voorbij en wij dachten slechts sporadisch aan dat fietsen. Deels omdat er nu opeens ook zwemlessen waren. En die gingen/gaan ook gepaard met heel theatrale drama-scènes. Alhoewel ze nu wel kan zwemmen. Heel mooi en zorgvuldig. Technisch gezien erg goed. Ze durft van de springplank en de startblok. Maar alleen als het moet. Haar brevetje heeft ze helaas nog niet want ze weigert een volledige lengte te zwemmen. Heleboel drama. Iedere zwemles opnieuw. Al sinds september.

Soit, we hadden het niet over zwemles. Dat fietsen dus. Het fietsje werd al maanden eerder bij oma en opa gedeponeerd. Die wonen in een woonwijk. Waar het ideaal is om rustig te leren fietsen. Helaas weet Luna haar lieve opa perfect rond haar kleine vingertje te draaien. Na een huilbui van enkele minuten van ‘opa mijn beentjes zijn zo moe’, ‘opa mag ik alsjeblieft stoppen’, ‘opa ik ben echt zoooooo moe’, ‘opa alsjeblieeeeeeef’,… En dan breekt opa. En mag ze stoppen.

Tja. Dan moet grote meid ‘bad cop’ spelen. No problem. Niettegenstaande ik één vat emoties ben sinds de geboorte van kleine meid, lukt het op sommige momenten toch al vrij goed om voet bij stuk te houden. Zoals vandaag bij die verdraaide fietslessen.

Ze moest en ze zou kunnen fietsen. Ik weet niet of het zo in haar hoofd zat, maar het zat zo in het hoofd van grote meid. Met de moed der wanhoop. En een grotere fiets (want die vorige was écht te klein geworden). De voormiddag verliep ronduit dramatisch. Een huilend, krijsend, tierend Lunaatje op de fiets. Het gezichtje vol snot en tranen. Maar we bleven doorzetten… Nadat we even binnen pauzeerden viel het arme kind plompverloren met jas en al in slaap in de zetel.

Opa beloofde haar een ijs-kar-ijsje. Dat hielp wel. Beloningen met eten. Tja. Ze blijft mijn dochter uiteraard. Er werd verder geoefend. En iedere keer ging beter. De tranen bleven achterwege. Ze viel wel 100 keer, maar stond 101 keer terug recht. Luna niet aan het huilen. Mama verbazend rustig. En geleidelijk aan ging het beter. En uiteindelijk fietste ze. Alleen. Helemaal alleen. Eerst nog aarzelend, maar steeds beter. Ze fietste al even alleen voor ze het zélf écht wilde geloven. Nadat ze wel voor de 10de keer zonder mijn hulp het straatje ten einde fietste, durfde ze het opeens zelf luidop zeggen: ‘Mama, ik kan zélf alleen fietsen’.

Zo trots. Ik kon wel huilen.

Ze fietste de hele wijk door. En de volgende. En die daarnaast. En de hele weg terug. Starten en stoppen lukt nog niet echt. En draaien ook niet. Maar lieve mensen, ze fietst!!!!!

En minstens even belangrijk: ze gaat akkoord om iedere dag eens te oefenen. Want blijven oefenen wordt hier wel essentieel…

Om maar te zeggen: zo’n zinnetje ‘en toen kon ze fietsen…’, is nét iets makkelijker getypt dan uitgevoerd…

Advertenties

2 thoughts on “En toen kon ze fietsen…

  1. weer een zalige blog om te lezen, ik zie de taferelen zo voor mij ! En zo zie je maar weer dat de aanhouder wint ! Flinke Luna en mama !

  2. Heel herkenbaar! Ik weet het ook nog goed. (Ik heb er voor Flair wel eens over geschreven.) Ook al zijn ze inmiddels 6 en 9 bij mij, ik blijf het spannend vinden, vooral hier in de stad!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s