Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar…

Even wat meer ‘love’ en ‘life’, dan de gebruikelijke overdosis ‘Luna’. Toch wat dit blog-berichtje betreft. In het dagdagelijkse leven is Luna uiteraard nog steeds alomtegenwoordig.

Ik wou het hier heel even over iets anders hebben. Want grote meid is momenteel even thuis. Herstellend van een operatie. De juiste dokterstermen gaan hier het ene oor in en het andere weer uit. Maar om het even in ‘leken-taal’ te schetsen: er zat hier een (gelukkig goedaardige) tumor in de buik met al behoorlijke afmetingen (18cm op 16cm – we hebben het thuis eens ‘uitgetekend’ en dat is dus groter dan een grote melkdoos). Niet alleen de grootte van de tumor drong hier aan op een snelle interventie, ook en vooral het feit dat het ding heel erg vergroeid was met andere organen.

Goed. Complexe operatie. Behoorlijk ingrijpend. En ook onomkeerbaar. Maar we waren er klaar voor. Operatie is goed verlopen en herstel verloopt zoals het hoort. Met dagelijkse thuisverpleging en véél rust. Trouwens, wat is dat toch belachelijk moeilijk, dat ‘rusten’! Na 4 dagen thuis heb ik het hélemaal gehad met de zetel/boeken/televisie/… Nog even niet denken aan het feit dat er nog minimum 6 weken ‘rust’ voor de boeg ligt…

Maar wat was (en ben) ik overweldigd door het ganse netwerk dat zich rond mij lijkt te ontplooien! Ontelbare berichtjes van andere mama’s die voorstelden om Luna van/naar school/zwemles/dansles te brengen, Familie en vrienden die complete opvang-regelingen uitwerkten. Buren, collega’s, ex-collega’s, kennissen, juffen van school,… Ik kan onmogelijk iedereen opnoemen…

Het is allemaal zo ongelooflijk lief. En écht. Niet zomaar een beleefde ‘hoe gaat het?’, maar oprechte interesse en échte ‘hulp-voorstellen’. Van het lieve kaartje dat ik in de dansles kreeg over ‘tantaleen’ die Luna kwam halen voor een speelnamiddagje én tegelijkertijd verse fruitsla meehad voor grote meid. Van oma en opa die hier nu logeren over het berichtje van ‘schoonzus’ Hanne die haar hulp aanbood (danjewel tante Hanne, je berichtje betekende meer dan je kan vermoeden!), Ziekenhuisbezoekjes, thuisbezoekjes, vriendinnen die over de middag hier komen lunchen én meteen ook lunch meebrengen voor de ‘zieke’, cadeautjes, telefoontjes, whatsapp’jes, facebookberichtjes,…

Ik kan het écht niet allemaal opsommen. En ik heb schrik om mensen te vergeten. Het is overweldigend. Het is overrompelend. Het is zo ontzettend, ontzettend lief. Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar!! Voor alle kaartjes, sms’jes, telefoontjes, berichtjes, bezoekjes,…

Ik weet nog steeds niet goed hoe ik er op moet reageren, op die grote golf van hulp die over me heen komt. Ik ben er behoorlijk onbehouwen en onbeholpen in.

Daarom dus even dit blogje. Om te benadrukken hoe lief ik het allemaal vind. Hoe ontzettend dankbaar ik ben. Dankbaar voor alles wat nu op me afkomt. Dankbaar omdat ik jullie ken.

Beetje emo. Beetje veel zelfs. Blij dat ik hier zo emo kan over doen. Dankzij jullie!!!

Alleenstaande mama? Ik? Daar merk ik weinig van…