Shopping plans!

De solden lijken jàren geleden, er wordt hier tegenwoordig alleen nog maar in opracht van ‘De Sint’ gewinkeld, de Kerstperiode komt eraan,… en dan begint het een beetje te kriebelen.  En dan maakt grote meid plannen…

Ok, ok… zo zwaarwichtig is het niet. Maar we vonden dat hier een schone spreuk. En ’t waren schone kleurtjes. En met een beetje goede wil is ’t wel van toepassing. Toch?

Een dagje buitenlands-kerst-shoppen met de BFF!! Aha! Baby-sit is geregeld, 1-dag-trip is geboekt. Nu nog een shopping list maken. Iets zegt me dat dat wel zal lukken… Nieuwe jas? Nieuw kleedje? Ooh! Oh! Nieuwe schoenen! Nieuwe laarzen!!

Niet dat we hier nood hebben aan grote ‘levensveranderingen’, maar een mens weet maar nooit!

Yep! We zien het hier hélemaal zitten!

Advertenties

Ochtendlijke drama’s

Het goede nieuws?
Wel, voor het eerst in wéken sliep lieve kleine Luna de volledige nacht in haar eigen bedje! Grote meid was zelfs een beetje de kluts kwijt bij het ontwaken, toen er nergens in dat grote bed een klein meisje viel te bespeuren…

Het minder goede nieuws?
Dat zelfde lieve kleine Lunaatje was duidelijk niet met het juiste been uit bed gestapt vanmorgen. Ook al was dat dan haar eigen bed…

Onze dag begon wat vroeger dan we gewoon zijn. Om 7u moesten zowel grote als kleine meid gewassen en aangekleed klaar staan om de ‘stielmannen’ te verwelkomen. Vandaag wordt onze buitentrap immers betegeld. Een werkje waar we al even naar uitkijken, want de huidige staat van de trap biedt maar een trieste aanblik… Voor de geinteresseerden: de trap wordt betegeld met aziatische blauwsteen. En volgend jaar (of het jaar daarop, afhankelijk van ons budget) volgt ook de oprit en het zijpaadje in diezelfde steen. Of het een goede keuze van steen is? Euh… dat weet grote meid eigenlijk niet zo goed. Maar dat was de steen die we mooi vonden en die hebben we dus gekozen. Zo gaat dat hier.

Maar goed. We dwalen af. Om 6.15u stond grote meid op en een 10-tal minuutjes later werd Lunaatje wakker. In haar eigen bedje dus. We kunnen dat niet genoeg herhalen. We slaagden er in om ons alletwee zonder grote drama’s te wassen, tanden te poetsen, aan te kleden,… Kortom: de ochtendroutine verliep behoorlijk.

Vanaf dan begon het bergaf te gaan met het humeur van kleine meid. Ze merkte uiteraard dat het standaard-ochtend-gebeuren niet minutieus gevolgd werd en dat was niet naar haar zin. En dat liet ze merken. Op weinig subtiele manier. De grote drama’s volgden elkaar in snel-tempo op. Lees en begrijp: huilende, tierende peuter met dikke tranen langs haar roodaangelopen wangetjes, theatraal gezicht-in-haar-handjes-houden-en-diep-ongelukkig-kijken, hysterisch en languit op de grond liggen,… kortom: het hele peuter-puber-gamma! Zo goed als àlles bleek aanleiding tot drama.

Een kleine selectie:
– Grote meid nam de mat weg van voor de voordeur, zodat de betegeling ongehinderd kon verlopen. ‘Mijn matje!! Nie wegdoen! Mama das mijn mahahaaaaat!!! Trugleggen mama! Mijn matje!!’
– Opa stond beneden aan de garage, grote en kleine meid stonden boven aan de voordeur (ter verduidelijking: wij wonen dus in een bel-etage woning…). ‘Mijn opaatje. Mijn opaatje moet komen. Nu komen opaatje. Ikke wil mijn opaahaatjeheee…’
– Grote meid bracht koffie, koek en broodpudding naar de stielmannen. ‘Mijnheren nie mijn koekjes opeten mama! Nie doen!!’
– Grote meid deed haar jas aan. ‘Niet doen mama. Jas uitdoen. Hier blijven!!’
– Kleine meid werd in haar jas gehesen. ‘Ikke nie jas aandoen. Ikke opa blijven. Neehee mama!!!! Nie jas!!!’
– Lunaatje merkte op dat de mijnheren veel spulletjes meehadden. Waaronder ook een grote berg zand. ‘Oh! Mama! Luna zand spelen?’. Van zodra ze doorhad dat het zand niet om te spelen was volgde opnieuw een krijs/tier/huilbui…

Zo ging het nog wel een tijdje door, but you guys get the picture… Plezante ochtend bij ons. Nog voor het 8u was werd een mopperend en pruilend klein meisje aan de crèche afgezet. Waar ze vol trots aan de crèche-mevrouw vertelde dat ze de héle nacht in haar eigen bedje had geslapen. ‘Héél de nacht é Martineke!!’. De lieve crèche-mevrouw deed enthousiast van ‘bravo’, waarop het humeurige kindje opeens een blije goedgemutste peuter werd.

Benieuwd in welke stemming grote meid haar kleine meisje vanavond zal aantreffen. En ook wel een beetje benieuwd in welke staat grote meid haar trap vanavond zal aantreffen…

Breek de stilte

Luna houdt niet van stille auto-ritjes. In de auto moet er verteld worden. Of gezongen worden. Of in ieder geval iets entertainends gedaan worden, zodat de kleine meid zich niet verveeld.

Bij één van onze recente auto-ritjes was het veel te stil voor lieve kleine Luna. Ze had haar ongenoegen daarover al enkele keren zuchtend kenbaar gemaakt. Omdat grote meid niet meteen met een aanvaardbaar alternatief voor de stilte kwam aanzetten, deed Luna dat maar zelf…

Luna: ‘Mama, ik ga een beetje ruzie maken!’

Euh…?
Het was niet meteen duidelijk waarom en met wie en waarover. Kleine meid heeft duidelijk nood aan een broertje of zusje. Om ruzie mee te maken…

Regenlaarsjes zonder plassen

Veel te laat opgestaan. Kleine meid niet uitgeslapen. Grote meid niet uitgeslapen. Stressen om zo snel mogelijk ‘en route’ te zijn, want belangrijke vergadering op de planning van grote meid. En dan volgen onderstaande ochtendlijke gesprekken:

Kleine meid: ‘Ikke nie kousjes aandoen.’
Grote meid: ‘Toch wel Luna, komaan, we zijn al laat.’
Kleine meid: ‘NIE KOUSJES AANDOEN! NIE SCHOENTJES AANDOEN! IKKE BLOTE VOETJES!’

Wat volgt is een scène van zeker 10 minuten met veel geschreeuw (voornamelijk door kleine meid), pogingen tot sussen en onderhandelen (grote meid die de ‘good-cop-tactiek’ hanteert), lichte tot zware dreigementen en het ultieme ‘ik tel tot drie hé Luna!!’ (grote meid die de ‘bad-cop-tactiek’ hanteert) en een zware fysieke work-out voor zowel grote als kleine meid. Want geloof me vrij: een twee-jarige die beslist heeft dat ze GEEN kousjes en GEEN schoentjes zal aandoen, die blijkt opeens over grenzeloze fysieke krachten te beschikken. En onwillige voetjes in kousjes en schoentjes krijgen, het zou een olympische discipline moeten worden! Ze heeft er trouwens twee, mocht u dat even over het hoofd zien. Voetjes bedoel ik. U kan zich haar reactie wellicht voorstellen als grote meid aan voetje nummer twee begint? Juist ja. Dan nam zij wel voetje nummer 1 onder handen. Het werd een beetje een vicieuze cirkel, ja…

Maar goed. Er werd UIT-EIN-DE-LIJK een compromis gevonden. (Ja, ik moet al compromissen sluiten met mijn 2-jarige, ja. En ja, ik weet dat dit wellicht weinig hoopgevend is voor de toekomst, ja. Ik weet het. Maar na een zoveelste slapeloze nacht op rij én een veel te drukke to-do-list op het werk zijn de opvoedingsboeken en pedagogische tips hier héél erg ondergeschikt aan het échte leven…)
Compromissen dus. Ze mocht haar mooie regenlaarsjes aandoen. Ah ja, het regende, dus waarom niet? En! Grote meid beloofde haar kleine meisje dat ze écht waar in àlle plassen zou mogen springen die we tegenkwamen.

Kleine meid: ‘Ja? Ajje passen pjingen mama? ‘
Grote meid: ‘Ja schat, maar dan moet je nu wel héél snel je kousjes en je regenlaarsjes aandoen.’
Kleine meid: ‘Voojuit mama! Vlug!! Ikke passen pjingen!!’

De autorit richting crèche verliep behoorlijk vlot. Het vooruitzicht om met veel bravoure en mét regenlaarsjes aan in grote plassen te springen, zorgde voor een – al bij al – incidentloze autorit. Maar u gelooft het nooit. Het had nochtans de ganse nacht geregend, maar op ons korte wandelingetje tussen de parkeerplaats van de auto en de voordeur van de crèche kwamen we GEEN ENKELE plas tegen! Vreemd genoeg lijkt dat zelfde voetpad op andere dagen wel overstroomd gebied. Maar nu dus niet. En er waren ook niet meteen grote plassen in de onmiddellijke omgeving. Ik heb er waarlijks naar gezocht! Yep, op een druilerige herfstochtend, na een slapeloze nacht en al bijna te laat voor een belangrijke vergadering, stond grote meid in de motregen te zoeken naar een grote plas. Om in te springen.

Er werd slechts een héél klein plasje gevonden. Een plasje dat duidelijk niet voldeed aan de torenhoge verwachtingen van kleine meid. Dus werd er een half hysterisch kindje aan de crèche-mevrouwen overhandigd.

Kleine meid: ‘Ikke kan nie passen pji-hi-ngeeen!!’.

Zucht. ’t Is dat ze de liefde van m’n leven is. En dat ik niemand ooit zo graag heb gezien. Of ooit zo graag zal zien. ’t Is dat ze zo’n schatje is. En dat ze meestal écht het liefste, knapste, mooiste, schattigste,… kindje van de wereld is.

Maar soms is ’t wel eens vermoeiend. Soms hé…

Klaar voor kinderen? Doe de test!

Tijdens het dagelijkse rondje ‘online-kranten-lezen’ sprong dit artikel er toch even bovenuit. Tussen alle politiek gesakker en economisch gekreun, eventjes achteruit leunen en af en toe herkenbaar glimlachen.

Klaar voor kinderen? Doe de test!

Hier werd alvast op nogal wat punten instemmend gegrinnikt :-).

Update: en klik hier voor de test in het Nederlands!

Meneer slaapt!!

Deze morgen post-operatief consult in het ziekenhuis. En kleine meid ‘mocht’ mee. Nu ja… eigenlijk was het meer een beetje van ‘niet-anders-kunnen-dus-moet-het-maar-even’.
Het plan was: vlug even naar de dokter en dan vlug naar de crèche om dan vlug richting werk te vliegen en nog min of meer op tijd of slechts een klein beetje te laat aan de dagtaak te beginnen.

Euh… ja… Die vlieger ging dus niet echt op. Waarom ben ik daar nog verbaasd over? Ziekenhuizen en afspraken, dat is toch altijd wat! Normaal is grote meid daar wel ‘voorzienig’ in. Als in: voldoende tijd nemen, een goed boek in de handtas en dan even zalige me-time/lees-tijd in de wachtzaal.

Maar vandaag dus niet. Vandaag hadden we een strakke timing. In alle eerlijkheid: eigenlijk moesten we niet eens zo lang wachten. De dokter werkte zijn afspraken nog ongeveer op schema af. Maar met een twee-jarige peuter in een muisstille ziekenhuis-wachtzaal kan 5 minuutjes wachttijd al een eeuwigheid lijken. En niet alleen voor de mama en de kleine meid, ook – en misschien vooral – voor de andere wachtenden.

Ze was behoorlijk flink en voorbeeldig, mijn lief klein Lunaatje. Al vond ze het wel nodig om iedereen te becommentariëren. Op weinig subtiele manier. En met een stemvolume waar de gemiddelde decibelmeter nauwelijks tegen op kan. Grote meid verzocht geregeld om de ‘stille stem’ te gebruiken, waarop Luna telkens écht wel een poging deed om te fluisteren, maar na twee-fluister-woordjes de ‘stille stem’ al weer was vergeten.

Bij de oude mevrouw in de rolstoel kon er gelukkig wel een klein glimlachje af nadat kleine meid na inspectie verkondigde dat mevrouw een ‘ai’ had, in een ‘wandelwagen’ zat en een ‘bajjon met watej’ had. Waarop Luna een beetje kwaad werd omdat ze zelf geen infuus-met-inhoud kreeg…

De wachtzaal werd verder geëntertained door lieve kleine Luna die pal voor een meneer ging staan, met haar vingertje zijn richting uit wijzend (en daarbij zo ontzettend dicht bij de meneer in kwestie stond dat ze bijna zijn neus aanraakte) en luidkeels begon te roepen: ‘Kijk mama!! Meneer slaapt!!!’. Met uitzondering van de meneer in kwestie werd dit wel op gegrinnik van de andere wachtenden onthaald.

Goed. Peuters en wachtzalen, het is geen ideale combinatie. Bij de dokter vroeg de lieve schat meteen aan de arts in kwestie: ‘Jij mama’s ai nezen?’. How cute is dat kleine meisje niet zeg??

Om een lang verhaal kort te maken: er zit nog vocht op de wonde, maar dat laten we beter nog even zitten. Wie weet verdwijnt het uit zichzelf. Binnen een half jaar nog eens op controle en dan zien we wel verder. Hopelijk is het ziekenhuis-hoofdstuk hiermee helemaal afgesloten!