Prinsessen-knokploeg?

Gesprekken met kleine meid hebben wel eens de neiging om onverwachte wendingen te nemen…

Zo zat lieve kleine Luna onlangs braafjes te kleuren en te tekenen aan haar bureautje, terwijl grote meid wat papierwerk aan het afhandelen was. Alles rustig, alles peis en vree en het ideale moment voor moeder-dochter-gesprekjes.

Luna: ‘Mama, weet jij wat ik later wil worden?’
Mama: ‘Neen schat, wat wil jij later graag worden?’
Luna: ‘Tandenfee!’
Mama: ‘Ah, dat klinkt leuk! Tandenfee! Niet langer prinses dus?’
Luna: *zucht* ‘Mamaaaaa! Je weet dat toch: een tandenfee is een soort prinses. Maar een tandenfee die moet werken hé, die moet overal de tandjes ophalen en centjes in de plaats leggen. Een prinses is maar gewoon prinses hé.’

Kijk nu toch eens aan. Mijn kleine meid heeft een gezonde ambitie en een nog gezondere arbeidsethos. Fantastisch! En volgens mij is ‘tandenfee’ zelfs een knelpuntberoep. Het klinkt toch wel als iets uit de zorg-sector. En is men daar niet altijd op zoek naar extra werkkrachten? Komt helemaal goed, die tandenfee-carrière.

Het bleef even stil. Maar haar kleine hersentjes werkten actief verder want van tandenfee ging het blijkbaar over naar tanden en van daar naar bijten. Wat volgend gesprek opleverde:

Luna: ‘Mama, je weet wel dat jongetje uit mijn klas (laten we hem voor het gemak even ‘Oscar’ noemen), wel Oscar had mij bijna gebeten!’
Mama: ‘Oei! Dat is niet lief van Oscar!’
Luna: ‘Nee hé. Ik vond dat ook niet lief van Oscar.’
Mama: ‘Goed dat hij maar bijna gebeten had dan…’
Luna: ‘Ja. Goed dat het maar bijna was. Maar toch was dat niet lief van hem.’
Mama: ‘Neen schat, het was niet lief van hem.’

Het bleef opnieuw even stil. En grote meid was eigenlijk best tevreden over het verloop van dit gesprek. We waren het er over eens dat bijten niet mag, maar Oscar werd niet bestempeld als ‘niet lief’, wat hij deed (of bijna wou doen), dàt werd bestempeld als ‘niet lief’. Het gedrag veroordeeld, niet de dader. Kijk, de mama blijft uiteraard maatschappelijk werkster en criminologe, dus dat moest wel érgens doorsijpelen.
We dachten hier even dat het gesprekje was afgerond en waren héél blij met het pedagogisch hélemaal verantwoorde verloop van de zaken. Ha! Dat was eigenlijk al een teken aan de wand natuurlijk. Als het allemaal een beetje té vlotjes verloopt, dan schuilt altijd wel ergens een addertje. En het bleek deze keer een grote te zijn! Want het gesprek was helaas nog niet ten einde…

Luna: ‘Ja! Gelukkig hadden mijn vriendinnetjes dat gezien!’
Mama: ‘Huh? Wat bedoel je schat?’
Luna: ‘Mijn vriendinnetjes hadden gezien dat Oscar mij bijna had gebeten.’
Mama: *voelt de bui al een beetje hangen* ‘Ah ja?’
Luna: ‘Ja! En toen heeft vriendinnetje L hem een mep gegeven.’

Huh??? Wat?? Excuseer? Even terugspoelen hoor!

Mama: *even overdonderd en sprakeloos* ‘Wat? Wat heeft L dan gedaan?’
Luna: ‘L heeft Oscar dan een mep gegeven. Omdat hij mij wou bijten. En N en E en M en S en K (de hele meidenkliek dus) die zijn allemaal héél boos op hem geworden.’
Mama: ‘Jamaar Luna, dat mag niet hé! Je mag niet slaan naar iemand! Dat weet je toch!’
Luna: *zucht* (trouwens, compleet ter zijde, maar dat gezucht moet ik haar toch ook eens afleren! Dat kan nu nog schattig lijken, maar als ze als puber bij alles wat ik zeg gaat zuchten dan wordt dat hier niet meteen een gezellige boel hoor ten huize. Maar goed, daar ging het nu niet over…)
Luna: *zucht* ‘Mama, IK heb hem niet geslaan hé! Dat deed L! En dat was alleen maar omdat hij mij bijna had gebeten. Daarom was iedereen boos op hem.’
Mama: ‘Luna dat gaat zomaar niet hé. Als kindjes jou pijn doen dan moet je dat aan de juf zeggen. Je gaat niet zélf kindjes gaan straffen of pijn doen! De juf zal hem dan wel straffen, dat is niet jouw taak!’
Luna: ‘Maar mama! IK deed dat niet, L heeft hem geslaan!’
Mama: ‘Wel, L mag dat ook niet doen!! En Oscar had jouw zelfs niet eens gebeten!’
Luna: *beetje luidere zucht* ‘Ja zeg mama, ik moet toch niet wachten tot hij wél heeft gebeten hé!’
Mama: *had niet meteen een pasklaar antwoord en moest toch even naar woorden zoeken* ‘Luna, in ieder geval: er worden geen kindjes pijn gedaan! Punt uit! Als dat wel gebeurt dan moet je dat aan juf zeggen!’
Luna: *en weer die zucht* ‘Maar mama! Ik kan toch niet steeds naar juf lopen! Het was wél speeltijd hé! En als ik altijd naar juf moet lopen heb ik geen tijd meer genoeg om te spelen!’

Waarna Luna doodleuk ging verder kleuren. En grote meid compleet verbouwereerd wat moest bekomen van het gesprek.

Mama: ‘Zeg Luna,.. Hoe was het dan met Oscar?’
Luna: ‘Die was geschrokken.’
Mama: ‘Ja, dat zal wel. Je zou voor minder!’
Luna: ‘Maar hij heeft wel niet meer geprobeerd om mij te bijten!’

Neen, dat zal ook wel niet! Arme Oscar.

not a princess

Vijf minuten geleden was ze nog een prinsesje met tandenfee-ambitie. Nu blijkt dat ze al tot een meiden-knokploeg behoort. Of zoiets…

Advertenties

2 thoughts on “Prinsessen-knokploeg?

  1. Halleluja, gelukkig is er het Provinciaal Vereffeningsfonds. Even de materiële en morele schade bij Oscar opmeten en de gepaste werkstraffen bepalen. Zowel L als de genaamde Luna zijn verantwoordelijk als daadster en als persoon die het slachtoffer geen hulp heeft geboden. Een fluitje van een cent (of iets meer). Als er familiale betrokkenheid kan aangewreven worden, kan de actuele voorzitster van het Vf (enkel voor dit geval) misschien haar functie tijdelijk afstaan aan de gewezen voorzitter.

    • Ik heb gelukkig na jaren VF-ervaring een érg goeie familiale verzekering :-). Als de schade kleiner is dan de franchise doe ik een aanvraag via de ge-ijkte weg. Al zal ik me moeten haasten. Da’s persoonsgebonden materie zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s