Knowing me, knowing you

Lang geleden, toen er hier nog geen sprake was van een Lunaatje, dacht grote meid dat het hele ‘opvoeden-gedoe’ er voornamelijk uit bestond om het kleine mini-mensje te leren kennen. En het mini-mensje op zijn/haar beurt de tijd en ruimte te geven om zijn/ haar entourage te leren kennen. Simpel dus. Dat leren kennen, dat gaat wel een beetje vanzelf. Toch?

Hmm… Ja. ’t Is te zeggen. Van zodra kleine meid haar prille bestaan kenbaar maakte middels twee streepjes op een zwangerschapstest waar grote meid er eigenlijk maar eentje verwacht had, was al duidelijk dat er wel wat meer zou nodig zijn dan een wederzijdse kennismaking.

Want wat bleek nu? Grote meid leerde in eerste (en tweede en derde en laatste!) instantie vooral zichzelf kennen! Niet dat daar de voorafgaande 30 jaar al geen werk werd van gemaakt, maar dit bleek toch van een compleet andere orde. Het zat nochtans behoorlijk goed met de zelfkennis van grote meid. Let wel, het zat dan wel ok met die zelfkennis, dat wil nog niet zeggen dat daar ook effectief mee aan de slag werd gegaan, met die zelfkennis. Dat is iets hélemaal anders en daar gaan we het nu even niet over hebben…

Goed. Grote meid was zwanger van haar lieve kleine meisje. En jongens toch, wat werd mijn hele wereld, mijn hele bestaan en mijn hele zijn door elkaar geschud! Om te beginnen: emoties! Ja, die had ik ook al voor de zwangerschap, ja. Maar voor de zwangerschap leek ik die nét iets beter onder controle te hebben. En vooral: ik kon ze véél beter inschatten, detecteren en voorspellen! Van zodra er sprake was van lieve kleine Luna leek het hek hier wel van de dam…

Waar er in die 30-tal pre-Luna-jaren nauwelijks traantjes vloeiden, werd hier een heus inhaal-manoeuver gelanceerd waarbij het einde wellicht nog niet in zicht is. De aanleiding van die traantjes? Er zijn er oneindig veel. Soms uit verdriet of angst, maar meestal van ontroering, vreugde, contentement,…

Om maar enkele voorbeelden aan te halen:

  •  Luna’s eerste crèchedag werd een ‘cry-fest’ voor de mama. Nadat ik haar in alle vertrouwen bij de crèche-mevrouwen had afgeleverd ben ik hevig snikkend naar mijn ouders gereden om hen mee te delen dat ‘ik mijn kindje had afgegeven!’. Euh… ja… het theatrale aspect is hier nooit ver weg… De laatste crèche-dag van kleine meid werd door grote meid emotioneel hanteerbaar gemaakt door een week lang iedere dag iets te bakken voor de crèche-kindjes en mevrouwen. Emoties en eten, dat gaat hier bijzonder goed samen.
  • De eerste schooldag van lieve kleine Luna was ook al een mijlpaal die hier niet zonder snotteren werd genomen. Wat best wel erg is eigenlijk, want grote meid heeft jàren oogrollend toegekeken hoe andere mama’s het moeilijk hadden op de eerste schooldag van hun spruit. Als dochter van de toenmalige schooldirecteur stond grote meid jaar na jaar op de eerste rij gade te slaan hoe zo’n eerste schooldag voor sommigen een emotionele rollercoaster leek. Ik vond het toen belachelijk, ja. En onvolwassen. En vooral héél erg onbegrijpelijk. Maar op 18 februari 2013 was ik de ergste van de hele hoop. Bij deze: mijn oprechte excuses aan alle mama’s die (onwetend) op mijn ge-oog-rol werden getrakteerd terwijl hun kleine spruitjes de eerste school-stapjes zette… Ik wist het toen nog niet, wat zo’n kindje met je doet…
  • Er was enkele weken geleden (groot)ouderfeest op school. Met een grandioos mooi showspektakel door de ganse kleuterschool. Tot op vandaag begrijp ik nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar kregen, dat leerkrachten-team. Maar het was schitterend! En grote meid deed éxact wat ze dacht nooit te doen: lieve kleine Luna zette haar eerste stapjes op de bühne en hop, daar waren de waterlanders bij de mama! Neen, ik weet niet hoe dat komt. Neen, ik had dat nooit verwacht van mezelf. En ja, ik vind het best wel een beetje erg van mezelf dat ik zo’n emotionele huiltrien blijk te zijn!
  • Ik hoef u niet te vertellen wat er gebeurt als er op TV of internet of waar dan ook beelden verschijnen van zieke/trieste/verdrietige/lijdende kindjes? Neen, dat hoef ik u niet te vertellen. Dat kan u intussen wel voorspellen…

Dat emotioneel gedoe begint en eindigt niet bij traantjes hoor. Oh neen, we hebben hier een ruim gamma van – meestal behoorlijk extreme – emoties ter beschikking. Voornamelijk als het over kleine meid gaat dus. Zo komt het bijvoorbeeld dat grote meid in februari als een Spaanse furie van leer trok omdat er geruchten de ronde deden dat er geen confetti mocht gegooid worden op carnaval. Confetti, ja. Zoiets onbenulligs als die kleine papiersnippers, ja. Dat was hier ruim voldoende om behoorlijk-buiten-proportie op de barricades te gaan staan. Want: wie zegt dat mijn meisje niet met confetti mag gooien? Wie waagt er zich aan om lieve kleine Luna dit kinder-geluk te ontnemen? Wie? Waar? Waarom? En dat ze dat maar eens komen uitleggen, hier! Yep. Buiten proportie. Furie. Béétje overdreven. Béétje theatraal. En een Lunaatje die zich van geen enkel kwaad bewust was. U moet dan nog weten: ik ben niet eens carnaval-fan. Ik ben helemaal niet zo gek op dat verkleden en gek doen en confetti gooien. Maar nu ging het om Luna. En om principes. Of zoiets…

Luna

Er beloven mij nog boeiende tijden te wachten te staan. Want hoe graag ik het ook wil ontkennen, mijn lief klein meisje zal in haar leventje ongetwijfeld met nog veel groter onrecht worden geconfronteerd dan het wel-of-niet-confetti gooien. Hoezeer ik mijn uiterste best ervoor zal doen, ook Luna zal wel eens met tegenslagen geconfronteerd worden. En daarmee moeten leren omgaan. Dat hoort nu eenmaal bij het leven en bij opgroeien. Maar dat worden ongemeen harde lessen voor de mama! Want ik zal haar niet tegen alles kunnen beschermen, niet van alles kunnen afschermen, haar ‘battles’ niet voor haar kunnen uitvechten,… Zou ook niet gezond zijn. Uiteraard. En ik weet dat ook. Maar ratio en emotie, dat zijn niet altijd even goeie vriendjes!

Dat een kindje je verandert, dat had men mij wel gezegd. Maar dat het zo ingrijpend zou zijn en vooral ook zo blijvend ingrijpend (want na 3,5 jaar is dat nog niet in intensiteit afgenomen, wel integendeel), dat had ik nooit verwacht…

Mijn drie dagjes verlof van vorige week? 2 keer Pairi Daiza en 1 keer Plopsaland. Vorig weekend? Dagje wandelen in Brugge, binnenspeeltuin en met de overzetboot van Breskens naar Vlissingen. Allemaal met en voor Luna. Maar vergis u niet: het is geen opoffering. Ik cijfer mezelf niet weg voor haar. Ik doe en leef dankzij haar. En ik leer dankzij haar vooral mezelf ook beter kennen…

Love, life and Luna. Het is een heilige drievuldigheid hier in huis. Niets kan zonder de twee andere. Love, life and Luna. Mijn zuurstof, mijn wereld, mijn alles.