Kleine meid op je kinderfiets

Ze fietst. Mijn kleine meid fietst. Weliswaar nog met zijwieltjes. Maar ze fietst! Op haar eigen grote-meisjes-fiets. Die ze van peter nonkel Tijs heeft gekregen als nieuwjaarsgeschenk. En waar ze zo ontzettend trots op is!

Vorige week mocht ze voor het eerst eens buiten fietsen. Luna op de fiets, mama ernaast en tante Suzy met nichtje Linde in de wandelwagen als getuigen. En wat ging dat goed! Zo goed dat we dit weekend al een heuse ‘fietstocht’ ondernamen: hélemaal met de fiets van ons huis tot bij oma en opa. Toch wel zo’n anderhalve kilometer. Voor mijn kleine meisje een niet te onderschatten onderneming!

En dat ging gepaard met de nodige instructies van een altijd-overbezorgde-mama:
– Zéker doen wat mama zegt, want fietsen langs de openbare weg (weliswaar op het voetpad) blijft gevaarlijk!
– Mama zegt telkens tot welk punt kleine meid mag fietsen. En kleine meid MOET zich daar aan houden. Anders is het onmiddellijk gedaan met al dat gefiets.
– De fietshelm moet op.
– Altijd stoppen met fietsen als het voetpad stopt. Of het nu om de hoek van de straat of een oprit of een inrit van een winkel gaat, het blijft gevaarlijk
– In tunnels wordt niet gefietst. Dat gaat te snel naar beneden en daarna te lastig naar boven. Maar deze regel sprak een beetje voor zich, want kleine meid zag de afdaling noch de klim echt zitten.

Maar ze doet dat goed, mijn lieve kleine meisje! Zo goed, dat we vandaag naar school gefietst zijn. Nu ja, niet ‘we’ natuurlijk. Luna fietste. Mama wandelde ernaast. Alhoewel, ‘wandelde’… Lunaatje zorgt er wel voor dat de fietstocht een behoorlijke interval-training wordt voor grote meid. Soms gaat het traag. Erg traag. Tot stilstaand, eigenlijk. Waarop mama ‘mag’ duwen. Waarna het meestal eventjes op een gezapig tempo verder gaat en we vrolijk naast elkaar wandelen/fietsen. Helaas wordt dit maar al te vaak gevolgd door een versnelling waarbij grote meid een sprintje mag inzetten om haar fietsende kleine meid bij te houden, tot de orde te roepen en te behoeden voor de 1000-en-1 gevaren die overal op de loer liggen. Of waarvan grote meid dénkt dat ze op de loer liggen.

Vrachtwagens rijden zo snel en zo dicht bij voetpaden. En stel nu dat Luna opeens scheef gaat fietsen en van dat voetpad afdondert? En voetpaden zijn zo hard en hebben zo’n scherpe rand aan de kant van de goot. Wat als ze daar met haar hoofdje op valt? Ze heeft wel een helmpje op, maar toch hé mensen. Maar toch… Ze wordt zo snel groot. En grote meid moet écht leren om haar kleine meisje wat meer los te laten. Lunaatje is best wel voorzichtig. En ze doet dat best wel goed, dat fietsen. Maar toch hé mensen. Maar toch…

fietsend lunaatje

Mijn kleine meid op haar kinderfiets…

Advertenties

RIP Musti

Tja, de titel laat al weinig aan de verbeelding over: onze poes Musti is een uurtje geleden gestorven…

We hebben niet erg lang van zijn gezelschap kunnen genieten. Een weekje voor Kerst haalden we hem uit het asiel. En op korte tijd was hij al een vaste waarde hier in huis!

Deze morgen was er nog niets aan de hand: vrolijk spinnend van kleine meid naar grote meid lopend en terug. Deze middag toen we thuis kwamen van school kon Musti opeens niet meer recht lopen. Compleet zijn evenwicht kwijt! Hij legde zich overal pardoes neer, zomaar midden in de keuken of de living. De dierenartse werd onmiddellijk gebeld en we mochten binnen het half uur langsgaan. Musti werd door grote meid alvast in zijn transportbakje gelegd. Hij draaide twee keer rond in het bakje, legde zich neer, maakte nog twee keer een vreemd rochelend geluid,… En daarna was het voorbij…

Kleine meid ging samen met grote meid met Musti in het transportbakje toch nog langs bij de dierenarts. Niet dat er nog veel aan te doen viel, maar toch… Musti werd nog even uitgehaald en op de tafel gelegd, zodat ook voor Luna duidelijk zou zijn dat er geen sprake was van een slapende poes, maar dat Musti spijtig genoeg écht dood was.

Er werd afgesproken dat we Musti bij de dierenartse konden achterlaten. Kleine meid zwaaide nog even… en dat was het dan… RIP Musti!

poes

Lunaatje mag straks helpen met mama om al Musti’s spulletjes netjes op te ruimen. Een beetje als ‘afscheid’ als het ware. Er was één huilbui bij kleine meid. Niet omdat Musti gestorven is, wél omdat ze niet terstond, nu en onmiddellijk een nieuwe poes krijgt. Tja, toch even moeten uitleggen dat dit zo niet werkt. Misschien… Ooit… Maar nu toch even niet. Het is wat moeilijk vatbaar voor mijn kleine meisje. Tja, niet eenvoudig ook, zo onverwacht met ‘de dood’ geconfronteerd worden… Ze ging het al vertellen aan oma en Anja en nu wordt het hele verhaal in geuren en kleuren aan tante Suzy uit de doeken gedaan. Dat ze maar doet, mijn lieve Lunaatje! Het is een gezonde én ‘veilige’ manier om met zo’n moeilijk concept om te gaan…

poes en luna

Helaas, RIP Musti…

Onze cinema

Het is een stukje erfgoed hier in ons dorp. Al is dat in feite een understatement. Het is ‘hét’ stukje erfgoed hier in ons dorp! Een zalig deeltje nostalgie die we met z’n allen delen: onze eigen cinema. Zo voelt het ook wel echt: als ‘onze’ cinema. We zijn er collectief trots op. En terecht uiteraard :-).

Toen de eigenares van ‘De Keizer’ enkele jaren geleden overleed, was er even de vrees dat met haar ook de prachtige cinema zou verdwijnen. Gelukkig werd de cinema overgenomen. Er was opnieuw wat schrik in de gemeente dat de cinema wel zou blijven, maar dat de typische eigenheid van de kleinschalige filmzaal zou verloren gaan. Onterechte vrees, zo bleek. Want de cinema bloeit als nooit tevoren! Het respect voor het gebouw, de infrastructuur, de sfeer én ‘ons Agnesje’ ademt uit alle hoeken van ‘De Keizer’.

Wat heb ik er naar uitgekeken om ook dat aspect van mijn geboortedorp met kleine meid te delen! Maar met een baby naar de film, dat leek geen goed idee. Een rumoerige peuter evenmin. Maar nu is Luna toch al een échte kleuter. Die af en toe zelfs even stil zit…

Er werd getwijfeld. Gewikt en gewogen. Er was in de Kerstvakantie al een Disney-film en we hebben het overwogen om toen Luna’s cinema-debuut te plannen. Maar Disney-films duren wel wat lang. En uit ervaring met Disney-DVD’tjes thuis weten we intussen dat de drama’s in zo’n films nogal beklijvend zijn voor lieve kleine Luna. Er vallen nogal wat doden te tellen in zo’n Disney en Pixar dingen! En dat leidt hier ten huize soms tot hysterische toestanden. Die we liever niet in volle cinema-zaal willen aanpakken.

Er werd gewacht. En de programmering van ‘De Keizer’ werd nauwlettend opgevolgd. En ons geduld werd beloond: op zaterdag ging de nieuwe K3 film in première!! Feest dus!!

Zoals gewoonlijk werd kleine meid hier ook deze keer grondig voorbereid. Vorige week reden we al eens langs de cinema, gingen we al eens naar de affiches kijken, checkten we of de deur wel écht dicht was,… En zaterdag? Zaterdag was het voor écht! We mochten met ons tweetjes naar de cinema om de K3 film te bekijken!

cinema K3

De aankondigings affiche werd nog eens grondig gecheckt. Zo’n eerste keer naar de cinema, een mens wil immers niet voor verassingen komen te staan… En tot vreugde van grote meid bleven de prijzen van de toegangsticketjes even budget-vriendelijk als ze altijd geweest zijn. Vijf euro per persoon. Wij kennen bioscopen waar dat bedrag makkelijk verdubbelt wordt! Kinepolis, ik kijk naar u!

cinema popcorn

Er werd cola en popcorn aangeschaft. Een reuze-zak voor kleine Luna. En 1 euro per stuk! Kinepolis eat your heart out!!

We vonden nog een plaatsje hélemaal bovenaan, op het balkon. Op de eerste rij nog wel! Lunaatje keek vol bewondering en verwondering naar al wat ‘onze’ cinema te bieden had. De lampjes, de gordijntjes, het grote gordijn dat het reuze-scherm verstopt,…

cinema wachten

En uiteraard ook de rode pluchen klapzetels! Die zorgden wel even voor een technisch probleempje. Het zeteltje werd neergeklapt, het Lunaatje werd op het zeteltje geplaatst… en het zeteltje klapte terug dicht. Met het verbaasde en geschrokken Lunaatje er half tussengeplooid… Blijkbaar is er toch een zeker ‘minimum-gewicht’ vereist voor zo’n cinema-zetel. Een probleem dat grote meid nooit gekend heeft. Altijd voldoende gewicht in de schaal geworpen…

cinema kijken

Het zetel-probleem werd al snel opgelost. Vooral omdat Luna het grootste deel van de film van op mama’s schoot heeft bekeken. En omdat mama’s knie de rest van de tijd het stoeltje wel onder controle hield. Yep, de knie van grote meid weegt blijkbaar zwaarder door dan het Lunaatje in haar geheel. Zucht, we hebben nog werk aan de ‘weight-watcher-winkel’…

Maar goed. De film, daarvoor kwamen we dus. Het grote gordijn schoof langzaam open en we genoten met volle teugen van de K3’tjes. Philip Geubels rolletje zorgde er zelfs voor dat ook grote meid af en toe zat te gniffelen… Extra pluspunt aan ‘onze’ cinema: het geluid staat op een perfect volume! Niet te hard en niet te zacht. Nét juist! De pauze halverwege zorgde voor een dankbare onderbreking, want voor Luna was het toch wel lang stilzitten. En zwijgen. Dat laatste vergat ze wel af en toe. De film werd behoorlijk voorzien van Luna’s commentaar… Maar dat hoort er misschien wel een beetje bij, bij zo’n K3 film.

Wij hebben in ieder geval genoten! Luna van de film en grote meid van haar genietende kleine meisje… En van het feit dat ook kleine meid nu kennis gemaakt heeft met ‘onze’ cinema. Zo blij dat ik dit stukje dorpsgeschiedenis met haar kan delen 🙂

Weekendje Jules

Hoog bezoek dit weekend. Klaspop Jules kwam enkele dagjes logeren. En wat werd dat een feest!

Kleine meid keek er al sinds vorig schooljaar naar uit: die Jules gaat wel héél regelmatig bij kindjes logeren. En ze wou zo graag dat hij ook eens bij ons langskwam. Maar vorig jaar was dat niet gelukt. Met 40 kindjes in de klas en Lunaatje die pas na de krokusvakantie haar schoolcarrière is gestart, werd het wat krap in tijd voor Jules. Méér kindjes dan weekendjes. Dat lukte dus niet. Maar nu dus wel. Ze had Jules dit schooljaar al enkele keren op weekend zien vertrekken met vriendjes en vriendinnetjes. Ze begreep wel dat het ooit haar beurt zou zijn. En dat Jules niet bij alle kindjes tegelijk kon langskomen. Al bleef Luna telkens wat ontgoocheld kijken als Jules op een nieuw logeerpartijtje vertrok. Maar vrijdagavond was het nu écht haar beurt!

Op vraag van de juf. En van Jules. En van Luna (die voortdurend met Jules op de foto wil), volgt hierbij een (foto-)verslagje van ons ‘weekendje Jules’

VRIJDAG:
Daar stond ze dan, vrijdagavond. Keihard te glunderen op de speelplaats. Mét Jules in haar armpjes. Jules was warmpjes ingeduffeld, met zijn winterjasje, wantjes én fluo-jasje. En zijn eigen genaamtekende rugzakje. En het valiesje van Jules. Want zo’n klaspop komt niet zomaar onvoorbereid op logement. Hij had een heuse valies bij. Met reserve kleertjes, zomerkleertjes, winterkleertjes, pyama, laarsjes, petje, schoentjes, tandenborstel, knuffel, drankflesje,… Hij heeft duidelijk ervaring met logeren, die Jules!

En zo werd Jules met ons op sleeptouw genomen. We botsten al meteen op een klein praktisch probleempje in de auto. Luna wou Jules op schoot houden. En Jules moest ook in de gordel. Maar een gordel over de autostoel, over een warm ingeduffelde Luna én over een warm ingeduffelde Jules krijgen, dat bleek toch nét iets moeiijker dan gedacht. Maar oefening baart kunst. Naarmate het weekend vorderde lukte het steeds vlotter met dat ‘ingordelen’ van Luna-met-Jules.

Jules in de auto

Jules mocht uiteraard ook mee op boodschap. In het karretje.

Jules in de winkel

En Jules mocht boekjes helpen kiezen in de bibliotheek.

HPIM2567

Waarna we nog even langsgingen bij oma en opa. Luna én Jules smulden er van een bordje verse appel met aardbeitjes, dankzij tante Anja. En Jules bleek gelukkig bereid om zijn portie aan Luna af te staan.

HPIM2569

Thuis mocht er nog éven samen televisie gekeken worden…

HPIM2570

… waarna Lunaatje zichzelf én haar logeer-vriendje een pyamaatje aantrok en moe maar tevreden in slaap viel.

HPIM2573

ZATERDAG:
De ochtendroutine was nét iets uitgebreider, nu ook Jules zich moest wassen, zijn tandjes moest poetsen en zijn kleertjes moest aantrekken. Er was even welgemeende verontwaardiging bij Luna omdat Jules geen verse slip bleek bij te hebben. Kleine meid kon maar moeilijk aanvaarden dat Jules dezélfde onderbroek als de dag ervoor moest aandoen. Kleine meid vindt hygiëne erg belangrijk, dat is wel duidelijk. Maar goed, nood breekt wet. Jules had maar één slip bij en wij hadden hier geen onderbroekjes in Jules’ maat, dus het moest maar even…

Er volgde een snel ontbijt…

HPIM2578

… waarna we buurmeisje Kindra oppikten…

HPIM2579

om samen met Jules naar de dansles te trekken. Zo’n dansles met Jules als kritische toeschouwer is blijkbaar nog leuker dan anders! Jules liet de kans uiteraard niet onbenut om even met dansjuf Qoya te poseren…

HPIM2580

Na de dansles nog even samen spelen: Kindra, Luna én Jules…

HPIM2584

HPIM2585

Samen lekker eten klaarmaken en daarna gezellig met oma, opa, tante Anja, Luna én Jules aan tafel…

HPIM2612

Geen tijd voor middagdutjes hier ten huize, want zaterdagnamiddag werd koers gezet richting binnenspeeltuin. Luna, mama, oma en opa. En Jules. Uiteraard.

HPIM2586

HPIM2587

Luna voelt zich inmiddels al een beetje ‘kind aan huis’ in ‘De Wonderlamp’, waardoor ze vol trots en zelfverzekerd een rondleiding kon geven aan Jules. En aan opa. Want het was ook voor opa de eerste keer in de binnenspeeltuin…

HPIM2591

HPIM2592

Zo’n rondleiding, daar krijg je honger van… Samen ijsje eten met Jules!

HPIM2598

HPIM2600

En zo’n ijsje, dat geeft héél veel extra energie, zo bleek. Er werd gespeeld dat het een lieve lust was:

Op de glijbaan…

HPIM2593

Op de hoge speeltoren…

HPIM2588

Op de glijbaan van de ‘grote kinderen’…

HPIM2594

Op de fietsjes…

HPIM2596

Op de rodelbaan…

HPIM2595

En van al dat spelen krijg je uiteraard opnieuw honger. Voor we afscheid namen van de binnenspeeltuin werd nog even genoten van een héél lekkere kinderpannenkoek. Een pannenkoek mét een gezichtje. Altijd feest, zo’n dingen…

HPIM2603

Vermoeiend, zo’n namiddagje binnenspeeltuin! Maar voor het bedtijd was, moest er toch nog even tijd gemaakt worden voor wat huishoudelijke taken. Jules bleek gelukkig bereid om een handje te helpen bij het legen van de vaatwas. Handig hoor, zo’n extra hulp in huis!

HPIM2607

ZONDAG:
Mama probeert hier al een tijdje om van zondag ‘uitslaap-dag’ te maken, maar Luna beslist daar telkens opnieuw anders over. Zelfs Jules kon haar niet op andere gedachten brengen. Zondag werd dan maar gestart met ontbijt op bed. Gezellig samen in het grote bed…

HPIM2617

En daarna in bad! Ook Jules moest netjes gewassen worden. Al heeft hij nét iets meer geluk dan Luna. Geen lange haartjes bij Jules. Dus er moest ook geen shampoo uit zijn haartjes worden gespoeld. Iets wat Luna nog steeds als pure marteling beschouwt.

HPIM2619

Mama’s lakens hebben het ontbijt op bed niet vlekkeloos overleefd, dus moest er ook nog even een wasmachine gevuld worden. Met Jules als ‘waspoeder-verantwoordelijke’.

HPIM2623

Er werd gespeeld met de boerderij…

HPIM2624

… gepuzzeld…

HPIM2627

Tussenin moest nog even geholpen worden. Luna leerde Jules hoe de balletjes voor de soep gerold worden…

HPIM2631

En er was nog even tijd om met poes Musti te spelen.

HPIM2636

Zondagnamiddag maakte Jules en Luna samen cakejes.

HPIM2641

Om maandag samen met de kindjes van de klas op te eten…

HPIM2646

Luna is zo blij en trots! Jules, de échte Jules, de Jules uit de klas, die Jules is een héél weekend lang bij haar komen logeren!