Stil protest

Vijf-en-een-half is ze nu. Mijn lieve kleine meisje. Ik snap het zelf niet zo goed. Waar de tijd toch naartoe is. Waar mijn baby’tje is gebleven. Wie hier zomaar opeens een derde-kleuterklas-kleuter heeft binnengebracht. Ze is zelfs bijna geen kleuter meer!

Voor alle duidelijkheid: ik huppel haar maar achterna. Of strompel. Hangt wat van de nachtrust af. En van haar energie. Die àltijd hoger is dan die van mij. Zij lijkt steeds klaar voor een volgende stap. Wat die ook is. Of het nu over zwemmen gaat, of letters lezen, of rekensommen maken, of wat dan ook… Zij wil steeds méér, steeds verder. Grote meid daarentegen heeft steeds opnieuw nét wat meer tijd nodig. Net wat meer pauze-knoppen. Net wat meer ‘laat-ons-nog-even-wat-langer-van-deze-fase-genieten’.

Niet dat het veel ter zake doet. Er wordt bitter weinig rekening gehouden met de wens van grote meid om alles een versnelling lager te doen. Kleine meid bepaalt het ritme. Dat is altijd zo geweest en vermoedelijk zal het ook steeds zo blijven. En eigenlijk hoort het waarschijnlijk ook zo te zijn. Leven op het ritme van je kind. Maar ik wil het hier toch even zwart op wit plaatsen: mijn protest. Mompelend en mopperend. Zoals het ‘oude mensen’ volgens de clichés betaamd. Ik protesteer stilletjes. En soms wat minder stil. Want ik kan haar ritme en snelheid maar met moeite bijhouden.

Ik heb zo vaak het gevoel van ‘ik stond erbij en ik keek er naar’.

  • Als ze opeens zonder bandjes van de springplank in het diepe springt en vlotjes 25 meter zwemt.
  • Als ze uit het niets letters leest en woordjes vormt en op zoek gaat naar alles wat ze zelf kan lezen.
  • Als ze tijdens een autorit rekensommetjes maakt om de verveling te breken.
  • Als ze ’s morgens zonder instructies helemaal zelf de poes eten en drinken geeft. Iedere ochtend opnieuw.
  • Als weer maar eens blijkt hoe zelfstandig ze eigenlijk is: opstaan, wassen, tandenpoetsen, kleertjes en schoenen aan, pyama opgeplooid, ontbijt uithalen en opeten,… Wel zo handig voor een mama die zelf niet zo efficiënt functioneert ’s morgensvroeg. Ware het niet dat ze haar lange haartjes niet zelf kan vlechten, ze zou mij helemaal niet meer nodig hebben…
  • Als blijkt dat ze zélf in haar ‘heen-en-weer-schriftje’ de boodschap ‘boek mee brengen’ heeft geschreven. En dat zelf onmiddellijk relativeert ‘ja maar, juf had het op bord voorgeschreven, dus dat is niet écht schrijven’. Huh?? Moeder toch zwaar onder de indruk hoor kind…
  • Als ze bij het koekjes bakken opeens zelf in staat blijkt om de eitjes te breken (zoals het hoort, niet per ongeluk of zo…) en de mixer te hanteren
  • Als ze op een véél te volwassen manier (naar aanvoelen van grote meid toch) telefoongesprekken voert op het moment dat mama stem-loos en machteloos met de nodige handgebaren het gesprek tracht te coördineren
  • Als ze haar teleurstelling echt wel kan begrenzen en begrip toont als blijkt dat het beloofde uitstapje naar het nieuwe Olympia-zwembad niet kan doorgaan omdat mama griep heeft

Oh, ze is geen wonderkindje hoor. Correctie: ze is wel mijn wonderkindje, maar in het groter verhaal kan ik écht wel haar sterktes én zwaktes zien. In sommige dingen is ze goed. In andere kan ze dan weer wat hulp gebruiken. U wil echt ons geploeter rond dat ‘leren fietsen’ niet zien… Om maar iets te noemen.

Ze wordt zo snel groot… Mijn kleine meisje.

Maar nu is ze ziek. Griep. En dan krult ze zich opnieuw als een klein fragiel baby’tje heel dicht bij me op schoot. En blijft zo uren liggen…

griep

Ik protesteer niet…

 

Advertenties

2 thoughts on “Stil protest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s