Regenlaarsjes zonder plassen

Veel te laat opgestaan. Kleine meid niet uitgeslapen. Grote meid niet uitgeslapen. Stressen om zo snel mogelijk ‘en route’ te zijn, want belangrijke vergadering op de planning van grote meid. En dan volgen onderstaande ochtendlijke gesprekken:

Kleine meid: ‘Ikke nie kousjes aandoen.’
Grote meid: ‘Toch wel Luna, komaan, we zijn al laat.’
Kleine meid: ‘NIE KOUSJES AANDOEN! NIE SCHOENTJES AANDOEN! IKKE BLOTE VOETJES!’

Wat volgt is een scène van zeker 10 minuten met veel geschreeuw (voornamelijk door kleine meid), pogingen tot sussen en onderhandelen (grote meid die de ‘good-cop-tactiek’ hanteert), lichte tot zware dreigementen en het ultieme ‘ik tel tot drie hé Luna!!’ (grote meid die de ‘bad-cop-tactiek’ hanteert) en een zware fysieke work-out voor zowel grote als kleine meid. Want geloof me vrij: een twee-jarige die beslist heeft dat ze GEEN kousjes en GEEN schoentjes zal aandoen, die blijkt opeens over grenzeloze fysieke krachten te beschikken. En onwillige voetjes in kousjes en schoentjes krijgen, het zou een olympische discipline moeten worden! Ze heeft er trouwens twee, mocht u dat even over het hoofd zien. Voetjes bedoel ik. U kan zich haar reactie wellicht voorstellen als grote meid aan voetje nummer twee begint? Juist ja. Dan nam zij wel voetje nummer 1 onder handen. Het werd een beetje een vicieuze cirkel, ja…

Maar goed. Er werd UIT-EIN-DE-LIJK een compromis gevonden. (Ja, ik moet al compromissen sluiten met mijn 2-jarige, ja. En ja, ik weet dat dit wellicht weinig hoopgevend is voor de toekomst, ja. Ik weet het. Maar na een zoveelste slapeloze nacht op rij én een veel te drukke to-do-list op het werk zijn de opvoedingsboeken en pedagogische tips hier héél erg ondergeschikt aan het échte leven…)
Compromissen dus. Ze mocht haar mooie regenlaarsjes aandoen. Ah ja, het regende, dus waarom niet? En! Grote meid beloofde haar kleine meisje dat ze écht waar in àlle plassen zou mogen springen die we tegenkwamen.

Kleine meid: ‘Ja? Ajje passen pjingen mama? ‘
Grote meid: ‘Ja schat, maar dan moet je nu wel héél snel je kousjes en je regenlaarsjes aandoen.’
Kleine meid: ‘Voojuit mama! Vlug!! Ikke passen pjingen!!’

De autorit richting crèche verliep behoorlijk vlot. Het vooruitzicht om met veel bravoure en mét regenlaarsjes aan in grote plassen te springen, zorgde voor een – al bij al – incidentloze autorit. Maar u gelooft het nooit. Het had nochtans de ganse nacht geregend, maar op ons korte wandelingetje tussen de parkeerplaats van de auto en de voordeur van de crèche kwamen we GEEN ENKELE plas tegen! Vreemd genoeg lijkt dat zelfde voetpad op andere dagen wel overstroomd gebied. Maar nu dus niet. En er waren ook niet meteen grote plassen in de onmiddellijke omgeving. Ik heb er waarlijks naar gezocht! Yep, op een druilerige herfstochtend, na een slapeloze nacht en al bijna te laat voor een belangrijke vergadering, stond grote meid in de motregen te zoeken naar een grote plas. Om in te springen.

Er werd slechts een héél klein plasje gevonden. Een plasje dat duidelijk niet voldeed aan de torenhoge verwachtingen van kleine meid. Dus werd er een half hysterisch kindje aan de crèche-mevrouwen overhandigd.

Kleine meid: ‘Ikke kan nie passen pji-hi-ngeeen!!’.

Zucht. ’t Is dat ze de liefde van m’n leven is. En dat ik niemand ooit zo graag heb gezien. Of ooit zo graag zal zien. ’t Is dat ze zo’n schatje is. En dat ze meestal écht het liefste, knapste, mooiste, schattigste,… kindje van de wereld is.

Maar soms is ’t wel eens vermoeiend. Soms hé…

Advertenties

One thought on “Regenlaarsjes zonder plassen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s