Spraak en verwarring

Om 10u opstaan. Om 17.30u terug in bed. Het zijn hier korte dagen tegenwoordig, met zo’n NIET ziek Lunaatje in huis. Wat niet wil zeggen dat die dagen minder druk, laat staan rustiger, zouden zijn… We hebben hier nog steeds een drukke agenda. En een babbelwater-Lunaatje. Van het ogenblik dat die kleine oogjes opengaan tot het moment dat ze uitgeteld terug toevallen is dat kleine Luna-mondje in beweging. Vooral om te praten. Af en toe afgewisseld met iets eten…

Maar goed. Ons dagje vandaag. Het was dus weer goed gevuld. Grote meid moest eerst en vooral naar de bank. Wat meteen voor een behoorlijke communicatie stoornis tussen grote meid en kleine meid zorgde.
Kleine meid: ‘Waar gaan we naartoe mama?’
Grote meid: ‘Mama moet even naar de bank zoetje.’
Kleine meid: ‘Waarom?’
Grote meid: ‘Omdat ik daar nog iets moet regelen schat.’
Kleine meid: ‘Dit is de bank niet!’
Grote meid: ‘Toch wel schat.’
Kleine meid: ‘Neen! De bank staat in mijn klas!’
Grote meid: ‘Ja schatje, dat is een andere bank in jouw klas. Mama moet nu even naar deze bank. De bank met centjes.’
Kleine meid: ‘Er liggen geen centjes op de bank in mijn klas.’
Grote schat: ‘Neen schat, dat weet ik wel, dit is een ander soort bank.’
Kleine meid: ‘Wij moeten zitten op de bank in mijn klas. En soms ook staan.’
Grote meid: ‘Ja schat. Kom nu gewoon maar mee!’

Ter verduidelijking: aangezien Luna pas om 10u wakker was en pas tegen 11u gewassen en aangekleed was, werd kleine meid vandaag niet naar school gebracht. Een dagje ‘brossen’, dat stond absoluut niet op haar planning. En dat werd dan ook te pas en vooral te onpas gemeld. Alles, maar dan ook àlles werd gelinkt aan ‘school’. Of het nu een link had of niet. Grote school-fan hier in huis!

Er volgde ook een werk-gerelateerd telefoontje dat voor verwarring zorgde.
Kleine meid: ‘Mama, wie was dat aan de telefoon?’
Grote meid: ‘Dat was mijn werk schatje.’
Kleine meid: *zeer verbaasd* ‘Kan jouw werk praten mama?’

Vannamiddag had grote meid een bij-klets-namiddagje bij een goeie vriendin ingepland. En kleine meid mocht mee. Het feit dat mama’s vriendin ook twee kindjes heeft, bleek in goede aarde te vallen bij Luna. Nog meer toen bleek dat het dochtertje van die vriendin al even gek is op roze, poppenhuizen, elfjes en verkleedkleren als het dochtertje ten huize Love, life and Luna.

HPIM2560

En speelgoed van andere kindjes, dat is nog véél leuker om mee te spelen dan het eigen speelgoed!

HPIM2562

Er werden hier verder nogal wat Sinterklaasliedjes gezongen. Door kleine meid uiteraard. Luna’s favoriet van het moment:
‘Sinterklaas is jarig en wij zijn blij
Zwarte Piet gaat dansen net als wij’

Met onmiddellijk daarop volgend haar opmerking: ‘Maar mama, als Sinterklaas jarig is, dan moeten wij toch cadeautjes geven aan Sinterklaas? Waarom brengt Sinterklaas dan cadeautjes naar de kindjes? Ik vind dat toch een beetje zot hoor. Maar ja, Sinterklaas is al een beetje oud hé…’

Vermoedelijk gaat Lunaatje er van uit dat de brave Sint aan dementie lijdt. Of zoiets. Oud en verward en zo… Niet dat ze daar verder nog wakker van lag… Grote meid daarentegen wordt er zich meer en meer van bewust dat het kleine meisje hier in huis niet zo snel om de tuin te leiden is. We blijven hier best wat allert over de sint-aangelegenheden. De vragen zullen snel genoeg komen!

NIET ziek

Om 18u werd een doodmoe, compleet uitgeteld Lunaatje in haar bedje gelegd. Om 18.02u vond grote meid haar kleine schat al als volgt terug:

HPIM2557

En dat is hier al eventjes aan de gang. Tussen 17u en 18.30u wordt het kleine meisje naar bed gebracht en ze slaapt onmiddellijk in. Wat nog opmerkelijker is: ze slaapt de klok rond en méér. Afgelopen dagen vond ze het pas tussen 9u en 10u tijd om op te staan.

Waarna ze wél meteen haar vrolijke, opgewekte zelf is en duidelijk stelt ‘ik ben NIET ziek mama. Ik mag nu naar juffrouw Mariska hé?’. Dus wordt Lunaatje hier al twee dagen op rij véél te laat op school afgezet. Gelukkig doen ze daar op school niet moeilijk over, over kleutertjes die NIET ziek zijn, maar duidelijk nood hebben aan uitslapen…

’s Avonds antwoordt ze dan weer wel bevestigend op de vraag of ze zich ziekjes voelt. Ocharme. Mijn lief klein dutske…

Maar wat moet je daar nu mee? Geen koorts, wel een grote verkoudheid, een hees stemmetje dat doet vermoeden dat de 3-jarige al zo’n 40 jaar zwaar kettingrookt. En een mega-verstopte-neus (die ze weigert te snuiten!). Het ziet er allemaal best wel een beetje zielig uit eigenlijk. En het klinkt vooral ook niet gezond.  Maar vooral een ‘ik-wil-nu-naar-school-attitude’ en een aanhoudende ‘NEEN, ik ben NIET ziek mama!’

Ergens vrees ik een omgekeerde attitude als de kleine meid een puberende meid zal zijn. Wellicht zal ze zich dan eerder ziek voelen ’s morgens voor het naar school gaan en zal ze miraculeus genezen zijn ’s avonds bij het bedtijd-uur. Maar goed. Dat zijn dan zorgen voor later.

Zo’n kleutertje dat gezellig lang uitslaapt tot 10u, dat klinkt eigenlijk best perfect. Zou je zo denken. Alleen valt dat wat moeilijk te rijmen met het uurschema van de werkende mama. Het werd en wordt opnieuw oma-en-opa-to-the-rescue deze week.

Maar morgen is de mama’s ouderschaps-dagje. Dan proberen we met ons tweetjes uit te slapen. En lassen we misschien toch eens een school-vrij dagje in. En eventueel toch eens een tripje naar de dokter inplannen. Al zal dat wellicht niet volgens Lunaatjes wensen zijn…

Zo’n NIET-ziek kindje in huis, het is ook wat hoor…

Verrassings kersentaartjes

Ze waren er al een tijdje aan bezig in de klas: 2 kersentaartjes! Voor oma en opa. En het moest geheim blijven, want het was een verrassing! Dat had juffrouw Mariska duidelijk gezegd.
En dat heeft Lunaatje uiteraard metéén gemeld aan oma en opa: ‘Ik maak kersentaartjes voor jullie! Maar je mag het niet verklappen, want het is een verrassing!!’.

Ja, het concept ‘verrassing’, daar moeten we nog even aan werken met dat lieve kleine Lunaatje. Maar die kersentaartjes, die zijn prachtig! En oma en opa zijn ontzettend blij met hun grootouder-feest-taartjes.
Er hoorde ook een liedje bij, bij die taartjes. En Lunaatje was maar àl te trots om dat liedje luid en duidelijk te zingen. Vooral luid. En véél. Intussen kennen we het liedje àllemaal al uit het hoofd. De buren vermoedelijk ook… Maar het blijft wel telkens even schattig en hartverwarmend 🙂

Liedje voor opa en oma:
Opa is een toffe man, met wie ik heerlijk stoeien kan.
Oma is mijn beste vriend, zij is steeds even goed gezind.
Dikke knuffel hier, dikke knuffel daar.
Nog gauw een dikke zoen,
van je kleine kapoen.

HPIM2552

Geen foto met de kersentaartjes, want die blijven uiteraard bij oma en opa. En we waren op het ‘moment suprème’ even vergeten om het foto toestel erbij te nemen… Geen nood. Er is hier niet onmiddellijk een schaarste aan Luna-foto’s.
Op bovenstaande foto toont kleine meid trots haar andere knutselwerkje dat deze week mee naar huis mocht: een mannetje, met Luna’s eigen voetafdrukken en Luna’s eigen handafdrukken.

Het blijft mij een raadsel hoe ze het doen, die fantastische kleuterjuffen (en meesters!): 20 kleuters in de klas. En die moeten dan 1 voor 1 schoentjes uitdoen, kousjes uitdoen (in Luna’s geval een kousenbroek uitdoen, wat nog net wat meer gestuntel is), voetjes in de verf doppen, voetafdrukken maken, voetjes weer afwassen, kousen terug aan en schoentjes terug aan. En dan moesten er nog handjes worden uitgeknipt en met de vingers in de verf stipjes worden gezet. Dat wordt hier thuis uit alle macht vermeden: verf op handen of voeten. Of muren. Of deuren. Of tafels. Laat ons daar kort in zijn: het is wellicht niet zo pedagogisch verantwoord, maar verf in het algemeen wordt hier thuis vermeden. Voorlopig althans.
In alle eerlijkheid: ik zie het mij hier niet zo snel doen, zo’n knutsel uitdaging! En ik heb er hier écht maar ééntje rondlopen! Chapeau voor de kleuterjuffen. Echt waar.

Morgen mag Lunaatje een dagje thuis blijven. Er is pedagogische studiedag. En dat weet ze goed: ‘Vandaag is de groene dag en dan mag ik mijn taartjes geven aan oma en opa. En morgen is de oranje dag en dan mag ik voor één keer thuisblijven. Want de juffrouw moet nu leren in school’. Ah. Ok. Is genoteerd lieverd. Dat heen-en-weer-schriftje is hier bijna overbodig dankzij dat mondige Lunaatje ;-).

Goed. Luna een dagje thuis. Mama slechts een half dagje thuis. Dat oma-en-opa liedje zal morgen wellicht nog enkele keren van pas komen!

Bijna vergeten… We zijn hier stilletjesaan winter-proof aan het worden. Vorige week nog even keihard genoten van een zonnig dagje zee met tante Suzy en nonkel Dirk. Goed ingepakt. Mét emmertje en speeltjes. Zàlig wandelen, lopen (met een strand hélemaal voor ons alleen!) en vooral zandkastelen bouwen!

HPIM2542

Het bouwen van de zandkastelen is gelukt.

HPIM2546

We zijn klaar voor de sneeuwmannen nu…

Kopvoeter

Kleine meid heeft het tegenwoordig behoorlijk druk met kleuren. Voornamelijk Sinten en Pieten en stoomboten en zo… We zijn hier nogal voorzienig in zo’n dingen, dus werd vooraf al een kleine lading Sinterklaas-kleurplaten in huis gehaald. Want dankzij die kleurplaten hoeft grote meid haar tekentalent niet boven te halen. Een talent dat vooral uitblinkt in afwezigheid eigenlijk…

Helaas voor Lunaatje, ze is gezegend met een mama die absoluut niet kan tekenen. Geen valse bescheidenheid, maar trieste realiteit. Een huisje en zonnetje lukt nog net, maar bij auto’s of treinen moet grote meid al afhaken. Ook mensen of kindjes tekenen zit er hier niet in.

Tja, de tekenlessen waren vroeger al niet aan grote meid besteed. Of ze het nu knutsel-les of plastische opvoeding noemden, het was en is mijn ding niet. Het is nu ook weer niet dat er trauma’s aan overgehouden werden. Daar hadden we wel de lessen lichamelijke opvoeding voor ;-). Maar helaas geen creatieve kunstenaar dus hier…

Kleine meid daarentegen vindt het wel leuk om te kleuren. Stapels kleurboeken, stiften, wasco’s en kleurpotloden ter beschikking, dus aan keuze geen gebrek… Maar blijkbaar tekent ze ook graag zelf! Grote meid ‘ontdekte’ tussen de warboel van papieren zomaar opeens Lunaatjes eerste échte ‘kopvoeter’!!

Tekening kopvoeter Luna

Trotse mama uiteraard!! Een eerste échte ‘kopvoeter’, zeg! Voor u lijkt het wellicht vooral wat kinder-gekrabbel. Maar hier ten huize Love Live and Luna glundert de mama vol gepaste (of overdreven – dat kan ook) trots. Die ‘kopvoeter’ van Lunaatje komt mooi op schema en recht uit de boekjes over kinderontwikkeling en zo… Dus werd dat hier meteen ingescand zodat de mama al haar trots met iedereen kan delen :-). Ah ja, daarvoor dient zo’n blogje als dit. Soms toch…

Voor wie zich niet studie-richting-gewijs moest verdiepen in pedagogische literatuur: zo’n ‘kopvoeters’ zijn de typische tekeningen die ieder kindje maakt zo ergens tussen 2,5 jaar en 6 jaar: Een hoofdje, eventueel een lijfje en vooral stokjes voor de armpjes en beentjes… Dat weet u dan ook alweer 🙂

En vanaf nu leggen we hier naast het pakje kleurplaten ook een pakje blanco papier. Kwestie van die creativiteit van kleine meid alle ruimte te geven 🙂

Logeren

Deze week was het thema in de kleuterklas: ‘logeren bij oma en opa’. En kleine meid vond dat fantastisch! Luna vindt zowiezo alles wat juffrouw Mariska doet of zegt fantastisch, dus we hadden dat enthousiasme voor het logeer-thema wel wat verwacht… Voor veel 3-jarige spruiten zal dat logeren-bij-oma-en-opa wellicht zeer vertrouwd aanvoelen. Voor de 3-jarige hier in huis ligt dat toch wat anders. Ze ziet haar oma en opa dagelijks. Vaak ook meermaal daags. Daar ligt het dus niet aan. En oma en opa komen ook vaak genoeg babysitten hier ten huize Love Life and Luna. Dus ook daar ligt het niet aan.

‘Logeren’, da’s nog nét iets anders. Want dat houdt in dat het kleine meisje effectief in het huis van oma en opa blijft overnachten. En dat wil dus zeggen dat grote meid niet in hetzelfde huis wakker wordt als kleine meid. Ja. Daar wringt het schoentje dus een beetje. Want grote meid was er de voorbije drie jaar al behoorlijk creatief in geworden om ervoor te zorgen dat dat niet-wakker-worden-in-hetzelfde-huis-als-Lunaatje zo goed als altijd werd vermeden.
Kleine meid werd in bed gestopt door grote meid, oma en opa kwamen babysitten en nog voor Lunaatje haar dagelijkse/nachtelijkse verhuis van het Luna-bed naar het mama-bed maakte, lag grote meid al terug in dat mama-bed. Niets aan de hand dus. Dankzij de trouwe babysitters van dienst. Die desnoods zelfs bleven overnachten. Ah ja. Want dàt kennen we hier dan weer wel: oma en opa die hier blijven logeren!

Maar goed. Het ging dus in de klas over ‘logeren bij oma en opa’. Daar moesten we dan maar eens werk van maken. Het vooruitzicht om voor het eerst in drie jaar tijd eens écht uit te slapen, zonder wekker-in-de-gedaante-van-een-kleutertje, dat sprak grote meid ergens toch wel aan.

Het werd kleine meid beloofd: ze mocht bij oma en opa logeren! En dat moest haar duidelijk geen twee keer gezegd worden. De prinsessen-koffer werd erbij gehaald, er werden kleertjes en pyamaatjes ingestopt. En terug uitgehaald. En ingewisseld voor andere kleertjes. En nog eens in de koffer, er terug uit, getwijfel voor de kleerkast, pantoffels erin, pantoffels eruit, andere pantoffels erin, knuffel gezocht, tuutje gezocht, tandenborstel, tandpasta,… Het was hier al een hectisch inpak-gedoe sinds vrijdagavond. Allemaal voor dat ene logeernachtje. Bij oma en opa. Die alle nodige Luna-dingen zowiezo wel in huis hebben. En die trouwens nauwelijks 2km verder wonen. Maar goed. Logeerpartijtjes, je kan dat niet goed genoeg voorbereiden…

Op school had Luna geleerd dat ‘logeren bij oma en opa’ vooral héél leuk is en dat er vanalles wordt gedaan. Kwestie van de lat meteen maar hoog te leggen :-). Maar wij doen daar graag aan mee, aan leuke dingen. Dus werd vandaag samen met oma koers gezet naar een shoppingcenter. Ja, luister, het mocht ook leuk zijn voor de mama natuurlijk!

Er werden frietjes gegeten op restaurant, er mocht in een auto-winkel-kar rondgereden worden, er werden ijsjes gegeten,…

ijsje

En er werd uiteindelijk in slaap gevallen in de auto! Door kleine meid uiteraard. Wat een meevaller was. Want grote meid zat aan het stuur. Zou dus iets minder praktisch geweest zijn mocht het grote meid geweest zijn die in slaap viel…

Kleine meid en oma werden in het oma-en-opa huis achtergelaten. Luna – terug wakker en overenthousiast – zag het hélemaal zitten, dat logeerpartijtje!!

logeren

Grote meid… wel ja… moet nog steeds wat aan het idee wennen. En ja, grote meid heeft al gebeld naar oma en opa om te vragen of het daar wat lukt met lieve kleine Luna. Oma en opa begrijpen dat wel. Denk ik. Er werd waarschijnlijk wel eens met de ogen gerold aan de andere kant van de telefoonlijn…

Maar van de nood werd hier intussen een héle grote deugd gemaakt. Met een lang, uitgebreid badje met véél badschuim. En een salontafel vol kaarsjes. En hapjes, tapas, sushi,… En cava. En er staat nog chocomousse in de frigo.

aperitief

En morgen kan ik uitslapen :-). Hoe voelt dat weer? Uitslapen?

Trial and error

Toen ik 13 was ging ik voor het eerst babysitten. En ik bleef dit doen tot m’n 26ste. Ik was leidster in de jeugdbeweging, volwassen begeleidster in een andere jeugdbeweging, volgde een opleiding tot maatschappelijk assistente en behaalde daarna mijn master in de criminologie. Momenteel bestaat mijn job, onder andere, uit de coördinatie van het provinciaal steunpunt Opvoedingsondersteuning.

Je zou dus kunnen denken dat hier wel wat ‘pedagogische bagage’ in huis is. Dat zou je kunnen denken, ja. Maar alle cursussen, vormingen, opleidingen en ‘ervaringen’ ten spijt, gaat het opvoeden van kleine meid hier vooral gepaard met veel onzekerheid.

Met proberen, met vallen, met opstaan, met de-wanhoop-nabij-zijn, met glunderen bij succesnummertjes, met creatief zijn, met consequent zijn, met soms-hélemaal-niet-consequent-zijn, met vermoeid-zuchten, met enthousiast iets nieuws uittesten,…

Dat opvoeden dat zorgt hier soms voor onmetelijk veel onzekerheid. Want we zien rondom ons zoveel ouders die het schijnbaar perfect lijken te doen. Die consequent en zelfzeker zijn als het over dat opvoeden gaat. Of dat lijkt toch zo.
En dan duikt hier wel eens de vrees op of dat wel goed komt met ons tweetjes. Of Lunaatje niets te kort komt, opgroeiend in een alleenstaande-moeder-gezin. Want wie stuurt grote meid bij? Wie weet doe ik het wel helemaal verkeerd?

Gelukkig is hier wel een ruim familie- en vrienden-netwerk. Met oma en opa. Met tante Suzy en nonkel Dirk. Met nonkel Tijs. Met meter Marlies. Met nonkel ‘japter’, met tantaleen, met nichtjes Marion en Linde, met lieve buren en bezorgde vrienden,… Die zullen ons wellicht wel terugfluiten als we dreigen compleet te ontsporen.

Maar toch. De onzekerheid is nooit ver weg.

Af en toe wéten we het wel hoor, als er iets fout loopt. Luid roepen ‘Luna stop nu eens met roepen!’, bijvoorbeeld. Dat zal wellicht niet het gewenste effect hebben… Dat wéten we wel. Dus proberen we dat te vermijden.

Of vandaag. Op facebook, begot. Daar stond ineens een belangrijke opvoedingstip! Toeval of niet, maar gepost door een kleuterjuf van Luna’s school.

politie

Een valkuil waar we hier ook intrapten. Want Luna moet haar gordel aandoen in de auto ‘anders zal de politie boos zijn’. Luna moet een handje geven op het voetpad ‘want dat moet van de politie’. Luna moet stilzitten in de fietsstoel ‘want de politie controleert dat’. Het gaat wat automatisch eigenlijk, de politie inzetten als ‘waakhond’.
Maar die juf die bovenstaande ‘tip’ heeft gepost heeft uiteraard overschot van gelijk. Stel nu eens dat Luna ergens verdwaald. En bang is. En dan een agent ziet. Dan hoop ik toch uit de grond van mijn hart dat ze de politie als haar ‘vriend’ ziet. Als reddende engel. Als helper.

Ik weet het wel. Het zijn kleine dingen. Maar het zijn toch die kleine dingen die het verschil maken? We hebben hier weer bijgeleerd. Weer iets wat we anders gaan aanpakken.

Nu nog de 1001 andere zaken… Het in-eigen-bedje-slapen, het douchen-zonder-krijsen, het stil-zijn-als-de-grote-mensen-praten,… Dat opvoeden van kleine meid, dat wordt een levenswerk. Letterlijk.

Dat opvoeden, het blijft een uitdaging. En een constant bijsturen. Van grote meid én kleine meid.

Trial and error. Maar het blijft gelukkig zo ontzettend leuk!