Even over dat ‘alleenstaande-mama-zijn’

Omdat ik nérgens méér vragen over krijg, dan over dàt.
Omdat ik weet dat sommigen mij er mee identificeren, met die titel.
Omdat ik dat best wel begrijp.
Omdat ik dat niet eens erg vind.
Omdat ik het geen ere-titel vind.
Omdat ik het ook geen belediging vind.
Omdat ik het zelfs geen kritiek vind.
Omdat het eenvoudigweg is wat het is.
Omdat ik weet dat er zoveel misverstanden over zijn.
Omdat ik er helemaal geen taboe over wil.
Omdat ik er gerust wil over praten.
Omdat ik er in dit blogje vaak wat omheen praat, maar nog nooit écht ter sprake bracht.

Daarom en om zoveel redenen meer. Daarom wil ik graag even over dat ‘alleenstaande-mama-zijn’ bloggen.

Want blijkbaar ben ik dat. Een alleenstaande mama. Wat klinkt die titel toch zwaar zeg. Happy single mommy, dat klinkt al veel luchtiger. Maar goed. Het is meestal wel dat ‘alleenstaande mama’ zijn in combinatie met ‘wat moet dat toch zwaar zijn’, waar ik op aangesproken wordt.

Het is zo goed als altijd héél lief bedoeld. Soms een beetje bezorgd zelfs. En vaak lijkt het zelfs een beetje bewonderend. Hoe ik dat doe? En of dat niet ontiegelijk zwaar is? Dat alleenstaande-mama-zijn?

single parent super power

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om zwanger te worden en er alleen voor te staan. Alleen naar de gyneacoloog, alleen al die hormonen de baas kunnen, alleen die eerste stampjes voelen, alleen de bevalling te doorstaan en dan alleen naar huis. Om daar alleen thuis te komen. Alleen te zijn bij alle ‘eerste keren’ van je kindje en nergens een klankbord te hebben, tenzij misschien bij de lieve, maar professionele mensen van instanties als Kind en Gezin. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Ergens helemaal alleen op een appartementje in een vreemde grootstad met een baby op schoot. Zonder vrienden. Zonder ouders. Zonder netwerk. Het lijkt me pure horror. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik denk inderdaad dat het zwaar is. Om alleenstaande mama te zijn. Om na jaren als koppel samen een gezin te vormen en dan opeens, om welke reden dan ook, alleen te vallen. Om dan al die gedeelde taken zélf op te nemen. Om al die routines die je met twee deed nu op je eentje te doen. Om mama en papa tegelijk te zijn. Om je eigen verdriet om het verlies van je partner een plaats te moeten geven én tegelijk je kindje of kinderen op te vangen die ook aan die nieuwe situatie moeten wennen. Ik zou het in ieder geval niet kunnen. Maar gelukkig is dat niet mijn situatie. Niet mijn leventje…

Ik ben geen alleenstaande mama. Althans, zo voel ik me niet. Echt waar, dat meen ik. Die échte alleenstaande mama’s, dat zijn helden in mijn ogen. Ze doen het maar! Iedere dag opnieuw!

Maar ik? Nope. Ik ben écht geen alleenstaande mama.

Ja, het is juist dat Luna’s papa en ik uit elkaar gingen toen ik hem vertelde dat ik zwanger was. Dat was even een bittere pil om te slikken, dat ga ik niet verbloemen. Maar ik stond niet alleen. We gingen telkens sàmen naar de gynaecoloog, we kozen samen Lunaatjes naam, we zochten samen uit hoe dat juridisch zat rond familie-namen en erkenning. Hij ontwierp de geboorte-kaartjes, ik zorgde voor de doopsuikers. Hij was aanwezig tijdens de bevalling en zijn armen waren de eerste armen waar Lunaatje in lag. Oh er waren minstens evenveel ‘downs’ als er ‘ups’ waren hoor. En het ging écht niet altijd van een leien dakje. Er vielen heus wel eens woorden. Soms héél luide. En héél harde. Maar uiteindelijk hadden en hebben we geen andere keuze dan telkens opnieuw een uitweg te zoeken en er samen uit te raken. Omwille van dat kleine meisje. Toen. En ook nu. Ik schreef het al eens eerder: Heel veel ‘Luna-dingen’ doen we samen. Oudercontacten zijn daar een mooi voorbeeld van. Of haar verjaardagen. Er wordt wellicht wat meer over-en-weer-gemaild en ge-sms-t dan in gezinnen waar mama en papa wel samen zijn. Ik probeer hem zoveel mogelijk op de hoogte te houden van Luna’s leventje. Hij probeert waar hij kan aanwezig te zijn. Neen het is niet altijd makkelijk. En het is zeker niet evident. Maar alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, ik woon alleen met mijn dochtertje. Maar het zou wel héél erg ambitieus en arrogant zijn mocht ik hier staalhard beweren dat ik haar alleen opvoed. Want oma en opa, dat zijn onze klompjes goud! Luna ziet haar oma en opa dagelijks. Ze zijn er àltijd voor ons. Vaak onuitgesproken. Naast de dagelijkse na-schoolse-opvang zorgen oma en opa voor alle baby-sit-taken. Maar nog véél en véél meer zorgen ze voor de mama-opvang. Voor alle grote, kleine, domme, evidente, specifieke, algemene en nog zoveel andere vragen… is het eerste en laatste adres altijd: oma en opa! Onze telefoon belt hen al quasi automatisch. En lang niet alleen voor de vele vragen. Ook voor alle verzuchtingen. Of het stoom-aflaten. Of om gewoon te vertellen hoe lief en snoezig dat kleine meisje ligt te slapen. Voor alles. En altijd. Dag en nacht. En dat mag u heel erg letterlijk nemen. Dus alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, strikt genomen val ik wellicht onder de technische noemer ‘alleenstaande mama’. Maar ik doe daar al die écht alleenstaande-mama’s zoveel onrecht mee als ik mij die titel zou toe-eigenen. Want ik kan zomaar bellen naar mijn tante en nonkel als ik opvang problemen heb. Ze staan altijd voor ons klaar. We zijn daar altijd welkom. En ook al zeggen we nog zoveel keer dat ze hun plannen voor ons niet moeten wijzigen, ik weet ook zeker dat ze het wél zullen doen als ik hun hulp inroep. Ook al zijn ze intussen zélf ook oma en opa. En is er zelfs een tweede kleinkindje op komst. En dat geldt bij uitbreiding ook voor de rest van onze familie. Ze blijven voor ons klaar staan! Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ja, voor de dagdagelijkse zaken ben ik strikt genomen ‘alleen’ verantwoordelijk voor Luna. Maar ik weet dat ik altijd mijn buren kan en mag aanspreken om een handje te helpen of Luna even op te vangen. Ik heb vriendinnen met kinderen en vriendinnen zonder kinderen. En ik weet dat ze altijd ‘beschikbaar’ zijn als ik hen nodig heb. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Ik heb vriendinnen die ook onder die zo algemene noemer ‘alleenstaande mama’ vallen. Ik durf niet eens beginnen om mezelf met hen op één lijn te plaatsen. Ik voel hun pijn als ze hun kindjes keer op keer voor enkele dagjes of voor een weekje moeten missen. Terwijl ik het typ besef ik hoe fout het is: ik voel hun pijn niet, al probeer ik me in te leven. Zij voelen die pijn. Ik moet mijn meisje zo weinig missen dat het wel héél erg arrogant is om te beweren dat ik weet hoe dat voelt. Ik zou het niet kunnen, wat zij kunnen. Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

Let wel, er wordt hier ook wel eens gesakkerd hoor. En gevloekt. Luid gevloekt. En er wordt hier ook wel eens gewenteld in een bad vol zelfmedelijden. En traantjes gelaten. Dat gebeurt hier ook soms. En niet alleen door kleine meid.

marry poppins cruella

En dat we hier met ons tweetjes een gezinnetje vormen, dat was niet gepland. Dat was niet de grote droom van grote meid. En we willen het hier ook niet idealiseren. Grote meid groeide zelf op in een warm en hecht nest. Met een fantastische mama en papa. En broer. Laten we die laatste niet vergeten :-). En ja hoor, het ‘piekt’ wel eens, dat ik mijn kleine meisje datzelfde veilige nest niet kan geven. Hier groeit ze niet op met een mama én een papa in hetzelfde huis. En hoe graag ze ook een broertje of (vooral) zusje wil, de realiteit laat dat hier niet toe. Helaas.

life not as it's planned

Ik wil ons leventje niet promoten. Of dat alleenstaande-mama-zijn aanraden. Zeker niet. Maar toch heeft het ook wel zo zijn voordeeltjes. Wij zijn zo ontzettend hard op elkaar ingespeeld, Lunaatje en ik. Een blik, een half woord, een grimas,… volstaat om elkaar te begrijpen. Luna kende nooit een andere situatie dan onze huidige ‘mama en Luna’ situatie. Mama’s afspraken en regeltjes zijn Luna’s afspraken en regeltjes. Er is daar nooit discussie over. Zoveel dingen verlopen hier gewoon onuitgesproken. En vlotjes. We hoeven enkel rekening te houden met elkaar. En dat gaat eigenlijk vanzelf. Luna en mama. Mama en Luna. Two girls, one team. We rule our world :-).

single parent

Maar wij leven na al die jaren wél nog steeds op een roze wolk. En voor u bewonderend zegt dat dit dankzij onze positieve ingesteldheid is, moet ik dat in alle eerlijkheid meteen al nuanceren. Ja, wij zijn vrolijke meisjes. Ja, wij zijn gelukkige zondags-kinderen. Ja, wij zijn positieve meiden, wij twee. Maar het is makkelijk voor ons om positief te zijn. Want als we dreigen van onze roze wolk te vallen, dan weten we dat we een heel stevig en breed vangnet hebben dat ons bijna ongemerkt opvangt én terug op die vertrouwde wolk plaatst.

optimist

We houden van ons leventje. We houden van elkaar. We zijn het nooit anders gewoon geweest. En alleen? Grote meid is nooit alleen. Er is altijd dat lieve kleine meisje.

kiss me till i'm 20

Alleenstaande mama? Zo voelt het toch niet…

you are my happy

Gedichtendag

Het was gedichtendag vandaag. Wist u dat? Misschien wel. Nu ja, ik wist het niet. Zo’n dingen gaan nogal eens aan mij voorbij… Hetzelfde geldt voor de wisseling van seizoenen en zo. Ja, dat wéét ik dan weer wel, maar ik ben me er op die specifieke datum meestal niet zo heel erg bewust van. Maar nu heb ik voor zo’n zaken dus een vierjarig kleutertje. En vooral haar school. Want school, die denkt wél aan al die dingen. Seizoenen die wisselen, carnaval die eraan komt, of zoals vandaag: gedichtendag!

En zo kwam een trotse Luna vandaag melden dat ze een suiker-koekje meehad. En een gedichtje. Voor gedichtendag.

gedichtendag

De foto is wellicht niet helemaal duidelijk. Maar het kaartje zegt:
‘Liefde is… om uit te strooien’.

En achteraan het kaartje stond een gedichtje/liedje dat vol overgave door mijn kleine meisje werd gezongen:

Ik vind jou reuzelief, jij bent de liefste die bestaat.
Zeker weten dat dit nooit, nee nooit meer overgaat.
Ik vind jou reuzelief, jij bent de liefste, ja echt waar!
Zeker weten dat dit blijft al word ik honderd jaar!

En zo hadden we hier voor de verandering ook weer eens een emotionele mama in huis :-).

Het suiker-hartje, daarvan wist Lunaatje te vertellen dat juf gezegd had dat ze het in twee mocht breken. De helft voor mama en de helft voor Luna. Maar Luna vulde meteen zelf aan: ‘maar mama, ik denk wel dat ik het ook alleen mag opeten hoor!’

Tja…

De liefde bleek hier verder wel het thema van de dag. Want in dezelde woordenvloed deelde ze nogal zakelijk mee dat ze toch niet met Robbe kon trouwen, want Robbe had haar gezegd dat hij met zijn papa zou trouwen. Ze vond dit wel een beetje raar, maar veel tijd werd er niet aan verspild. Ze gaat nu met Elian trouwen.

Goed. Dat weten we bij deze dan ook weer 🙂

Bad-tijd = relax-tijd?

Mag ik het hier eens heel even over ‘bad-tijd’ hebben? Misschien valt dit wel onder de noemer ‘too much information’… In dat geval leest u beter niet verder. Want ik wil het er toch graag even over hebben. Over ‘bad-tijd’ dus. Die van kleine meid en die van grote meid. Want die lijken in niets op elkaar. En geen van beide ‘bad-tijden’ lijkt nog in de verste verte op de relaxte, me-time of quality-time die het in het pre-Luna-tijdperk toch ooit wel is geweest.

Maar goed. Bad-tijd dus. Laat ons even met die van kleine meid beginnen.

Kleine meid bad tijd

Laat ik met de deur in huis vallen: die gaat gepaard met drama. Véél drama. Luid drama. Van het soort drama waar de halve buurt kan van meegenieten. We zijn ons daar met ons tweetjes héél goed van bewust, waardoor zelfs de aankondiging ‘Luna, jij mag dan straks in bad’, al voor de nodige stress en spanning zorgt. Reden voor alle theatrale toestanden: HAAR! De haartjes van Luna dus. Ze heeft er veel. En van die hele lange. En die moeten toch écht wel regelmatig gewassen worden. En dat leidt hier keer op keer tot een ware machtsstrijd…

Het hele bad-moment wordt gestart met haartjes wassen. Net omdat dit de grootste struikelblok is. En we er alle twee liefst zo snel mogelijk van af zijn. Alle mogelijke methoden en technieken werden hier al toegepast om het verloop zo snel en traantjes-vrij mogelijk te laten verlopen. Maar het blijft moeilijk en het blijft een strijd.
Het pijnpunt ligt vooral in het ‘uitspoelen van de zeep’. Maar dat had u al kunnen raden. De Luna-haartjes werden eerst in het bad gewassen. Hoofdje goed achteruit en snel de zeep uitspoelen. OK. In theorie klinkt dat logisch. In praktijk ziet dat er wel wat anders uit. Want het kleine meisje eist dat dit zonder sproeier gebeurt. Ja. Ik weet het. Kleine meisjes horen geen eisen te stellen. I know! Maar voor u blijft hoofdschudden moet u zich wel even voorstellen wat een scenario het wordt als mama-met-sproeier de achtervolging moet inzetten op een wegvluchtend-en-tierend-Lunaatje. In bad. Met water. Het is wél een effectieve manier om te testen hoe waterdicht de badkamervloer is, dat wel. En onze badkamervloer blijkt dus niet waterdicht. Dat weten we intussen ook. Je leert de zwakke punten in je huis zoveel beter kennen met een 4-jarige in de buurt! Maar een goeie manier om dat haar gewassen te krijgen was het dus niet. Wel een fantastische work-out voor de mama. Dat dan weer wel… Soit. Er volgde dus een lange periode waarbij grote meid telkens opnieuw met emmertjes en pottekes en weet ik wat al nog meer, water moest scheppen uit het bad en zo de haartjes uit moest spoelen. Dat werkte wel. Maar het is een tergend lang proces. Want Luna heeft dus héél veel haartjes. En van die lange… Tergend lange processen en kleuters, dat blijkt ook niet zo’n gezellige combinatie. We zijn sinds enkele weken overgestapt op de ‘buiten-het-bad’ methode. Waarbij Luna dus naast het bad staat en haar haartjes over de rand van het bad laat hangen. Het lijkt mij allemaal véél ongemakkelijker en nodeloos lastiger, maar ze lijkt het beter te ‘verwerken’. Nog steeds traantjes hoor. Nog steeds drama. Nog steeds veel theatraal gedoe. Maar toch al iets minder dan voordien. En we leren blij te zijn met kleine overwinningen.

Er worden hier nochtans veel inspanningen gedaan om het allemaal zo aangenaam mogelijk te maken. Roze shampoo. En prinsessen-conditioner. Met een gouden kroontje op de fles! Het helpt. Een klein beetje. Die conditioner zorgt er wel voor dat er twee keer ingezeept en dus twee keer uitgespoeld moet worden. Verdubbeling van het leed dus. Maar zonder conditioner wordt het haartjes-kammen-leed dan weer onoverbrugbaar. ’t Is kiezen en delen hier in huis!

Na het wassen volgt het kammen. Dat gaat gepaard met een nog na-snikkend Lunaatje en een zuchtende mama. Goed. Haartjes kammen en omhoog steken en dan… dan is het eindelijk écht bad-tijd voor Luna. Het grootste drama is dan wel geleden, maar u dacht toch niet dat het van hieraf vlekkeloos verloopt? Ha! Tuurlijk niet! Want er volgt dan nog een uitgebreide discussie over de warmte van het water. Luna wil liefst ijskoud. De mama wil geen kindje met longontsteking, dus moet er ook warm water bij. En liefst ook wel voldoende warm water. Want kleine meid zit wel graag in bad. Om te spelen. Veel en lang te spelen. Soms wel een uur aan een stuk. Maar dan koelt het water wel af natuurlijk… Vandaar het belang van een goede ‘start-temperatuur’. Ok, na het temperatuur-debat kan ze dan eindelijk bijna in bad. Bijna. Want er moet ook nog uit 5 flesjes prinsessen-douchegel-gekozen worden. Zeer belangrijke beslissing is dat! Naar welke prinses wil Luna ruiken? Doornroosje, Sneeuwwitje, Ariel, Assepoester of Belle? En kiezen, dat duurt behoorlijk lang… Daarna moeten alle 15 badeendjes nog in bad. En de voorraad potjes, bekertjes en bad-puzzels. Om af te sluiten met de nieuwste aanwinst: het tinkerbel bad-kleurboek met bad-wasco’s.

bad

En dan. Pas dan. Dan kan Luna in bad. Erg tijd-efficiënt is het allemaal niet. En het zou ook een behoorlijke overdrijving zijn om te zeggen dat Luna zich ook effectief wast in bad. Pas als ze klaar is met spelen (en het water helemaal is afgekoeld), mag grote meid een interventie doen en dochterlief (opnieuw in snel-tempo) inzepen en afspoelen. Om het helemaal verrimpelde meisje daarna uit bad te tillen. En 30 keer op rij te zeggen dat ze op de badmat moet blijven staan en niet de hele bovenverdieping mag nat maken.

badjas

Ontspannend hoor, zo’n ‘kleine meid bad tijd’. De ‘grote meid bad tijd’ verloopt gelukkig iets anders. Al was ook deze bad-tijd een stuk relaxter in het pre-Luna-tijdperk.

 

Grote meid bad tijd

Geen paniek. Dit stukje wordt niet geïllustreerd met beeldmateriaal. U kan rustig verder lezen…

Als mama nog maar aanstalten maakt om het bad voor zichzelf te laten vollopen, dan ‘triggert’ dit iets bij Luna. Vermoedelijk werd er een speciaal knopje ingepland tijdens de zwangerschap of zo. Maar het werkt feilloos. Of ze nu rustig aan het spelen is, geboeid tv kijkt of achteraan in de tuin speelt,… Ze hoort het àltijd! En ze zet steeds meteen een spurtje in richting badkamer!

Mee met mama in bad, dat is geen optie. Noch voor haar, noch voor mama. Want mama wil warm water. Héél warm water. En Luna wil koud water. Héél koud water. Dat vormt geen probleem. Kleine meid komt ook helemaal niet naar de badkamer om mee in bad te gaan. Nope. Ze nestelt zich comfortabel (vaak zelfs met een dekentje of knuffel) op het gesloten toilet of op het ‘opstapje’ voor de wastafel. En van zodra mama zich in het bad laat glijden begint onze ‘moeder-dochter-quality-bad-tijd’. Lunaatje heeft mama’s badtijd immers al jaren geleden omgedoopt tot haar eigen ‘Luna-time’. Het is het uitgelezen moment om haar week te overlopen, filosofische vragen te stellen, wetenschappelijke vragen te stellen, verlanglijstjes op te dreunen, toneelstukjes op te voeren, haar eigen nieuwe ‘afspraken’ te maken en ga zo maar door…

Vaak is het een monoloog. Meestal hoeft ze geen antwoord… Meestal is er ook geen ruimte voor antwoord, want het spervuur aan vragen wordt aan zo’n hoog tempo op grote meid afgevuurd dat er nauwelijks tijd rest om na te denken. Een korte bloemlezing van ons laatste bad-moment:
– Zijn bijtjes en lieve-heersbeestjes vriendjes? En kunnen ze dan praten met elkaar? (euh… ja hoor!??). En wat eten ze dan? Gaan we straks de bijtjes en de lieve-heersbeestjes eten geven?
– Waarom zijn er wolken? Hoe groot is de zon? Hoe komen de druppels in de wolken? (waarom lette ik niet beter op toen dat ooit wel eens werd uitgelegd ergens in mijn schoolloopbaan??)
– Wie maakt er baby’s? En hoe raken die dan in de mama’s buik? En wie heeft dan het meeste werk, de mama of de papa? (Altijd leuk, voorlichting geven aan een kleuter die zich niet zomaar met een flauwe uitleg laat afschepen…)
– Ik wil nu ook wel grote zus worden! Dan moet er dus een baby in jouw buik hé mama. Wie gaat er dan een baby in jouw buik stoppen, mama? Moet ik dat eens aan papa vragen mama? Want die heeft mij toch ook in jouw buik gestopt hé! Ik wil dus wel een zusje hé. Geen broertje. Ik vraag het wel aan papa. (Neen schat, neen!)
– Waarom staat er een streep (litteken) op je buik? Doe dat eens weg, dat zou mooier zijn. Ik heb toch ook geen strepen op mijn buik. En jouw buik is wel een beetje dik hé. Jij hebt geen platte buik. (Altijd goed voor je zelfbeeld, zo’n observerende kleuter terwijl je in bad gaat)
– Hoeveel sproetjes heb ik eigenlijk? En hoeveel heb jij er? Gaan we ze eens tellen? En waarvoor dienen sproetjes? Kijk, jij hebt hier en hier en hier een sproetje. (Stop met duwen naar mama, ik wil mijn haar wassen!!)
– Ik wil een boterham mama. Ga jij nu een boterham maken voor mij? (Ik zit een bad zoetje! Even wachten…)
– Ik heb nu wel honger hoor mama! Of wacht. Ik ga eerst kaka doen, dan is er weer plaats in mijn buik voor die boterham. Mama, ik ben klaar, kom je mijn poep afkuisen? (IK ZIT IN BAD, SCHAT!)
– Ik kan dat waarschijnlijk al zelf hoor mama. Kijk, ik heb al héél veel toiletpapier genomen. (fantastisch…)
– Die borstel, dat is toch om het toilet te kuisen hé? Ik weet dat al. Ik kan dat ook zelf. Kijk, mama, ik ga het toilet kuisen! (Neen! Blijf daar af!) En hoe werkt het toilet eigenlijk? Hoe komt dat water daar? En hoe weet dat water dat het de pipi moet wegdoen als ik op die knop duw?
– Mama, wie heeft eigenlijk gezegd dat blauw blauw is? En rood rood? Waarom noemen wij iets blauw als het blauw is? (Euh…)
– Ik vind appelblauwzeegroen toch maar een raar kleur. Waarom kiezen ze niet? Blauw of groen? En een appel is geen kleur.
– Wanneer gaan we eens kamperen? Ik wil graag kamperen. Kunnen we nu kamperen?
– Prinsessen gaan altijd dood hé. En dan kust de prins hen weer levend. Maar ze moeten eerst doodgaan. Anders komt de prins niet.
– Zijn we vandaag morgen mama? (Vandaag zijn we vandaag, schatje en morgen zijn we morgen.) Maar dat heb je op de andere dag ook al gezegd! Dus zijn we vandaag toch morgen! (Ja, maar toen je gisteren vroeg wat we waren, toen was het vandaag en toen was vandaag morgen, maar… euh… Ja, wacht, ik weet het ook niet. Vandaag is zaterdag. En morgen is zondag. Zo is het juist.)

En dan kom je dus maar zuchtend uit dat relaxerend badje. Om een 4-jarig poepje af te kuisen en boterhammen te smeren en vragen te beantwoorden…

Bad-tijd… Altijd boeiend!

De verteltas

Vorig jaar maakten we er voor het eerst kennis mee. En dit jaar werd het al ergens in september aangekondigd: ook de juf van het tweede kleuterklasje heeft een verteltas! Een tas vol spelletjes en verhaaltjes en doe-dingen en opdrachtjes en vooral héél véél plezier! Zo’n verteltas dus. Een tas die om de beurt met een kindje mee naar huis mocht. Luna wachtte er geduldig op. Ze wist dat haar beurt nog zou komen. Geen gezeur of pruillip als andere kindjes de verteltas mee naar huis namen. Wel verlangend uitkijken naar het momet dat zij vol trots de tas zou krijgen…

En woensdag was het zover! Dé verteltas. De verteltas van Bertje Big. En het Biggenspel. En de biggentekening. En nog zoveel meer… Die mocht mee met Luna naar huis! Er werd afgesproken dat we in het weekend tijd zouden maken om de verteltas te bekijken. Met een drukke Luna-agenda vol pré-ballet, sport-academie, zwemles en kleuterdans worden zo’n dingen immers beter ingepland… Maar op woensdag aan een 4-jarig kleutertje zeggen dat ze moet wachten tot het weekend is, dat is uiteraard niet evident. Dus werd de verteltas al een eerste keer samen met oma bekeken.

oma verteltas

Omdat er weinig tijd was en de handleiding niet werd gelezen, waren er meteen al misverstanden. Met tot gevolg een mopperende mama die op zoek ging naar een verloren dobbelsteen. Om er pas na een groot half uur achter te komen dat er geen dobbelsteen bij het Biggenspel hoorde. Waarop we opnieuw op zoek moesten naar de dobbelsteen uit Luna’s eigen spelletje, die ze intussen bij het Biggenspel had gestopt om het verlies van de Biggenspel-dobbelsteen goed te maken. Zucht… Het zal ons leren om eerst de handleiding te lezen!!

De verteltas werd even opgeborgen, maar zaterdag werd hij met véél verve terug bovengehaald. En deze keer deden we het wél grondig. ’s Morgens las mama het verhaaltje van Bertje Big. En na het middag-eten ging Luna samen met opa met de verteltas aan de slag. De bijhorende uitleg werd gelezen, de verschillende spelletjes werden uitgehaald, het CD’tje werd opgelegd…

opa1

opa2

En er werd gespeeld!

spelen

Al vonden we het spelletje hier niet eenvoudig. Er werd toch wat ‘afgefronst’ en gezucht. Luna verloor soms. En Luna won soms. Waarbij dat laatste duidelijk veel leuker was dan dat eerste…

spelletjemoeilijk

Er werd ook getekend volgens het bijhorende ‘stappenplan’. Een methode die Luna fantastisch vindt! Ze leerde al ontzettend veel tekenen van Louie op televisie. Ook hij legt stap voor stap uit hoe het moet… Het biggetje tekenen lukte dan ook vlekkeloos. En het stappenplan in de juiste volgorde leggen was op zich al een héél leuk spelletje!

biggetje1

biggetje2

biggetje3

De biggen-tekening moest uiteraard ook ingekleurd worden. Met de bijgeleverde potloden uit de verteltas. Het lichtroze potlood was overduidelijk het meest gebruikte exemplaar uit de potloodtas! Wat even voor ongerustheid zorgde voor Luna, want de punt was niet scherp en het potlood paste niet in haar potloodpunter. Met dank aan mama’s oogpotlood-scherper die de buiten-proportie-potloden aankan, werd het roze potlood terug inkleur-klaar gemaakt. Voor de zekerheid zorgde Lunaatje toch maar voor een biggetje-in-de-modder. Dan had ze wat minder roze en wat meer bruin nodig. Oplossingsgericht is ze wel. Soms…

biggetje klaar

Het stempelkussen houden we nog even voor morgen.

Maar die vertel-tassen, wij zijn daar écht wel fan van! Héél leuk om de klas even in huis te halen. En goed om even ‘verplicht’ te worden om rustig met kleuter-lief aan tafel te zitten en samen te spelen. Want met een beetje schaamrood op de wangen moeten we hier wel bekennen dat we daar maar al te vaak véél te weinig tijd voor nemen…