Actrice

Kleine meid heeft altijd al een behoorlijk gevoel voor drama en theatrale expressies gehad. Een talent dat meestal met groot volume wordt geuit als iets niet hélemaal loopt zoals Lunaatje het wil. Ze laat zich daarbij absoluut niet remmen door wie, wat, waar of wanneer. Een publiek lijkt ze maar al te vaak als stimulerend te ervaren.

In de plaatselijke Lidl en Spar kennen ze ons al: ‘Ik wil nu een vleesje mama. Waarom krijg ik nu geen vleesje? Ik wil zo graag een vleesje!’ of ‘Mama maar ik wil een roze lolly-tuut. Geen andere lolly! Een lolly-tuut’, dat zijn zinnen die reeds in haar standaard repertorium werden opgenomen.
Ze weet inmiddels dat ‘ik wil, ik wil’ NIET de toverwoorden zijn. Haar monologen worden daarom al bijgestuurd naar ‘ik zou graag’ of het nét iets meer dramatische ‘maar mama ik zou zoooooo graag’. Grote meid vindt dit al beter. Maar het wil helaas niet zeggen dat kleine meid haar zin krijgt. Wat het volume alleen maar de hoogte in jaagt.

In het meest positieve scenario zit de kleine miss op zo’n moment in de winkelkar. Dan hoeft grote meid enkel rekening te houden met geschreeuw. En niet met een fysiek onhandelbare peuter. Nu ja, ze kan op zo’n moment ook wel eens fysiek onhandelbaar worden, maar winkelkarren zijn gelukkig stevig gebouwd…
Helaas wordt ze geleidelijk aan een beetje groot om in de kar te zitten. En warenhuizen voorzien graag in ‘kleine karretjes voor kleine klantjes’. Lief hoor, warenhuizen. Heel attent van jullie. Vinden die kleine klantjes fantastisch! Ze leren er ook veel uit. Pedagogisch dus wel verantwoord. En als het klantje in kwestie in een voorbeeldige bui is, dan ziet het er allemaal ook uiterst charmant en schattig uit. Als het klantje in kwestie haar acteer- en dramatalenten wil demonstreren echter… Dan wordt dat zweten voor de mama! Want dan moet de peuter in toom worden gehouden. Of even net-niet-buiten-zicht-achtergelaten-worden-op-de-winkelvloer. Maar dan moet ook dat kleine winkelkarretje in toom worden gehouden. Want een theatrale peuter met woede-aanval kan zo’n attribuut als een winkelkarretje best wel ‘nuttig’ aanwenden om de boosheid-van-het-moment nog wat kracht bij te zetten. Ik geef het maar even mee… Mochten we ooit brokken maken, dan excuseer ik mij nu al vast. Ik doe mijn uiterste best om het te vermijden hoor! Maar zo evident is het allemaal niet…

DSC_8401-Edit

De blikken-van-andere-klanten, daar heeft grote meid tot hiertoe weinig last van. Tja, al wie ooit met peuters is omgegaan weet dat het erbij hoort. En dat het overgaat. Ik verwacht écht niet dat Luna zich binnen een jaar of 15 nog luidkeels tussen de koeken en de pasta op de grond zal gooien in de lokale Spar. Je weet uiteraard nooit. Maar toch. Ik heb daar een goed oog in. En die zeldzame beschuldigende blikken? Tja, er zijn altijd mensen die het beter denken te weten. En die het misschien ook écht wel beter weten. Dat is mogelijk, ja. Maar die hebben we op zo’n moment niet echt van doen.

Maar een theatrale peuter kan ook leuk zijn! En hartverwarmend lief! Echt waar!! Gisteren bijvoorbeeld. Grote meid kwam terug thuis na een dagje werken. Kleine meid stond buiten met oma en opa te kijken naar ‘de meneren’ die ons huisje aan het schilderen zijn. Toen Lunaatje zag dat mama in aantocht was kwam ze luid roepend aangelopen: ‘Mamaaaaatje!!! Jij bent terug van jouw werk!! Ik ben zoooooo blij dat jij terug bij mij bent!!’

De verbaasde blikken van de schildermeneren kregen we er gratis bij. Die gingen er vermoedelijk van uit dat grote meid niet iedere avond terug naar huis kwam, getuige het uitzonderlijk enthousiasme van Lunaatje.

Er volgde nog een welgemeende (of ge-acteerde, dat is niet altijd even duidelijk): ‘Oh, mamaatje!! Ik zie jou zooooooo graag! Dat mag je niet vergeten é!!’

De grote emoties zijn hier nooit ver weg :-). En toneellessen voor 3-jarigen, bestaat dat? Kwestie van haar talent voor drama wat in juiste banen te leiden…

Peuter logica

Het peutertje hier ten huize heeft duidelijk geen last van de hitte. Actiever dan ooit, energiek, fris, monter en non-stop aan het tateren. Geen speld tussen te krijgen. Je zou denken dat ze toch af en toe eens naar adem moet happen zo tussen twee vertellingen door. Maar neen. Niet nodig blijkbaar…

Mocht kleine meid een ietsiepietsie minder energie hebben en grote meid een ietsiepietsie (of een behoorlijke dosis, dat mag ook) meer energie hebben, het evenwicht zou ons beiden deugd doen.

Momenteel is het hier… euh… laat het ons eufemistisch formuleren: Boeiend maar vermoeiend. Maar goed, dat is in andere huishoudens met peuters, kleuters, lagere schoolkindertjes of pubers waarschijnlijk niet anders.

peuterlogica

De logica in het peuter-redeneren die blijft gelukkig glashelder. Of het nu warm is buiten of niet…

Kleine meid: ‘Mama, het bed van Kaatje staat in haar living. En niet in haar slaapkamer. Dan kan Kaatje niet in haar slaapkamer blijven hé ’s nachts? En dan krijgt Kaatje ook geen sticker hé!’                                                                                                         Nope. Geen stickers voor Kaatje. Voor Luna ook niet de afgelopen nachten, trouwens. Maar dat laten we blijkbaar even buiten beschouwing.

Kleine meid: ‘Mama er is kermis op de markt hé! En waar is de kabouter dan?’        Grote meid: ‘Ja er is kermis Lunaatje. En daar gaan we samen naar toe. Maar daar is geen kabouter hoor.’                                                                                                  Kleine meid: ‘Jawel! Als het kermis is dan is er een kabouter. Met een baard. En met een boom. Waar is die kabouter dan mama?’                                                             Grote meid: ‘Schatteke, jij bedoelt kersTmis. En die kabouter is de kerstman. Maar dat is in de winter. Als de kerstboom in ons huisje staat. Nu gaan we naar de kermis. Dat is met een draaimolen en met eendjes vissen en zo…’                                              Lunaatje snapt er niets meer van. Komt er natuurlijk van als het sneeuwt en vriest tot halverwege de lente…

Kleine meid: ‘Nu ben ik twee jaar, maar als we taart eten, dan word ik drie jaar!’       Yep. Bijna haar verjaardag. En dan eten we taart. En die taart is blijkbaar essentieel om drie jaar te kunnen worden.

Kleine meid: ‘Als het warm is moet iedereen veel drinken hé mama? De bloemetjes hebben ook warm. Die moeten ook veel drinken hé mama! Ik heb de bloemetjes drinken gegeven. Lief hé van mij!’                                                                                   Ja hoor schatteke. Héél lief. Echt waar. Maar nu heeft grote meid een terras vol verdronken bloemen… En wééral een leeg zwembadje!

Kleine meid mocht met meter Marlies naar de apotheek. De apotheek, dat blijft verwarrend, want die ligt net tegenover de bibliotheek. En bezoekjes aan apotheek en bibliotheek worden hier al eens gecombineerd. Moeilijk… De bibliotheek is voor de boekjes en de apotheek voor de pilletjes. Ze wéét het wel, maar het blijft verwarrend. Nu ging ze dus met meter Marlies naar de apotheek. Dat wist ze goed: ‘Niet de bibliotheek van de boekjes hé, mama. Ik ga met meter Marlies naar de apotheek van de pilletjes’. Geen verwarring deze keer… Alhoewel: in de apotheek, daar werkt onze buurvrouw. En die heet Marlies. Yep. Die kleine hersentjes van lieve Luna worden soms écht wel op de proef gesteld! De Marliezen zijn bovendien alletwee knappe blonde twintigers. Dat maakt het er ook al niet makkelijker op… Al laat ze zich niet vangen. Kleine meid: ‘Maar mama, buurvrouw Marlies is niet meter Marlies hé! Maar ze lijken wel op elkaar hoor mama! Dat is wel een beetje moeilijk hoor!’

And so she goes on. And on. And on… Van ’s morgens vroeg (en dan bedoel ik ‘vroeg’) tot ’s avonds laat (en dat is àltijd later dan grote meid voor ogen had).

Het blijft gelukkig steeds opnieuw véél meer boeiend dan vermoeiend 🙂

Verborgen plekjes

Om maar meteen een open deur in te trappen: Het is warm! Héél warm. Bijna tropisch warm… Voor alle duidelijkheid: je hoort ons daar niet over klagen! Lang genoeg moeten wachten op temperaturen die wat zomers aanvoelen, dus we zullen daar nu met volle teugen van genieten!

Helaas nog steeds geen écht verlof hier, maar dankzij lieve en begripvolle collega’s toch onverwacht 6 dagjes op rij thuis! Lang leve de collega’s 🙂

Dus. Wij zijn thuis. Het is zomer. What to do?? We deden al van ‘bezoekjes aan familie’, en ‘zee en strand’ en héél veel van ‘zwembadje op ons terras en spelen in de tuin’,… Voor stadsbezoekjes is het nét iets te warm en uitstapjes naar de zoo, Pairie Daiza, kinderboerderijen en pretparken, die houden we nog even achter de hand. Je weet maar nooit dat de mooie zwoele zomer er onverwacht de brui aan geeft en we weer op zoek moeten naar halve herfst-activiteiten.

Het werd dus even zoeken naar plekjes waar we verkoeling konden vinden, waar kleine meid zich ten volle kon uitleven én waar het niet op de koppen lopen is…

Wie zoekt die vindt. En zelfs dichter bij huis dan we konden vermoeden. Grote meid vond het eens tijd om als ‘brave ambtenaar’ de Provinciale Domeinen eens een bezoekje te brengen. En ‘De Gavers’ in Harelbeke brachten ons àlles wat we zochten.

gavers 1

Wat een ontdekking! Zalig wandelen in het bos, om te pauzeren aan een strandje mét water waar in mochten zwemmen. Netjes afgescheiden met de rest van het meer door een mooie steiger. Op het grote meer werd gezeild, gekayakt, gesurft… Wat voor een wondermooie achtergrond zorgde tijdens ons zwempartijtje.

Het leek wel alsof we de enigen waren, daar aan het strandje in Harelbeke! Wellicht was het er in de namiddag wat drukker, maar in de voormiddag hadden wij zalig alle ruimte en vrijheid voor ons alleen…

gavers 2

Zo bang als kleine meid was aan de zee, zo stoer was ze hier aan ‘De Gavers’. Het water had lekker warm en kent geen stroming of getijden. En dat viel blijkbaar in goede aarde. Geen schrik bij kleine Luna. En hoe minder schrik bij kleine meid hoe groter de schrik bij grote meid. Dat is zo’n beetje omgekeerd evenredig met elkaar. Want Lunaatje zonder schrik in het water, dat zorgt voor een mama in opperste staat van paraatheid en concentratie.

Het water is er niet zo diep. Zo’n 1m80 op het diepste punt. Maar kleine meid is nog geen 1m en grote meid is ook niet echt een reuzin met haar 1m60. Alertheid geboden dus…

Maar we hebben er zàlig gezwommen. En zandkastelen gemaakt. En zandtaartjes gemaakt. En ‘pootje-gebaad’ en van de zon genoten… Om daarna nog wat te wandelen en verfrissing te zoeken in het bos, lekker te eten in de tea-room en véél te spelen op het speelplein…

gavers 3

’t Is een aanrader, die ‘Gavers’. Maar laat ons wel afspreken dat jullie nu niet allemaal tegelijk richting Harelbeke trekken!

Foto shoot

Dat grote meid haar kleine meisje het aller-mooiste meisje van de wereld vindt, that goes without saying! Als mama is enige objectiviteit in zo’n zaken van geen enkel belang…

En dat er al wat foto’s zijn van dat kleine Lunaatje, daar twijfelt ook niemand aan. Uitgebreide bestanden met honderden, neen duizenden, foto’s van mijn lieve kleine meisje hebben we hier ter beschikking! Ergens. Op computer. En op sticks.
Alleen het effectief afprinten van die foto’s, dat ontbreekt hier wel. En deftige albums maken, zo van die dingen die je vast kan nemen en doorbladeren zonder computer in de nabijheid… dat is er nog steeds niet echt van gekomen…

Anyway… Grote meid heeft een héél lieve collega (ze heeft er wel meer hoor, lieve collega’s, maar nu hebben we het even specifiek over die ene collega), Geetha Slock. Onthoudt u even die naam? Want Geetha is nog maar pas aan het fotograferen geslagen en won nu al een belangrijke foto-wedstrijd! U hoort dus nog wel van haar!

En ik ken haar dus in het echt hé! Ah ja, before she was famous en zo :-). En Geetha kwam bij ons op bezoek. Mét foto-toestel. De locatie hadden we snel gevonden: de visvijvers bij ons ‘om de hoek’. Pape’s putten, voor de kenners. En het onderwerp voor een foto shoot daar moest ook niet over getwijfeld worden: het rondhuppelende kleutertje werd min of meer bereid gevonden…

En nu hebben wij dus wondermooie foto’s… Enkele voorbeeldjes:

DSC_8206-Edit

DSC_8217-Edit

DSC_8248-Edit

DSC_8266-Edit

DSC_8300-Edit

DSC_8307-Edit

DSC_8314-EditDSC_8321-Edit

DSC_8338-Edit

DSC_8339-Edit

DSC_8348-EditDSC_8359-Edit

DSC_8431-Edit

Dankjewel Geetha! Héél mooi gedaan! Wij zijn zo ontzettend blij met de foto’s! Ze zijn een prachtige herinnering aan een fantastisch leuke namiddag…

Wie meer werk wil zien van haar: neem even een kijkje op haar blogje!! En aarzel niet om haar te contacteren als je ook zo’n leuke shoot wil…

Summerdays and summernights

Het is zomer. Eindelijk! Zo lang naar uitgekeken maar het zag er weken en maanden naar uit dat we dit seizoen zouden overslaan. Maar het is dus zomer! Tijd voor barbecue’s, voor zonnecrème, zwembadjes, aperitiefjes op terras, slaatjes, ijsjes, gezellige zomeravondjes met leuk gezelschap,…

Zalige summerdays and summernights! Helaas nog geen verlof voor grote meid, dus het is hier nog even de zomermomentjes ‘stelen’ wanneer we maar kunnen… Het vakantie-gevoel is nochtans al hélemaal ingeburgerd hier in huis. En op ons terras. En in onze tuin. En in ons dagdagelijkse ritme. Een mens zou al bijna vergeten dat er nog af en toe een tripje naar de werkplek ingecalculeerd moet worden…

Deze week maakte kleine meid voor de aller-eerste keer in haar leventje kennis met ‘de zee’. Al was ze geen fan van het water. De ‘grote zandbak’ die bij die zee hoort, daar is ze grotere fan van. Het dagje strand-en-zee met de BFF en haar metekindje was verder wel een succes, al zat het weer ons niet onmiddellijk mee.

HPIM2306

Niet dat we dat aan ons hart lieten komen!

HPIM2308

Er werden zandkastelen gebouwd, er werd gehuppeld op de dijk, er werd een wafel met chocomelk verorberd en er werd doodmoe in slaap gevallen op weg naar huis. Door kleine meid en metekindje van de BFF. Niet door grote meid en BFF want die zaten uiteraard aan het stuur van de respectievelijke auto’s…

HPIM2310

Bij aankomst thuis was Luna wel een beetje kwaad. En dat is een understatement. Er was sprake van een behoorlijke woede-bui. Omdat grote meid de zandbak niet meegebracht had naar huis. De ‘grote zandbak’, waarmee ‘het strand’ dus bedoeld wordt. De woede-aanval was trouwens compleet ongegrond want we hadden wél een behoorlijk deel van die grote zandbak mee naar huis in de auto. Al was dat eerder per ongeluk…

Die ‘summerdays’, dat zit hier wel goed! Warme, zwoele ‘summernights’ met een kleine meid die ’s avonds doodmoe is van het vele buitenspelen, dat ligt misschien wat moeilijker… Al wordt daar ook een mouw aan gepast! Grote meid niet in de mogelijkheid om een terraske te doen? Dan komt de lieve, trouwe BFF toch gewoon naar hier?

En we doen dat hier ‘in stijl’! Met aperitief-martini-met-bubbels en veel hapjes…

HPIM2315

En met vintage rosé met slaatjes van taboulé met zongedroogde tomaatjes… Intussen al met de kaarsjes aan op het terras, want wij nemen daar wel onze tijd voor, voor zo’n summernight…

HPIM2317

En met verse muntthee en aardbeien. Met munt die dan nog midden in de nacht, een beetje op de tast en met kaarsjes als bij-verlichting nog geplukt wordt uit de eigen tuin. Verser kunnen we hem niet maken :-).

HPIM2321

Gezellige warme summernights en zalig lang bijkletsen met een hapje en een drankje… Wat wil een mens nog meer? Kunnen we dat ergens reserveren voor de komende maanden?

Morgen weer werk-dag. Ai. Dat wordt aanpassen na zo’n zalige zomerdagen… Maar vandaag nog vlug even een ‘restjes-barbecue’. Met stip de lekkerste barbecues, die ‘restjes-barbecues’.

HPIM2322

En daar hebben wij écht geen groot materiaal voor nodig. Met onze kleine handige blauwe barbecuetjes lukt dat ook perfect.

HPIM2325

Zwembadje wordt hier vandaag nog druk gebruikt. Ijsjes-voorraad wordt flink aangesproken. De bubbels staan hier koud. En ieder vrije dagje wordt hier optimaal benut 🙂

Summertime!

Het sticker-systeem

Lunaatje maakt er al een hele tijd een gewoonte van om ’s nachts uit haar bedje te klauteren, even een sanitaire stop in te lassen en daarna het bed van grote meid in te duiken. Iets wat grote meid vaak maar na enkele uren beseft.

Het is niet evident om midden in de nacht een tweede bed-wissel uit te voeren. Want dan is kleine meid boos en huilerig en drammerig. Voor uren aan een stuk. En grote meid wordt daar op haar beurt niet bepaald vrolijk van, van huilbuien om 3u ’s nachts.

Dus wordt dat Lunaatje-in-mama’s-bed al een hele tijd oogluikend toegelaten. Al beseffen we hier maar al te goed dat het pedagogisch niet helemaal verantwoord is. En daarom proberen we dat hier nu met zachte maar kordate hand aan te pakken. Dat bed-probleem.

De voorkeur ging hier naar het in opvoed-milieu alom gekende en bejubelde ‘sticker-systeem’. Grote meid tekende haar eigen hand op een blad papier. Juist, haar eigen hand en niet het Luna-handje. Want het Luna-handje is een beetje te klein. Of de stickers te groot. Dat kan ook. Goed, een blad met mama’s hand dus.

Wat volgde was een grondig gesprek en duidelijke afspraken met kleine meid. Als ze de hele nacht in haar eigen bedje bleef slapen, dan kreeg ze een sticker. En als ze vijf stickers had verzameld, dan kreeg ze een grote spiegel-sticker. Twee vliegen in één klap: ze oefent het ‘tellen’ en we oefenen dat in-eigen-bedje slapen. Per nacht in het eigen bedje werd een vinger voorzien van sticker. En pas als iedere vinger een sticker had mocht de grote spiegel-sticker in de handpalm.

We zijn hier behoorlijk trots op dat sticker-systeem. En Luna leek het ook wel te snappen. Alhoewel… Nacht 1 verliep perfect. Sticker verdient. Nacht 2 daarentegen, was terug naar af. ’s Morgens toonde grote meid dan ook aan Luna welke sticker ze NIET had verdiend. En hoe spijtig dat wel was. Gemeen, vindt u? Nee hoor, want Lunaatje liet het niet aan haar hart komen! ‘Dat is niet erg hoor mama dat ik nu geen sticker krijg, jij mag die sticker zelf houden.’

Daar sta je dan. Met het stickerblad in je handen. En met een figuurlijk rugzakje vol opvoedkundige tips en tricks. En een kleine meid die allesbehalve onder de indruk is van de pedagogische aanpak.

Het zag er even héél triest uit voor het sticker-systeem en dat in-eigen-bedje-slapen. Want ook dag 3 werd geen succes. En op dag 4 slaagde Luna er in om het hele systeem compleet om te draaien met volgende mededeling: ‘Mama, als ik 5 stickers heb hé mama, dàn hé mama, dàn krijg jij een dikke knuffel van mij!!’

Euh… ja, neen dus… zo werkt het niet… Het is écht wel de bedoeling dat mama het kleine meisje manipuleert tot wenselijk gedrag. Niet omgekeerd. Er staan mij nog bijzonder boeiende tijden te wachten als dat Lunaatje binnen enkele jaren gaat puberen!

Anyway… De hoop werd bijna opgegeven. Maar opeens had ze het beet. Of ze was door het vele buiten-spelen overdag te moe om ’s nachts van bed te wisselen. Dat kan ook. Maakt niet uit hoe het komt, maar opeens volgden de nachten-in-eigen-bedje elkaar in sneltempo op!

Deze morgen verdiende ze haar vijfde sticker! En dus ook haar spiegel-sticker. Trotse Luna. Trotse mama.

HPIM2302

Er hangt intussen al een nieuw en blanco hand op haar slaapkamer-deur. Naast het hand-vol-stickers. We gaan hier met volle moed voor next big five!

Trouwens… ’s morgens zo rond een uur of 7, dan komt ze toch eens piepen. En dat mag, want dan is het ochtend. En dan mag ze uiteraard nog even in het mama-bed. Want wat is er fijner dan de dag starten met wat quality-knuffel-tijd-voor-mama-en-dochter?