Leg het maar uit…

De hele nacht naar CNN kijken. Verbouwereerd. Verstard. Verbijsterd. En ’s morgens vroeg helemaal emotioneel (en een nacht zonder slaap is niet echt bevorderlijk voor zo’n emotionele toestand) een vrolijk lief en vooral compleet onschuldig en naïef klein meisje uit haar bedje helpen… Alles voelde zo onwezenlijk vandaag. En dan wonen wij zelfs niet eens in Parijs!

De kranten staan er vol van. De beelden zijn alomtegenwoordig. Het gespreksonderwerp is duidelijk. Ik vond het dan ook niet meer of minder dan mijn verantwoordelijkheid om mijn kleine meisje in te lichten. Op haar niveau uiteraard. En met mondjesmaat. En in haar tempo. En in haar bewoordingen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al staat de televisie hier hoofdzakelijk op kindertelevisie, de mama kijkt wél naar het nieuws (meestal niet in aanwezigheid van Luna, maar toch…), kleine meid leest dan wel geen kranten, maar de foto’s op de voorpagina’s van de rondslingerende exemplaren laten weinig aan de verbeelding over, de gesprekken over terreur en IS en Parijs, daar wordt ze niet in betrokken, maar die kleine oortjes horen véél meer dan we beseffen,…

Dus vond ik het mijn plicht, mijn verantwoordelijkheid als mama om mijn 5-jarig kindje in te lichten. Een uitleg te geven over wat niet uit te leggen valt. Haar begrip bij te brengen over iets wat ik zelf niet begrijp. En liefst zonder haar angst aan te jagen, laat staan dat ze getraumatiseerd wordt.

Parijs

Prachtige foto: @playmonews

Maar goed. Het was een onderwerp dat ik niet mocht en kon uit de weg gaan. Er was hier één groot voordeel in het ter sprake brengen (op kleuterniveau) van een onmogelijk moeilijk thema: in de week net voor de herfstvakantie was het thema in Luna’s klasje ‘oorlog’. Ze leerden alles over soldaten en de (eerste) WO, over bommen en tanks, ze bezochten een oorlogsmuseum en een oorlogskerkhof,… Uiteraard was alles in haar eigen kleuter-beleving behoorlijk zwart-wit. Er waren ‘goeie’ en er waren ‘slechte’ en de ‘goeie’ wonnen en de ‘slechten’ verloren. En niet onbelangrijk: wij waren de ‘goeie’. Weinig nuance, weing grijs, alles zwart-wit. Uiteraard. Je moet eerst zwart en wit kennen en weten alvorens je een grijze nuance kan aanbrengen. Ik kan trouwens moeilijk van mijn 5-jarig meisje verwachten om nu al genuanceerd te denken als ik dagdagelijks merk dat een overgrote meerderheid van de volwassenen er niet of nauwelijks in slaagt. Of pertinent weigert om in grijze tinten te denken.

Het thema maakte indruk. En bleef hangen. En dat liet zich deze morgen ook merken in ons korte gesprekje:

Grote meid: ‘Lunaatje, weet je nog dat mama vertelde over Parijs?’
Kleine meid: ‘Jaja, jij bent daar naar toe geweest hé!’
Grote meid: ‘Ja schatje. Wel in Parijs is vannacht iets ergs gebeurd.’
Kleine meid: ‘Oei? Wat is er dan gebeurd?’
Grote meid: ‘Het lijkt er nu een beetje oorlog. Er waren stoute mensen met bommen en geweren. En nu zijn er heel wat mensen gestorven.’
Kleine meid: ‘Waren dat dan soldaten?’
Grote meid: ‘Euh… ja… Eigenlijk waren dat inderdaad een soort soldaten.’
Kleine meid: ‘Maar dan wel stoute soldaten hé!’
Grote meid: ‘Ja, dan wel stoute soldaten.’
Kleine meid: ‘Ah ja, dan waren dat de Duitsers.’
Grote meid: ‘Neen, neen, neen, het waren geen Duitsers schatje!’
Kleine meid: ‘Van welk land waren ze dan?’
Grote meid: ‘Goh, ik denk eigenlijk niet dat ze uit één bepaald land kwamen…’
Kleine meid: ‘Maar ze zullen zéker niet uit Nederland komen, want de Nederlanders die hielpen ons in de oorlog.’
Grote meid: ‘Ah ja, neen, het waren waarschijnlijk geen Nederlanders, neen, maar…’

Ik hoefde mijn zin niet af te maken. Lief klein Lunaatje huppelde vrolijk naar haar poppenhuis. Enthousiast zingend over 10.000 luchtballonnen…

Ik heb haar niet teruggeroepen. Ze heeft nu een heel klein stukje basis-info gekregen en dit was blijkbaar momenteel genoeg voor haar. Ik twijfel er niet aan dat ze straks nog wel met vragen op de proppen zal komen. Waarop ik niet altijd een antwoord zal hebben. Maar waar ik naar best vermogen en aangepast aan haar leeftijd op zal antwoorden. Zo genuanceerd mogelijk. Want ik besef maar al te goed dat haar beeld over de waanzinnigheden die nu gebeuren, zal gekleurd worden door de manier waarop ik het haar overbreng. Als ik haar nu vertel dat het moslims of islam-terroristen waren die de ‘slechte’ waren, dan zullen in haar ogen àlle moslims ‘slechte’ zijn. Net zoals in haar ogen àlle Duitsers ‘slechte’ waren. Het feit dat zij nog te weinig in staat is om nuances aan te brengen verhoogt mijn verantwoordelijkheid om meer dan voorzichtig te zijn in wat en hoe ik haar de dingen toelicht.

Luna heeft nog geen notie van religie.
Luna heeft nog geen notie van nationaliteit.
Luna heeft nog geen notie van de diepgewortelde haat die nu voor zoveel verdriet en wanhoop zorgt.

En ook al wil ik nog zo graag dat het nog làng zo blijft, ze wordt groter, ze wordt ouder en binnen afzienbare tijd zal ze wél een eigen mening hebben over zaken als religie en nationaliteit. Het is aan mij om te zorgen dat ze genuanceerd leert kijken naar alles…

Sommige dingen waren toch écht eenvoudiger toen ze nog een klein baby’tje was en mijn grootste bezorgdheid was of ze voldoende flesjes dronk en voldoende sliep…

En het helpt al hélemaal niet als er enkele extremistische idioten de hele wereld naar complete waanzin proberen te brengen…

Advertenties

One thought on “Leg het maar uit…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s