RIP Musti

Tja, de titel laat al weinig aan de verbeelding over: onze poes Musti is een uurtje geleden gestorven…

We hebben niet erg lang van zijn gezelschap kunnen genieten. Een weekje voor Kerst haalden we hem uit het asiel. En op korte tijd was hij al een vaste waarde hier in huis!

Deze morgen was er nog niets aan de hand: vrolijk spinnend van kleine meid naar grote meid lopend en terug. Deze middag toen we thuis kwamen van school kon Musti opeens niet meer recht lopen. Compleet zijn evenwicht kwijt! Hij legde zich overal pardoes neer, zomaar midden in de keuken of de living. De dierenartse werd onmiddellijk gebeld en we mochten binnen het half uur langsgaan. Musti werd door grote meid alvast in zijn transportbakje gelegd. Hij draaide twee keer rond in het bakje, legde zich neer, maakte nog twee keer een vreemd rochelend geluid,… En daarna was het voorbij…

Kleine meid ging samen met grote meid met Musti in het transportbakje toch nog langs bij de dierenarts. Niet dat er nog veel aan te doen viel, maar toch… Musti werd nog even uitgehaald en op de tafel gelegd, zodat ook voor Luna duidelijk zou zijn dat er geen sprake was van een slapende poes, maar dat Musti spijtig genoeg écht dood was.

Er werd afgesproken dat we Musti bij de dierenartse konden achterlaten. Kleine meid zwaaide nog even… en dat was het dan… RIP Musti!

poes

Lunaatje mag straks helpen met mama om al Musti’s spulletjes netjes op te ruimen. Een beetje als ‘afscheid’ als het ware. Er was één huilbui bij kleine meid. Niet omdat Musti gestorven is, wél omdat ze niet terstond, nu en onmiddellijk een nieuwe poes krijgt. Tja, toch even moeten uitleggen dat dit zo niet werkt. Misschien… Ooit… Maar nu toch even niet. Het is wat moeilijk vatbaar voor mijn kleine meisje. Tja, niet eenvoudig ook, zo onverwacht met ‘de dood’ geconfronteerd worden… Ze ging het al vertellen aan oma en Anja en nu wordt het hele verhaal in geuren en kleuren aan tante Suzy uit de doeken gedaan. Dat ze maar doet, mijn lieve Lunaatje! Het is een gezonde én ‘veilige’ manier om met zo’n moeilijk concept om te gaan…

poes en luna

Helaas, RIP Musti…

Advertenties

5 thoughts on “RIP Musti

  1. Jammer voor Musti en Luna (en een beetje voor de mama?). Maar sterven is ook een deel van leven, zowel in het eigen verhaal als dat van anderen. Bij de dierenarts zeker vragen naar de mogelijke doodsoorzaak. Mocht dit extern zijn (bijvoorbeeld: bedorven voedsel of vergif in de omgeving) dan valt er ook op te letten voor een volgende poes.

    • Zo zie ik het ook hoor, dat sterven bij het leven hoort. Het is geen leuke les voor Luna, maar zo’n eerste ervaring met ‘doodgaan’, daar moet je nu eenmaal door… Dierenarts denkt dat het een aangeboren hartafwijking was omdat het zo ontzettend onverwacht en snel ging… Musti mocht nog niet buiten, wat de externe factoren érg inperkt. Tja, het hoort er allemaal een beetje bij hé… Intussen zijn we hier ‘troostkoekjes’ aan het bakken. Ter ere van Musti. Luna weet er duidelijk wel het beste van te maken 😉

  2. Veel sterkte, er zullen nog wel traantjes vloeien bij luna vrees ik.
    zoals je het beschrijft klinkt het idd als vergiftigd, ging musti buiten?

    • Nee, Musti bleef nog binnen, dus vergiftiging is uit te sluiten… De dierenarts denkt aan een aangeboren hartafwijking. Zo spijtig… Nu, het diertje heeft absoluut niet afgezien want het ging zo snel! Da’s toch al iets… Luna is er toch wel mee bezig, zowel met ‘Musti’ als met ‘doodgaan’. Maar intussen zijn we ‘troostkoekjes’ aan het bakken. Dat helpt 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s