Little dancing queen

Ze is geen baby meer, mijn lief klein Lunaatje. Ze is ook geen peutertje meer, mijn ondeugend mollemietje. Ze is een échte kleuter. Met zo af en toe al puberstreken…

Het overvalt me soms. Hoe snel ze groot wordt. Het ene moment is ze nog een hulpeloos klein baby’tje. Het volgende moment een zelfstandig meisje dat zich verdraaid goed een weg weet te vinden in haar wereldje…

Een kleuter. Een echte kleuter. Een kleuter die nu ook op dansles zit. Tja, kleuterdans dat is nu eenmaal voor kleuters… Grote meid moet er dan wel nog aan wennen dat ze een hele reeks ‘zorgtaken’ kwijt raakt nu haar kleine meisje groter wordt. Ze krijgt er nu ook wel nieuwe taken bij. Zoals taxi-mama. Yep. We zijn hier al in dat stadium beland.

HPIM2475

Kleine meid gaat nu dus wekelijks dansen. In volledige dans-outfit. Uiteraard. En de mama zet haar Lunaatje in volle vertrouwen af in de danszaal om haar daar drie kwartiertjes later terug op te pikken. En glunderend te merken dat kleine meid het fantastisch vindt in die dansles. Ook al is ze één van de kleinste danseresjes. Zowel qua gestalte als qua leeftijd. Maar ze vindt het zalig. En wat is ze trots. Want nu is ze een échte danseres. Als het aan haar lag ging ze iedere dag naar juf Qoya om te dansen…

HPIM2476

Mijn grote kleine meid…

En soms zijn hier al regelrechte pubermaniertjes op te merken. Zoals woensdag. Toen kwam Maya spelen. Haar BFF. Zonder enige twijfel. Twee handen op één buik, zoveel is duidelijk! Grote meid heeft het zelfs moeilijk om de stemmetjes van de twee dametjes uit elkaar te houden. Ze praten écht hetzelfde. Dezelfde toon, dezelfde zinsconstructies, hetzelfde woordgebruik,…

En wat zijn het toch twee giecheltrienen!! Ongemerkt samen het terras op sluipen, samen in de terraszetels kruipen, in een innige vriendschapsomhelzing. En dan gezellig samen zitten fluisteren, giechelen, schaterlachen,… En samen regelen dat er nog volgende speeldates komen. En samen afspreken om met z’n tweetjes naar de dansles te gaan! Dat ook ja!

HPIM2477

Ze wordt groot. Mijn kleine meisje…

Bumps in Bruges

Open monumentendag vandaag. En omdat wij geen zin hadden in een luie zondag thuis, trokken we vandaag maar richting Brugge. Koetsen en paarden en bootjes en zwanen… Hoeveel we ook in Brugge rondkuieren, voor kleine meid blijft het steeds opnieuw één groot attractiepark.

Lunaatje had haar zinnen gezet op ‘frietjes’ en stak dit niet meteen onder stoelen of banken. Nadat vermoedelijk de halve binnenstad op de hoogte was van haar grote nood aan frietjes, werd een zonnig terrasje uitgezocht. En frietjes besteld, ja. Met ketchup. Altijd handig, als je zoals grote meid naarstig aan het Weight Watcheren bent, dat er dan zo’n kleutertje met een geurige berg frietjes aan hetzelfde tafeltje zit… Nu ja, de berg sla van grote meid was even groot als de berg frietjes van kleine meid. Hij rook alleen zo lekker niet. En smaakte… tja… naar sla dus…

HPIM2471

Goed. Open monumentendag dus. Het plan was om te starten aan de Ezelpoort. Goed plan, want dan hadden we eerst nog een leuke wandeling in het zonnetje voor de boeg. De plannen werden echter naar timing toe wat krap toen bleek dat de Ezelstraat, waar we toch écht door moesten, vandaag ‘speelstraat’ bleek. Met héél veel springkastelen. En cirucusspeelgoed. En rommelmarkt. En nog meer springkastelen.

HPIM2473

Dat open monument, dat hebben we helaas maar met een half oog kunnen bekijken. Maar Luna had een fantastische namiddag! En daardoor wij dus ook :-).

Maar die ‘bumps’ uit de titel dus. Kleine meid en braaf, stilletjes en voorbeeldig in de wandelwagen blijven zitten, dat gaat niet altijd even vlotjes samen. Zo bleek nog maar eens vandaag. Want ze wou het water zien. En de bootjes. En ze had zich vliegensvlug en ongemerkt uit de veiligheidsriempjes gewurmt om half op haar knietjes vanuit de wandelwagen over het muurtje naar het water te kijken.

En dan heb je het dus. Disaster struck. Nu ja, ‘disaster’ is misschien een héél klein beetje overdreven. We schuwen hier het theatrale drama-gehalte niet. Maar het voorwiel van de wandelwagen bleef haperen in het voetpad. Door een ontbrekende kasseisteen zo bleek. En Lunaatje katapulteerde nogal spectaculair uit de wandelwagen. Head first of course. Om dan létterlijk, knàl op haar hoofd op de harde kasseien te belanden. Kleine meid gaf vandaag het woord ‘kinderkopjes’ een nogal letterlijke betekenis.

HPIM2474

Grote buil dus. Hopelijk wordt dat geen gewoonte zo in september. Want vorig jaar hadden we hier ook al een Luna with a bump. Het leed was gelukkig snel geleden toen bleek dat ze een ijsje kreeg. Comfort food. Van wie zou ze dat hebben?

Bumps in Bruges. Kan gebeuren…

Fiets gesprekken

Een bloedhete ‘été indien’. Dat hadden we nog niet gehad. Het is weer eens iets anders… En dat ‘bloedheet’, dat zal wellicht geen dagen, laat staan weken, duren. Dus proberen we er hier ten volle van te genieten en er het maximum uit te halen.

En zo gingen we vandaag fietsen. Dat is altijd een beetje feest en wordt hier beschouwd als quality time tussen grote en kleine meid. Nu ja, nét iets meer quality voor kleine meid die achterop zit. Grote meid die met een onbestaande conditie een nogal beweeglijke kleuter mag rondvoeren, voelt die ‘quality’ iets minder aan…

Maar goed. We fietsten. En fietsen zonder uitvoerig bijkletsen, dat lukt blijkbaar niet. Al dekt ‘bijkletsen’ de lading niet. Kleine meid is een spraakwaterval van begin tot eind. Geen speld tussen te krijgen. Van ‘gesprekken’ is eigenlijk geen sprake. Lunaatje declameert uitvoerige monologen. Of compleet onsamenhangende mededelingen. Dat ook. Het is voor lieve kleine Luna méér dan voldoende dat grote meid af en toe eens ‘ja’, ‘neen’, ‘ok’, of ‘uhu’ zegt. Meer dialoog wordt niet verwacht.

fietstocht

Op zich wel leuk hoor, zo’n kleutermonologen op de fiets. Ware het niet dat er blijkbaar geen maximumknop zit op het volume van die monologen… Waar we ook voorbij fietsten: iedereen was willens nillens luisteraar van de kleuteruitspraken. En die uitspraken hielden niet altijd evenveel steek. Of hadden soms wat context nodig om te begrijpen waar ze het over had…

Een kleine bloemlezing:

  • ‘Neen, het pijltje staat niet op spelen. Dan moet je op het bankje zitten’ – die klasafspraken zijn niet in dovemansoren gevallen. Blijkbaar duidt het pijltje aan welke activiteit er op het programma staat. Structuur en duidelijkheid, Lunaatje is daar geweldig fan van. Geen wonder dat ze het fijn vindt in de klas… Het zal wellicht niet lang duren voor ze anderen de les gaat lezen. Dat is dan weer de keerzijde van de medaille bij zijn structuur-‘lovend’-kleutertje…
  • ‘Mama, ik ga je poep wel vasthouden hoor’ – Ja kijk, grote meid had niet meteen schrik dat die poep er zou afvallen. Maar goed dat die toch wordt vastgehouden, ja. Het was niet meteen nodig om dit aan de ganse gemeente kenbaar te maken, maar goed…
  • ‘Ik had een rood armbandje en dan mag ik in de poppenhoek’ – Zo zalig die duidelijke afspraken in de kleuterklas! Ieder hoekje heeft een kleurtje. En er mogen maar een 4-tal kleutertjes per hoekje. Dus krijgt ieder kleutertje een armbandje in het zelfde kleur als het hoekje waarin dat desbetreffende kleutertje mag spelen. We kregen die uitleg al op het onthaalfeest en grote meid wist meteen dat dit een succesnummer zou worden. I know my little girl! Wild-enthousiast is ze over dit systeem!
  • ‘Vanavond ga ik nog eens op de eetschaal staan’ – Euh ja… Grote meid is dus nog maar eens op dieet. Al mag je van Weight Watchers niet spreken over dieet, maar over een andere levenswijze. Luister: ik eet nu slaatjes en drink water. Dat is een dieet. We gaan dat niet verbloemen. ’t Is niet dat mijn worteltjes ineens naar chocolade gaan smaken omdat we het een ‘andere levenswijze’ noemen. Maar goed. Kleine meid heeft dat ook wel in de gaten. Vooral omdat hier nu niet meer struisvogel-gewijs aan ‘weegschaal-negeren’ wordt gedaan, maar dat hier nu compleet-overdreven-dagelijks-wél-aan-weegschaal wordt gedaan. Wat niet goed is voor het humeur, maar soit, daar ging het nu niet over. Dat die weegschaal en dat eten wellicht ook iets met elkaar te maken heeft, dat heeft zelfs mijn 3-jarige al in de smiezen. En dus wil Luna ook dagelijks op de eetschaal.
  • ‘Als ik mijn mondje toe doe kan ik jou niet horen mama’ – Huh?? Geen idee waar ze dat haalt! ’t Is ook niet dat ze het heeft uitgeprobeerd, want dat mondje ging nooit toe!! En ’t is ook niet dat ze mij niet kon horen. Grote meid moest noodgedwongen stilzwijgend luisteren. Omdat ze er geen letter tussen kreeg.
  • ‘Ik vind dat niet leuk als we bokkebokke doen en ik heb dat al gezegd’ – Nope, putten en ribbels en oneffenheden op ons parcours, kleine meid houdt daar niet van. En dat had ze inderdaad al gezegd. ’t Is ook niet dat we ze hier speciaal gingen opzoeken, die ‘bokkebokke’ dingen…

fiets conversaties

En ze ratelde maar door en door en door… Om dan om 17.15u dicht bij grote meid te komen met een diepe zucht: ‘Ik ben zooooooo moe mama!’

Vermoeiend hoor, kleutertje zijn!

Opnieuw vertrokken…

Met een beetje tegenzin naar bed. Met spanning uitkijkend naar wat de volgende dag brengen zal… Ontelbaar keren opnieuw de schooltas checken. Zit de juiste koek er in? En zit er ook een koek in voor na de middag? Liggen de mooie kleertjes klaar? En het fluo jasje? De hele nacht onrustig slapen en uiteraard doodmoe (en lastig) zijn als het tijd is om op te staan…

Zo’n eerste schooldag, daar blijft de mama het toch een beetje lastig mee hebben.

Luna daarentegen, had nergens last van. Op tijd in bed. Flink geslapen. En vrolijk uitgeslapen van zodra de wekker rinkelde. En kwaad omdat grote meid niet snel genoeg opstond naar het gevoel van kleine meid. Er moest duidelijk tempo gemaakt worden. Hoe sneller hoe liever. Nauwelijks tijd voor een boterham. Want vandaag mocht ze naar juffrouw Mariska!!

HPIM2467

Het afscheid op de speelplaats? No problem! Voor kleine meid dan toch. Want Lunaatje wees de mama er kordaat op dat die laatste terug mocht vertrekken na de knuffel en de zoen. En dat er nog eventjes mocht gezwaaid worden. En dan ‘tot vanavond’. Geen uitgebreid emotioneel afscheid. Goed hoor, van mijn lief klein meisje. Flink zo. Voorbeeldige kleuter. Al stond grote meid er toch wat verweesd bij…

Haar eerste schooldag in die eerste kleuterklas is perfect verlopen. Grote meid kreeg vanavond toch wel enkele opmerkingen:

Luna: ‘Mama, jij had gezegd dat ik patatjes moest eten bij Ma-leen. Dat is niet waar hé! Het was pasta. Mét vleesjes’.
Yep, macaroni met kaas en hesp is een groot succesnummer bij Lunaatje. En de mama zal in het vervolg wel even het weekmenu raadplegen op de schoolwebsite.

Luna: ‘Mama, ik heb nog niet gestempeld!’
Tja… juffrouw Mariska had de mama al verwittigd: Luna had duidelijk ‘stempelen’ in de planning staan. Dat staat gelukkig ook effectief op de klas-planning in de loop van september. Maar àlles doen op die eerste schooldag, dat is toch écht wel een beetje teveel van het goeie… Alles op zijn tijd…

Luna: ‘We hebben van treintje gespeeld. Maar we waren juffrouw Mariska bijna vergeten! En we zijn overal naar toe gereden in de klas.’
Ok, daar kunnen we ons wel wat bij voorstellen. De kennismaking met alle hoekjes van de klas, dat was blijkbaar een leuke bedoening.

Luna: ‘Zij heeft geen pijn meer aan haar schouder, mama!!’
Euh… Dit riep kleine meid zomaar uit het niets terwijl ze televisie keek. Het duurde dus even voor we hier op dezelfde golflengte zaten. Maar we snappen het: juffrouw Mariska gaf vorig jaar turnles, maar werd na een tijdje vervangen door een ander juf omdat ze een schouderoperatie moest ondergaan. En dat heeft kleine meid goed in haar oren geknoopt! Want nu heeft ze geen pijn meer, hààr juffrouw Mariska, dus nu kan ze toch opnieuw turnles geven? Er volgde een uitgebreide toelichting over juf Heidi die nu turnen zal geven en juf Mariska die in de klas bij alle kindjes blijft. De uitleg werd op veel gefrons onthaald. Die schouder is genezen, dus Luna snapt het ‘probleem’ niet echt. Goed, van zodra de eerste turnles achter de rug is begrijpt ze het wel…

Ze speelde. Ze kleurde. Ze speelde. Ze luisterde (zegt ze toch). Ze speelde. Ze mocht op de foto. Ze speelde. Ze mocht in de zandbak. (Not to self: als Luna zegt dat ze in de zandbak gespeeld heeft is het niet meteen een goed idee om haar te vragen haar schoentjes af te doen in de living. En al zeker niet in de witte zetels…). Ze speelde.

En ze is daarnet compleet uitgeteld in slaap gevallen…

HPIM2469

Die eerste schooldag in het eerste kleuter werd afgerond met een vrolijk, gelukkig, goedgeluimd en doodmoe meisje!! Dat komt hélemaal in orde, dit schooljaar!