Tanden-wissel

Ze was al een tijdje een beetje jaloers op mama’s elektrische tandenborstel. Maar ‘jaloers zijn’ betekent hier niet hetzelfde als ‘je zin krijgen’. Helaas voor het kleine meisje. Zelfs niet als het over gezonde zaken als tandenborstels gaat. Let wel, ze had er uiteraard één. Een tandenborstel. Alleen geen elektrische.

Dat was ergens in oktober. En de suggestie werd geopperd dat ze er misschien eentje kon vragen aan de Sint? Ah ja! Kijk, het nuttige aan het aangename koppelen en zo… Lunaatje bleek wel voor het idee te vinden en de elektrische tandenborstel kwam op het Sint-lijstje. Een lijstje dat wel meer bevatte dan enkel de tandenborstel, maar goed, daar gaat het nu even niet over.

In november had grote meid een afspraak bij de tandarts. Mooie gelegenheid om ook voor kleine meid een eerste afspraak vast te leggen. Yep. Vijf-en-een-half en nog nooit naar de tandarts geweest. Slechte punten voor ons. Soit. Afspraak dus. Voor Luna. In november een afspraak maken betekent blijkbaar pas in februari op de afspraak komen. Dat wisten we niet. Nu dus wel. Het maakte eigenlijk ook niet zo heel erg uit. Luna had een mond vol tanden en geen klachten, dus of die afspraak nu doorging in november of februari, wat maakt het ook uit…

November ging vlotjes voorbij en december ving aan. Met het Sinterklaas-lijstje. En de elektrische tandenborstel nog steeds op 1 op dat lijstje. En dan opeens… begin december: een wiebel-tand!

wiebel tand

Haar eerste echte wiebel-tand! Ter info: neen op deze foto was ze nog geen enkele tand kwijt. Ze heeft (‘had’ intussen) een gigantisch ‘spleetje’ tussen haar twee voorste tanden. Wat ze zelf consequent en trots haar ‘diasteem’ noemt. Ja, ik heb het ook moeten opzoeken. Ja, het klopt. Ja, zo’n spleetje heet dus een diasteem. Neen, dat leerde ze niet van mij. Ze heeft zowel het spleetje -excuseer, ‘diasteem’ – als haar interesse voor moeilijke woorden van haar papa geërfd :-).

De wiebel-tand heeft niet bijster lang gewiebeld. Er viel al vrij snel een stukje uit mijn kindje.

tandje kwijt

En dankzij oma was er meteen ook een mooi bewaar potje voor de uitvallende tandjes.

tandenpotje

De Sint bezorgde zoals gehoopt een elektrische tandenborstel. Roze met prinsessen. Of wat had u gedacht?

En de tandjes bleven uitvallen. Wat ging dat opeens snel!! Op korte tijd 4 tanden kwijt. Twee bovenaan, twee onderaan. En nu heb ik dus een kleine poppemie in huis met een gi-gan-tisch gat in haar mondje…

mond vol tanden

(En op deze foto was ze er nog maar 2 kwijt. Intussen is dit verdubbeld. Zowel het gat als het aantal uitvallende tanden dus…)

Het lijkt alsof er nog weinig over is om effectief te poetsen met dat nieuw elektrisch materiaal. Maar dat blijkt dan ook weer mee te vallen.

tanden poetsen

Intussen zit het eerste tandartsbezoek erop. Met wat minder tandjes dan oorspronkelijk gepland, maar goed, zo ging het ook. En ze deed dat goed! Zowel mijn meisje als de tandarts! Zo goed dat Luna nu jaloers is op mama, die veel sneller terug mag/moet op die tandartsstoel dan kleine meid…

tandarts

Stil protest

Vijf-en-een-half is ze nu. Mijn lieve kleine meisje. Ik snap het zelf niet zo goed. Waar de tijd toch naartoe is. Waar mijn baby’tje is gebleven. Wie hier zomaar opeens een derde-kleuterklas-kleuter heeft binnengebracht. Ze is zelfs bijna geen kleuter meer!

Voor alle duidelijkheid: ik huppel haar maar achterna. Of strompel. Hangt wat van de nachtrust af. En van haar energie. Die àltijd hoger is dan die van mij. Zij lijkt steeds klaar voor een volgende stap. Wat die ook is. Of het nu over zwemmen gaat, of letters lezen, of rekensommen maken, of wat dan ook… Zij wil steeds méér, steeds verder. Grote meid daarentegen heeft steeds opnieuw nét wat meer tijd nodig. Net wat meer pauze-knoppen. Net wat meer ‘laat-ons-nog-even-wat-langer-van-deze-fase-genieten’.

Niet dat het veel ter zake doet. Er wordt bitter weinig rekening gehouden met de wens van grote meid om alles een versnelling lager te doen. Kleine meid bepaalt het ritme. Dat is altijd zo geweest en vermoedelijk zal het ook steeds zo blijven. En eigenlijk hoort het waarschijnlijk ook zo te zijn. Leven op het ritme van je kind. Maar ik wil het hier toch even zwart op wit plaatsen: mijn protest. Mompelend en mopperend. Zoals het ‘oude mensen’ volgens de clichés betaamd. Ik protesteer stilletjes. En soms wat minder stil. Want ik kan haar ritme en snelheid maar met moeite bijhouden.

Ik heb zo vaak het gevoel van ‘ik stond erbij en ik keek er naar’.

  • Als ze opeens zonder bandjes van de springplank in het diepe springt en vlotjes 25 meter zwemt.
  • Als ze uit het niets letters leest en woordjes vormt en op zoek gaat naar alles wat ze zelf kan lezen.
  • Als ze tijdens een autorit rekensommetjes maakt om de verveling te breken.
  • Als ze ’s morgens zonder instructies helemaal zelf de poes eten en drinken geeft. Iedere ochtend opnieuw.
  • Als weer maar eens blijkt hoe zelfstandig ze eigenlijk is: opstaan, wassen, tandenpoetsen, kleertjes en schoenen aan, pyama opgeplooid, ontbijt uithalen en opeten,… Wel zo handig voor een mama die zelf niet zo efficiënt functioneert ’s morgensvroeg. Ware het niet dat ze haar lange haartjes niet zelf kan vlechten, ze zou mij helemaal niet meer nodig hebben…
  • Als blijkt dat ze zélf in haar ‘heen-en-weer-schriftje’ de boodschap ‘boek mee brengen’ heeft geschreven. En dat zelf onmiddellijk relativeert ‘ja maar, juf had het op bord voorgeschreven, dus dat is niet écht schrijven’. Huh?? Moeder toch zwaar onder de indruk hoor kind…
  • Als ze bij het koekjes bakken opeens zelf in staat blijkt om de eitjes te breken (zoals het hoort, niet per ongeluk of zo…) en de mixer te hanteren
  • Als ze op een véél te volwassen manier (naar aanvoelen van grote meid toch) telefoongesprekken voert op het moment dat mama stem-loos en machteloos met de nodige handgebaren het gesprek tracht te coördineren
  • Als ze haar teleurstelling echt wel kan begrenzen en begrip toont als blijkt dat het beloofde uitstapje naar het nieuwe Olympia-zwembad niet kan doorgaan omdat mama griep heeft

Oh, ze is geen wonderkindje hoor. Correctie: ze is wel mijn wonderkindje, maar in het groter verhaal kan ik écht wel haar sterktes én zwaktes zien. In sommige dingen is ze goed. In andere kan ze dan weer wat hulp gebruiken. U wil echt ons geploeter rond dat ‘leren fietsen’ niet zien… Om maar iets te noemen.

Ze wordt zo snel groot… Mijn kleine meisje.

Maar nu is ze ziek. Griep. En dan krult ze zich opnieuw als een klein fragiel baby’tje heel dicht bij me op schoot. En blijft zo uren liggen…

griep

Ik protesteer niet…

 

Disclaimer.

Ik was het even kwijt. Het ‘hoe’, ‘wat’ en ‘waarom’ van dit blogje. Vandaar de stilte… Eventjes ‘on hold’ en bekijken of dit wel zin heeft. Maar ja. Uiteraard heeft het dat wel. Voor ons althans. Of u wilt meelezen, dat laat ik helemaal aan u over.

Dit blogje werd ooit ‘geboren’ als online herinneringsboek aan en voor kleine meid. En ook wel voor grote meid. Want het geheugen laat het maar al te vaak wat afweten. Herinneringsboeken zijn dan welkom. Op voorwaarde dat je het paswoord van het online-ding niet vergeet. Of niet vergeet waar je ergens al die paswoorden hebt bewaard. Zucht… Dàt en al die 4-cijferige codes. Bankkaarten, gsm, ID-kaart, i-pad, garage poort thuis, garage poort elders,… En dat zijn uiteraard allemaal verschillende codes. Grote nachtmerrie als ik die ooit allemaal vergeten ben. Dat wordt nog wat…

Maar goed. Ik wijk weer af… Dit blogje dus. Ik was het wat ‘kwijt’. Het is altijd (en nog steeds) de bedoeling geweest om te schrijven voor onszelf. Voor kleine meid en grote meid. Fijn dat de brede familie-kring ook meeleest, dat maakte de band alleen maar hechter. En ook de vrienden- en kennissenkring. Fijn, fijn. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar ook hoe meer (zelf)-censuur en steeds verkrampter om iets neer te pennen. Schrik. Want de blikken zijn soms ook (ver)oordelend. En kritisch. Er was opeens een publiek. Wel ja, niet ‘opeens’, eerder geleidelijk, Maar toch. Opeens schreven we dus voor een publiek. Dat is iets helemaal anders dan puur een herinneringsboek voor onszelf. En dat publiek stelde geregeld vragen. Via mail. Of live. Vragen over wat ik schreef. Of vragen over wat ik net niet schreef. Want uiteraard is de verzameling onderwerpen waarover hier niét geschreven wordt gigantisch veel groter dan waar wél over geschreven wordt. En vaak zegt het veel meer over ons als we een onderwerp uit de weg gaan, dan als we het aankaarten.

Soit. We moesten hier even over bezinnen. Maar neen, er komt geen ‘slotje’ op. Geen wachtwoord. We gaan voor openheid. Beperkte openheid weliswaar. Ik gooi hier écht niet alles op het wereld-wijde-web.

Maar we zijn terug. Denk ik. En u mag me vragen stellen. Dat mocht altijd al. Als u graag iets over ons wil weten: shoot! Als u onze visie (wel, meestal de visie van grote meid dan) of ervaring over iets wil weten: shoot again! Als u graag een blogje wil met een specifiek onderwerp: shoot shoot shoot. Doe gerust. Stuur maar een mailtje (ElkeCool@hotmail.com) of spreek me aan. En in absolute ambtenaren-stijl reageer ik met ‘ik neem het mee’. Geen absolute belofte of garantie dat ik het ook écht in alle openbaarheid zal aankaarten. Maar ik zal er wél zeker en op z’n minst over nadenken. Dat beloof ik dan wel weer.

Ondertussen heb ik wel de weg naar mijn blogje terug gevonden. Want het blijft ‘mijn’ blogje. Mijn veilige plekje. Mijn herinneringen. Mijn verhaaltjes en foto’s. Maar laat ons duidelijk zijn: héél fijn dat jullie meelezen! En blijf dat gerust doen 🙂