Huisje voor en na: de buitenkant

Begin januari 2012 verhuisden we met ons tweetjes, kleine meid en grote meid, naar ons eigen huisje. Een instapklaar huisje. Met tuintje. En terras. En garage. Ons eigen stekje!

Maar ‘instapklaar’ heeft ook wel z’n beperkingen. Ons huisje moest nog omgetoverd worden in ons thuisje. Er werden geen grote structurele verbouwingen verricht, maar toch zijn we al een eindje aan het ‘klussen’. Of beter gezegd: we laten klussen. Niet zo handig, wij…

Omdat we al eens durven vergeten hoeveel werk er eigenlijk al verzet is, probeer ik hier in een blogberichtje toch eens een overzichtje te maken. Voornamelijk voor onszelf. Als geheugensteuntje. Maar leest u gerust mee…
Voor trouwe lezers, nieuwe lezers, ééndagslezers of toevallige passanten: er was al de ‘voor en na’ van tuin/terras en de ‘voor en na’ van de veranda, nu volgt dus de ‘voor en na’ van de buitenkant…

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden. We komen dus maar meteen ‘to the point’. De voor- en na foto’s:

Huisje VOOR:

HPIM2334

HPIM2335

Huisje NA:

HPIM2459

HPIM2462

Voor wie de werken meer in detail wil kennen: hierbij een overzichtje van de werken:

De voorkant:
– Tussen de oprit en het zijpaadje stonden een ‘hoog’ en een ‘laag’ scheidingsmuurtje. Het lage muurtje werd door lieve papa/opa verwijderd. Op die manier is de oprit nu breed genoeg om twee wagens op te parkeren. Altijd handig, extra parkeerruimte…
– De zijkanten van de buitentrap werden gevoegd. Dat was hoognodig. De trap werd zo’n 15 jaar geleden gemetst en werd nooit opgevoegd. Niet gezond voor zo’n zijmuren…
– Het muurtje tussen het zijpaadje en de oprit werd gevoegd. Idem als de zijmuren van de trap: hoognodig!
– De trap werd betegeld en de zijmuren voorzien van arduinen ‘dek’platen. Een werkje dat zeer vakkundig werd gedaan door de vloerders van Deblaere-Van Iseghem! De mannen leverden vakwerk!! Het was nochtans geen dankbaar werkje: Geen enkele trede was gelijk, de trap liep scheef en een 15 jaar oude trap die nog steeds niet werd betegeld is allesbehalve een mooie aanblik. Maar zoals gezegd: ze leverden vakwerk! De ongelijke treden en scheef lopende trap zijn onherkenbaar…
– Het muurtje tussen het zijpaadje en de oprit werd ook voorzien van arduinen ‘dek’platen.
– Er werd een nieuwe voordeur geplaatst. Omdat grote meid de oude voordeur niet mooi vond. Hij paste hélemaal niet in het eindplaatje dat wij voor ogen hadden voor ons huisje. Maar de oude voordeur had vooral veel technische mankementen. Hij sloot niet meer goed en liet zowel koude als geluid ongefilterd binnen. Dus werd hier gezocht naar afbeeldingen van voordeuren die wél in de smaak vielen van grote meid. Er werd er eentje gevonden. De afbeelding werd doorgemaild naar de timmermannen en door hen op maat gemaakt. Vader en zoon Verhalleman uit Oostnieuwkerke maakten er een juweeltje van… Hélemaal wat grote meid wou! Tot in de kleinste details! We konden niet méér tevreden zijn! Ook de ‘installatie’ van de nieuwe voordeur verliep vlekkeloos. Dat was nochtans geen evidentie, want de gang was inmiddels netjes geschilderd en behangen en daar wilden we uiteraard geen beschadigingen aan. Maar zoals gezegd: vakmensen! Perfect gemaakt, perfect geïnstalleerd en hélemaal wat grote meid wilde!
– De grootste ‘make-over’ kwam er met de schilderwerken. De aanloop naar de schilderwerken was een klein beetje met vallen en opstaan. De voegen van ons huisje waren in slechte staat. In zeer slechte staat. Er werd beslist om te kaleien en daarover te schilderen. Om de gevel op die manier te versterken. Maar na een vochtbehandeling van de muren en op het moment dat de kalei-werken zouden beginnen, bleek toch dat de voegen àl te slecht waren. Zelfs om te kaleien. Dus werden alle oude voegen eerst uitgescheven en terug netjes opgevoegd door een lokale metser. Toen de schilders daarna terug langskwamen om aan het eigenlijke werk te beginnen, waren ze blij verrast door het mooie voegwerk. Kaleien leek niet meer aan de orde. Dus werd in overleg beslist om het toch maar bij schilderen te houden. Schilderwerken Van der Steene heeft hier héél mooi werk geleverd. De afwerking werd tot in de puntjes verzorgd en de service was dik in orde. Ze gingen ook een stapje verder dan louter de schilderwerken: er werden nog openstaande kieren netjes weggewerkt, de nieuwe huisnummers werden door hen bevestigd, kleine mankementjes werden opgelost,… Het nieuwe kleur op onze gevel, voordeur, ramen en garagepoort zorgden voor een nieuw huisje! En nu het ‘ons’ kleur is, voelt het ook eindelijk écht als ‘ons’ huisje…
– De oprit, waar intussen een ‘verzakking’ werd vastgesteld, werd volledig uitgebroken en heraangelegd. Een huzarenstukje waar we opnieuw vloerders Deblaere-Van Iseghem voor hebben aangesproken. Zij hadden al onze onmogelijke trap aangepakt en de oprit werd in dezelfde Aziatische blauwsteen omgetoverd. Opnieuw geen evidentie, want de ‘hellingsgraad’ van de oprit moest aangepast worden. En er was ook iets met buizen en leidingen en zo. Maar op dat punt was grote meid al afgehaakt. Too much information en zo… Om een lang verhaal kort te maken: er werd hier opnieuw fantastisch werk geleverd! Onze oprit ziet er schitterend uit. Mét twee ‘rijstroken’ op de schuine helling. In een ander soort steen. Om winterse uitschuivers te vermijden…
– Ook het zijpaadje werd, samen met de oprit, heraangelegd. Het zal niemand verwonderen dat ook dit werkje eenvoudiger klinkt dan het in werkelijkheid was. Volgens ons zijn de vloerders intussen al even blij als wij dat de werken hier achter de rug zijn :-). Het paadje lag immers een stuk hoger dan de oprit. Dat moest deels op dezelfde hoogte gebracht worden en daarna via een trede verder lopen. Het paadje naast ons huisje vormt nu een mooi elegant geheel met de oprit en de rest van ons huisje… Voordien was het niet zo duidelijk dat dit paadje bij ons huisje hoorde. Iedereen ging er van uit dat dit paadje naar het huis van de buren leidde. Tja, bouwvergunningen in de jaren ’70 werden soms op een vreemde manier geregeld. Waardoor we hier nu officieel met een ‘erfdienstbaarheid voor de overbouw van de doorgang aan de zijkant van de woning’ zitten. Soit. Maakt ons eigenlijk niet zoveel uit hoor, het oogt alleen een beetje raar. Maar nu het paadje in ‘onze’ tegel is heraangelegd ziet het er al wat beter uit. Naar onze bescheiden mening toch 😉
– Er werd hier een nieuwe brievenbus aangeschaft. Terwijl we dan toch bezig waren… En de vloerders waren zo lief om deze netjes en stevig op z’n plaats te bevestigen zodat dit nu een mooi geheel vormt met de rest van de oprit/paadje/huisje…
– Verder was het voornamelijk een kwestie van ‘persoonlijke decoratie’: Er werd een lantaarn-lichtje geplaatst aan de voorgevel. Kwestie van voldoende licht in de duisternis te hebben. Er werden nieuwe huisnummers geplaatst. Nu ja, we behouden hier uiteraard dezelfde cijfers, alleen in een nieuwere uitvoering. Gekregen van een lieve vriend (dank u Ward!!). En hélemaal in stijl met de rest van het huis. Er werden 2 lantaarntjes geplaatst op de trap aan de voordeur en 2 bloembakken met ‘blauwe grassen’ naast de voordeur.

De zijkant:
– Het muurtje tussen zijpaadje en oprit en de zijmuren van de trap werden uiteraard ook geschilderd.
– De zijgevel werd bewerkt tegen vocht en vanzelfsprekend ook geschilderd.
– Het zijpaadje werd heraangelegd (zie hierboven).
– Ook aan de zijkant van de gevel, meer bepaald de zijkant van de veranda en de kruipkelder (dus niet zichtbaar van op straat), werd nog een muur gevoegd.

Toch al een hele boterham als ik het zo eens bekijk… Nochtans lag onze focus het eerste halfjaar bijna uitsluitend op de binnenkant van de woning! Dat volgt nog wel eens in een volgend blogpostje… Op anderhalf jaar tijd werd ons huisje onze droomthuis. Achteraf bekeken is alles super vlot verlopen. Wat niet wil zeggen dat hier nooit gevloekt en gemopperd werd :-). Anderhalf jaar is nochtans een strakke timing voor dergelijke zaken! Zéker als we erbij vermelden dat er oorspronkelijk géén werken op onze planning stonden. Alles werd zo’n beetje ‘en route’ beslist.

Eventjes alles op een rijtje zetten is wel eens verhelderend! Veel werk verzet hier. Op relatief korte tijd! Met oneindig veel dank aan de papa/opa en mama/oma. Voor oneindig veel hulp op oneindig veel vlakken…

Ons huis is nu écht onze thuis! Ons eigen nestje…

De meneren

De werken aan ons huisje zijn bijna afgerond. Bijna. Fingers crossed dat ‘ze’ vanavond klaar zijn. En anders wordt het morgen wel… In ieder geval: héél binnenkort dus een ‘voor-en-na-blogje’ van de buitenkant van ons huisje.

Maar goed. Dat was niet waar ik het nu over wou hebben. Wel over ‘ze’. En ‘ze’, dat zijn dus de werkmannen die hier al het werk verzetten. Werkmannen in alle soorten, maten en expertises.
Ook al is het ons huisje. Geloof me vrij, wij, doen zelf niet zoveel. Want wij kunnen niet zoveel. Toch zeker niet wat stielman-werk betreft. Over de rest waag ik me niet aan uitspraken. Dus houden wij ons vooral in stilte op de achtergrond bezig terwijl ‘ze’ het werk doen. En wij voorzien ‘ze’ ook van spijs en drank. Geen onbelangrijke taak…

Voor Lunaatje is het intussen een evidentie geworden: de meneren maken ons huisje mooi. Zo is het. We moeten de uitleg ook niet moeilijker maken dan nodig. Geen toelichting over voegers, schilders en vloerders. Voor kleine meid is het héél eenvoudig: de meneren maken ons huisje mooi.

De context is hierbij wel belangrijk. Die meneren komen hier werken. En ze worden daarvoor betaald. En ze komen omdat we dat gevraagd hebben… U begrijpt dat. Ik begrijp dat. Maar kleine meid heeft lak aan context. En dus verkondigde ze onlangs in een volle supermarkt:

‘Er komen wel veel meneren naar ons huisje hé mama!’

In een volle supermarkt. Op Luna-geluids-niveau. Lees en begrijp: grote kans dat ook klanten uit nabijgelegen supermarkten deze mededeling zullen opgevangen hebben.
Daar sta je dan. In eigen dorp. Waar iedereen weet dat grote meid als alleenstaande mama door het leven huppelt (of met vallen en opstaan strompelt… hangt vaak van de voorafgaande nachtrust af). Met een dochter die luid en duidelijk verkondigt dat er ‘veel meneren op bezoek komen’. Tssss….

Context mensen, context! Zo belangrijk om de context te kennen. Zéker als lieve kleine Luna iets vertelt…

2E5

Net zo gisteren. Opnieuw in een winkel. Niet dezelfde winkel. Gelukkig. Luna kreeg een ‘klaaskoek’. Of in Luna-termen: een koek in de vorm van een meneer. Waarop ze uiteraard verkondigt:

‘Als ik straks in de auto zit mag ik in de meneer bijten hé mama!’

Nog eens: context. Belangrijk…

Bedtijd verhaaltjes

Nu de vakantie écht op haar aller-laatste pootjes loopt, wordt het hier hoog tijd om het school-ritme terug haar intrede te laten doen. Wat vooral wil zeggen: op tijd in bed en op tijd uit bed! En dat wordt wennen. Na al die tijd…

Niet voor grote meid. Want met werkmannen die om 5u ’s morgens al ‘stabilisé’ gieten en om 6.30u met een hele ploeg aan het werk gaan, begint dat hier al aardig te wennen. Dat vroege wakker worden… Kleine meid daarentegen, die mag zich na het om-5u-wakker-worden zonder problemen nog wat nestelen in het warme bed. En gezellig terug inslapen. En lekker lang blijven liggen. Om dan véél te laat op te staan. En ’s avonds niet moe te zijn. Om dan véél te laat terug naar bed te gaan… Yep. Vicieuze cirkel en zo. En dat moeten we dus aanpakken. Liefst nog voor het schooljaar start. Om de chaotische ochtendroutines volgende week wat binnen de perken te houden…

Dus. Deze week hebben we een missie. Kleine meid op tijd in bed. Goed. Dat lukt wel. Structuur, vaste routines, dagelijkse gewoontes,… we kunnen dat wel. En het hele naar-bed-gaan-gedoe dat heeft hier eigenlijk altijd al een beetje een routine-smaakje gehad. Alleen het uur om aan die routine te starten. Dat moeten we dus even herbekijken.

‘Bedtijd’ dat kan hier niet zonder ‘bedtijd-verhaaltje’. Al hebben we daar wel ons eigen eisen-pakketje voor:

Plaats:
Bedtijd-verhaaltjes worden voorgelezen in bed. Soms zijn we hier zo logisch bezig zeg! En ‘in bed’ wil dus zeggen: in Luna’s bedje. Niet in de zetel. Niet in mama’s bed. In Luna’s bed.
En aangezien het een bedtijd-verhaaltje is voor Luna, ligt Luna in het bedje. Logica, ik herhaal het even. Het mag hier geen naam hebben! Maar nog even ter bevestiging: Luna ligt (of zit, daar doen we niet moeilijk over) in het bedje en mama leest het verhaaltje voor. En mama zit op de rand van het bed. Kleine regels. Maar ze zijn niet voor discussie of onderhandeling vatbaar. Er wordt géén verhaaltje voorgelezen als Luna niet flink in haar bedje ligt mét haar dekentje, een knuffel aan weerzijden van het kleine meisje, tuutje in het mondje en flesje water naast haar hoofdkussen. En grote meid op de rand van het bed. Niet bij Luna in het bed, maar op de rand van het bed. De rand dichtst bij de slaapkamerdeur. En het nachtlampje aan. Het grote licht uit. Ok, wellicht niet zo gezond voor het nu-al-niet-perfecte-zicht van grote meid, maar er wordt hier dus voorgelezen bij het zachte licht van de nachtverlichting.

Tijd:
Het bedtijd-verhaaltje wordt voorgelezen als het bedtijd is. Opnieuw: logica mensen! Wij zijn daar zo geweldig fan van… En bedtijd, dat wordt bepaald door grote meid. Al is kleine meid het niet altijd eens met deze regel. Er worden op dagelijkse basis pogingen ondernomen om te onderhandelen over dat beslissingsrecht. Tot op heden onsuccesvol.
Dat bedtijd verhaaltje wordt hier effectief pas voorgelezen als àlle uitvluchten/uitstel-redenen/voorbereidingen/drama’s/… achter de rug zijn. Dus: eerst op het potje, kleertjes uit, pyama aan, staartjes uit, speldjes uit, knuffels zoeken, tuutje zoeken, haartjes kammen (ja, dat moet hier dus ’s morgens én ’s avonds want die verdraaide ‘nestels’ komen telkens terug die haartjes ingeslopen…), tandjes poetsen, gezichtje wassen, flesje water aanvullen, nog wat tegenpruttelen, potje van de badkamer naar de slaapkamer verhuizen (‘ik moet pipi doen’ is hier géén reden om de kamer te verlaten! Potje staat ’s nachts in de kamer!),… Eventuele argumenten of uitstel-redenen door lieve kleine Luna worden in dit stadium nog door grote meid min of meer getolereerd. Meestal niet aanvaard. Maar wel beluisterd en gehoord. Vaak zuchtend en licht mopperend en onder véél ‘ge-doe-nu-eens-voort-Luna’. Daarna is het bedtijd. Eens Lunaatje effectief in bed ligt wordt er niet meer geaccepteerd dat ze de slaapkamer nog verlaat. Niet. Dus. Daar zijn we duidelijk in. Er worden nog wel eens pogingen ondernomen, dat dan weer wel. Maar dan is er dus geen zuchtende en mopperende mama meer. Wel een boze, kordate mama. Tja. Ieder stadium in dat ‘bedtijd-ritueel’ heeft zo zijn eigen wetmatigheden. En in dit stadium wordt geen uitstel meer toegelaten.

Soort verhaaltje:
Om dan dus te komen tot de essentie: het ‘bedtijd-verhaaltje’. En een ‘bedtijd-verhaaltje’, dat is hier niet zomaar om het even welk verhaaltje! Ook dat hebben we hier intussen met vallen en opstaan geleerd. Nu ja, niet letterlijk vallen en opstaan. Meer huilen en boos zijn. Zoiets… Maar een ‘bedtijd-verhaaltje’ moet hier wel aan bepaalde criteria voldoen:

  • Geen baby- of peuterboekjes van het genre voelboekjes, ‘eerste woordjes boekjes’, boekjes met enkel tekeningen,… Die hebben hun nut in het verleden nochtans bewezen en waren lange tijd dé standaard boekjes die het bedtijd-ritueel opsmukten. Maar nu niet meer. Want dergelijke boekjes bieden Luna een véél te grote kans om er in alle vrijheid op los te fantaseren, vrij te associëren, zelf ellenlange uitgebreide verhaaltjes te vertellen… Let wel, dat mag hoor! Die boekjes liggen nu in de ‘boeken-mand’ en overdag krijgt Lunaatje de volledige vrijheid om er zoveel in te kijken / lezen als ze wil. Maar urenlange vrije associaties dat hoort niet bij het bedtijd-gedoe.
  • We hebben inmiddels een behoorlijke voorraad échte sprookjesboeken. In alle kleuren en formaten. Van uitgebreide, dikke klassiekers tot compacte pocket-versies. Maar sprookjes blijken voorlopig ook niet het ideale bedtijd-lees-voer. Geen heksen en boze wolven en jagers zo net voor het slapengaan. Want kleine meid lijkt meteen de prinsessen en happy endings te vergeten om daarna de rest van de avond en nacht zichzelf een trauma aan te praten over heksen en wolven. De sprookjesboeken zijn dus nog even niet voor nu. Later misschien…
  • Onze boekenvoorraad lijkt soms onuitputtelijk. We beschikken ook over een uitgebreid assortiment ‘voor-het-slapen-gaan’ boeken. Ik zie het u denken: ja, dat zijn dan toch de ‘bedtijd-verhaaltjes’. Dat is toch logisch? Ah. Ja. Maar daar hebt u het dus fout. Want wij hebben onze logica al opgebruikt bij ‘tijd’ en ‘plaats’, remember? Die ‘voor-het-slapen-gaan’ boeken zijn hélemaal niet zo ideaal. Want daarin staan dan 364 verhaaltjes. In één boek. En u en ik begrijpen wel dat er per avond één verhaaltje moet voorgelezen worden. Maar ik heb hier een klein meisje in huis dat daar een andere mening over heeft. Want ‘bedtijd-verhaaltje’ is eigenlijk ‘boekje lezen’. Met andere woorden: een boekje van de eerste pagina tot de laatste pagina. En u begrijpt dat een sessie ‘voor-het-slapen-gaan-verhaaltjes’ véél te lang zou duren als we iedere avond opnieuw het hele boek moeten lezen… Dus: niet geschikt als bedtijd-verhaaltje.
  • Er zijn nog criteria hoor. U dacht toch niet dat we er al waren? Een bedtijd-verhaaltje, daar moet een klein beetje tekst per bladzijde bij zijn. Niet teveel (want dan wil kleine meid het blad al omdraaien voor grote meid alle zinnetjes heeft gelezen!), maar ook niet te weinig (want dan is het verhaaltje niet boeiend genoeg!).
  • In een bedtijd-verhaaltje moeten er ook tekeningen staan. En ook hier: niet teveel (want dan duurt het 10min per blad als Luna alles wil bekijken), maar ook niet te weinig (het moet wel leuk en interessant blijven). Veeleisend? Wij?

Goed. We hebben ze gevonden hoor. Onze ideale ‘bedtijd-verhaaltjes’. En dan nog wel in de compleet pedagogisch verantwoorde vorm van ‘Fundels’. Yep, verhaaltjes uit de bib. Die door kleuterscholen ook vaak worden gebruikt. En die, naast het voorlees-boekje, ook een interactief luik bevatten om op de computer te spelen.

Dus. Iedere avond wordt hier een Fundelboekje voorgelezen als bedtijd-verhaaltje. Een mooi, leuk, bevattelijk, herkenbaar en ‘compact’ verhaaltje. En overdag, als we eens niet op uitstap zijn en kleine meid er zin in heeft, dan mag ze even ‘fundelen’ op mama’s computer. Leuke én leerrijke spelletjes die gekoppeld zijn aan het verhaaltje dat ze nog kent van het bedtijd-moment.

Iedereen gelukkig :-). Al lukt dat computer-delen niet altijd even vlotjes. Want grote meid heeft schrik dat de onmisbare-essentiële-laptop het Luna-geweld niet lang zal overleven. Het is ook wel wat dubbel: kleuters op computer, moet dat nu echt? Zucht… ja dus. Want die eerste ‘Fundel’-op-computer momenten leerden ons meteen dat dit een vaardigheid was die Lunaatje nog niet in de vingers had. Letterlijk. Het werken met een muis om die verdraaide cursor te verplaatsen… dat had ze nog nooit gedaan! En dat vraagt écht wel wat oefening. En daar heb je het dus al: nét 3 jaar geworden en de kleine miss krijgt haar eigen laptop. Uiteraard geen nieuw exemplaar! Zo gek zijn we hier nog nét niet. Het oude exemplaar bij oma en opa wordt niet meer gebruikt en wordt binnenkort officieel eigendom van kleine meid.

Drie jaar. En haar eigen laptop. Grote meid was 18 toen ze haar eerste eigen computer kreeg. Ook tweedehands. En geen laptop, maar een heel-veel-ruimte-in-nemende-bak. Om op kot te kunnen werken. En er was toen nog géén internet op kot. Behalve een spelletje Tetris kon er écht alleen maar op gewerkt worden, op die computer…

Tja. De tijden veranderen… En dankzij lieve kleine meid verandert grote meid vrolijk mee 🙂

Beetje voorbereiden

Eind augustus. Grote meid is intussen terug aan het werk. Kleine meid geniet nog even van de laatste twee weekjes van haar aller-eerste officiële ‘grote vakantie’. Opa is deze week babysit van dienst en dat bevalt lieve kleine Luna uitstekend. Opa is haar grote held. Alles wat opa zegt wordt als absolute waarheid hoog in het vaandel gedragen. Nu ja, het is te zeggen, als het haar goed uitkomt. Al de rest lijkt ze snel te vergeten. En ’s avonds als mama de babysit-dienst terug overneemt van onze opa, dan horen we hier de rest van de avond: ‘mama, maar opa heeft gezegd…’, ‘van opa mag dat hoor!’, ‘dat moet zo van opa’, ‘opa zegt dat jij dat daar moet leggen/zo moet doen/niet mag doen/…’

Super opa. Jaja, we weten het wel. Opa nam Lunaatje ook al eens mee naar school. Het helpt natuurlijk dat de school van Luna toevallig ook de ‘oude werkplek’ is van opa. Dus. Luna mocht al even ‘sneak-peaken’ en een praatje slaan met juffrouw Mariska (die nu al een waardige opvolgster blijkt van de niet-op-te-volgen-want-grote-heldin-juf-Sara) en met ‘Ma-leen’ en meneer de confituur (al begint ze nu toch al een klein beetje ‘directeur’ te zeggen).

IMG_0946

Maar goed. Stilletjesaan sluipt het thema ‘school’ hier terug in de gesprekken. Dat mag ook wel. Zo’n beetje voorbereiden. Want straks wordt het weer op tijd naar bed. En vooral op tijd opstaan. En een vast ritme, vaste structuur,… Niet meer de hele dag door alles eten/drinken waar de kleine meid zin in heeft. Niet meer elk grilletje of gedachtensprongetje in uitvoering brengen. Maar braaf in het schoolritme lopen, de dagindeling van juffrouw Mariska volgen en flink doen wat gevraagd wordt. Dat wordt nog geen sinecure als u het ons vraagt.

IMG_0965

Grote meid: ‘Zeg Lunaatje, als het weer school is, dan mag jij weer elke middag eten bij Marleen. Leuk hé!’
Kleine meid: ‘Waarom?’
Grote meid: ‘Tja, je moet toch eten ’s middags, hé Luna. Dan zorgt Marleen opnieuw dat jij lekkere warme pataatjes krijgt.’
Kleine meid: ‘Neen!’
Grote meid: ‘Hoezo neen? Toch wel!’
Kleine meid: ‘Ik wil geen warme pataatjes. Mijn mondje doet daar pijn van.’
Grote meid: ‘Ja maar niet té warm hé Lunaatje. Dan moet je eerst een beetje blazen. En als ze wat afgekoeld zijn kan je die pataatjes opeten.’
Kleine meid: ‘Neen. Ik wil geen pataatjes. Misschien pasta. Of rijst. Misschien hé mama. Ik weet het nog niet.’

Bon. Goed. We gaan het er dus niet meer over hebben. Want kleine meid zal warme maaltijd eten op school. Ongeacht haar eigen kleuter-mening daar over. Ze eet graag. Of dat nu in school is of elders. Maar het lijkt er op dat ‘Ma-leen’ haar werk zal hebben aan mijn koppig klein meisje…

IMG_0979

En niet alleen ‘Ma-leen’:
Grote meid: ‘Lunaatje, naar welke juffrouw mag jij nu?’
Kleine meid: ‘Naar juffrouw Majiska! Want ik ben nu al groot hé! En de kleine kindjes mogen naar juffrouw Sara.’
Grote meid: ‘Ja, leuk hé! Jij mag naar juffrouw Mariska! Juffrouw Sara is nu wel naar een andere school, om daar voor de kleine kindjes te zorgen.’
Kleine meid: ‘En wie gaat dan zorgen voor de kleine kindjes in mijn school?’
Grote meid: ‘Ah, dat is juffrouw Leentje! Die ken je wel, dat is de mama van jouw vriendje! Elian zijn mama is jufrouw Leentje. En die zal voor de kleine kindjes zorgen.’
Kleine meid: ‘Neen mama, dat gaat niet. De mama’s mogen niet in school blijven. Alleen de juffrouwen’.
Grote meid: ‘Weet ik schatje, maar Elian zijn mama is ook écht een juffrouw, dus zij mag dat wel.’
Kleine meid: ‘Neen. Zij is een mama. Mama’s zijn geen juffrouw.’

Ok dan. Ook daar zullen we het dus niet meer over hebben. Ze zal het wel ondervinden zeker?

IMG_0992

Grote meid: ‘Zeg Luna, wat ga jij dan allemaal doen bij juffrouw Mariska?’
Kleine meid: ‘Dat weet ik toch niet mama!’
Grote meid: ‘Neen, juist, dat weet je niet. Maar ik denk dat je zal mogen spelen. En luisteren naar verhaaltjes. En stempelen en schilderen en kleuren en tekenen en…’
Kleine meid: ‘Ik ga niet tekenen! Dat wil ik niet. Ik ga wel stempelen.’
Grote meid: ‘Ok.’
Kleine meid: ‘Mama, ik ga écht niet tekenen hoor! Jij moet dat maar zeggen aan juffrouw Mariska! Zeg maar dat ik wel wil stempelen, maar niet wil tekenen. Niet hé mama!!’

Owkay. Dat wordt nog wat straks, in die eerste kleuterklas! Ik hoop dat juffrouw Mariska nog even héél hard geniet van die laatste vakantie-dagjes. Want straks zal ze ongetwijfeld haar handen vol hebben!

IMG_0957

Voorlopig doet kleine meid nog even van ‘vakantie’…

Citroenproeven

Luna wou citroen proeven. Tja. Kijk. Ze werd gewaarschuwd dat ze dat waarschijnlijk niet zo lekker zou vinden. Maar kleine meid staat er op om sommige zaken ‘proef’ondervindelijk uit te testen. Letterlijk. Dus. Bij deze: Luna en het citroenproeven, in beeld gebracht:

IMG_0996

IMG_0997

IMG_0999

IMG_1000

IMG_1001

IMG_1002

IMG_1003

IMG_1004

IMG_1007

IMG_1009

IMG_1012

De cécémel bracht redding. En viel duidelijk beter in de smaak dan de citroen. Tja… opgroeien dat is voortdurend dingen bijleren. En dat bijleren smaakt niet altijd even zoet :-).

Day tripping

We hadden een vakantie zonder plannen geregeld. Niets op voorhand vastgelegd. Geen verplichtingen. Geen afspraken. ’s Morgens opstaan en dan lekker doen waar we zin in hebben. En zo is het ook verlopen de afgelopen twee en een halve week. We hebben een fantastisch verlof gehad!

Al is dat ook best wel vermoeiend eigenlijk. Vakantie hebben…
Zaterdag naar de kinderboerderij en het speelplein
Zondag naar De Sierk
Maandag bezoek van een vriendin mét haar ‘twee grote jongens’
Dinsdag naar Pairi Daiza
Woensdag naar speelplein De Warande
Donderdag naar Parkkaffee

IMG_0516

Best wel vermoeiend. Al lijken zo’n lange, actieve dagen niet hetzelfde effect te hebben op lieve kleine Luna als op haar mama. Grote meid is versleten. Uitgeteld. Heeft nood aan eens héél lang uitslapen. Kleine meid daarentegen lijkt iedere ochtend te zien als een nieuwe uitdaging. Een training als het ware. Om er nog langer en actiever tegenaan te gaan dan de dag voordien. Het lijkt haar nog te lukken ook. Wat grote meid nog meer moe maakt, uiteraard…

We hebben ook andere verwachtingen en bezorgdheden over onze daguitstapjes. Bij de voorbereidingen op een tripje Pairi Daiza werd benadrukt dat we giraffen zouden zien. En leeuwen. En apen. En olifanten. Maar Luna wou vooral eendjes zien. En nadat we een hele voormiddag exotische dieren hadden bewonderd bleek haar opluchting groot toen we op weg naar het restaurant ook effectief eendjes tegenkwamen. Heel gewone eendjes. Van die ordinaire, dagdagelijkse, bruine eendjes. Yep, daarvoor moesten we écht wel tot in Wallonië rijden…

IMG_0808

Bij de voorbereidingen op een dagje speelpleinwerking in De Warande werd door grote meid véél nadruk gelegd op het feit dat haar vriendje van in de klas er ook zou zijn. Datzelfde vriendje dat hier al kwam spelen. En waar Luna op haar beurt ook al op speeldate ging. Maar kleine meid had maar één bezorgdheid: ‘Zal daar wel schaduw zijn mama?’. Euh… ja, want dat speelplein ligt half verscholen in een bos. Er werd uitgelegd dat er ook héél veel speeltjes zouden zijn. En een glijbaan. En schommels. En een zandbak. Maar de belofte op schaduw trok haar over de streep…

We hebben nog een paar dagjes ‘vakantie’ te goed. Nog drie. Want maandag wordt voor grote meid terug ‘werkdag’. Morgen misschien een zwembad bezoekje regelen. Dat hebben we nog niet gedaan… Al dreigt er acuut verdrinkingsgevaar wegens chronische vermoeidheid. Voor grote meid. Kleine meid leeft hier op duracell batterijen, lijkt het wel.

Misschien moeten we toch nog een paar rustdagjes regelen ook? Zaterdagavond staat hier nog een ladiesnight op het programma. Dat belooft de vermoeidheid van grote meid ook niet echt ten goede te komen… Zondag dan maar van dagje-in-bed doen? Met een actieve peuter?

Meer moe zijn als de vakantie achter de rug is dan toen ze begon. Hebt u dat ook? Maar genieten doen we wel hoor! Samen met z’n tweetjes. En met oma. En opa. En de rest van de familie. En de vrienden…

IMG_0526

Two very lucky and very happy girls in the house 🙂

Zondagse sierk

Op zondagmorgen héérlijk lang uitslapen na een véél te late ‘bedtijd’ op zaterdagavond. Ook daar dient vakantie voor! Dus bleven we hier zalig luieren in ons bedje tot 10.45u!! Yep! Kwart voor 11. U leest het goed. Al wie kinderen heeft zal het vermoedelijk volmondig eens zijn hoe uitzonderlijk zoiets is. Let wel, er werd hier niet geslapen tot kwart voor 11. Er werd in bed gebleven tot kwart voor 11. Dat is meer dan een subtiel verschil. Maar dankzij een televisie op de kamer van grote meid en het tekenfilm-aanbod van ketnet op een zondagvoormiddag, konden we dat ‘gezellig samen snoezelen’ dus wel te rekken tot kwart voor 11.

Maar na al dat ‘lekker lang in bed blijven’ had kleine meid het wel gehad en was ze vollédig klaar om een – vooral erg actieve – dag tegemoet te gaan. Helaas: donkere wolken boven ons huisje (letterlijk dan, gelukkig niet figuurlijk :-)) en zelfs hier en daar een spetter…

Geen nood. We hadden hier nog wat ‘back-ups’ op het to-do-vakantie-lijstje staan. Dus werd oma opgehaald. En werd koers gezet naar familiepark ‘De Sierk’ in Klemskerke – Vosseslag bij De Haan. Het park heet écht wel ‘De Sierk’, maar werd door kleine meid consequent verbeterd in ‘neen mama, niet ‘sierk’, wel ‘circus’, je moet het mooi zeggen!’. Tja, we doen hier ons best om ons mooie West-Vlaamse dialect niet als voertaal te gebruiken in de opvoeding, dus wat hadden we verwacht?

IMG_0312

IMG_0313

Goed. Intussen gietende regen onderweg naar de kust. Truien en regenjasjes mee in de auto en wandelwagen. Maar van zodra we de wagen parkeerden: stralende zon en lekker warm weertje! De zonnecrème zou goed van pas gekomen zijn. Indien we die zouden meegebracht hebben. Maar niet dus.

Soit. ‘De Sierk’ dus. We hadden er al hier en daar veel goeds over gehoord en zij had er onlangs ook een positief verslagje over gepost… En we kunnen het alleen maar beamen: Wàt een ontdekking! Fantastisch zeg! Hier komen we zéker nog terug…

Het thema Circus wordt, uiteraard, héél erg consequent doorgetrokken: 50 speelhoeken verspreid over het park en vorm gegeven in circustenten, woonwagens, verbouwde bussen, enz… De acrobatenhoek, de danszaal, de ‘sien’ema, de slaapzaal van de acrobaten, de trainingshoek van de fakir, de sportzaal van ‘de sterke man’, de woonwagen van de koorddanseres,…

IMG_0342

Het groene pad loodst iedereen netjes doorheen het volledige domein. Al mag je ook gerust de zijpaadjes nemen. Het is zelfs aan te raden als je echt àlles wil ontdekken. Voor de kindjes zijn talrijke fietsjes en driewielertjes beschikbaar om dat groene pad wat sneller volledig af te leggen. En her en der zijn blauwe ‘parkeerstroken’ om die fietsjes terug achter te laten. Of over te stappen op een ander exemplaar. Er is zelfs een ‘ondergrondse parking’ en een echte ‘carwash’!

Alles is er om te ‘doen’, te ‘ontdekken’, ‘uit te proberen’,… Liefst sàmen met mama. Daar was mama vestimentair niet echt op voorbereid. Conditioneel ook niet trouwens. Maar met een kleedje aan in de nok van de cafetaria rondkruipen omdat dat nu eenmaal de leeuwendoorgang is, dat was toch niet meteen mijn beste idee van de dag.

IMG_0335

Al scoorde grote meid dan wel weer geweldig hoge punten bij haar kleine meisje door zonder ongelukken op de cirucusbal te staan 🙂

IMG_0354

Maar het màg daar dus allemaal. Weer eventjes kindje zijn mét de kindjes. Het moet zelfs. Dat sàmen spelen… We speelden poppenkast, we haalden acrobaten toeren uit, we jongleerden, we probeerden goocheltrucs uit, we leerden koorddansen…

IMG_0358

We deden ook even compleet over-the-top hysterisch bij de slangenkuil. Voornamelijk Luna dan. En het viel niet mee om haar voorbij de plastic-maar-toch-wel-echt-lijkende-slangen te loodsen. Maar dat hoort er allemaal bij!

IMG_0301
IMG_0324

We klauterden, we klommen, we sprongen, we gleden, we kropen overal op en door,… Her en der zijn er tafeltjes, stoeltjes en bankjes geplaatst als welkom rustpunt. Waar we dankbaar gebruik van maakten. Ook op dat vlak voor elk wat wils: rustige plekjes onder bomen, plaatsjes in de schaduw dichtbij de spelende kindjes, zonnige plekjes, drukkere plaatsen,…

IMG_0329

IMG_0331

En ze zijn er vriendelijk voor de portemonee: drankjes aan 1,5 euro, ingang 8 euro, héérlijk hoeve-ijs, croque monsieurs,… We kwamen er niets te kort en gingen ook niet compleet geruïneerd huiswaarts.

Tevreden, blij en moe-gespeeld. En niet alleen lieve kleine Luna… Super plezant zo’n ‘sierk’ op een zonnige zondag!

IMG_0387

We’ll be back 🙂