In case of emergency

Er was gelukkig geen concrete aanleiding voor, maar grote meid vond het tijd om een ‘in-case-of-emergency’ plan op te stellen ten huize Love, life and Luna.

Ja. Kijk. Zoals u weet wonen wij hier met ons tweetjes. En niettegenstaande ons huis soms wat ‘duiventil-allures’ heeft en het hier héél vaak een komen en gaan van mensen is, gebeurt het toch ook wel eens dat we hier enkel met ons tweetjes zijn, kleine en grote meid. En stel nu eens dat er dan iets scheelt met grote meid. Stel hé. Stel. ’t Is niet zo dat ik grote plannen heb om het lot ook maar enigszins te tarten. Maar stél nu. Ja, dan mag mijn kleine lieve Lunaatje niet in paniek slaan. En dan moet ze vooral goed weten wat ze moet en mag doen…

Dus. Een noodplan. Goed. Grote meid is sowieso wel goed in rampscenario’s uitdenken en bijhorende paniekaanvallen krijgen. Nu mocht het dus even écht. Preventief. Om in het zéér uitzonderlijke geval dat het nodig zou kunnen zijn vlotjes alles onder controle te krijgen.

Het noodplan werd eerst zorgvuldig uitgedacht. Met alle praktische en technische voor- en nadelen. En de uitvoerbaarheid er van. Dat laatste is nogal belangrijk. Niettegenstaande ik mijn eigen 4-jarige spruit uiteraard volgens alle ‘mijn-kind-schoon-kind-regeltjes’ het aller-slimste kindje uit mijn wijde omgeving vind, zijn er toch een aantal zaken waar moet rekening mee gehouden worden.

De hulpmiddelen moeten binnen handbereik van het 4-jarig meisje zijn. Dat geldt hier voor de meeste dingen in huis, dus dat is niet onoverkomelijk. De GSM ligt altijd wel ergens in het zicht rond te slingeren. Euh… behalve als ik hem nodig heb. Dus misschien is dit niet de beste optie. De vaste telefoon weet Luna wél goed liggen. En die ligt zo goed als altijd op de juiste plek. Eén exemplaar boven en één beneden. Dit kan dus wel werken…

20141228_151929(0)

Telefoneren met mama’s smartphone is niet haalbaar. Mama kan het nauwelijks zelf, laat staan dat ik het ook nog eens aan mijn 4-jarige moet uitleggen…
Telefoneren met de vaste telefoon, dat kan ze wel. Nu ja. Ongeveer. Ze belt héél graag met oma en opa. En met om het even wie anders for that matter. Maar mama moet de cijfertjes voorzeggen. Dan drukt ze die zelf wel in. Helaas, ons noodplan moet uitvoerbaar zijn in de situatie dat mama zelf niet meer in staat is om cijfertjes voor te zeggen. Dus daar moesten we iets op vinden…
De enige haalbare én juiste oplossing is evident: Luna moet in geval van nood 112 bellen. Dat zijn slechts 3 cijfertjes om te onthouden. Twee eigenlijk. Twee keer één en één keer twee. Al maken we het nu wel weer nodeloos ingewikkeld. 112. Dat moet ze kunnen. Mocht het ooit nodig zijn.

En daarna moet ze naar de buren lopen. Daar hoeft ze gelukkig niet zoveel voor te kunnen. Ze wéét hoe ze de garagepoort van binnenuit moet openkrijgen en ze wéét naar welke buren ze moet lopen. De buren waar ze de straat NIET moet voor oversteken. Want in geval van nood willen we uiteraard geen extra drama’s. Anders ook niet eigenlijk… De buren héél dicht bij ons, daar gaan we regelmatig langs, dus ze weet hoe ze moet aanbellen. De buren iets verder hebben een dochtertje dat slechts een jaartje ouder is dan Luna en daar gingen we ook al regelmatig op bezoek. Ook daar weet Lunaatje dus héél goed de voordeur en bijhorende bel zijn. Bijkomend voordeel: Buurvrouw is huisarts! Héél handig. Niet in het minst in geval van nood! Wellicht moeten we de buren ook wel op de hoogte brengen van ons ‘in case of emergency’ plan…

Goed. We kunnen dit. Als het nodig zou zijn. Luna ‘briefen’ verliep opvallend vlot. Al bleek ze toch een beetje een ongezonde interesse te hebben om het hele plan uit te testen. Met mama die op de grond ligt en niet meer kan spreken. En vooral het bellen naar 112. Dat wil ze doen. Nu. Meteen. Gewoon ‘om te proberen’.

‘Ik kan dat hoor mama!! Moet ik het eens tonen: 112 en dan op groen telefoontje. Hé mama! Zo was het hé!!’

Grote meid heeft het kleine meisje nu al een aantal keren gevaarlijk dicht bij de telefoon betrapt. En ook al met de telefoon in de hand. Half de toetsen indrukkend. Het moet gezegd: de stress-levels schieten dan wel héél hard de hoogte in. Die hartaanval zit er zo’n beetje aan te komen op die manier…

En dan volgen uiteraard weer boeiende gesprekken:
Mama: ‘Luna! Ik heb gezegd dat je dat alleen maar mag doen als er iets scheelt met mama en ik niet meer kan praten!’
Luna: ‘Zucht’ (echt hé, dat zuchten van haar moet ik dringend aanpakken)
Mama: ‘Wel? Kan ik nog praten?’
Luna: *op geërgerde toon*. Neen. Je praat niet. Je roept.

Misschien moet ik haar het nummer van de kindertelefoon ook maar leren…

Advertenties

2 thoughts on “In case of emergency

  1. Zal de mama, op het ogenblik dat er iets scheelt met de kleine meid, zich het nummer 112 en het adres van de dokter-buur nog herinneren? Of zal zij naast Luna komen te liggen (‘in een acht’)? Eerste stap: eens diep inademen (zonder te hyperventileren).

  2. Ons nummer mag zeker ook in haar gsm of lijstje.
    Ge kunt altijd eens testen vooraf.
    Wij willen ook helpen in geval van nood, zeker als buren.
    Luna is al zo een flinke meid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s