Mommy-guilt

Ergens in de tweede helft van de nacht wakker geworden met een klein meisje naast me. Niets onrustwekkends of zelfs maar ongewoon. Het kleine meisje ken ik gelukkig maar al te goed. En het is niet zo vreemd dat ze in de loop van de nacht haar eigen bedje inruilt voor dat van mij. We maken er intussen geen strijd meer van, van dat ‘in-je-eigen-bedje-slapen’. Ze slaapt sowieso wel ‘in’, in haar eigen bedje. En meestal slaapt ze ook de ganse nacht in dat eigen bedje. Maar af en toe zoekt ze dus nog het mama-bed eens op. Geen probleem. Dat mag. Dat vindt de mama eigenlijk stiekem ook wel leuk. Soms.

Maar deze keer was toch nét iets anders. Lieve kleine Luna lag niet rustig met haar warme lijfje helemaal tegen mama opgekruld. Geen geruststellende zachte adem die heel vredig in- en uitgeblazen werd. Nope. Deze keer geen zen-achtig-tafereeltje. Het kleine meisje lag stilletjes te wenen begot!!

Grote meid uiteraard meteen klaarwakker en helemaal overbezorgd. Zo gaat dat bij ons. Wij gaan hier van ‘zen’ naar ‘complete over-the-top paniekerig doen’ in een fractie van een seconde. Lieve kleine meid lag echter in haar slaap te huilen. Wat het eigenlijk alleen maar zieliger maakte. En grote meid terstond ook de traantjes moest wegslikken.

Slapende kindjes wakker maken, dat is ‘not done’. Dat weten we hier wel. Maar staat er ergens iets geschreven over huilende slapende kindjes? Want dat is toch écht wel van een andere orde! Er werd gewacht. Het kleine meisje werd zachtjes gestreeld. Er werd fluisterend tegen het huilende Lunaatje gepraat. Maar ze bleef zachtjes huilen.

Hoort u mijn moederhart al breken?

luna

Héél voorzichtig dan toch maar mijn lieve kleine schat wakker gemaakt. Oogjes open. Heel luide zucht van opluchting bij Lunaatje. En mama kreeg de meest spontane en meest innige knuffel die je je maar kan indenken.

Na wat ge-sus en héél wat geknuffel toch maar eens gepolst waarom ze stilletjes lag te huilen. Ze moest even nadenken. Maar toen herinnerde Luna zich het drama:
‘Ik stond bovenaan een hele grote glijbaan mama. En ik durfde er niet afglijden. En ik riep naar jou. Jij moest mij helpen. Maar jij draaide je om en je liep weg…’

Hoe. Hartverscheurend. Is. Dat. Nu. Niet!!!!

Ik liep weg!! Hoe kon ik nu weglopen?? Mijn kleine meisje had mij nodig! Ze was in paniek! Ze wou haar mama! En. Ik. Liep. Weg.

Nevermind dat het nooit écht gebeurd is. En nooit écht zal gebeuren. Nevermind dat het een droom was (nu ja, nachtmerrie eigenlijk) van Lunaatje. Nevermind dat het wellicht een andere betekenis heeft dan de letterlijke vertaling.

Ik. Liep. Weg!!

We zijn nu drie dagen verder.

En ik loop nog steeds rond met een niet-aflatend-schuldgevoel.

Advertenties

Mama-dingen

Er zijn zo van die kleine handelingen en gewoontes die héél subtiel in de dagdagelijkse routine sluipen, maar die onmiskenbaar met het ‘mama-zijn’ samen hangen. Ik kan me niet herinneren hoe of wanneer ze er zijn ingeslopen. Ik ben me er ook zelden bewust van. Ze vallen me vaak slechts op als ik ‘niet-mama-zijnde-vriendinnen’ bezig zie. En opmerk hoe zij een zelfde ‘opdracht’ compleet anders aanpakken. Niet beter of slechter hoor. Zéker niet. Maar anders… Meestal wat rustiger en zachtaardiger ook…

Spreek ik wartaal? Wacht… Even illustreren:

Kindermondje schoonmaken:

De ‘vriendin-zonder-kindjes’ gaat erg liefjes en op kinderhoogte voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’ zitten en veegt met onverdeelde aandacht en heel geconcentreerd de omgeving van het vuile mondje zachtjes schoon, terwijl ze even zachtjes tegen het desbetreffende kindje praat. Dit hele tafereel kan makkelijk meerdere minuten in beslag nemen.

De mama hier ten huize doet dat nét iets anders. Het is een iets minder lieflijk of geduldig tafereel. Maar wél iets wat – volgens onze eigen observaties – de meeste mama’s doen. Er wordt niet post gevat voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’, maar wel àchter dat kindje. De linkerhand van mama wordt op het voorhoofdje van het kindje geplaatst en in de rechterhand van mama wordt het natte doekje in de aanslag gehouden. Let wel, dit geldt dus voor rechtshandige mama’s. Het ‘kindje-met-vuil-mondje’ wordt nu dus in een soort hoofd-houdgreep gehouden, waardoor het verder verspreiden van dat vuil rond het mondje zoveel mogelijk beperkt blijft. Met de rechterhand wordt het halve gezicht van het desbetreffende kindje schoongeveegd. De aandacht is zo goed als altijd verdeeld. Vaak worden er terzelfdertijd nog instructies of bijsturingen gegeven over het verder verloop van het tafel-, eten- of spelgebeuren. Indien er meerdere kindjes aanwezig zijn wordt de aandacht sowieso verdeeld over de verschillende kindjes. Dit hele tafereel duurt maximum 5 seconden.

Minder lieflijk. Wél erg efficiënt. En hetzelfde geldt voor heel wat ‘kind-gerelateerde-handelingen’.

Kleertjes/schoentjes aan- of uitdoen:

Schoentjes aandoen bij een kindje dat zijn/haar schoentjes niet wil aandoen, bijvoorbeeld… (Of om het even welk ander kledingstuk dat aan- of net uitgedaan moet worden en waarbij het kind in kwestie een andere visie hierop heeft dan de bijhorende ouder). Vriendinnen-zonder-kindjes gaan het gesprek aan, proberen te onderhandelen en nemen een positie in voor het kindje. Het protesterende kindje wordt zoveel mogelijk gesust. Dit is een zeer tijdsintensieve methode.

Mensen met kinderen zijn geen voorstander van tijdsintensieve methodes. Toch niet de mensen die ik ken. En de mama hier ten huize al helemaal niet. Groot voordeel dat kleine meid nu al wat groter is, zichzelf kan aan- of uitkleden en het protesteren op dergelijke futiliteiten al wat verleerd is. Maar in de baby- en peutertijd van kleine Luna werd hier – net als in zoveel andere gezinnen – geopteerd voor de kordate methode: protesterend kindje op schoot. Opnieuw in een halve houdgreep (houdgrepen blijken belangrijk in de opvoeding. Niet te onderschatten zelfs!) en schoentjes of andere kledingstukken worden respectievelijk aangedaan of uitgedaan terwijl het kindje in kwestie zo weinig mogelijk bewegings-/wriemel-/ontsnappingsrumte krijgt.

Make-up voorraad:

Dat onderscheid tussen ‘vriendinnen-zonder-kindjes’ en ‘vriendinnen-met-kindjes’ is uiteraard niet alleen merkbaar in de manier hoe we dingen aanpakken. Het zit overal ‘ingebakken’. Onze make-up, bijvoorbeeld. Grote meid is nooit echt een uitgesproken ‘shmink-madam’ geweest, maar sinds lieve kleine Luna is de focus in de make-up voorraad wel behoorlijk veranderd… Vroeger werd wat meer geïnvesteerd in leuke nagellak-kleurtjes. Om maar iets te zeggen. Dat lijkt nu een ver verleden. Je kan er immers je héle hebben en houden op verwedden dat nét op het moment dat de mama-nagels netjes gelakt zijn en het tergend langzame proces van ‘nagel-drogen’ kan starten, er een kleine nood-kreet klinkt en er een kinder-poepje moet afgeveegd worden. Of een bloedend kinderknietje van een plakker moet voorzien worden. Hoe dan ook. Altijd wel een noodgeval dat niet compatibel is met pas-gelakte-en-nog-drogende-nagels. Zelfs in het hoogst-uitzonderlijke geval dat het nagellaken wél tot een goed einde wordt gebracht, dan kan daar hoogstens een half uur trots van genoten worden. Daarna moeten er verloren strijkparels van tussen véél te smalle ruimtes gevist worden, moeten er knopen ontward worden, moet er klei van de tafel gekrabt worden, moeten er stickers van de meubels verwijderd worden,… Krasvrij houden van pas-gelakte nagels is eenvoudigweg onmogelijk.

De focus van de make-up voorraad ligt hier dus allesbehalve op nagellak. Behalve de fel-roze-met-glitters voor de kleuternageltjes. De focus ligt hier tegenwoordig eerder op concealer om het tekort aan slaap wat te ‘concealen’.

Fashionable vs sensible:

Dan heb ik het nog niet eens over de zoektocht om ‘fashionable’ en ‘sensible’ met elkaar te verzoenen, zeker als het gaat om kleren en schoenen. Witte bloesjes combineren niet zo goed met kleuterhandjes. En stiletto’s zijn niet zo praktisch om een spurtje in te zetten als de peuter op verkenning gaat.

Die leuke, hippe, maar piepkleine handtastjes zijn spijtig genoeg niet gemaakt op ‘maat’ van vochtige doekjes, knuffeltjes en de 1001-dingen die ‘standaard’ in een mama-tas zitten…

Luna zee

Die mama-dingen, ze zijn soms héél expliciet en uitgesproken, maar nog véél meer erg subtiel en bijna onbewust. Een lijstje maken is onbegonnen werk. A never-ending-story… Maar wél een leuke, boeiende story met twists en turns waar menig script-schrijver iets van kan leren… Tja, mama-dingen… 🙂