De allereerste allerlaatste schooldag

Morgen wordt de laatste schooldag van het eerste echte schooljaar van mijn kleine meisje… Hoe kan dat nu? Het voelt alsof ze pas vorige maand haar eerste woordjes sprak. En alsof ze pas vorige week haar eerste pasjes zette. En alsof ze pas gisteren haar afstudeerfeestje had in de crèche. Hoe kan het dan, dat ze morgen al de allerlaatste schooldag van haar allereerste schooljaar meemaakt?

Als ik rond mij kersverse ouders met een baby’tje zie wil ik hen voortdurend op het hart drukken: ‘Geniet ervan! Het gaat zo snel!’. Ik doe het niet altijd hoor. Alleen als ik de ouders ken. Het is nog niet zo erg gesteld dat we hier wildvreemde mensen ongevraagde clichés om de oren slingeren… Diezelfde cliché’s werden ook veelvuldig aan grote meid herhaald. En ze vielen niet in dovemansoren. Ik heb er van genoten. En ik geniet er nog elke dag van. Van de aller-eerste zwangerschapsdag tot vandaag. En ongetwijfeld ook tot morgen, volgende week, volgend jaar en alle dagen, weken, maanden en jaren die nog volgen. Ik geniet héél bewust van ieder moment met mijn lieve kleine meisje. Maar ook als je héél bewust geniet, of misschien nét dàn, gaat de tijd toch véél te snel.

Ok. Ik wijk af van wat ik wou vertellen… De mama is er niet klaar voor. Voor die laatste schooldag. Erg verwonderlijk is dat niet. Grote meid was ook niet klaar voor de eerste crèche-dag. Nog minder voor die laatste crèche-dag. En we zullen maar zwijgen over die eerste schooldag. Nog een geluk dat het aanpassingsvermogen van kleine meid op dat vlak behoorlijk wat groter is dan dat van haar emo-moeder…

Waarom waarschuwt daar niemand voor, trouwens? Voor dat emo-gedoe? In het pre-Luna tijdperk had grote meid daar niet of nauwelijks last van, van dat emo-gedoe. Integendeel zelfs. Misschien zelfs een beetje een koele tante hier. Vroeger. Ooit. In een vorig leven. Sinds er sprake is van kleine meid is grote meid één en al emo.

HPIM2285

Morgen voorspelt dan ook een moeilijk dagje te worden. Voor de mama, niet voor de dochter. Er zal ongetwijfeld meer dan eens een kropje in de keel worden weggeslikt. Afscheid nemen van haar lieve juffen… dat wordt écht wel even slikken! Want de juffen gaan ook écht weg uit school. Dus volgend jaar zien we hen niet meer terug in het vertrouwde peuterklasje of op de speelplaats… Zucht….

Morgen moeten we zéker enkele mensen héél speciaal bedanken:

Juffrouw Sara:

Lunaatjes lieve, zorgzame, rustige juf Sara! Haar grote heldin! Ze maakte voor het eerst kennis met juf Sara tijdens de carnavalstoet. Een weekje voor kleine meid naar school mocht. Juf Sara was verkleed als Kaatje. En het was liefde op het eerste gezicht!

Juf Sara, die zo’n rust uitstraalt dat je meteen vergeet omsingeld te zijn door 40 peutertjes. Juf Sara, die na 3 weken – tijdens het oudercontact – grote meid oprecht verbaasde door de nauwkeurigheid waarmee ze mijn Lunaatje al wist te omschrijven! Hoe kan dat toch? 40 peuters en toch ieder peutertje zo persoonlijk en tot in de kleinste karaktertrekjes kunnen beschrijven? Juf Sara, die iedere week nog de tijd vond om een weekoverzicht in de schriftjes te plakken. Zodat we thuis een mooi beeld hadden van alle activiteiten die de peutertjes in de afgelopen week hadden beleefd. En dat waren er véél! Want juf Sara beperkte zich absoluut niet tot het ‘bezighouden’ van de peutertjes. Integendeel! Lunaatje heeft zo ontzettend veel bijgeleerd op zo’n korte tijd: tellen tot 10, de kleurtjes, het plakken, schilderen, knippen, scheuren,… de dagen van de week, het turnen,… Teveel om op te sommen!

Onmetelijk veel bewondering voor juf Sara! Een ‘dankjewel’ kan nooit bevatten wat we hier eigenlijk willen zeggen. Juf Sara, mocht je dit ooit lezen: je bent en blijft Lunaatjes grote heldin! En eigenlijk ook wel die van haar mama… Dankjewel!

Juffrouw Jenka:

Juffrouw Sara kreeg gelukkig vrij snel hulp van juf Jenka. Want zo’n grote groep peuters, dat vraagt toch wel wat extra handen! Zéker als je weet dat heel wat peutertjes nog niet helemaal ge-potjes-traint zijn. En niet allemaal even begrijpelijk Nederlands praten. Peutertaal is niet hetzelfde als Nederlands, helaas. En West-Vlaamse peutertaal al helemaal niet!

Juf Jenka deed dat schitterend! Ze heeft in ‘no-time’ Luna’s hart veroverd. Juf Jenka doet een beetje zotjes, met juf Jenka moest kleine meid veel lachen. Van juf Jenka werd Lunaatje helemaal vrolijk! En dat was vaak al te merken van ’s morgens vroeg. Want juf Jenka was meestal op de speelplaats van de grote kleuters. En van zodra kleine meid juf Jenka had ‘gespot’ was ze één en al glimlach! Luna dus. Juf Jenka ook, maar juf Jenka is àltijd één en al glimlach. Lunaatje… euh… niet àltijd dus…

Juf Sara en juf Jenka. Wat zullen we hen missen! Ze zorgden voor de perfecte schoolstart van mijn kleine meisje.

Maar er zijn nog zoveel mensen die we dankbaar zijn.

Meester Stijn:

De zorgleerkracht van de kleuterafdeling, die zoveel méér deed dan wat moest. Zijn energie, creativiteit en enthousiasme verbaasde grote meid dag na dag! Thema-weken, filmpjes maken, feestjes omdat er een nieuw seizoen aan kwam,… Véél werk achter de schermen, maar toch héél duidelijk aanwezig bij en tussen de kleutertjes en peutertjes. Want Lunaatje weet maar àl te goed wie meester Stijn is. Het feit dat kleine meid er op stond om vanavond nog een ‘dankjewel-tekening’ te maken voor meester Stijn, dat zegt genoeg…

Maar ook het personeel van de keuken-, poets- en oppasploeg was zo ontzettend lief voor Lunaatje. En voor de andere kindjes uiteraard. Maar hier hebben we vooral oog voor kleine meid…

Mijn kleine meisje strààlt als ze één van de lieve dames ziet. En dat lachend gezichtje, dat spreekt boekdelen. Er wordt voor haar gezorgd. Neen, het is veel meer dan dat. Ze wordt graag gezien. En de liefde is wederzijds.

En eigenlijk geldt dat voor het ganse schoolteam. Van de oversteek-juf, de poetsvrouw, de grote-kindjes-juf, de secretaressen tot de directeur: iedereen doet méér dan wat van hen verwacht wordt. Er wordt méér gedaan dan ‘onderwijzen’. Er wordt zelfs meer gedaan dan ‘zorgen’. Als mama voelt het zo goed: mijn kindje wordt graag gezien!

Lieve mensen van de school: DANKJEWEL!

(Told you so: emo-mama!! U was gewaarschuwd…)

Advertenties

6 thoughts on “De allereerste allerlaatste schooldag

  1. Count your blessings…. ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn kids “graag gezien” werden door hun leerkrachten op school…. school was voor de leerkrachten vooral WERK….

    • Oei, dat is inderdaad geen leuk gevoel… Ik prijs mezelf én Lunaatje gelukkig met ‘onze’ school en ‘ons’ schoolteam!

  2. Dankuwel voor al die mooie momenten! Het is geweldig om te lezen dat Luna zoveel weet over de juf en de kindjes.
    Ik heb de blog nog niet zo lang geleden ontdekt. Leuk, zo kan ik Luna blijven volgen! Groetjes (juf) Sara

  3. wreed hé. op de laatste schooldag, het einde van de kleuterloopbaan voor mijn oudste, liep ondergetekende hier te snotteren dat het niet mooi meer was en tiemen zelf, he could not care less. O kom ik hier nu nooit meer in dit klasje mama, ah ok dan. Wat eten we vanavond. enfin, best dat we daar niet met twee liepen te bleiten of we waren tegen de deur gelopen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s