Hij komt, hij komt,…

Wat een voorbereiding is dat toch, zo’n eerste echte Sinterklaasbezoek! Er moet aan 101 dingen gedacht worden, er mag niets vergeten worden, alles moet een beetje in het geniep gebeuren,…

Meer voor mezelf dan voor u (maar voel u vrij om mee te lezen) een overzichtslijstje:
Speelgoed aankopen. Essentieel punt! Grote meid begon hier al mee ergens in oktober. Kwestie van het budgettair wat te spreiden. Maar grote meid blijft hier maar mee doorgaan. Wat de bugdettaire spreiding eigenlijk teniet doet. En er ook voor zorgt dat het hier weer een compleet overdreven aanbod zal worden. Maar wij doen hier niet écht aan kerstcadeautjes en het hele sint-gebeuren is hier hét cadeautjes-hoogtepunt van het jaar. Dus dan mag het. Toch?
Speelgoed verstoppen. De kasten in garage en kelder puilen inmiddels al uit. De geheime opbergplekjes zitten overvol. En gisteren was er een klein paniek-momentje toen kleine meid wou helpen om een verse vuilniszak uit de kast te halen. De kast waar er cadeautjes een snoepgoed in opgeborgen ligt. Ze keek behoorlijk verward omdat de mama misschien een klein beetje overdreven reageerde toen Lunaatje de kast wou opendoen. Maar goed. Crisis afgewend.
Plaats maken voor het nieuwe speelgoed. Daar is grote meid ook al even mee bezig. Geleidelijk aan speelgoed naar de zolder verhuizen. En vooraf nog vlug even foto’s op Kapaza plaatsen. Je weet maar nooit of er interesse naar is… Er moet in ieder geval eerst plaats gemaakt worden, want het is onmogelijk om al het nieuwe speelgoed een plaatsje te geven in de huidige ruimte… En neen, we gaan geen nieuw huis kopen en ook geen ruimtes bijbouwen. De enige mogelijkheid is dus om een groot deel van het huidig speelgoed naar de zolder te brengen. Kleine meid is het daar niet mee eens. En heeft dit al duidelijk laten merken.
Snoepgoed, chocolade, picknickken, mandarijntjes aankopen. Is gebeurd. Is ook al deels opgegeten. Beetje foutje in de planning… Maar er is nog genoeg over, dus dat komt in orde.
Sinterklaas ‘boeken’. De buurman is voorzitter van het Sinterklaas-secretariaat. Komt dat even goed uit! Dus grote meid mailde én vulde het inschrijfstrookje in. Kwestie van zeker niet uit de boot te vallen. We kregen inmiddels bevestiging. Sint en Piet (en een plannings-meneer-met-groot-boek-van-de-Sint) komen vrijdagavond om 19.20u. En ze blijven een kwartiertje à 20 minuutjes. Strak schema, die Sint en Piet…
Briefje voor in het Sint-boek. Grote meid typte inmiddels al braaf een Luna-overzichtje voor de sint. Brief ligt klaar op de kast om vlotjes aan de plannings-meneer te overhandigen.
Sint en Piet vereffenen. Men werkt met ‘vrije giften’. Grote meid mag dus niet vergeten om nog een enveloppe mét inhoud klaar te leggen… Niet vergeten! Niet vergeten! Niet vergeten!
Kleine meid voorbereiden. Ah ja, het is de eerste keer dat ze ‘bewust’ het hele Sint-gebeuren meemaakt, dus dat vraagt voorbereidingen. Er wordt hier dan ook al twee weken véél verteld over Sinterklaas en Zwarte Piet en dat ze dan cadeautjes brengen en zo… Ze snapt het intussen wel. Vooral dat cadeautjes-deel… In de crèche wordt er ook aan Sint-voorbereiding gedaan. Verhaaltjes vertellen, de boot van Sinterklaas schilderen en knutselen,… Dat komt wel goed met die voorbereidingen!
Sinterklaas liedje aanleren. Er werd hier teruggegrepen naar de ‘klassiekers’. Gelukkig neemt Luna nogal snel dingen op. Grote meid zong 1 keer van ‘Sinterklaas kapoentje’ en daarna zong Lunaatje al flink mee. Kwestie dat ze haar zangtalent even kan etaleren morgenavond…
Schoentje zetten. Ok, dat deden we intussen al een keer of drie. Ze lijkt het wel te snappen. Al blijft het moeilijk voor Luna om dat suikerklontje niet zelf op te eten, maar toch écht te laten liggen voor het paard van Sinterklaas.
Planning van het Sint-bezoek zelf. Ook dat vraagt voorbereiding! Vooral omdat mama nog de ganse dag moet werken, Luna naar de crèche moet en er ’s avonds niet alleen bezoek is van Sint en Piet, maar ook van oma en opa. En ook van ‘oma flatje’ en ‘mémé’. Dus: afspraak is dat oma en opa zorgen dat ‘oma flatje’ en ‘mémé’ ruim op tijd in ons huisje zijn en na het Sint-bezoek weer elk in hun eigen huisje/serviceflat worden afgezet. Grote meid zorgt ervoor dat ze samen met kleine meid ruim op tijd thuis is, er worden indien nodig propere kleertjes aangedaan (na een crèche dagje is dat niet altijd een garantie!) en er moet misschien ook nog even voor een maaltijd gezorgd worden voor het hele gezelschap. Nog even nadenken over dat laatste… De meeneem-chinees zou wel eens voor redding kunnen zorgen.
Fotografisch bewijsmateriaal van het Sint-bezoek. Daar zorgen oma en opa voor.
De cadeautjes? Ah ja! De cadeautjes! Sint en Piet kunnen dat niet allemaal dragen, dus zullen ze aan Luna beloven om ’s nachts terug te komen. Mét cadeautjes. Maar wél alléén als Luna flink in haar eigen bedje blijft slapen. Kleine meid zal dus na het bezoek snel naar haar bedje gebracht worden, waarna oma en mama de halve speelgoedwinkel uit de kelder naar boven zullen sleuren.
D-day of the morning after. Zaterdagmorgen zal Lunaatje dus wakker worden in een huis vol nieuw speelgoed. Oma en opa zullen er voor zorgen dat ze in alle vroegte en mét ontbijt terug in ons huisje zijn. Om het ‘moment supreme’ niet te missen…

Grote meid heeft nu al een goeie week gezonde stress voor dat Sint-gedoe! Nooit gedacht om als thirty-something nog stress te hebben voor Sint en Piet. Maar goed… We zijn er klaar voor. Denk ik. Dat mama-zijn, het zit vol verassingen!
Als kleine meid nog maar half zo hard uitkijkt naar dit weekend als haar mama, dan wordt die hele Sint-beleving hier een groot succes!

Wat een gedoe toch allemaal…

An Lemmens collectie

Even iets helemaal niet Luna-related. Ah ja, een blogje met de naam ‘Love, Life and Luna’ mag dus ook over Love of Life gaan hé. We laten de ‘Love’ ook maar even voor wat het is en dus wordt het een kort berichtje over ‘Life’. Nu ja, niet echt over ‘het leven’ hoor. Geen grote levensvragen. Vandaag even niet. Just daily events. Dat mag ook. Toch?

Het ‘daily event’ van de dag was hier een beetje de middagpauze. Niet dat grote meid geen interessante job heeft. Integendeel. En de collega’s zijn ook écht wel lieverds. Maar middagpauzes, die worden hier zeer gewaardeerd. En ten volle benut. Efkes ‘over-en-weer’ naar een winkel bijvoorbeeld. Want shoppen zonder peuter is nog altijd een héél stuk prettiger en minder stressvol dan shoppen mét peuter. Toch zeker met de peuter hier ten huize.

Al meteen even nuanceren dat ‘efkes over-en-weer’ naar een winkel meestal uitloopt tot een zéér lange middagpauze. Maar goed. Werken als ambtenaar en glijdende uren hebben, het heeft zo zijn voordelen…

Anyway. Het werd dus een shop-middag-pauze. En deze keer met een doel voor ogen. De JBC!! Sluikreclame, ‘k weet het. Maar JBC heeft/had vandaag de An Lemmens collectie in de aanbieding! De An Lemmens collectie hé dames!!!

Ooooh… Ik wil, ik wil, ik wil, ik wil…. Ik ben gek op die kleedjes, die schoenen, die ‘stoer-maar-toch-ook-lief-stijl’. En dan wil ik dat ook. Liefst nu. Liefst onmiddellijk. Spoiled brat. I know. Zo moeder, zo dochter. We gaan daar toch een beetje mee moeten opletten. Maar goed… De An Lemmens collectie dus! En ik wil dat ook zo graag!
Daarbij even hélemaal vergetend dat grote meid geen An Lemmens figuur heeft. Niet in de lengte (al valt dat nog bij te sturen met hoge hakjes, waar ‘grote’ meid toevallig ook gek op is), maar helaas ook niet in de breedte (waar grote meid dan weer wél overschot heeft). Tsss… En het geheel zo tussen die lengte en die breedte is ook niet zo helemaal An Lemmens-like.

Maar dat laten we hier niet aan ons hart komen. Laat dat duidelijk zijn. Grote meid was deze middag een ‘woman with a mission’. We gingen eens An Lemmens kleedjes shoppen! Helaas waren er wel meer ‘women with missions’. Wat een overrompeling! Het was wellicht wel een grappig zicht: de winkel was zo goed als leeg, behàlve rond die An Lemmens-collectie (qua name-dropping begint dat hier wel te tellen!). Iedereen, maar dan ook écht iedereen die in de winkel aanwezig was liep met een stuk uit de desbetreffende collectie rond. Er werd gepast en gevloekt en er werd half-gekleed teruggehuppeld naar het overbevraagde kledingrek, er werden kledingstukken uitgewisseld met de dame in het kledinghokje ernaast, er werd gecombineerd en gekeurd,…

Best wel gezellig eigenlijk. Er werd ook bijzonder veel gekocht! De stukken vlogen letterlijk de deur uit. Niet door grote meid, helaas. Want het kleedje dat ik wou was er wél in een maat kleiner en wél in een maat groter, maar dus niet in de juiste maat. ‘Juist’ in de zin van: de tirette kan toe zonder de naden te scheuren en er hangt geen stof te slobberen waar het schoon moet aansluiten. Nope. Helaas. Er werd nog even gebeld naar een ander filliaal, maar ook daar was zo goed als alles al de deur uit. Tja… Niets aan te doen…

Even compleet ter zijde, maar sinds wanneer is een maatje 36 hetzelfde als een medium? Maatje 36 hé mensen!! 36!! Dat is een MEDIUM?? Ik wil zelfs niet weten wat men verstaat onder een small! Komaan, dat is toch niet meer realistisch?

Maar goed. Tot zover de frustraties. Zeer verstandig geweest dus. Niets gekocht dus. Ook al was ’t zo’n mooi kleedje. Maar écht hé! En heb ik daar thuis de perfecte pumps voor. Ze zijn er voor gemaakt, die schoenen. Om bij dat mooie kleedje te passen.

En als ik vanaf nu tot de feestdagen alleen maar yoghurtjes eet? Zou dat maatje kleiner dan toch passen? Dat is toch stimulerend, zo’n kleedje die eigenlijk nét te klein is? Dat is toch een goeie motivatie om een dieet vol te houden? Niet?
En de JBC dat ligt toch op de weg naar huis? Nu ja, ongeveer toch. ’t Is maar een héél klein beetje omrijden. En als ik nu bel naar de winkel, dan kunnen ze dat te-kleine-kleedje toch al aan de kant leggen?

Off-day

Nog net genoeg energie om erover te bloggen. Blijkbaar.

We zijn intussen toch al donderdag. Gelukkig. Nog een laatste duwtje… Om dan aan een belachelijk druk weekend te beginnen.

Maar het is nu ook weer niet nodig dat IEDERE collega die ik vandaag tegenkom mij er op wijst. Ik weet het intussen wel. Ja, ik zie er moe uit. Het voelt ook aan als ‘moe’, ja. En ik ben meestal niet goedgezind als ik moe ben, neen. Dus laat ons de small-talk in de gang, aan de kopiemachine, in de toiletten of waar dan ook maar beperken, ok?

Het. Lukt. Niet. Om. Te. Werken. Ik. Ben. Te. Moe.

Oorzaak van de off-day? Een enthousiaste 2-jarige die om 3u ’s nachts alle prentjes uit het speelgoed-reclame-boekje heel luid schreeuwt. Zodat Sinterklaas en Zwarte Piet het zeker zouden horen. En bij uitbreiding de mama, de buren en de rest van de straat.

Vallen van het blad

Kleine meid was in een eigenwijze bui deze morgen. Dat gebeurt wel meer eigenlijk… Maar goed, deze keer was de ‘eigenwijsheid’ niet direct op grote meid gericht, maar op zowat al het overige wat in kleine meid haar omgeving te zien was.

En zo stond Luna deze ochtend met een vermanend en kijvend vingertje, met het gezichtje naar boven gericht, voor een grote boom: ‘Boom! Jij blaadjes laten vallen! Da nie flink é boom! Jij dan oprapen é boom!’

Zalig toch… En de sporen van haar opvoeding zijn al merkbaar :-). Want ja, bij ons wordt er veel opgeruimd. En neen, wij vinden het niet flink als er ‘zomaar’ dingen op de grond blijven liggen. Die moeten liefst terstond opgeraapt worden. En in alle eerlijkheid? Luna ruimt graag op (thank god for that!!). Het hoort hélemaal bij haar spel, dat opruimen. En Luna wijst anderen ook graag terecht, ja, dat ook. Dat was nu niet meteen een opvoedings-doelstelling, maar kom, we nemen het er met veel plezier bij.

Misschien moeten we toch ook wat aandacht geven aan ‘natuur-opvoeding’ of zo. In de crèche leert ze nochtans fantastisch veel over het bos momenteel. Ze weet wat eekhoorntjes zijn, ze is gek op nootjes en ze herkent kastanjes tussen de andere noten, ze houdt van bomen en weet dat de blaadjes verschillende kleuren hebben,…

Nu nog uitgelegd krijgen dat het hélemaal niet erg is dat die bomen hun blaadjes laten vallen. En dat de bomen helaas niet zelf de blaadjes kunnen opruimen…

Secret diary?

Kleine meid kwam een beetje bedrukt, maar vooral heel ernstig vragen: ‘Mama, waar is mijn dagboek? Ik vind mijn dagboek niet.’

Haar wat?? Ze is twee jaar en drie maanden oud! Waar haalt ze het toch?

Het mysterie werd snel opgelost: blijkbaar was Kaatje toevallig ook haar dagboek kwijt. En het duurde wel een hele aflevering lang voor ze haar dagboek had teruggevonden.

Geen ‘secret little genius’ in huis dus. Geen ‘secret diary of a two-year-old’. Wel een Studio100-tv-kijkend-peutertje. Met een voorkeur voor Kaatje en haar vriendjes.

22 dingen die ik fout deed… blijkbaar

Goh! Zoveel dingen die ik blijkbaar al jàren ‘fout’ doe. Van het doorsnijden van kerstomaatjes tot het schillen van aardappels :-).

Maar hier staat hoe het moet!

Nu heb ik zelfs geen excuus meer om de nageltjes ongelakt te laten… En die tip om zo’n ijsje-op-een-stokje netjes op te eten, die gaan we hier ook uitproberen. Als het ooit nog eens ijsje-op-een-stokje-weer is, that is…