Zo moe…

Het leven van een kleutertje, dat valt echt niet te onderschatten! Je kan nauwelijks geloven hoe vermoeiend dat wel is…

In de loop van de voormiddag kreeg grote meid een verwarrend telefoontje van juf Sara: kleine meid had geklaagd over buikpijn, was onmiddellijk daarna beginnen overgeven, maar was nu wel terug vrolijk en actief aan het spelen…

Goed. Ja. Beetje dubbele boodschap. Maar wel blij dat juf Sara belde! Het is toch een geruststelling dat de juf zo allert reageert! Het crisis-team – also known as ‘oma en opa’ – werd ingezet. En opa ging een vrolijk, enthousiast en actief kleutertje gaan oppikken in de klas. Om haar dan maar op sleeptouw te nemen voor de rest van de voormiddag. Want erg ziek leek ze niet te zijn. Zoveel te beter uiteraard. Vermoedelijk was dat overgeven te wijten aan een vervelende hoestbui of zo… We kijken het hier nog even aan voor we gaan ‘dokteren’.

Grote meid nam dan maar een namiddagje verlof om het crisis-team af te lossen. Kleine meid leek vooral te genieten van alle aandacht en de onverwachte wending in haar dagje. Al sloeg de vermoeidheid opeens keihard toe van zodra we op eigen territorium waren… Er werd hier gestart in het kleine Luna-zeteltje rond een uur of 14u deze namiddag…

ziek zetel

Om dan rond 15.30u even een korte maar hevige hysterische huilbui tentoon te spreiden. Alle begrip daarvoor want kleine meid was pardoes uit haar zeteltje gevallen tijdens een slaap-manouver. Er zijn leukere manieren om wakker te worden. Alle energie werd samengeraapt om het nog-steeds-erg-vermoeide-kleuterlijfje in de grote zetel neer te vleien.

ziek

Met de poep omhoog ja. Hoe oncomfortabel en onnatuurlijk dat ook mag lijken, het blijft haar favoriete slaapstand. Al sinds ze een baby was. Groeit dat er ooit uit eigenlijk?

Haar slaap-namiddagje duurde tot 17.30u. Waarna ze hier tot 22u het kot op stelten heeft gezet. Dat is dan weer de keerzijde van een namiddag lang slapen. Dan blijft er geen vermoeidheid meer over voor ’s nachts. ’t Is te zeggen: bij kleine meid! Grote meid zou dat wel kunnen eigenlijk, mocht ze de mogelijkheid krijgen.

Kleuter-zijn, het is een full-time job!

Euh… hulplijn?

Twee-en-een-half-en-nog-een-beetje is ze nu. Bijna drie eigenlijk… En blijkbaar zijn we nu reeds in het stadium dat grote meid het antwoord op Lunaatjes vragen schuldig moet blijven.

Kleine meid: ‘Mamaaaaaa! Mijn pinkje doet pijn.’
Grote meid: ‘Ocharme…. Maar dat is niet je pinkje hoor Lunaatje. Dat is je kleine teentje.’
Kleine meid: *de pijn helemaal vergeten en half in gedachten verzonken* ‘Ah ja. Dat is mijn kleine teentje.’

Na die vaststelling liet ze alles eventjes verder bezinken. Om daarna zelfbewust aan te komen trippelen:

Kleine meid: ‘Mamaaaa! Mijn klein vingertje is mijn pinkje hé!!!’
Grote meid: ‘Ja hoor Lunaatje! Héél flink! Jouw klein vingertje, dat is inderdaad jouw pinkje.’
Kleine meid: ‘En mijn klein teentje is niet mijn pinkje hé. Wat is mijn klein teentje dan?’

Euh…? Iemand? Heeft dat eigenlijk ook een naam, dat kleine teentje??

Die redeneringen van mijn lief klein Lunaatje, daar is geen speld tussen te krijgen. Maar oh boy! Ze is nog geen drie en grote meid zal vanaf nu de vragen al moeten googelen…

Hieperdepiep

Als je een kindje vraagt: ‘Hoeveel jaar ben jij?’, dan krijg je meestal vliegensvlug een cijfertje als antwoord. En een aantal vingertjes die dat cijfertje kracht bijzetten. Na verloop van enkele jaren zijn er twee handjes nodig om aan het nodige aantal vingertjes te komen. En weldra volstaan twee handjes niet meer om het aantal verjaardagsjaren aan te tonen.

Grote meid is inmiddels verzeild in een héél ander stadium. Als iemand het aandurft om naar de leeftijd van grote meid te vragen, moet hier al eens even nagedacht worden. En waarlijks even in stilte gerekend en geteld worden: ‘Oh ja, ik ben van dat geboortejaar, nu zijn we 2013, dus even tellen… Yep, ik ben x jaar!’. Dat stadium dus!

Zaterdag was het opnieuw feest. Nog steeds prille dertiger, dank u. Wellicht zullen we dat nog jàren blijven beweren, maar nu is het éffectief écht waar nog altijd ‘prille dertiger’.
Goed, we zijn daar eerlijk in, verjaardagen, het is niet meteen de favoriete feest-reden van grote meid. Alhoewel het al een héél stuk leuker is sinds er hier een kleine meid mee-feest! Want opeens zijn er zoveel meer redenen om er een écht feest van te maken! Dit jaar werd het zelfs een feest-4-daagse. Eerst 3 dagjes Efteling (verslag volgt, beloofd!) waar de efteling-mensen ons huisje versierd hadden met verjaardagsvlagjes, verjaardagsballonnen, verjaardagsconfetti én een reuzegrote verjaardagstaart! Na 3 dagjes in sprookjes-sfeer was het zaterdag nog niet meteen ‘back to reality’ want er volgde nog een feestje thuis…

En een verjaardagsfeestje, daar horen slingers bij. De Efteling slingers in ons geval!

IMG_7453

En een kroontje! Dat moest van kleine meid! Er was geen ruimte voor discussie over dit essentiele punt. Van zodra grote meid het nog maar waagde om het kroontje even af te zetten volgde er een luide stemverheffing én kijvend vingertje. Mama was jarig, dus de kroon MOEST op mama’s hoofd. Tja… Dat deden we dan maar…

IMG_7443

Er waren uiteraard ook hapjes en drankjes… En veel oma’s 🙂

IMG_7455

En paëlla. Verjaardags-paëlla, dat smaakt zelfs zoveel lekkerder dan gewone paëlla!

IMG_7445

En geen verjaardagsfeestje zonder dessert uiteraard! Dus volgde er nog verjaardags-pudding mét hartjes en kleurtjes en chocolade stukjes. En restjes efteling-verjaardags-taart. En koekjes. En wafeltjes. En pilletjes tegen maagpijn 🙂

IMG_7466

Gelukkig voldoende enthousiaste speelkameraadjes voor Lunaatje in huis, zodat grote meid haar handen vrij had om alles netjes klaar te zetten en daarna ook op te ruimen…

IMG_7465

Ze heeft trouwens de ganse dag door gezongen van ‘hieperdepiep’ en ‘in de gloria’, dat lieve Lunaatje van mij! En grote meid kreeg de ganse dag zoentjes en knuffeltjes. Want ‘het is vandaag JOUW feest é mama!!!!!’. Die mededeling verkondigde ze trouwens ook luid en duidelijk in alle winkels die we bezochten. En in de tot-dan-toe-stille bibliotheek…. Zonder enige twijfel is het ganse dorp inmiddels op de hoogte dat grote meid hier zaterdag jarig was.

Niet verwonderlijk dus, dat grote meid die verjaardagen véél prettiger vindt nu haar kleine meisje er bij is!

Regenbogen

Kleine meid: *beetje huilend na valpartij*: ‘Mamaaaaaaa… Mijn regenbogen doen pijn!’
Grote meid: *beetje verward door de mededeling*: ‘Wat doet er pijn Lunaatje?’
Kleine meid: ‘Mijn regenbogen mama! Mijn regenbogen!’

Na inspectie bleek dat ze haar ellebogen had gestoten…

Huisje voor en na: de veranda

Enkele blog berichtjes geleden brachten we het hier al even ter sprake: die beloofde voor- en na foto’s van ons huisje, dat blijven we hier maar uitstellen! Er valt immers altijd wel nog iets te veranderen, iets bij te kopen, iets te schilderen, iets te renoveren… Al begint de realiteit toch wat door te sijpelen: een huis is nooit helemaal àf…

Deze week was (en is!) het hier weer vooral sakkeren op de werkmannen! Niet op hun werk, want daar hebben we nog niets van gemerkt. Daar wringt het schoentje net. Er werd beloofd ‘begin mei’, dat werd ‘halfweg mei’ en intussen slaan we ‘eind mei’ als tussenstap zelfs over, want de huidige beloften/vooruitzichten spreken van halfweg juni. Zucht. Dat gaat dan om de kalei- en schilderwerken van de buitengevel. Niet echt iets waar we zelf aan kunnen beginnen. Dus wordt het wachten. En de andere werken die ook nog in het verschiet liggen, de her-aanleg van de oprit, die moeten dus ook maar opschuiven, want die kunnen pas aanvatten als die kalei- en schilderwerken achter de rug zijn. Nog eens zucht dus. En gemopper. En geklaag. Al helpt ons dat maar weinig vooruit, maar kom,… Stoom aflaten is ook al eens nodig!

Er is gelukkig ook leuker nieuws. Zaterdag wordt hier de oude, handmatige zonnewering boven de veranda verwijderd en ingeruild voor een moderner, automatisch model. Mooi moment om even een ‘voor en na’ van de veranda te schetsen…

Net als in de rest van het huis, werden hier geen structurele of grote veranderingen gedaan. Alleen wat ‘naar onze hand’ gezet. Zo zag de veranda er uit op de foto’s van immoweb:

Veranda VOOR:

veranda huisje

HPIM1255

Niets mis mee eigenlijk. Alleen wat ‘rommelig’. De vorige eigenaars hielden hier een kinderopvang en de veranda was de voornaamste plaats waar dit gebeurde. En kindjes en rommel dat gaat nu eenmaal héél goed samen…

Veranda NA:

Wij maakten van de veranda vooral een deel van de woning die écht als extra leefruimte gebruikt wordt.

veranda

HPIM2202

HPIM2203

HPIM2201

Misschien niet meteen veel zichtbare verschillen, maar toch even een opsomming van de werkjes:

  • Opa schilderde een groene balk aan het plafond in de veranda wit, zodat die balk niet langer opvalt en netjes in het interieur opgaat. Wellicht niet onmiddellijk zichtbaar op de foto’s, maar neem het even van mij aan: het maakt een groot verschil!
  • Er werden zonnewerende maar niet-verduisterende rolgordijnen opgemeten, gemaakt en geplaatst door Heytens. Niet echt goedkoop, maar zijn geld meer dan waard! Het kan immers behoorlijk warm worden in zo’n veranda… (Vandaar ook de plaatsing van externe, automatische zonnewering op het veranda-dak. Maar die moet zijn nut nog even bewijzen vooraleer we hier de lofzang zwaaien!)
  • We zijn zo blij dat we een ‘redder-in-elektriciteit-nood’ hebben! Bram is een vriend van nonkel Tijs. En ook wel van de BFF. En buurjongen van oma en opa. En dus onze hulplijn voor alles wat van ver of dichtbij met licht-en-elektriciteit-troubles te maken heeft! Die Bram dus. Die hier ook soms eens meeleest (*zwaait even naar Bram*). Bram zorgde voor verlichting in de veranda. Centraal boven onze tafel werden spotjes geplaatst en de wandverlichting werd vervangen door iets wat wij liever zien. En wat vooral meer licht geeft. Toch wel een vereiste bij verlichting, dat licht geven. Vinden wij toch… Er werden tot slot ook enkele schakelaars en stopcontacten verplaatst zodat die op een meer ‘logische’ plaats kwamen te staan.
  • Een achtergebleven ‘bak/kast’ van de vorige bewoners werd platgelegd in de veranda en van kussens voorzien. Die doet nu dus netjes dienst als bank met extra zitplaatsen én er werden rieten manden in geschoven zodat kleine meid er haar speelgoed in kwijt kan!
  • Verder was er hier voornamelijk sprake van ‘inrichten’: de ruimte visueel in twee delen middels een Ikea kast. Achter die wand het bureau van grote meid. Het grootste stuk van de veranda wordt ingenomen als speelruimte voor Luna. En onze keuken tafel.

De veranda is intussen uitgegroeid tot één van onze favoriete plekjes in ons huisje. Bij slecht weer is dit ons verlengde van living en keuken. Bij mooi weer (huh? Hoe voelt dat ook al weer? Mooi weer??) is dit ons verlengde van terras en tuin… Dit is onze échte lééfruimte. En bijgevolg is het vaak genoeg opnieuw een rommel-ruimte. Maar nu is het wel onze rommel. Dat maakt toch wel een verschil 🙂

Potjes en kruiden en zo

We hebben het hier al eens vermeld zeker, dat we moederdag zo fijn vonden?

De moederdag-cadeautjes werden hier inmiddels dankbaar in gebruik genomen. Waaronder ook de mooie bloempotjes. En even sluikreclame: een welgemeende dankjewel aan de mensen van AVEVE. Ze zijn razendsnel én behulpzaam op Twitter. Mee met hun tijd dus :-). En er was een perfecte service in de winkel! Kijk, dat mag toch ook eens vermeld worden? Het feit dat grote meid oprecht verbaasd was door de rustige en vriendelijke manier waarop ze geholpen werd in de AVEVE winkel zegt misschien ook wel iets over de service in sommige andere winkels… Maar laat het ons positief houden: dikke pluim AVEVE!

HPIM2205

En wij zijn hier zeer blij met de gevulde potjes 🙂