Dochters opvoeden

Even een waarschuwing vooraf. Dit wordt een goudeerlijk blogje. Zo eentje waarin ik mezelf in vraag stel. Waarin ik me nét iets kwetsbaarder opstel dan u van mij gewoon bent. Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit postje nu wel of niet zou publiceren. Maar het moet me even van het hart…

Grote opvoedingswijsheden zal ik hier niet verkondigen. Omdat ik maar al te goed en op dagdagelijkse wijze ondervind hoe dat opvoeden met vallen en opstaan verloopt. Het is gissen en missen. Het is zoeken en soms vinden. Het is aftasten wat werkt en wat niet werkt.Wijsheid uit boeken blijkt slechts zelden overeen te stemmen met de werkelijkheid. En bovenal: rationeel iets weten en/of kennen, dat blijkt een wereld van verschil met de realiteit. Maar het blijft wel altijd boeiend en leuk. Dat wel.

Goed. Even ‘to the point’ komen. Onlangs viel mijn oog op onderstaand tekstje. En het bleef maar in mijn hoofd spoken. Daarom wil ik het graag met jullie delen. Of misschien wil ik het vooral hier even ‘deponeren’ zodat ik weet waar ik het kan terugvinden als ik het ooit eens terug wil lezen…

teaching our daughters

Het is zo waar. En ook confronterend. Want wat klinkt het toch evident! Uiteraard moet iedere jongen/kerel/man die het pad van mijn dochter kruist haar op de juiste manier behandelen. Hij zal iets meemaken als hij het waagt om dat niet te doen!

Het is ook ‘makkelijk’ om dit nu met de nodige overtuiging en heftigheid hier te plaatsen. Want ze is pas drie-en-een-half. We zijn nog niet toe aan de realiteit van jongens en relaties. Hopelijk blijft dat nog een tijdje zo!!

Maar ik vind het bovenstaande tekstje vooral ook confronterend voor mezelf. Als mama. Als vrouw. Als meisje. Want hoe ik het nu draai of keer en of ik het nu wil of niet: ik zal haar voorbeeld worden. Ze zal wellicht véél voorbeelden hebben. Voorbeelden die dicht bij haar staan, voorbeelden die verder van haar af staan. Maar zo door de band genomen, op een doordeweekse dag en zeker als het om doordeweekse dagdagelijkse thema’s gaat, dan zal ik haar voorbeeld moeten zijn. Ook op vlak van relaties. En dat is toch even héél hard slikken… Na meer dan 30 jaar snap ik het ‘relatie-plaatje’ immers nog steeds niet volledig. Durf ik nog steeds in dezelfde fouten trappen. Sta ik zo ontzettend ver van een ‘voorbeeld-functie’ dat het best wel pijnlijk is! Uiteraard ken ik de ‘regeltjes’ uit het tekstje hierboven. Maar ik heb het al vermeld: tussen rationeel weten en de emotionele realiteit, daar ligt een wéreld van verschil…

Ik vind het evident als het om Lunaatje gaat. Misschien moet ik het dan ook maar even evident gaan vinden als het om mij gaat…

Er stond nog een wijsheid bij, bij die ‘richtlijnen’ van hierboven: Imagine who you want your kids to become. Be that.

Ik heb er nog werk aan, denk ik. Aan dat opvoeden. En aan mezelf.

Advertenties

6 thoughts on “Dochters opvoeden

  1. Hm, zo’n moedige, oprechte, eerlijke en lieve mama, dat zou ik toch niet minder dan het allerbeste voorbeeld durven noemen hoor!

  2. hier worden de laatste tijd best confronterende vragen gesteld. waarom heb ik geen papa. waarom woont peter bij ons (mijn broer woont bij ons in), de kindjes in de klas vragen waarom ik geen papa heb. Gelukkig veel bammekes in de vriendenkring waar ik naar kan verwijzen ‘die en die en die hebben ook geen papa’ maar idd ik vind dat ook een moeilijke. Maar je kan niet anders doen dan eerlijk antwoorden op vragen en ze voor de rest met alle mogelijke gezinsvormen in contact brengen zodat ze goed beseffen dat er – naast het klassieke gezinspatroon – er ook kindjes zijn zonder papa of met 2 papa’s of met 2 mama’s etc etc… En wat die voorbeeldfunctie betreft: niet te hard zijn voor jezelf! Een belangrijke les naar Luna toe is toch ook dat iedereen al eens een foutje maakt op elk gebied…. en of dat dan is in keuze van partner of iets anders… maakt niet veel uit. Gexwoon tonen hoe jij daar mee omgaat en dat niks onoverkomelijk is….

  3. Zoek ‘het voorbeeld zijn’ niet op het onmiddellijk waarneembare niveau. Ik ben er van overtuigd dat je jouw ganse leven bezorgd zult zijn voor jouw kleine meid, tot haar pensioenaanvraag. Je zult ook steeds eerlijk zijn over jezelf, jouw positieve kracht en de zaken in jouw gedrag die je zelf niet zo fijn vond. Je zult keuzes maken die niet door Luna gevolgd zullen worden, maar zolang jullie beiden weten waarom en elkaar daarin begrijpen, so what? Proberen perfect te zijn leidt enkel tot de siège longue van Sigmund. Je bent een voorbeeld omdat je niet lauw bent, niet onverschillig, niet ongeïnteresseerd, …. maar omdat je bewuste keuzes maakt (welke ook), je betrokken bent, een visie hebt (die eventueel aanvechtbaar maar zeker bespreekbaar is).
    M.a.w. waarover maak jij je zorgen? Je bent een voorbeeld in die zaken die een gezonde, persoonlijke groei toelaten bij die kleine madame.

  4. Dank jullie wel voor de lieve reacties! Ook al word ik er compleet week en emotioneel van ;-). Deze emo-mama weet even niet hoe te reageren op jullie hartverwarmende woorden. Met de mond vol tanden staan, het overkomt me niet zo heel erg veel (alhoewel… sinds kleine meid er is én de taal machtig is, gebeurt het al wel meer dan vroeger!). Maar uit het diepst van mijn hart: dankjewel! Het doet meer met me dan jullie kunnen vermoeden…

  5. Heel mooi, dit tekstje en je reactie erop is denk ik heel herkenbaar voor alle mama’s onder ons. Mijn dochters zijn intussen in de fase dat er al enkele vriendjes hier de revue gepasseerd zijn, en ik voel me net als jij bij de gedachte dat er ook maar een ‘foute’ kerel het pad van je kleine Luna zou kruisen … We kunnen proberen om onze dochters wat “wijsheden” mee te geven, maar de keuzes die ze maken, die maken ze uiteindelijk zelf. Je staat langs de zijlijn als moeder (logisch, het is hun leven, niet het onze) en je hoopt zo dat het allemaal in goede banen komt voor hun … je gunt hun wat je (momenteel) zelf niet hebt in je leven . Maar uit je schrijfsels blijkt heel duidelijk dat Luna zich geen betere mama kan wensen ! Proficiat hiervoor !

    • Dankjewel Marianne :-). Een vriendin wees me er gisteren nog op: hoe zelfzeker ik vroeger ook was, zo onzeker lijk ik nu wel te zijn… Die verantwoordelijkheid voor zo’n klein meisje, het is soms verpletterend. Maar gelukkig steeds verrijkend en ontzettend leuk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s