Even over dat ‘alleenstaande-mama-zijn’

Omdat ik nérgens méér vragen over krijg, dan over dàt.
Omdat ik weet dat sommigen mij er mee identificeren, met die titel.
Omdat ik dat best wel begrijp.
Omdat ik dat niet eens erg vind.
Omdat ik het geen ere-titel vind.
Omdat ik het ook geen belediging vind.
Omdat ik het zelfs geen kritiek vind.
Omdat het eenvoudigweg is wat het is.
Omdat ik weet dat er zoveel misverstanden over zijn.
Omdat ik er helemaal geen taboe over wil.
Omdat ik er gerust wil over praten.
Omdat ik er in dit blogje vaak wat omheen praat, maar nog nooit écht ter sprake bracht.

Daarom en om zoveel redenen meer. Daarom wil ik graag even over dat ‘alleenstaande-mama-zijn’ bloggen.

Want blijkbaar ben ik dat. Een alleenstaande mama. Wat klinkt die titel toch zwaar zeg. Happy single mommy, dat klinkt al veel luchtiger. Maar goed. Het is meestal wel dat ‘alleenstaande mama’ zijn in combinatie met ‘wat moet dat toch zwaar zijn’, waar ik op aangesproken wordt.

Het is zo goed als altijd héél lief bedoeld. Soms een beetje bezorgd zelfs. En vaak lijkt het zelfs een beetje bewonderend. Hoe ik dat doe? En of dat niet ontiegelijk zwaar is? Dat alleenstaande-mama-zijn?

single parent super power

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om zwanger te worden en er alleen voor te staan. Alleen naar de gyneacoloog, alleen al die hormonen de baas kunnen, alleen die eerste stampjes voelen, alleen de bevalling te doorstaan en dan alleen naar huis. Om daar alleen thuis te komen. Alleen te zijn bij alle ‘eerste keren’ van je kindje en nergens een klankbord te hebben, tenzij misschien bij de lieve, maar professionele mensen van instanties als Kind en Gezin. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Ergens helemaal alleen op een appartementje in een vreemde grootstad met een baby op schoot. Zonder vrienden. Zonder ouders. Zonder netwerk. Het lijkt me pure horror. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Om na jaren als koppel samen een gezin te vormen en dan opeens, om welke reden dan ook, alleen te vallen. Om dan al die gedeelde taken zélf op te nemen. Om al die routines die je met twee deed nu op je eentje te doen. Om mama en papa tegelijk te zijn. Om je eigen verdriet om het verlies van je partner een plaats te moeten geven én tegelijk je kindje of kinderen op te vangen die ook aan die nieuwe situatie moeten wennen. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik ben geen alleenstaande mama. Althans, zo voel ik me niet. Echt waar, dat meen ik. Die échte alleenstaande mama’s, dat zijn helden in mijn ogen. Ze doen het maar! Iedere dag opnieuw!

Maar ik? Nope. Ik ben écht geen alleenstaande mama.

Ja, het is juist dat Luna’s papa en ik uit elkaar gingen toen ik hem vertelde dat ik zwanger was. Dat was even een bittere pil om te slikken, dat ga ik niet verbloemen. Maar ik stond niet alleen. We gingen telkens sàmen naar de gynaecoloog, we kozen samen Lunaatjes naam, we zochten samen uit hoe dat juridisch zat rond familie-namen en erkenning. Hij ontwierp de geboorte-kaartjes, ik zorgde voor de doopsuikers. Hij was aanwezig tijdens de bevalling en zijn armen waren de eerste armen waar Lunaatje in lag. Oh er waren minstens evenveel ‘downs’ als er ‘ups’ waren hoor. En het ging écht niet altijd van een leien dakje. Er vielen heus wel eens woorden. Soms héél luide. En héél harde. Maar uiteindelijk hadden en hebben we geen andere keuze dan telkens opnieuw een uitweg te zoeken en er samen uit te raken. Omwille van dat kleine meisje. Toen. En ook nu. Ik schreef het al eens eerder: Heel veel ‘Luna-dingen’ doen we samen. Oudercontacten zijn daar een mooi voorbeeld van. Of haar verjaardagen. Er wordt wellicht wat meer over-en-weer-gemaild en ge-sms-t dan in gezinnen waar mama en papa wel samen zijn. Ik probeer hem zoveel mogelijk op de hoogte te houden van Luna’s leventje. Hij probeert waar hij kan aanwezig te zijn. Neen het is niet altijd makkelijk. En het is zeker niet evident. Maar alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, ik woon alleen met mijn dochtertje. Maar het zou wel héél erg ambitieus en arrogant zijn mocht ik hier staalhard beweren dat ik haar alleen opvoed. Want oma en opa, dat zijn onze klompjes goud! Luna ziet haar oma en opa dagelijks. Ze zijn er àltijd voor ons. Vaak onuitgesproken. Naast de dagelijkse na-schoolse-opvang zorgen oma en opa voor alle baby-sit-taken. Maar nog véél en véél meer zorgen ze voor de mama-opvang. Voor alle grote, kleine, domme, evidente, specifieke, algemene en nog zoveel andere vragen… is het eerste en laatste adres altijd: oma en opa! Onze telefoon belt hen al quasi automatisch. En lang niet alleen voor de vele vragen. Ook voor alle verzuchtingen. Of het stoom-aflaten. Of om gewoon te vertellen hoe lief en snoezig dat kleine meisje ligt te slapen. Voor alles. En altijd. Dag en nacht. En dat mag u heel erg letterlijk nemen. Dus alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, strikt genomen val ik wellicht onder de technische noemer ‘alleenstaande mama’. Maar ik doe daar al die écht alleenstaande-mama’s zoveel onrecht mee als ik mij die titel zou toe-eigenen. Want ik kan zomaar bellen naar mijn tante en nonkel als ik opvang problemen heb. Ze staan altijd voor ons klaar. We zijn daar altijd welkom. En ook al zeggen we nog zoveel keer dat ze hun plannen voor ons niet moeten wijzigen, ik weet ook zeker dat ze het wél zullen doen als ik hun hulp inroep. Ook al zijn ze intussen zélf ook oma en opa. En is er zelfs een tweede kleinkindje op komst. En dat geldt bij uitbreiding ook voor de rest van onze familie. Ze blijven voor ons klaar staan! Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, voor de dagdagelijkse zaken ben ik strikt genomen ‘alleen’ verantwoordelijk voor Luna. Maar ik weet dat ik altijd mijn buren kan en mag aanspreken om een handje te helpen of Luna even op te vangen. Ik heb vriendinnen met kinderen en vriendinnen zonder kinderen. En ik weet dat ze altijd ‘beschikbaar’ zijn als ik hen nodig heb. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ik heb vriendinnen die ook onder die zo algemene noemer ‘alleenstaande mama’ vallen. Ik durf niet eens beginnen om mezelf met hen op één lijn te plaatsen. Ik voel hun pijn als ze hun kindjes keer op keer voor enkele dagjes of voor een weekje moeten missen. Terwijl ik het typ besef ik hoe fout het is: ik voel hun pijn niet, al probeer ik me in te leven. Zij voelen die pijn. Ik moet mijn meisje zo weinig missen dat het wel héél erg arrogant is om te beweren dat ik weet hoe dat voelt. Ik zou het niet kunnen, wat zij kunnen. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Let wel, er wordt hier ook wel eens gesakkerd hoor. En gevloekt. Luid gevloekt. En er wordt hier ook wel eens gewenteld in een bad vol zelfmedelijden. En traantjes gelaten. Dat gebeurt hier ook soms. En niet alleen door kleine meid.

marry poppins cruella

En dat we hier met ons tweetjes een gezinnetje vormen, dat was niet gepland. Dat was niet de grote droom van grote meid. En we willen het hier ook niet idealiseren. Grote meid groeide zelf op in een warm en hecht nest. Met een fantastische mama en papa. En broer. Laten we die laatste niet vergeten :-). En ja hoor, het ‘piekt’ wel eens, dat ik mijn kleine meisje datzelfde veilige nest niet kan geven. Hier groeit ze niet op met een mama én een papa in hetzelfde huis. En hoe graag ze ook een broertje of (vooral) zusje wil, de realiteit laat dat hier niet toe. Helaas.

life not as it's planned

Ik wil ons leventje niet promoten. Of dat alleenstaande-mama-zijn aanraden. Zeker niet. Maar toch heeft het ook wel zo zijn voordeeltjes. Wij zijn zo ontzettend hard op elkaar ingespeeld, Lunaatje en ik. Een blik, een half woord, een grimas,… volstaat om elkaar te begrijpen. Luna kende nooit een andere situatie dan onze huidige ‘mama en Luna’ situatie. Mama’s afspraken en regeltjes zijn Luna’s afspraken en regeltjes. Er is daar nooit discussie over. Zoveel dingen verlopen hier gewoon onuitgesproken. En vlotjes. We hoeven enkel rekening te houden met elkaar. En dat gaat eigenlijk vanzelf. Luna en mama. Mama en Luna. Two girls, one team. We rule our world :-).

single parent

Maar wij leven na al die jaren wél nog steeds op een roze wolk. En voor u bewonderend zegt dat dit dankzij onze positieve ingesteldheid is, moet ik dat in alle eerlijkheid meteen al nuanceren. Ja, wij zijn vrolijke meisjes. Ja, wij zijn gelukkige zondags-kinderen. Ja, wij zijn positieve meiden, wij twee. Maar het is makkelijk voor ons om positief te zijn. Want als we dreigen van onze roze wolk te vallen, dan weten we dat we een heel stevig en breed vangnet hebben dat ons bijna ongemerkt opvangt én terug op die vertrouwde wolk plaatst.

optimist

We houden van ons leventje. We houden van elkaar. We zijn het nooit anders gewoon geweest. En alleen? Grote meid is nooit alleen. Er is altijd dat lieve kleine meisje.

kiss me till i'm 20

Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

you are my happy

Advertenties

7 thoughts on “Even over dat ‘alleenstaande-mama-zijn’

  1. mooi! En zoals je weet heb ik er wél bewust voor gekozen voor dat alleenstaand moederschap, awel ik vond dat juist leuk allleen naar de gyn, alleen een naam mogen kiezen, alleen alles mogen beslissen. Alleen bevallen daar heb ik wel gezelschap voor gezocht :-). Maar voor de rest kan ik me alleen maar aansluiten bij jouw verhaal, ook goed omringd door ouders, lieve vrienden vriendinnen, eigenlijk nooit het gevoel dat ik er ‘alleen’ voor sta….

  2. Mooi geschreven! Leuk dat jullie een heel netwerk hebben om op terug te vallen, met oma en opa voorop. Ik kan me voorstellen dat er ‘alleenstaande moeders’ zijn die er veel slechter voor staan.

  3. Mooie tekst! En inderdaad, in jouw situatie (als “alleenstaande mama” kan je er 2 richtingen mee uit Ofwel laat je het kopje hangen, ofwel ga je ervoor. Gelukkig heb jij voor het laatste gekozen en geniet je volop van het leven. Houden zo 🙂

  4. Wat mooi en leuk geschreven! Hier ook een alleenstaande mama, maar ik herken me er ook niet in dat het zwaar is etc. Ik vind het gewoon fijn 🙂 En hier ook een oma die regelmatig komt helpen en soms ook eens een nachtje met de kleine man slaapt, zodat ik een nachtje door kan slapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s