Gezinsvormen

Woensdag was er oudercontact op Luna’s school. Ja, dat is er ook voor de kleutertjes. De focus lag voornamelijk op het ‘welbevinden van het kindje op school’. Dat kleine meid graag naar school gaat, dat merken we hier thuis iedere dag. Maar het maakt onze nieuwsgierigheid niet minder groot om te horen hoe de juf ons kleine meisje in de klas ervaart, hoe ze zich voelt in de klasgroep, of ze voldoende vlot evolueert enz… Kleine meid dus. Niet de juf. Al hopen we uiteraard ook wel dat de juf zich goed voelt in de klasgroep. Maar we kennen de juf wel een beetje en het is een héél vrolijke, lieve, betrokken juf. Dus dat zit wel goed 🙂

Anyway. Woensdag stonden wij daar netjes op tijd bij de juf. En wij, dat zijn dus grote meid en Lunaatjes papa. Want ja, dat doen we samen. Dat vinden wij ook logisch om samen te doen. Ook al doet de ‘buitenwereld’ daar vaak héél verwonderd over. We zijn samen ‘ouder’, we voelen ons samen betrokken op ons meisje, het is ‘ons’ meisje en we willen waar mogelijk zo veel mogelijk ‘samen’ beslissingen maken rond de opvoeding van onze kleine spruit. Dat lukt ons ook wel, vinden wij zelf. Uiteraard niet steeds even makkelijk of evident, maar toon ons één gezin waar alles wel steeds vlekkeloos verloopt… Oudercontacten, daar proberen we dan ook samen naar toe te gaan.

Goed. Het oudercontact verliep héél vlotjes. Ons lieve kleine meisje doet dat goed op school. Ze doet flink haar best, doet wat ze moet doen en ligt goed in de klasgroep. Wat kunnen we meer verwachten? Héél blije en trotse ouders dus, wij twee! Het ligt helaas in de aard van grote meid om toch maar op zoek te gaan naar werk- en verbeterpuntjes. Maar de juf was duidelijk: Luna is een voorbeeldige kleuter. Dat moet ik dan ook maar eens leren: zonder schroom blij, trots en tevreden te zijn :-). Werkpuntje voor de mama. Die twee breed glimlachende ouders die de school bijna zwevend uitwandelden? Dat waren wij twee. Zo blij en content met ons voorbeeldig kleutertje. En hard hopend dat àlle oudercontacten die nog mogen volgen even lovend zullen zijn. Een mens mag dromen hé…

Grote meid vond het vooral fijn om te horen dat Lunaatje goed in de klasgroep ligt. Ze hoeft niet ‘miss popular’ te zijn, dat zeker niet. Maar nu ze op een leeftijd is waar ‘sociale vaardigheden’ druk worden geoefend, aangeleerd en met gissen en missen eigen worden gemaakt, is het wél zo leuk als ze dat kan leren in een groep waar ze zich ‘veilig’ voelt, waarin ze zich opgenomen voelt, waarin ze de ruimte krijgt om alles te leren zonder het risico te lopen bij de eerste ‘misstap’ uitgesloten te worden…

Ik zie u al hoofdschuddend met u ogen draaien. Ja, ik lig daar wakker van, van zo’n dingen. Ja, ik weet dat dat niet nodig is en toch speelt dat door mijn hoofd. Ja, ik ben een overbezorgde mama. Ja, ik maak me zorgen om zaken waar ik vermoedelijk niet eens hoef mee bezig te zijn. Ja ik ben dus ‘zo een moeder’. Hoe heet dat in vaktermen? Een helicopter-mama of zo? Het is nochtans allemaal met de beste bedoelingen hoor…

gekke fiets

Ik wil vooral dat mijn kindje ‘erbij hoort’. Iedereen is anders en ik kan alleen maar aanmoedigen dat ze haar eigen unieke persoonlijkheid ten volle ontwikkelt. Maar ik hoop ook vooral dat haar ‘anders’ zijn geen reden is om niet tot de groep te behoren.

Zo ‘anders’ is mijn meisje trouwens niet hoor. Ze houdt net als haar vriendinnetjes van roze, ze zit samen met haar vriendinnetjes op dansles, ze nodigt vriendjes en vriendinnetjes uit en wordt op haar beurt uitgenodigd op speel-dates en verjaardagsfeestjes. Ze houdt net als haar leeftijdsgenootjes van Dora en Diego en moppert net als iedere kleuter elke avond opnieuw dat ze NIET moe is en dus NIET moet slapen en geniet als al die andere kindjes elke avond opnieuw dan toch van dat bedtijd-verhaaltje om dan zoals al die andere 4-jarigen als een blok in slaap te vallen.

En toch is ze een heel klein beetje anders dan de andere kindjes van de klas. Want als het bijna kerstvakantie is, dan mag zij als enige in de klas twee nieuwjaarswerkjes maken. Eentje voor mama en eentje voor papa. Want haar mama en papa wonen niet in hetzelfde huis. Die hebben elk een huis. Een feit dat voor Luna héél evident is en waarvan ze de verwondering hierover door andere kindjes hélemaal niet snapt.

Het is niet echt een ‘issue’ voor onze kleine meid. Ze heeft haar eigen band met mama en haar eigen band met papa. En ze vindt het allemaal best zo. Dat ze bij mama woont, leeft en opgroeit wil niet zeggen dat ze papa niet kent. Integendeel. Ze kan een uitgebreide uitleg geven over haar papa, mocht u haar daar naar vragen. Met papa gaat ze naar de frietjes-winkel (bij de rest van de wereldbevolking beter bekend als ‘McDonalds’), papa rijdt in een camion en in die camion heeft Luna haar eigen ‘prinsessen-camion/autostoel’ van waaruit ze kan neerkijken op alle ‘kleine’ auto’s, papa maakt bier (voor de geïnteresseerden: papa is dus brouwer en daar vindt u hier alles over), papa leerde haar hoe ze een gehaktbal in twee moet snijden (don’t ask!), papa leerde haar het woordje ‘carnivoor’ (papa vergat er wel bij te zeggen dat het niet nodig is om dat luid te verkondigen telkens mama probeert vlees te kopen),… Kortom, Luna ziet geen enkel probleem. Ze woont bij mama, maar gaat regelmatig op zaterdag op bezoek bij papa. Zo is dat.

Het maakt het onderwerp ‘gezinsvormen’ bij ons misschien nét iets actueler dan in andere gezinnen. Niet problematischer, dat zeker niet. Maar we hebben het er wel eens over. En dan valt vooral op dat Luna’s accent nét iets anders ligt dan bij andere kindjes:

* Mama een huis, papa een huis:
Voor Luna is dat de basis. Zo kent zij het. En zo denkt ze dat het hoort. De evidentie zelf. Voor grote meid was het een beetje een bevreemdende vaststelling om te merken dat kleine meid dit als ‘het’ kerngezin beschouwt. Het was immers niet het droombeeld die grote meid voor ogen had. Maar eigenlijk doet dat niet ter zake. Het is niet mijn droombeeld dat van tel is. Het is Luna’s basis die belangrijk is.  Vanuit het standpunt van ons kleine meisje is dit de basis, het wereldbeeld van waaruit zij vertrekt en waar zij de rest rond bouwt…

* Mama en papa in hetzelfde huis:
Ergens vorig jaar vond er een verhelderend gesprek plaats op de achterbank van de auto. Luna zat er samen met vriendinnetjes Maya en Ella-Marie en vertelde hen op heel indringende toon dat zij een kindje kende waarvan de mama en de papa in het zélfde huis woonden. En dat kindje was Linde! En de papa was nonkel ‘Japster’ en de mama was ‘tantaleen’. Maya en Ella-Marie keken Luna aan alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Luna daarentegen, keek alsof ze eigenhandig het befaamde Hicks-deeltje had ontdekt. Mocht ze al weten wat dat was uiteraard… Maar goed. Het was voor grote meid wel een verhelderende inkijk in het wereldbeeld van Luna. Dit is immers voor haar de uitzondering. Niet de standaard. Ze gaat regelmatig spelen bij nonkel Jasper en tante Anneleen, waardoor ze het verschil in gezinsvorm wel haarscherp aanvoelt. Maar dat staat voor haar hélemaal los van een waarde-oordeel, van een perceptie als ‘beter’ of ‘minder’ of wat dan ook. Het is anders. Dat wel.

* Eén mama, geen papa:
Dat kan dus niet volgens Luna. Er is àltijd wel een papa. Het kan dat die papa elders woont. Of dat hij gestorven is. Maar het kan niet dat er geen papa is. De mama kent weliswaar wel enkele ‘BOM’-mama’s, maar Luna kent hen niet. Dus houden we die uitleg nog even voor later…

* Eén papa, geen mama:
Idem als hierboven.

* Nieuw samengestelde gezinnen:
Hier zien we ook nog even niet aan toe. Luna is het enige kindje in de klas waarvan de ouders niet samen zijn. Alle echtscheidings-statistieken dus tegensprekend… Nieuw samengestelde gezinnen in de klas zijn er niet, of we zijn er ons toch zeker niet van bewust. Die uitleg houden we dus nog even in beraad tot we daar aan toe zijn.

* Twee mama’s:
Dat kent ze dan weer wel. Al was het even denken. Maar Lore en Janne, die hebben twee mama’s. En vorig jaar mochten we naar het communie-feest van Lore. Wat maakt dat Luna’s enige beeld van ‘een kindje met twee mama’s’ een beeld is van feest, spelen en taart. Ik hoef u dus niet te vertellen hoe fantastisch ze dat vindt!

* Twee papa’s:
Hier werd even over nagedacht. Grote meid wist niet meteen een voorbeeld, maar gelukkig let Luna goed op in de klas. ‘Ja maar, mama, ik ken wel een kindje met twee papa’s hoor. Jezus heeft twee papa’s hé. Ah ja, Jozef en God.’

Euh… Ja dus… Dat Katholiek onderwijs, dat staat écht wel volledig in de realiteit hoor!

Om een héél lang verhaal kort te maken: mama’s die maken zich véél te veel zorgen. (Of spreek ik alleen over mezelf?)

Advertenties

4 thoughts on “Gezinsvormen

  1. Amai (draaiend met de ogen), dit lijkt wel hoofdstuk 1 van een turf van een boek. En ik die dacht dat kinderen best wat frustraties mochten toebedeeld krijgen. Aanvaarding binnen een groep is leuk, maar zelfaanvaarding buiten de groep mag ook. Misschien scherpt het de persoonlijkheid wat aan, want behoren tot een groep leidt soms ook tot het zich afzetten tegen een andere groep. Wil ik daar nu net wat aandacht aan geven in mijn volgend blogbericht op zondag: http://www.luctermont.wordpress.com

    • Het is ook een beetje hoofdstuk 1 van een turf van een boek hoor. Kindertjes opvoeden dat zijn hééééééééél veel hoofdstukken… Die zelfaanvaarding, dat zal misschien een item worden voor de derde kleuterklas of zo ;-). Maar ik kijk zowiezo al uit naar het zondagse blogbericht!

  2. Neen, je spreekt niet enkel over jezelf, maar je bent wel de enige die het zo mooi onder woorden kan brengen 🙂 En dat mamahuis/papahuis, dat doen jullie super, dat zie je zo aan jullie mooie, enthousiaste meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s