All the things she says…

Een luie zondag tussen twee grote feestdagen in. Dat wordt hier dan een echte luie zondag niets doen. Zetelhangen. Televisie kijken. Spelletjes spelen. Eten. Verkleden. Met poes spelen. Enz… Voor kleine meid toch.

Voor grote meid is het ook een luie zondag. Alleen vertaalt zich dat lichtelijk anders. Lazy sunday, dus de mama loopt hier om 16.30u nog steeds in pyama rond. Kleine meid niet, want die staat er op om ’s morgens haar kleertjes aan te doen. Kwestie van alle opties open te houden voor de dag die komt… Maar goed. Lazy sunday voor grote meid dus. Dat wil hier ook zeggen: ‘den beneden’ stofzuigen, ‘den boven’ stofzuigen, ‘den boven’ dweilen, de was doen, verse beddenlakens opleggen,… U snapt het wel: ‘de menage’ doen, zeg maar…

Intussen is ook grote meid ‘stilgevallen’ in de zetel. Computer op schoot. Voornamelijk bezig met het kleine meisje te observeren. Soms te corrigeren. Af en toe te stimuleren. Dat opvoeden kan af en toe eens zalig makkelijk zijn ook hoor…

Luna roodkapje

Het levert wel een schat aan ‘Luna-uitspraken’ en ‘Luna-dingen’ op, zo’n dagje Luna observeren. Omdat we ze anders véél te snel vergeten (en omdat de mama toch wat tijd heeft om te bloggen), een kleine bloemlezing uit het repertoire van kleine meid vandaag:

– Luna was om onduidelijke reden boos op mama. Grote meid is de exacte reden vergeten, maar we waren het niet eens over iets en kleine meid trok aan het kortste eind. Luna boos: ‘Mama! Ik ga jou hélemaal platknuffelen en dan ga ik jou NIET terug opblazen. Dan moet jij voor altijd plat blijven. Nah!’

– Luna kijkt treurig naar de bewolkte lucht buiten: ‘Mama, ik weet wat het lievelingsspelletje is van de zon. De zon speelt héél graag verstoppertje!’

– Luna is voor de 10.000ste keer deze vakantie haar gezellschapsspelletje ‘photo safari’ aan het spelen (een aanrader voor kleuters van een jaar of 3, trouwens!). Ze moet het nu even alleen spelen, want grote meid heeft het na al die vorige keren een beetje gehad. Opeens hysterische huilbui. Bij navraag bleek dit de oorzaak te zijn: ‘Ik ben verloren mama! En ik wil niet verliezen!!’. Euh… ja… Kijk, het educatieve aan die gezelschapsspelletjes is natuurlijk dat ze soms wint en soms verliest. Wat ze tot haar frustratie én tevredenheid al héél vaak heeft ondervonden deze vakantie. Maar… nu speelde ze alleen… Hoe slaagt ze er dan in hemelsnaam in om te verliezen?

– Na een boze terechtwijzing door grote meid geadresseerd aan kleine meid: ‘Mama, je mag je boze stem niet gebruiken, want Musti schrikt daarvan.’

– Na een véél te wilde race beurt rond de living tafel raakte Luna ‘geblokkeerd’ met haar step ergens tussen tafel, stoel, kast en kerstboom. Opnieuw hysterische huilbui. Grote meid kwam dan maar ‘to the rescue’: ‘Allé Luna, wees nu eens rustig. Ik maak de step wel weer los. Waar wil je naartoe?’ Luna, nog steeds na-snikkend: ‘Ik moet naar Roeselare, mama.’

– ‘Mama, gaan we nog eens puzzelen van Kakwella?’ Vertaling: ze wil graag nog eens haar puzzel maken van de 101 Dalmatiërs. En met Cruella De Ville.

Hysterische huilbuien even buiten beschouwing gelaten, wij hebben het hier goed hoor, wij tweetjes 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s