Klaar voor een nieuwe start…

Vandaag sluiten we augustus af. Een augustus-maand die er niet helemaal uitzag zoals we gepland of gehoopt hadden.

We willen uiteraard niet te negatief doen, maar augustus, dat was:
– oma met gebroken heup
– regen, regen, regen,…
– slechte bloeduitslagen voor grote meid
– een afgekeurde auto in de auto-keuring
– een nieuwe roetfilter mij bijhorende factuur
– een kapotte oven
– een nieuwe oven met bijhorende factuur
– een verkeerd aangelegde gasleiding die moest verlegd worden
– gaslek nummer 1
– gaslek nummer 2

Maar er waren gelukkig ook veel feestjes en uitstapjes en onverwachte leuke ontmoetingen,… De balans is hier altijd positief 🙂

Toch zijn we blij dat we augustus mogen afsluiten. Over and done with. En klaar voor iets nieuws. Klaar voor een warme nazomer en heerlijke herfst, klaar om vol goeie moed aan een gezond lijf en leven te werken, klaar om er terug tegenaan te gaan op elk gebied.

Lieve kleine Luna is vooral klaar voor een nagelnieuwe schoolstart. Na het onthaalfeest van vorige week zondag is iedere vakantie-dag er eentje te veel. Want ze wil NU naar de nieuwe juf. Ze wil NU weten of er in de nieuwe klas ook kindjes van de dag worden gekozen. Ze wil NU weten welke kapstok die van haar wordt. Ze wil NU spelen in de nieuwe hoekjes en met het nieuwe speelgoed. Ze wil NU weten welke afspraken er zijn in die nieuwe klas bij de nieuwe juf. Ze wil NU weten wat haar nieuwe plaatsje in de eetzaal wordt. Ze wil NU, NU, NU, NU, NU!! Tja, geduld is een schone zaak…

Trouwens, de mama is er nog steeds niet klaar voor. Kleine meid wordt véél te snel groot en grote meid kan het tempo maar al te vaak niet volgen. Maar gelukkig voor het kleine meisje in kwestie hoeft Lunaatje niet te wachten met groeien en bloeien tot haar mama er klaar voor is, want dat zou haar ontwikkeling niet echt bevorderen :-).

Luna is er klaar voor. Mama zal morgen wel wat emoties weg-slikken en meer dan waarschijnlijk de ganse dag in een nostalgische huil-mood doorbrengen. Maar ook dat zal wennen. En die nieuwe start, die zal ons beiden deugd doen.

En vandaag? Vandaag doen we nog even van lekker-lui-vakantie-zondag. En we sluiten de vakantie af met een baby-borrel-feest. En vroeg naar bed. Dat ook. Of dat is toch minstens de bedoeling…

Rounding up

Die grote vakantie waarvan we eind juni nog dachten dat die oneindig lang zou duren, die blijkt nu toch een vervaldatum te hebben. Nog een weekje om af te ronden. En daarna een nieuwe start. In een nieuwe kleuterklas. Met een nieuwe juf. En nieuwe vriendjes. Nieuwe afspraken en regeltjes. Nieuwe speelplaats ook. En nieuwe speelhoeken met nieuw speelgoed.

Door omstandigheden zag onze vakantie er iets anders uit dan we gepland hadden. Met een oma-met-gebroken-heup, het zomer-weer dat wat herfst-allures kreeg en een grote meid die eigenlijk vooral erg moe was, werd onze vakantie wat rustiger en meer thuis beleefd dan we hier gewoon zijn. Dat mocht ook wel eens. En we hebben er evengoed van genoten. Speeltenten in de woonkamer, samen koekjes bakken, 1001 tekeningen maken, filmpjes kijken, spelletjes spelen,… De tijd is voorbij gevlogen!

Maar nu zitten we écht in de ‘rounding up’ fase. Ons hoofd, dat zit al in september. En daar komen enkele specifieke voorbereidingen aan te pas. Zoals: shoppen! Want het ziet er een beetje naar uit dat september behoorlijk herfstig wordt. En kleine meid, die past écht niet meer in de herfsr-kleertjes van vorig jaar. Dus moest hier dringend gewinkeld worden. Niet naar één kledingstuk, maar naar een volledig nieuwe kleerkast-inhoud. Voor kleine meid dus. Dat laatste moest grote meid toch af en toe voor zichzelf in herinnering brengen. Kleine meid had kleren nodig. Grote meid niet. Helaas wou kleine meid geen nieuwe kleren. En grote meid wel. Er werd dus richting winkels uitgegaan met een Lunaatje dat zeurde en jankte dat ze NIET wou winkelen en dat ze GEEN nieuwe kleertjes wou. De houding van lieve kleine Luna maakte in de winkel wel een complete ommezwaai en veranderde in een ‘mama kijk hoe mooi’, ‘mama ik pas daar in’, ‘mama ik wil dit en dit en dit en dit…’. Zucht… winkelen met een 4-jarige… het blijft een uitdaging.

Goed. De september-kleren zijn aangekocht. Het is uiteraard de bedoeling dat die ook in oktober-november-december-januari-februari nog van pas komen! Maart en april mogen desnoods ook nog. In mei wensen wij warme temperaturen. ’t Is maar dat u het weet. Ook onze supermarkt-aankopen zijn inmiddels overgeschakeld naar september-modus. We gaan hier nog eens een poging doen om wat gezonder te gaan leven. Met bergen fruit en groenten. En ook de ‘school-koeken’ vonden opnieuw hun weg naar onze voorraad kast. Die ‘school-koeken’, die moeten immers aan specifieke voorwaarden voldoen. Apart verpakt, makkelijk te openen, zonder chocolade, niet te kruimeling, niet te plakkerig,… Ze stonden de afgelopen twee maanden niet meer op ons boodschappenlijstje. Maar nu dus weer wel.

Volgende week nog één weekje verlof voor kleine meid. Al zullen de ‘vakantie-voordelen’ er volgende week al niet meer in even grote mate bij zijn. Want vanaf volgende week is het opnieuw van op tijd naar bed en op tijd er uit.

Zondag gaan we al even naar school. En naar de klas. Want dan is er schoolfeest. Met onthaalmomentjes in de nieuwe klas. En kennismaken met de nieuwe juf. We zijn er klaar voor, voor dat nieuwe schoojaar.

En grote meid? Goh, dat is een iets ander verhaal. Officieel zit het verlof van grote meid er op sinds woensdagavond. Donderdag zou de eerste werkdag worden. Helaas werd het verlof opgevolgd door ziekteverlof. En voor alle duidelijkheid: neen, we zijn daar niet gelukkig mee en ja, we hadden dat véél liever anders gezien! Een ‘routine’ bloedonderzoek bracht nogal verontrustende resultaten aan het licht. Voor de ‘kenners’: een hemoglobine die onder de 8 staat dat is blijkbaar een beetje alarmerend. De vermoeidheid van grote meid kreeg meteen een medische verantwoording. Hé, dan was het dus niet alleen maar luiheid! Goed. We zijn hier opnieuw vertrokken op een weg die we spijtig genoeg wel een beetje kennen uit het verleden: afspraakjes met gynaecologen, radiologen, hematologen,… Niet het soort dates waar grote meid echt warm voor loopt, maar kom, het moet. De uitstapjes naar speeltuinen, kinderboerderijen en pretparken zijn intussen vervangen door echo’s, mammografiën en CT-scans. Het komt allemaal wel goed hoor. Uiteraard. Daar twijfelen we zelfs niet aan. Het is alleen niet het soort ‘round up’ van de vakantie waar we op gehoopt hadden.

September, dat wordt een nieuwe start. Dan sluiten we een beetje een ‘brokkelig’ verlof af. En dan beginnen we gewoon opnieuw. Met een schone lei. Dat hoort toch zo, op 1 september…

Vakantie-modus (part II) – The party girl

Ze werd 4, mijn lieve kleine meid. Vier jaar zeg! Hoe kan dat nu? Hoe kan het toch dat ze nu al 4 jaar is? De 4 prachtigste, emotioneelste, meest intense en vooral mooiste jaren uit mijn leven. Zonder enige twijfel. Ik genoot en geniet bewust en oprecht van iedere dag, al 4 jaar lang. De 9 maanden die er aan vooraf gingen ook hoor, maar de geboorte van lieve kleine Luna, die zal ongetwijfeld de grootste mijlpaal, het belangrijkste keerpunt in mijn leventje blijven. Altijd. Ongeacht wat de toekomst nog brengt. Dat moment veranderde alles. Zij veranderde alles. Ik kan alleen maar hopen dat zij er ook van geniet, van dat leventje van haar.

Maar goed. Genoeg emo. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een foto-verslagje te maken van alle feestjes. Want er was dus éérst een feestje met familie en vrienden en de dag erop was er een feestje met Luna’s vriendjes uit de klas. Tien 4-jarigen in feeststemming. Ja. We waren hier vooral héél blij dat het mooi weer was en er voornamelijk buiten kon gespeeld worden.

Helaas, een foto-verslagje lijkt voorlopig niet te lukken, want dit blog-ding laat het op dat punt afweten. Dat zal dus voor een volgende keer zijn. U moet me maar even op mijn woord geloven…

’t Was leuk. ’t Was plezant. ’t Was genieten. ’t Was fantastisch. ’t Was vooral héél erg fijn om te zien en voelen hoe we omringd zijn door lieve, warme mensen die niet alleen met ons mee-vieren, maar vooral ook in alles met ons mee-leven…

Het feesten was fantastisch! De opkuis ging verbazend vlot. Al was het wél een beetje héél snel ‘back to reality’ toen we na feestje nummer 2 een telefoontje kregen om te melden dat ons omaatje (het omaatje van grote meid dus) gevallen was en haar heup had gebroken! Maar goed. We zijn nu een weekje verder en oma-lief is geopereerd en aan de betere hand. Of heup dus. Onze vakantie-plannen werden uiteraard meteen gewijzigd en er wordt nu vanzelfsprekend een dagelijks ziekenhuis- (en straks revalidatie-) bezoekje ingepland. Wat kleine meid evengoed erg leuk vindt! Pretparken, speeltuinen en kinderboerderijen zijn fantastisch, maar ziekenhuizen met liften en rolstoelen en 1001 knopjes-waar-niet-mag-aangekomen-worden-zonder-uitdrukkelijke-toestemming (!!), dat vindt zo’n vier-jarige bijzonder fascinerend. Het helpt ook wel dat het verplegend en verzorgend personeel het kleine meisje als een heuse prinses aanspreekt en benaderd. Niet dat dit thuis al niet het geval is, maar toch…

Tussenin was er ook wel tijd voor een Bellewaerde bezoekje en een speeldate. En er werden op regen-dagen kleurige tenten gemaakt met alle mogelijke stoelen, dekens en lakens die we konden vinden. En er werd gespeeld met de bérgen speelgoed die hier na al die birthday-feestjes waren ‘achtergebleven’…

Om even kort samen te vatten: wij genieten hier nog steeds met volle teugen van het leven, ook al zit dat soms vol onverwachte verrassingen. Maar dat had u ongetwijfeld wel van ons verwacht. Dit blogje heet niet voor niets ‘Love, life and Luna’…

Kinderpraat

Luna: ‘Mama, ik ben jouw prinsesje hé?’                                                                  Mama: ‘Ja schatje, jij bent mijn prinsesje.’                                                                          Luna: ‘Maar als ik een prinsesje ben, dan ben jij een koningin hé mama! Ah ja, dat is zo hoor!’                                                                                                                                Take note people! U weet wat men zegt over de waarheid en die kindermond 🙂

DIGITAL CAMERA

Grote meid: ‘Luna, niet lopen op de trap!’
Kleine meid: ‘Ik loop niet mama, ik stap snel.’
Grote meid: ‘Dat is hetzelfde…’
Kleine meid: ‘Neen hoor mama, snel stappen is bijna hetzelfde als lopen
maar toch niet helemaal. Snel stappen is eigenlijk voorzichtig lopen.’
Altijd het laatste woord willen hebben, dat kleine meisje van me. Van wie heeft ze dat toch ;-).

Ze mag niet vloeken. Luna dus. Eén van de pedagogische principes die we theoretisch gezien hoog in het vaandel dragen. De praktijk echter, dat is een ander paar mouwen… Het grove taalgebruik wordt hier uiteraard nog steeds en consequent bestreden. Maar af en toe glipt er toch al eens een ‘gekuiste’ versie door de mazen van het net. Helaas. Dàt en de combinatie met een katholieke opvoeding (ahum!) zorgt er nu voor dat Lunaatje in plaats van mopperend ‘sapristie’ te zeggen, te pas en te onpas ‘sacristie’ loopt te sakkeren.

Er zijn van die ‘taalfoutjes’ die we er moeilijk uitkrijgen. Voornamelijk omdat kleine meid haar eigen logica volgt én vaak tot vervelens toe betweterig is. Zo staat ze hier op onderstaande foto naar eigen zeggen te ‘roeren’. We hebben pogingen ondernomen om haar te corrigeren. We faalden. Het leidde bijna tot ruzie. En omdat we geen zin hadden om de rest van ons pretpark-dagje met een pruilend, huilend kindje rond te lopen, hebben we het maar laten rusten. Zie hier dus: een roerend Lunaatje.

DIGITAL CAMERA

Ze is bijna jarig, mijn lieve kleine schat. En dat leidde hier afgelopen dagen tot eindeloze vragen en zelfs bijna tot existentiële crisissen:
Luna: ‘Mama, wie kwam er dan allemaal naar mijn verjaardagsfeestje toen ik nog niet geboren was?’
Mama: ‘Euh… toen jij nog niet geboren was toen konden wij ook nog geen verjaardagsfeestje geven voor jou schatje.’
Luna: ‘Maar ja mama, ik bedoel voordat jij en papa mij gemaakt hadden.’
Mama: ‘Ja schat, ik snap wel wat je bedoelt. Maar eerst hebben papa en ik jou gemaakt, daarna werd jij geboren en vanaf toen hebben we ieder jaar jouw verjaardag gevierd. Begrijp je?’
Luna: ‘Maar wie kwam dan naar mijn verjaardag voordat ik geboren was?’
Mama: ‘Mollemie, jij was er toen nog niet, dus konden we toch ook niet jouw verjaardag vieren?’
Luna: ‘Waarom niet? Wist je dan niet op welke dag mijn verjaardag was?’
Mama: ‘Juist. We wisten toen niet op welke dag jij zou jarig zijn. Dat is de reden, ja… zucht…’
Luna: ‘Maar je kon dat dan toch ook op een ander dagje vieren? Dat kon toch ook?’
Mama: ‘Ja, dat kon ook…’
Luna: ‘En wie kwam er dan allemaal naar mijn feestje?’
Mama: ‘Dezelfde mensen die nu ook komen.’
Luna: ‘Ah. Ok dan.’