Meneer slaapt!!

Deze morgen post-operatief consult in het ziekenhuis. En kleine meid ‘mocht’ mee. Nu ja… eigenlijk was het meer een beetje van ‘niet-anders-kunnen-dus-moet-het-maar-even’.
Het plan was: vlug even naar de dokter en dan vlug naar de crèche om dan vlug richting werk te vliegen en nog min of meer op tijd of slechts een klein beetje te laat aan de dagtaak te beginnen.

Euh… ja… Die vlieger ging dus niet echt op. Waarom ben ik daar nog verbaasd over? Ziekenhuizen en afspraken, dat is toch altijd wat! Normaal is grote meid daar wel ‘voorzienig’ in. Als in: voldoende tijd nemen, een goed boek in de handtas en dan even zalige me-time/lees-tijd in de wachtzaal.

Maar vandaag dus niet. Vandaag hadden we een strakke timing. In alle eerlijkheid: eigenlijk moesten we niet eens zo lang wachten. De dokter werkte zijn afspraken nog ongeveer op schema af. Maar met een twee-jarige peuter in een muisstille ziekenhuis-wachtzaal kan 5 minuutjes wachttijd al een eeuwigheid lijken. En niet alleen voor de mama en de kleine meid, ook – en misschien vooral – voor de andere wachtenden.

Ze was behoorlijk flink en voorbeeldig, mijn lief klein Lunaatje. Al vond ze het wel nodig om iedereen te becommentariëren. Op weinig subtiele manier. En met een stemvolume waar de gemiddelde decibelmeter nauwelijks tegen op kan. Grote meid verzocht geregeld om de ‘stille stem’ te gebruiken, waarop Luna telkens écht wel een poging deed om te fluisteren, maar na twee-fluister-woordjes de ‘stille stem’ al weer was vergeten.

Bij de oude mevrouw in de rolstoel kon er gelukkig wel een klein glimlachje af nadat kleine meid na inspectie verkondigde dat mevrouw een ‘ai’ had, in een ‘wandelwagen’ zat en een ‘bajjon met watej’ had. Waarop Luna een beetje kwaad werd omdat ze zelf geen infuus-met-inhoud kreeg…

De wachtzaal werd verder geëntertained door lieve kleine Luna die pal voor een meneer ging staan, met haar vingertje zijn richting uit wijzend (en daarbij zo ontzettend dicht bij de meneer in kwestie stond dat ze bijna zijn neus aanraakte) en luidkeels begon te roepen: ‘Kijk mama!! Meneer slaapt!!!’. Met uitzondering van de meneer in kwestie werd dit wel op gegrinnik van de andere wachtenden onthaald.

Goed. Peuters en wachtzalen, het is geen ideale combinatie. Bij de dokter vroeg de lieve schat meteen aan de arts in kwestie: ‘Jij mama’s ai nezen?’. How cute is dat kleine meisje niet zeg??

Om een lang verhaal kort te maken: er zit nog vocht op de wonde, maar dat laten we beter nog even zitten. Wie weet verdwijnt het uit zichzelf. Binnen een half jaar nog eens op controle en dan zien we wel verder. Hopelijk is het ziekenhuis-hoofdstuk hiermee helemaal afgesloten!

Advertenties

4 thoughts on “Meneer slaapt!!

    • Alleen nog maar wat vocht hoor… De ‘ai’ doet absoluut geen ‘ai’ meer, al wordt dat hier nog een beetje ‘uitgemolken’ om de kleine meid tot voorzichtigheid aan te manen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s