10 things i learned today

Kleine meid is niet de enige hier ten huize ‘Love, Life and Luna’ die dagdagelijks veel bijleert. Grote meid had ook een leerrijk dagje vandaag. En dan nog wel op haar vrije-woensdag-ouderschaps-verlof-dag! Een overzichtje:

1. Kleine meid heeft geen nood meer aan een dikke zoen en dikke knuffel bij het ochtendafscheid op school.

Voor alle duidelijkheid: Grote meid is hier niet onverdeeld gelukkig mee! Mama heeft immers wél nog nood aan een dikke zoen en dikke knuffel bij het ochtendafscheid. Van haar kleine meisje wel te verstaan. Niet van wildvreemden, andere ouders, juffen of wie dan ook. Dit ter verduidelijking. Vooraleer iemand zich geroepen zou voelen… Sinds Luna een beste vriendinnetje heeft is de mama blijkbaar haar pole-position kwijt. Tegenwoordig komen we aan op de speelplaats waar Lunaatje meteen op zoek gaat naar Maya en dan een spurtje inzet naar haar BFF (die trouwens hetzelfde doet, waardoor ze elkaar bijna omver lopen!). En daar zit grote meid dan: gehurkt, armen wijd en getuite lippen. Eenzaam op de speelplaats. Het is geen zicht! Dat schoolgaan, we moeten daar toch nog even aan wennen. Nu ja, niet ‘we’, maar grote meid dus.

2. Bloembakken moeten niet alleen mooi, maar ook functioneel zijn.

Een grote illusie armer na het bruuske afscheid op school, werd besloten om de tuin zon/zomer-klaar te maken. Kwestie van toch voorbereid te zijn mocht het ooit eens stoppen met ‘winteren’. De bloembakken werden een tijdje geleden al aangekocht. De bloemaarde en bloembollen ook. We dachten hier dus even snel alles bij elkaar te gooien en that’s it. Neen dus. Blijkbaar moet een bloembak gaten hebben in de bodem. Zodat het water er uitkan. Anders verdrinken de bloemen. Of zoiets. Anyway, onze bloembakken hebben dus geen gaten. Tuurlijk niet. Grote meid kocht ze omdat ze die mooi vond. Er wordt hier écht veel te weinig functioneel nagedacht. Maar goed. Er moesten dus gaten in geboord worden. Met een boormachine. Euh… ja…

3. Wij hebben een boormachine!

De verrassing van de dag! Wij blijken dus over een boormachine te beschikken! Waarlijks zeg, we zijn hier more equipped dan we wel denken. Geen idee wanneer het ding ooit werd aangeschaft. En hoe lang het dus al ongebruikt in ons bezit is. Maar goed, we hadden het vandaag dus van doen, het kwam goed uit! Bleek helaas dat het een draadloos ding was met een batterij. Die uiteraard niet opgeladen was. En dat opladen duurt een uur. Een uur is lang hoor, als je staat te wachten! By the way: zo’n boormachine-op-batterij is duidelijk niet gemaakt voor kleine vrouwenhanden. Wat een gesukkel om de klepjes aan beide kanten van de boormachine in te drukken en tegelijkertijd de batterij eruit te klikken… Het is niet zo dat ik kabouter-handjes hebt, maar dat lukt dus echt maar met héél veel moeite. En gevloek. Luid gevloek. Dat mocht. Kleine meid was niet in de nabij omgeving. I checked!

4. Er bestaan verschillende soorten boren. In verschillende maten.

En wat meer is: wij hebben hier verschillende soorten boren in huis! In verschillende maten! Uiteraard nét niet in die maat die we voor ogen hadden, maar als we die gaatjes in die bloembakken een maatje kleiner maken dan voorgenomen zal het ook wel lukken zeker? Even trots vermelden dat het bevestigen van de boor in de machine vlekkeloos verliep. Net als het boren zelf. En u moet nu niet zitten gniffelen, wij vinden dat hier meer dan het vermelden waard.

5. Een boor neem je beter niet vast onmiddellijk na het boren.

Dat is dus bloedheet, zo’n boor, net na het boren. Ervaringsgericht leren noemt men dat dan. Het schijnt pedagogisch zeer verantwoord te zijn. Hier deed het vooral behoorlijk veel zeer. Brandwonde op de vinger…

6. Kleine meid vindt het niet erg als ze niet op tijd wordt opgehaald na school.

Door al de klus-perikelen werd de tijd hier hélemaal uit het oog verloren, waardoor grote meid (o-grote-schande!) wel 5 minuten te laat op school was deze middag! Compleet over haar toeren, in schuim en zweet en helemaal gestresseerd. Dat spreekt. We waren voorbereid op een hysterisch huilend Lunaatje dat zich helemaal in de steek gelaten voelde. We troffen echter een uitermate relaxed Lunaatje dat flink in de rij stond om naar de opvang te gaan. Zo. Dat kan ze dus. Ze voelt zich dus niet verlaten en verweesd als de mama 5 minuten te laat is. Fijn zo! Goed hoor! Geruststellend om te weten! Maar ze mag me toch wel een klein beetje missen ook eigenlijk… Na het bruuske afscheid en de afwijzing deze ochtend blijkt nu ook nog eens dat grote meid zelfs ’s middags niet noemenswaardig gemist wordt. There is only so much wat mijn tere moederhartje can handle hé mensen…

7. Naar de Ikea gaan zonder boodschappenlijstje is geen goed idee.

In het kader van ons terras en tuin zon/zomer klaar te maken stond nog een tripje naar Ikea op de agenda. Het boodschappenlijstje werd thuis gelaten. Want ‘we zouden dat wel kunnen onthouden’. Hmm… ja… nee dus! ’t Is te zeggen: er werd ongeveer het voorgenomen aantal artikels gekocht en er werd ongeveer het voorgenomen bedrag betaald. Alleen bestonden die artikels voor de helft uit zaken die niet op ons lijstje stonden. Maar die opeens zo onmisbaar bleken toen we ze in de winkel zagen staan. Geef toe: plastic potjes in leuke kleurtjes, dat komt toch altijd van pas? En een gieter in promotie dat hebben we zéker nodig. En die kom kostte maar 1 euro… Zucht. Hélemaal afgeleid van ons eigenlijke doel/lijstje. Helaas de helft van wat op ons lijstje stond vergeten. Dat wordt dus nog een extra tripje naar Ikea binnenkort. Liefst mét boodschappenlijstje dan…

8. Kleine meid een Ikea-ijsje laten eten in de auto is geen goed idee.

Ze begint het al te kennen, die ‘kea winkel’. En ze weet het héél goed: als ze flink is in de winkel dan krijgt ze na de kassa een ijsje. Bij vorige bezoekjes werd het ijsje in alle rust en kalmte en met engelengeduld opgegeten in de cafetaria ruimte. Waar er speelgoed staat. En servietten. Véél servietten. Maar vandaag waren we erg laat vertrokken. Na het afrekenen bleek het al na 18u te zijn. Dus besloot grote meid om onmiddellijk in te laden en te vertrekken. Eat and ride of zoiets. Dat bleek niet my brightest idea. Een peuter met smeltend ijsje in warme auto. Naast stressende moeder. In de spits. Op de autostrade. Zonder natte doekjes. Dat weten we nu ook weer voor de volgende keer.

9. Wij hebben umbraco sleutels, Engelse sleutels, schroevendraaiers en twee gereedschapskisten.

Na het ganse gaten-boren-in-bloembakken volgde dus nog een ineenzetten van Ikea dingen. Toegegeven, dat houdt niet veel in. Terwijl we hier helemaal in een winning-mood waren wat het klussen betrof werd meteen ook een klein maar enerverend werkje in de badkamer aangepakt. De WC-rolhouder hangt al sinds ‘installatie’ scheef. En dat was geen kwestie van gewoon een vijsje aandraaien. In dat geval zou het al eerder opgelost zijn. Het klinkt ook héél banaal, zo’n ding dat scheef hangt. Maar u heeft er geen idee van hoe dat dagelijks een doorn in mijn oog is! En helaas ook in dat van Lunaatje! Het kindje kan de badkamer niet voorbij lopen zonder dat ze de WC-rol eerst recht hangt. Tja, neurotische moeder, neurotisch kindje… En het is een trekje dat al enkele generaties wordt doorgegeven (lees je mee, oma?). Maar goed. Alle mogelijke materiaal werd de badkamer in gesleept en voila. We hebben nu een mooi rechthangende WC-rol houder. Iedereen content. De rust kan hier nu terugkeren.

10. Grote meid weet hoe ze dit materiaal moet gebruiken. En doet dit ook.

Het is dus echt niet alleen een kwestie van het juiste materiaal te kopen. Want kopen, daar zijn we hier goed in! Toon mij een winkel en ik vind er dingen die ik nodig heb. Om het even welke winkel. Ik heb er zeker en vast iets nodig. Materiaal genoeg hier. En sinds de verhuis van vorig jaar ligt het behoorlijk geordend. Ook al waren we vergeten dat we een boormachine hadden, ja. Maar de boormachine lag wel op de plaats waar ze hoorde te liggen. En het blijkt nu dat grote meid ook écht wel met het materiaal aan de slag kan. Vandaag toch…

Spreekt voor zich dat grote meid zich na een klusdagje als vandaag zelfstandiger dan ooit voelt. Who needs a man anyway? Na een dagje als vandaag? I’m almost ready for my penis guys! Nu alleen nog de auto leren parkeren. En eigenhandig een spotje leren vervangen (waarvoor dank Bram!)…

Ze wordt groot!

Ze wordt zo snel groot! Het lijkt precies nog sneller te gaan nu ze naar school gaat… Onze gesprekken worden ook wel ‘pittiger’, soms :-). Ze is nogal rad van tong, dat niet-meer-zo-kleine-meisje van me!

Mama: ‘Luna, als je die kousjes in de wasmand hebt gegooid dan mag je die washandjes er ook nog ingooien.’
Luna: ‘*zucht* Ik heb geen vijf handjes hé mama!’

Luna: ‘Mama, ik wil prinsessenpamper aandoen!’ (een roze pull-up pamper dus. En dat mag alleen bij speciale gelegenheden…)                                                                     Mama: ‘Nu niet hé Lunaatje, dat mag dan wel een volgend keertje.’                          Luna: ‘Maar mama, ik héb al prinsessenpamper aan!’ En inderdaad: kleine meid was zelf haar bedje uit gehuppeld, had haar pyamabroek en pamper uitgedaan, de pamper in de kast gelegd, prinsessenpamper aangedaan, pyamabroek terug aan en hup, terug haar bedje in…

Ze lijkt wel iedere dag nieuwe liedjes/versjes/rijmpjes te leren bij de juf! Het wordt moeilijk ze allemaal bij te houden… Toen ze gisteren bij de apotheek een ‘vitamientje’ kreeg begon ze spontaan te zingen:

Lekker fruit! Lekker fruit!
Snoep gezond eet lekker fruit.
Neem een peer of een banaan
… (iets onverstaanbaars)…
Snoep gezond eet lekker fruit!

Na haar eerste schoolweekje kwam ze trots een versje opzeggen over haar handjes. Met bewegingen erbij! Grote meid compleet onder de indruk uiteraard. Of wat had u gedacht. Ik schrijf het hier even neer. Voor de archieven. Want we willen die eerste versjes natuurlijk blijvend in ere houden:

Mijn handjes dansen op de trap
Mijn handjes doen van klap klap klap
Tot ziens, tot ziens                                                                                                           Tot de volgende keer
Ik ga mij verstoppen
Jij ziet mij niet meer!
KIEKEBOE!!

En ze heeft een BFF!! Zalig hé!! Grote meid vindt het fantastisch, dat haar kleine meisje een beste vriendinnetje heeft… Volgens de juf zijn ze écht twee handen op een buik. Zie je Lunaatje, dan zie je ook Mayaatje. En omgekeerd. Ze zijn altijd samen.
’s Morgens op de speelplaats zie je die twee kleine peutergezichtjes helemaal openbloeien en oplichten als ze elkaar zien. Fantastisch!

We zullen zo stilletjesaan maar eens denken aan een speeldate waarschijnlijk… Die vriendschappen, dat is zo mooi, dat moeten we onderhouden 🙂

Mama dingen

Ik stond vannacht om 3u de was te plooien. En mij af te vragen hoe dat eigenlijk zo gekomen is. Ik. Die was plooi. En dan nog om 3u ’s nachts. En wat er toch gebeurd is met de ‘ik’ van enkele jaren geleden. Die ‘ik’ die op niet-werkdagen onder geen beding voor het middaguur uit bed te krijgen was. De ‘ik’ die behoorlijk tv-verslaafd was, maar tegelijkertijd ook minstens 3 keer per week uitging. De ‘ik’ die het woord huishouden niet kende en dacht dat eten alleen in de microgolf kon opgewarmd worden en dat koekjes enkel en alleen in koekjesfabrieken gemaakt werden. Die ‘ik’. Waar is die naartoe? En wanneer is die verdwenen?

Nu sta ik dus om 3u ’s nachts de was te plooien. En wat meer is: ik vind dat niet eens echt erg! Het is nu ook weer geen dagelijkse/nachtelijke gewoonte om hier op ontieglijke uren de was te plooien. Dat nu ook weer niet. Vannacht had Luna na een zware hoestbui overgegeven. Dus: met z’n twee uit bed, kindje wassen, bed verversen, kindje terug in bed leggen. Kindje sliep onmiddellijk, maar grote meid was klaarwakker. Van de nood een deugd makend werd hier dan maar de was geplooid…

Tja, dat een kind je veranderd, dat had ik ergens wel ingecalculeerd. Ze maakt mijn leven zoveel mooier, dat lieve kleine Lunaatje, dus mij hoor je niet klagen!

Maar er zijn zo van die dingen die geen enkele gyneacoloog je vertelt in de voorbereiding op het mama-zijn. En blijkbaar vind je ook niet alles terug in de ontelbare boeken over opvoeden en  baby/peuter/kleuter tips. Mama’s in de vriendenkring durven al eens een tipje van de sluier te lichten, maar er blijven toch nog héél veel dingen over die je zelf mag/kan/moet/zal ontdekken.

Er zijn zo wel een aantal dingen waarvan ik niet meteen had gedacht dat ze ooit tot mijn dagelijkse of wekelijkse routine zouden behoren. Of zinnen die ik uitspreek waarvan ik nooit had kunnen vermoeden om ze ooit luidop tegen een peutertje te zeggen.

Om u een idee te geven:

  • De televisie melk/chocomelk/fristi vrij maken. Een taakje dat zo’n twee keer per week nodig is. De andere dagen kijken we wel boven/onder/naast/rond de vlekken.
  • Kaka uit het bad vissen. Yep. Voor de meelezende nog-niet-mama’s: Ja, dat zijn dingen die gebeuren. Niet dagelijks of wekelijks, maar toch meer dan je zou willen. Kijk zo geshockeerd niet, want je zal het méér dan waarschijnlijk ook ooit nog moeten doen. En trust me: je zal het écht niet zo smerig, vies en weerzinwekkend vinden als je nu wel denkt… Al blijft het uiteraard geen aangenaam werkje.
  • De pantoffels terugvinden in de kast met pannen en potten. Of het fopspeentje in de cornflakes doos. Of de knuffel bij de rekeninguittreksels. Hoe zeer we hier proberen om alles een vaste plaats te geven, de dingen die we nu en wel meteen en dringend nodig hebben zijn altijd verdwenen. En worden op de meest onlogische plaatsen teruggevonden. Op een moment dat we ze niet meer zoeken. Zo gaat dat hier, ja…
  • Met je handen een kommetje vormen en zo het overgeefsel van de kleine meid opvangen. Opnieuw, net zoals het ‘kaka-in-bad-scenario’: ik weet dat het vies klinkt. Het is ook vies. En toch zijn het van die zaken die je zonder aarzelen doet. Er wordt zelfs niet stilgestaan bij al die viezigheid. Meer nog: dat wordt met een brede glimlach en vooral erg sussend en het kleine zieke meisje-lief-toesprekend gedaan.
  • Dingen zeggen als: ‘Je slipje moet aan je poep hé Luna, niet op je hoofd!’, ‘Niet op je gezichtje tekenen met die krijtjes’, ‘Als je een échte pipi gedaan hebt krijg je een stempel’, ‘Luna, niet zwemmen achter de kussens’,…  En je niet eens realiseren dat dit geen gebruikelijke gesprekken zijn. Voor niet-ouders dan. Hier zijn ze eigenlijk wel nogal gebruikelijk…

Het ging allemaal zo onopgemerkt, het langzaam verdwijnen van die oude ‘ik’ en het mondjesmaat introduceren van al die mama-dingen… En we zijn hier nog maar 2,5 jaar ver in het mama-zijn! Zoveel ervaring is hier dus nog niet!

Maar eerlijk? Ik vind die mama-dingen véél fijner dan de dingen die mijn oude ‘ik’ deed. Het nachtelijke was-plooien neem ik er met heel veel plezier bij.

To sleep or not to sleep

Dat school-gaan begint hier aardig te wennen. Vorige week kwamen er geen enkele keer meer traantjes aan te pas en kleine meid praat vol enthousiasme over de juffen (yep, er is een tweede hulp-juf bijgekomen!), de kindjes in de klas, de liedjes die ze leren, de verhaaltjes die verteld worden,… Kortom: school, dat zit wel goed!

’s Avonds is lieve Luna wel hélemaal uitgeteld! We doen het kindje ook iets aan: meteen volle dagen school én op school eten én geen slaapklasjes of dommelklasjes of wat dan ook… Meteen het échte werk. En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is voor kleine meid, komt grote meid pas na 18.30u thuis, waardoor het bedtijd-uur hier rond 19u ligt. En dat is behoorlijk laat voor Lunaatje…
Gelukkig wordt ze na schooltijd om 15.35u opgepikt door oma en opa. Ze komt dus wel ‘tot rust’ in een vertrouwde omgeving. Maar dat is nog niet helemaal hetzelfde als écht naar bedje gaan en slapen.

Op woensdagnamiddag en in het weekend worden hier verdienstelijke pogingen gedaan om het middagdutje toch even in te voeren en eventueel wat slaap ‘in te halen’. Maar dat lijkt niet echt te werken. Luna heeft het helemaal gehad met dat middagdutten. Ze is nu groot. En ze doet daar dus niet meer aan mee. Punt.

Omdat die middag-dut-pogingen enkel maar tot strijd, gemopper, gedreig en ergernissen leiden bij zowel grote als kleine meid, worden ze hier gemakshalve maar afgevoerd. Daar tegenover staat dat er hier op woensdag en in het weekend ’s avonds wél wat vroeger naar bedje gegaan wordt. Al gaat zelfs dat niet steeds zonder slag of stoot. Hoe moe en uitgeput ze er soms ook uitziet, het lijkt wel alsof Luna het hele slaapgebeuren liefst overslaat.

Dus. Nieuwe strategie hier ten huize Love Life and Luna. Onze drukke agenda’s worden nog wat drukker gemaakt in de hoop dat er ’s avonds met véél gemak en zonder protest een moe meisje in bed kan gelegd worden. Dat lijkt te lukken. Al is het voorlopig vooral het grote meisje hier ten huize dat ’s avonds moe en zonder protest gaat slapen…

Dit weekend was weer netjes ‘volgeboekt’: bibliotheekbezoek, wekelijkse inkopen, bezoek aan tante, bezoek aan oma en opa, zelf pizza maken,… Dat laatste bleek een groot succes!

HPIM2147

En zelfgemaakte pizza’s smaken zoveel lekkerder!

HPIM2148

En zelfgemaakte pizza’s kunnen op Luna-maat gemaakt worden. Zowel qua grootte als qua ‘beleg’. Dat is een groot gemak…

HPIM2149

Verder werd dit weekend nog koekjes gebakken, gaan zwemmen, nog maar eens pizza gemaakt (ah ja, zo’n pizzadeeg daar kunnen we wel twee dagen van lunchen…), gespeeld, voorgelezen, gekleurd, gefietst,…

En hopelijk wordt er zo meteen ook geslapen! Al valt dat nog af te wachten…

Verkeer(de) gesprekken

Samen in de auto. Altijd gezellig. Kleine meid flink en braaf in haar autostoel naast grote meid, die uiteraard achter het stuur zit. Een beetje gehaast. Zoals meestal, eigenlijk…

En dan begint het natuurlijk. Voor ons rijdt een auto die nog net niet in de categorie ‘oldtimer’ valt. Met bijhorende chauffeur. U kent dat wel: héél korte nummerplaat. Chauffeur met pet. Rijdt niet op het linkerrijvak. Noch op het rechterrijvak. Maar netjes in het midden. Zodat er met geen onmogelijkheid kan voorbijgereden worden. Zo’n auto’s rijden altijd nét voor ons. Nooit achter ons. Daar zouden we nochtans geen probleem mee hebben, als ze achter ons reden… Maar neen, natuurlijk niet. Meneer-met-pet-en-kleine-nummerplaat rijdt net voor ons! En heeft klaarblijkelijk exact dezelfde route af te leggen als wij…

Zucht. Diepe zucht. Nog een veel diepere zucht. En uiteindelijk, na héél wat verbeten frustratie flapt grote meid er boos uit: ‘Komaan zeg! Rij dan toch door!!!’
Waarop kleine meid heel rustig en kalm met de blik op de auto voor ons zegt: ‘Allé auto, vooruit. Anders gaat mama weer godverdomme zeggen.’

verkeer(de) gesprekken

Slik. Euh… Ja… Er wordt hier nochtans héél goed opgelet wat er gezegd wordt in het bijzijn van kleine meid. Maar blijkbaar nog niet genoeg.

Weight Watcher voordelen

Kleine meid slaapt. Sinds 18u. Doodmoe na een vermoeiend weekend. En morgen opnieuw een drukke schoolweek voor de boeg… Het leven van een kleutertje is behoorlijk intensief!

Met een lieve Luna die vroeg onder de wol ligt, heeft grote meid wat tijd om even te bloggen. Deze keer heeft het niets met mijn lieve kleine schat te maken. Wel over diëten. En over Weight Watchers. Ik zeg het maar even vooraf. U bent dus gewaarschuwd.

Weight Watchers dus. Grote meid heeft jàren geleden ooit een halfslachtige poging ondernomen om naar zo’n bijeenkomst te gaan. Het heeft niet lang geduurd. Die poging dan. De bijeenkomst wel. Al kan dat in mijn herinnering een vertekend beeld geven. Zo’n bijeenkomsten, het is niets voor grote meid! Peer support, my ass. Het is gewoon mijn ding niet.

Maar nu heeft Weight Watchers ook een online programma. Online. Als in: op de computer. Ah, dat klonk al meer als iets wat eventueel misschien een beetje iets kon zijn voor grote meid. Op z’n minst het uitproberen waard. Dus bestelde grote meid zo’n 6 weken geleden het online pakket. Het is zo’n drie maanden geldig en zoals het er nu naar uitziet zal grote meid wellicht voor een verlenging kiezen, want hey, zo online Weight Watcheren dat is dus écht een aanrader! Zoveel voordelen… Even een bloemlezing:

Vermageren, afslanken, kilo’s verliezen,… dat het een lieve lust is!
Ok, het is het meest evidente voordeel, want wel een beetje het opzet van het hele gedoe. Maar grote meid heeft al ontelbare diëten uitgeprobeerd. Zelden werd er eentje 6 weken volgehouden en in nog minder gevallen leidde dat tot enig resultaat. Nu dus wel. Na 6 weken Weight Watcheren staat de teller op -6,3 kg. Zonder het gevoel te hebben op dieet te zijn zeg! Met elke dag de nodige ‘zonden’.
We zijn er nog niet helemaal, maar het gaat de goede richting uit. Dus grote meid doet nog wel eventjes verder…

Dagelijkse kost, SOS Piet, de keuken van Sofie,… Ze zijn er niets bij!
Dat grote meid niet echt een keukenprinses is, dat kwam hier al eens eerder ter sprake. Maar sinds het Weight Watchers verhaal mag dat toch een klein beetje genuanceerd worden. Want er wordt hier nu iedere dag gekookt. Met verse ingrediënten. En er wordt vooruit gepland. Ja, zelfs van ‘weekmenu’ gedaan! Met aandacht voor variatie in aardappelen, pasta, rijst,… Maar ook in vlees, vis, vegetarisch,… En wat blijkt? Grote meid vindt het zelfs plezant om te doen! Go figure! In de online tool zitten ontelbaar veel receptjes en die worden hier gulzig uitgeprobeerd. De recepten zijn wél meestal voor 4 porties. Maar goed, we hebben hier een grote vrieskast. Die nu wel behoorlijk vol zit… Maar als de kook-microbe alsnog zou verdwijnen dan overleven we hier wel een tijdje op ingevroren porties van zelfgemaakte Pro Points vriendelijke gerechtjes! Om u een idee te geven: dit staat deze week op ons menu:
Zondag: Wok met kip, mie en héél veel groentjes
Maandag: Cannelloni met tonijn, kruidenkaas, kappertjes en paprika met groentjes
Dinsdag: Honingzalm en gegrilde aardappels met groentjes
Woensdag: Rijstgerecht met garnalen en gebakken appel
Donderdag: Lasagne al forno (vegetarische lasagne)
Vrijdag: Gratin van pasta met tonijn en mozzarrella en groentjes

Budgetvriendelijk… We like!!
Met zo’n ‘weekplan’ is het een stuk makkelijker én economischer winkelen! Er wordt hier nu van boodschappen-lijstjes gedaan. En er wordt énkel gekocht wat er op het lijstje staat. Omdat er bovendien niet ‘zomaar’ meer geschranst/gegeten wordt, maar wel duidelijk afgebakende porties, is er hier zelfs nu al een finacieel gevolg voelbaar! Onverwacht, maar toch mooi meegenomen…

Composteren… je kan het leren!
Blijkbaar… Er staat hier al enkele maanden een werkloze compostbak achteraan de tuin. Het ding weet vermoedelijk niet wat hem overkomt, want sinds een week of 6 wordt hij opeens héél frequent gebruikt. En gewaardeerd! Tja, veel verse groentjes en fruit, dat betekent ook meer afval. Meer compostafval dus. En dat scheelt dan weer in de vuiniszakken! En grote meid heeft het gevoel dat ze ecologisch helemaal verantwoord bezig is. Wat vermoedelijk nog lang niet het geval is, maar we doen hier toch al een klein beetje ons best.

Move it, move it, move it…
Niet helemaal ons sterkste punt. Er wordt hier zo goed als niet gesport. Al begint het af en toe wel eens te kriebelen. Maar slechts een klein beetje. En dat wordt dan snel genegeerd… Het is ook niet zo evident om telkens een babysit in te schakelen voor lieve kleine Luna als grote meid even aan de lijn wil werken. Flauw excuus, i know! Want er is hier een WII met Zumba DVD beschikbaar. Maar die blijft voorlopig onaangeroerd.
Toch niet allemaal slechte punten hoor! Iedere woensdag gaan kleine en grote meid ofwel samen fietsen ofwel samen wandelen. En dat telt ook. De Weight Watchers hebben het gezegd! I can do better, ik weet het… Misschien met de lente-kriebels?

My social life rules!
Héél belangrijk voordeel: dat Weight Watcheren past perfect in mijn her-vonden sociaal leven! De afgelopen 6 weken werd minstens 4 keer uitgegaan! Telkens mét etentje! En er waren verschillende familiefeestjes. Uiteraard ook telkens met eten. Yep! En dat lukt helemaal perfect om in te passen! Er wordt meestal vooraf even online gezocht naar de menu-kaart van het restaurant. En dan even zoeken op de online tool van WW om na te gaan hoeveel punten de lekkerste gerechten ‘kosten’. Dat werkt pefect! Etentjes mét aperitief en dessert! No problem!

Ik kan wellicht nog even doorgaan, maar dit begint verdacht veel op een publi-spot van Weight Watchers te lijken. Beste Weight Watchers, als u meeleest, u mag mij gerust gratis lid maken of zo. Ik zou dat niet erg vinden…

Soit, ik ben er nog niet hoor. Streefgewicht-gewijs. En 6 weken is wellicht nog niet zo lang. Maar momenteel zien we hier alléén maar voordelen. En het wérkt. Het wérkt gewoon! En ik kan terug in mijn kleedjes!

Laat die lente nu maar komen…