Moeilijk

Er zijn zo van die dingen die grote meid de voorbije dagen moeilijk vond:

Haar kleine meisje géén zoentjes geven.
Dat is behoorlijk moeilijk hoor! Zo’n klein lief peutertje dat knusjes in je armen ligt. En je mag haar dan géén zoentjes geven. Dat had Luna immers beslist: mama mocht zoveel knuffels geven als ze wou, maar géén zoentjes. Het was niet voor discussie vatbaar en het werd ook nog eens op bijna-dreigende toon herhaald: GEEN zoentjes.
Lunaatje gaf wel veel zoentjes aan de mama, wat het moederhartje van grote meid toch warm hield. Maar het maakte dat geen-zoentjes-mogen-geven wel nog moeilijker. Al die affectie alleen maar mogen beantwoorden met knuffels en niet met zoentjes…

De gedachtengang van een peuter volgen.
Daar is eigenlijk zo goed als geen beginnen aan… Er zal voor Lunaatje wellicht wel een logica terug te vinden zijn in de dingen die ze zegt en doet. Maar voor grote meid is het soms écht wel zoeken om diezelfde logica te zien. Om maar één voorbeeld te geven: we hadden dit gesprek:
Grote meid: ‘Luna, niet morsen met je fristi, anders komen de wespen.’
Kleine meid: ‘Oei. En weps is niet lief hé mama.’
Grote meid: ‘Euh… neen, wij vinden de wesp niet echt lief Luna.’
Kleine meid: ‘Maar de olifant is wel lief mama!’
Ja dus. Wespen niet lief, olifanten wel lief. ’t Is maar dat we op ons terras nu nét iets meer last hebben van wespen dan van olifanten…

Luna’s hulp.
Kijk, het is niet dat ze niet mag helpen natuurlijk. Het is zelfs héél lief en flink dat ze wil helpen. En goed voor haar ontwikkeling en zo… Maar ze wil overal bij helpen. Echt. Overal. En altijd. ’t Is te zeggen: altijd… tenzij het van haar gevraagd wordt…
Maar dat ‘overal’ is niet altijd handig. Ze wil helpen kuisen, bloemen planten, koekjes bakken, eten maken, auto rijden, was uithangen, naar het toilet gaan, haren drogen, op de computer typen,… Ze doet het meestal ook wel goed, maar het werkt de vlotheid van al die taakjes nu eenmaal niet in de hand. Het is voor grote meid niet altijd even makkelijk om af te wegen wat en wanneer het belangrijk is dat Lunaatje helpt. In alle eerlijkheid: het hangt soms meer van de tijd en zin van de mama af, dan van de opvoedkundige meerwaarde. Maar soms moet het hier nu eenmaal vooruitgaan… En dan hebben we hier een huilende Luna in huis.

’t Is gelukkig niet alleen ten huize ‘Love, Life and Luna’ dat er zo af en toe eens een traantje wordt gelaten. Bij de traantjes op deze site heeft grote meid wel meer dan eens gegrinnikt van herkenbaarheid: http://reasonsmysoniscrying.tumblr.com/

Tja… Kindjes hé 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s