Stilte voor de storm?

Wat is het hier stil hé, de laatste dagen… I know i know! Het bloggen werd hier nogal verwaarloosd. Nochtans verloopt alles hier een beetje z’n gewone gangetje. In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden hopen we hier van harte dat het geen stilte voor een aankomende storm betekent.

Maar goed. Misschien moeten we u toch eventjes kort updaten:

  • Goede voornemens worden braaf opgevolgd. Grote meid gaat dagelijks netjes opgemaakt naar de werkplek (nu ja, netjes… wat oefening met de eyeliner kan geen kwaad) en er wordt voldoende tijd gemaakt om te genieten.
  • Er werd met de ladies afgesproken en het nieuwe favoriete tapas-adresje van grote meid werd uitgebreid bezocht, geproefd en goed bevonden: La Escalera in Roeselare. Salsamuziek, gezellige sfeer, fantastisch gezelschap, lekkere cocktails, smakelijke tapas… Wat wil een mens nog meer?
  • Blijkbaar werkt het ook goed als er bepaalde zaken expliciet niet in de goede voornemens worden opgenomen. Want grote meid is intussen al meer dan een weekje flink aan het weight watcheren. En dat werkt! Voorlopige tussenstand: 3kg er af. Yep, zwaar fan van Weight Watchers, ikke! Al doen we hier niet van ‘bijeenkomsten’. We doen het hier online.
  • Kleine meid is nog steeds haar eigen vrolijke, actieve zelf. Al had ze zondagnacht een behoorlijk dipje: tweemaal overgegeven. Eerst in haar eigen bedje en daarna in mama’s bed. Ze is geen ‘spuugertje’, dat meisje van me. In haar hele leventje had ze nog maar één keer overgegeven, en dat was in volle ‘tandjes’ periode. Dus was het even schrikken.
  • Bedden verversen, wasmachines draaien, gang dweilen en kleine meid in bad stoppen om 2u ’s nachts… Grote meid blijkt daar toch niet zo’n geweldige voorstander van. We zijn hier maar al te blij dat lieve kleine Luna na de twee ‘spuug-incidenten’ weer haar eigenste zelf was.
  • Kleine meid vindt dat wél fijn, om 2u ’s nachts in bad. ‘Kijk mama, ikke maan zien!!’. Toch even duidelijk maken dat we daar geen gewoonte van zullen maken…
  • We hebben er een weekend vol feesten opzitten: vrijdagavond ging grote meid uit eten met de ex-collega’s (naar Bistro Majè in Roeselare, een aanrader!), zaterdag was familiefeest hier ten huize en zondag stond er nog een nieuwjaarsreceptie op de planning. Handig als je aan het Weight Watcheren bent. Maar goed, er werden punten geteld. En er werd genoten, dat ook.
  • De week is hier nog maar goed en wel gestart, maar toch wordt hier al druk voorbereid en gepland voor komend weekend. Metekindje van grote meid, de 20 maanden oude Marion, komt logeren. Van zaterdagnamiddag tot zondagavond. Een 20-maandertje en een 29-maandertje in huis. Dat wordt nog wat…

Dat was het hier zo’n beetje in een notendop. En hoe gaat het nog met u?

Ow ja! Grote meid heeft een nieuwe GSM. Smartphone heet dat dan. Geen onverdeeld succes, maar het lukt elke dag beter. En wat meer is: grote meid heeft nu ook Twitter ontdekt! Ik zeg het maar even… Misschien komen we elkaar daar wel eens tegen 🙂

Blokjes om en blokjes in

Beetje verwarring in de auto deze morgen: Grote meid stopte niet meteen aan de crèche, maar reed een straatje verder. In de hoop op die manier een ijs- en sneeuwvrij parkeerplaatsje te vinden.

Kleine meid keek verschrikt achterom naar haar geliefde crèche-huisje en vroeg wat paniekerig: ‘Wat doen mama? Nie crèche gaan?’
Omdat kleine meid vermoedelijk niet echt wijzer zou worden van een uitleg over gladde parkeerplaatsen, risico op slippartijen en niet-gestrooide voetpaden, besloot grote meid het te houden op: ‘Toch wel hoor Lunaatje, mama rijdt gewoon even een blokje om.’

Het bleef even stil. Lieve kleine Luna liet de uitleg wat bezinken en vroeg toen ernstig: ‘Blokje in vaatwas mama?’

Euh… Neen, niet echt. Maar toch super hoe dat kleine breintje werkt!

sneeeuw

Voor alle duidelijkheid: Lunaatje ziet het als haar taak en verantwoordelijkheid om een afwasblokje in de vaatwas te deponeren, telkens we de machine een vuile vaat laten wassen. En ze neemt haar verantwoordelijkheden ernstig. Laat daar geen twijfel over bestaan…

Ego-voornemen

Met wat uitstel… De goeie voornemens voor 2013. Morgen gaan we hier weer aan de slag/naar de crèche. Hoog tijd dus om werk te maken van een lijstje goeie voornemens. En we zijn er uit: grote meid neemt zich voor om in 2013 vooral wat egoïstischer te worden.

Ok, dat klinkt misschien wat negatief. En toch is dat het voornemen. Er werden zelfs al heel concrete stappen genomen:

  • Sinds 1 januari werkt grote meid in 4/5de regeling. Wegens ziekteverlof konden we daar nog niet écht en bewust van genieten, maar vanaf nu zijn wij dus iedere week op woensdag thuis. Twee dagen werken, dagje thuis, twee dagen werken, weekend,… Wij zien dat hier volledig zitten! Officieel heet dat dan ouderschapsverlof. En als kleine meid straks naar school gaat stelt er zich geen woensdag-namiddag-opvang-probleem!
  • Grote meid neemt zich voor om zich dagelijks op te maken. Nu moeten we dat wel nog even netjes in de ochtendroutine krijgen. En erin slagen om de make-up op een deftige manier aan te brengen. Als een panda op het werk verschijnen past immers niet in het goede-voornemen-plaatje. Wel erg eigenlijk: als dertiger er nog steeds niet in slagen om dagelijks netjes opgemaakt het huis te verlaten. Maar goed, we maken er dus werk van. In beperkte mate hoor: een dagcrème, mascara en een zwart lijntje. That’s it. En neem het van mij aan: dat is hier ten huize al een hele uitdaging. Kleine meid vond het de afgelopen dagen trouwens wel fascinerend om haar mama met make-up in de weer te zien. In die mate zelfs dat ze in de loop van de namiddag trots kwam melden dat ze zichzelf ook ‘gekleurd’ had. Net als mama. Een peutergezichtje vol groen en rood krijt… En een opgeluchte mama omdat enkel de krijtjes in peuter-hand-bereik liggen en de stiften hoog en droog opgeborgen liggen.
  • Grote meid is écht van plan om af en toe een avondje uit in te lassen. Vroeger (in het pre-Luna-tijdperk) was dat een standaard gegeven in de wekelijkse routine. En meestal twee of drie avonden per week. Sinds Lunaatje er is werd dat plots een opgave. Maar we maken er werk van. Vrijdagavond staat al een restaurantbezoekje met de ladies geagendeerd.
  • Er moet dit jaar ook af en toe eens een ‘verwennerijtje’ voor grote meid afkunnen. Binnen de budgettaire beperkingen, uiteraard. Maar ook hier werd al werk van gemaakt: wij zijn hier sinds een weekje de trotse eigenaar van een (weliswaar zeer goedkope) smartphone! Het leverde de eerste dagen wat gesakker op, maar intussen slagen we er hier al in om de rinkelende telefoon op te nemen, berichtjes te versturen en zelfs te twitteren! Helemaal mee met onze tijd, wij…

Laat ons het voorlopig maar hier bij houden. De standaard voornemens als ‘we gaan dit jaar écht, maar écht op dieet want er moet 10kg af!’ en ‘maar nu gaan we sporten, iedere week!’, die werden bewust niet in het lijstje opgenomen. Wegens: ervaring leert dat we hierop nogal eens durven falen… We zien dus wel wat het wordt. Die 10kg zouden er écht wel af mogen en sporten zou daar inderdaad bij helpen, maar we gaan ons daar dit jaar eens niet op blind staren. Het bovenstaand lijstje met voornemens is al een goede start. We zullen wel zien wat dat wordt…

En helemaal terzijde: we hebben hier genoten van de sneeuwpret!

eerste sneeuw

Valse start

We zijn het jaar met een valse start gestart. Met ziekteverlof. Voor grote meid. Kleine meid is ook thuis omdat het teveel gedoe is om ervoor te zorgen dat ze ’s morgens in de crèche en ’s avonds terug thuis geraakt. Tja, dat zijn nu eenmaal de bijwerkingen van dat single-mommy zijn…

De dokter schreef ‘rust’ voor. Ja. Rust dus. Met een over-actieve 2-jarige peuter in huis. Die beslist heeft dat ze geen slaap meer nodig heeft. Niet in de namiddag. En blijkbaar ook niet ’s nachts. Lukt goed hoor, die rust…

Het zorgt er ook voor dat niet alles verloopt volgens planning, hier ten huize:

  • er werd nog geen lijstje met goede voornemens gemaakt
  • er wordt hier momenteel gekookt ‘omdat het moet’ en omdat de kleine meid nu eenmaal moet eten. Ja, grote meid ook uiteraard, maar ware het niet van lieve kleine Luna, dan zou grote meid ongetwijfeld al een week op koeken, chips en ander ongezond spul leven. Maar er wordt dus gekookt. Basic. En met wat er in huis te vinden is. Met andere woorden: het zou een stuk gezonder en verser kunnen…
  • bij gebrek aan energie van grote meid wordt hier al wat meer door de vingers gezien. Na 3 keer hetzelfde zeggen ontbreekt hier écht alle zin om de strijd met de peuter aan te gaan. Dus laten we hier even begaan. En ja, ik weet dat dat pedagogisch niet verantwoord is. En dat ze nu waarschijnlijk leert dat de ‘aanhouder wint’. Maar écht, grote meid is eventjes op. En wint dus helemaal niets voorlopig…
  • god zij gedankt voor televisie. En Kaatje. En de digibox. En de honderduizend herhalingen van datzelfde Kaatje…
  • we leven hier al enkele dagen in pyama. En kleine meid heeft het een beetje gehad daarmee. In die mate dat ze nu al zelf vraagt ‘mama, ikke kleertjes aandoen é, nie pyama!’. Hmm…

Ze is superlief hoor, dat kleine Lunaatje. Geen opmerkingen op dat vlak! Ze wil met alles helpen. Helpen aardappels schillen, helpen wafeltjes bakken, helpen op mama’s computer, helpen stofzuigen, helpen opruimen, helpen de vaatwas legen, helpen de was uithangen,… Ik mag niet klagen, maar ’t is dat dat ‘helpen’ de vlotheid van al die huishoudelijke taakjes niet echt bevordert.

Tijd om ons te herpakken. I know. Morgen wordt nog even een vervelende dag met een moeilijk gesprek op de planning. Don’t ask! Maar daarna, dan moet het echt over en uit zijn met de negatieve mood.

Maandag terug aan het werk. En kleine meid naar de crèche. En tegen dan moet het hoofd weer fris zijn, de voornemens gemaakt zijn, de nieuwe start een feit…

Maar nu eerst even middagdutten. Als de keine meid het toelaat…

Wortel nodig?

Kleine meid was gisteren avond druk in de weer. Er werd van alles uit de veranda de living in gesleurd, Er werd luid gezucht bij het zware werk (yep, ze blijft een drama queen, dat kleine Lunaatje!). En het hele gebeuren werd afgerond met het theatraal uitdoen van haar schoenen.

Grote meid keek toe. Af en toe. Maar liet vooral begaan…

Tot kleine meid op blote voetjes kwam afgetrippeld:
Kleine meid: Mama, ikke wortel hebben?
Grote meid: Euh… waarom wil jij een wortel Lunaatje?
Kleine meid: Mama, ikke wortel nodig!
Grote meid: Ja, maar, waarom Lunaatje? Heb je honger? Wil je niet liever een boterham?
Kleine meid: Wortel mama! Voor schoentje!

Yep. Ze had het ‘sinterklaas-matje’ gevonden, dit netjes voor de haard gedeponeerd en er haar schoentje op gezet. Alleen de wortel ontbrak dus nog.

Can’t blame the little girl! Sint en piet brachten behoorlijk wat cadeautjes, dus waarom niet nog eens proberen?

Er volgde dus een hele uitleg over Sint en piet die nu terug waren naar hun huisje in Spanje. En dat ze volgend jaar zouden terugkomen. Met nieuwe speeltjes. Als Luna flink was.

Helemaal tevreden leek ze toch niet met die uitleg. We zullen dat ‘sinterklaas-matje’ toch wet verder moeten wegstoppen…