Even vreemdgaan…

Ons laatste dagje ziekteverlof zit er op! We hebben nog een weekendje te goed en maandag gaan we weer braafjes aan de slag. Of naar de crèche. En eerlijk? We zien dat alletwee héél goed zitten! Grote meid verlangt terug naar de collega’s, naar de afwisseling op het werk, zelfs naar de mails, telefoons en strakke deadlines. Kleine meid verlangt terug naar haar vriendjes van de crèche. En naar haar lieve crèche-mevrouwen. We kregen trouwens een héél mooie ‘beterschap’-kaartje van de crèche. Met mooie geschilderde bloemetjes van de kindjes…

Boven alles verlangen we met ons tweetjes naar de dagdagelijkse routine en structuur. Niet dat we er niet van genieten hoor, als we met ons tweetjes tijd hebben voor elkaar… Maar zowel grote meid als kleine meid zijn gewoonte-diertjes. Onze vaste dagdagelijkse structuur, daarin voelen we ons nog altijd het best…

Lieve kleine Luna is na drie weekjes ook stilletjesaan uitgekeken op haar speelgoed. Al ging ze soms wel creatief om met haar spulletjes. Poppemie moest alvast haar plekje in de poppenwagen afstaan…

Alhoewel… er waren ook momenten waarop Lunaatje een verhoogde interesse had in haar eigen speel-voorraad. Afgelopen drie dagen kwamen er achtereenvolgens drie kindjes spelen. En telkens kindjes van +/- 1 jaar. En het speelgoed waar die kindjes mee speelden, wel dat was héél toevallig nét het speelgoed waar kleine meid nét ook mee wou spelen. Zucht… Leren delen, het is geen makkelijke les! Maar goed, ze leert het wel. Stapje voor stapje, speeltje na speeltje,… En maandag in de crèche zal het wel snel terug loslopen!

Oh ja, dat vreemdgaan? Wel, grote meid stond vandaag weer in de keuken! Tja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit! Het schitterende, overheerlijke en calorie-vriendelijk recept komt van Jessica. We gingen hier dus even vreemd naar haar blogje. Merci meid! Het was een gouden tip, we proberen hier binnenkort een aantal varianten uit. Zowel de zoete als de hartige…

Advertenties

Broodpudding for dummies

Nog eentje om het af te leren??

Ja, ik weet het. Twee dagen op rij een receptje posten, dat is hier niet gebruikelijk. Het wordt ook écht geen nieuwe gewoonte, beloofd! Maar kijk, onze laatste dagjes ziekteverlof zijn aangebroken, grote meid voelt zich fit genoeg om ‘iets’ te doen, de weersomstandigheden laten niet echt veel buitenactiviteiten toe (tenzij goed ingepakt, maar grote meid heeft een klein beetje schrik om een oorontsteking op te lopen en met een net-geopereerd-oor is dat waarschijnlijk niet zo’n goed idee), kleine meid nam ruim de tijd voor een middagdut, maar vooral: we hadden hier behoorlijk veel ‘restjes’ in huis waar nodig een bestemming moest voor gevonden worden. Het werd de vuilbak of de keuken…

De restjes brood, ei, suiker en chocolade hebben de selectie gehaald. En zo werd het broodpudding… I know, broodpudding is waarschijnlijk al ‘for dummies’ an sich, want héél makkelijk om te maken. Maar u zou er versteld van staan hoeveel poepsimpele receptjes grote meid al heeft doen mislukken. En er is blijkbaar niet echt eenduidigheid over hoe je broodpudding maakt, want grote meid vond en hoorde ontelbare varianten. En dan ging het niet alleen over de ingrediënten (rozijntjes, noten, appel, banaan,… keuze te over!), maar ook over de bereiding. Eierdooiers opkloppen met de suiker? Of toch maar de suiker in de melk? Eieren op z’n heel erin of toch maar scheiden? Kijk. Van zo’n tegenstrijdige adviezen slaat grote meid dan een beetje tilt.

Oplossing: we maakten er hier een klein beetje onze eigen versie van. En selecteerden telkens de meest eenvoudige werkwijze uit de uiteenlopende receptjes. Ik zei het toch al: ‘for dummies’.

Nog even een voorafgaande waarschuwing: met onderstaande hoeveelheden kan je de hele familie bevoorraden! Tja, wij hadden nu eenmaal veel restjes…Voor wie broodpudding wil maken voor een gemiddeld gezin: eenvoudigweg alle ingrediënten halveren.

Dus here it goes: Broodpudding for dummies:

Nodig:
– 600 gram oud brood (alle soorten brood door elkaar! Bij ons maakte dat: twee zachte bruine pistolets, een restje peperkoek, een stukje stokbrood, bruin boerenbrood, witbrood,… alle restjes dus!)
– 1 liter melk
– 300 gram suiker (hier werd dat 200gr donkerbruine suiker, 50 gr bleekbruine suiker – ‘kindjessuiker’ dus – en 50 gr kristalsuiker. Tja, restjes hé!!)
– 6 eieren
– 200 à 300 gram chocolade (opnieuw: hier waren ’t restjes. Van de paasklok en zelfs nog van de sint! Melkchocolade en fondant door elkaar…)

Bereiding:
– doe de suiker bij de melk en laat dit even koken
– doe het brood in kleine stukjes
– doe de chocolade in kleine stukjes
– giet de melk met de suiker over het brood en plet alles fijn met een vork
– voeg er de eierdooiers bij
– voeg er de chocolade bij
– klop de eiwitten stijf en meng ze onder de rest
– giet het mengsel in een bakvorm
– alles in de oven op 175graden en 1u laten bakken

Et voila!! Broodpudding met chocolade!

PS: bijkomende opmerking: bij dit recept had lieve kleine Luna eigenlijk perfect kunnen helpen. Brood in stukjes scheuren, daar heeft ze zowat een masters degree in. En iets zegt me dat ik haar geen twee keer zou moeten vragen of ze de chocolade wou kapotmaken… Maar ze ‘middagdutte’ door het ganse recept heen…

Courgettesoep for dummies

Dat grote meid geen keukenprinses is, dat hoeft geen betoog. Er wordt hier gekookt omdat dat nu eenmaal moet. Een aardappel schillen, pasta koken, groentjes bereiden, vlees/vis braden of grillen, een cake bakken,… Het lukt wel. Zolang het ‘basic cooking en baking’ is. De bordjes worden hier meestal netjes leeg gegeten, dus vermoedelijk is wat ik voorschotel wel eetbaar. Maar daar blijft het wel grotendeels bij. Geen ‘foliekes’ in de keuken, geen ‘speciallekes’ op het bord, laat staan dat er hier zou geëxperimenteerd worden met smaken en kruiden en wat weet ik al meer…

Kokkerellen of bakken als hobby? Neen, zover zal het hier wellicht nooit komen. U hoeft dus geen schrik te hebben dat ‘Love, Life and Luna’ een kook-blogje wordt. Die trend laten we hier netjes aan ons voorbijgaan.

Soms (heel soms!) lukt het hier eens om wat uitgebreider aan het koken te slaan. Of eerder: aan het ‘receptje-volgen’ te slaan. Op voorwaarde dat we véél tijd hebben. En het een zéér eenvoudig recept is. En we alle ingrediënten in huis hebben. Dat laatste is vaak een grotere struikelblok dan u zou vermoeden. Er ontbreekt àltijd wel iets…

Maar kijk: gisteren bracht oma een grote courgette. Een héél grote courgette. Zo eentje van 1350 gram. Yep, ik heb hem gewogen… Daar wou grote meid wel ‘iets’ mee doen. Vandaag hadden we tijd. En een eenvoudig recept. En alle nodige ingrediënten. Of toch ongeveer…

Dus here it goes: Courgettesoep for dummies:

Nodig:
– Grote courgette
– 4 sjalotjes
– 2 blokjes kippenbouillon
– 1 à 1,5 liter water
– 100 gr mascarpone
– 2 soeplepels groene pesto
– Braadboter

Bereiding:
– Kook het water en voeg de blokjes kippenbouillon toe
– Sjalotjes en courgette in stukjes snijden en even wat aanstoven in een beetje braadboter
– De sjalotjes en courgette bij de kippenbouillon gieten
– Een half uurtje in de afgedekte kookpot laten koken
– Mascarpone toevoegen
– Mixen tot een vloeibaar soepje zonder brokjes
– Al roerend de pesto toevoegen

Et voila!! Een héél lekkere courgettesoep! Eentje die zelfs voor een keukenkluns als grote meid een makkie bleek…

PS: bijkomende opmerking: een ‘helpende’ twee-jarige in de keuken is niet bevorderlijk voor de sereniteit tijdens het kokkerellen. Noch voor de netheid. Noch voor de stalen zenuwen van de kokkin-van-dienst.

Pairi Daiza vs De Zoo

Enkele maandjes geleden bezochten wij De Zoo. En oh boy wat waren we vol lof! De Zoo was super. We vonden het daar fantastisch… En dat vinden we nog steeds. Maar we kenden toen Pairi Daiza nog niet! Hoe leuk en schitterend De Zoo ook is, Pairi Daiza scoort op alle punten nog nét ietsje hoger.

  • Het is slechts een auto-ritje van een uur van ons West-Vlaamse dorpje verwijderd. Bovendien is de rit langs een érg rustige autostrade! Geen files gehoord of gezien! Ok, het ligt in Wallonië en dat voelt toch nog altijd een beetje als het buitenland, maar het blijft een stuk dichter voor ons dan een verre treinreis naar Antwerpen… Trouwens: ieder bordje in het park, elke uitleg, elk kaartje,… staat ook netjes in het Nederlands vermeld. Geen ‘taalproblemen’ dus…
  • Het is er zo ontzettend mooi! Maar écht! I know, dat is ook wat we over De Zoo vertelden, maar Pairi Daiza is zo’n beetje de benadering van hoe grote meid over het aards paradijs denkt… Yep, katholiek meisje hé 🙂 Alles is er tot in de puntjes verzorgd, je heb er ruimte zat en je krijgt er helemaal het gevoel van ‘vakantie-in-een-ver-land’. Je wandelt dan ook van ‘Afrika’ naar ‘Azië’, je ziet er boeddhistische tempels, Chinese wandelpaden, rijstvelden, tempels,…
  • De dieren verblijven er in een zo natuur-getrouw-mogelijke omgeving, waardoor je de illusie krijgt dat ze zo goed als vrij rondlopen. De waterschildpadden mag je eten geven (wat Luna dan ook voorbeeldig heeft gedaan), de giraffen kan je vanop een verhoog ‘begroeten’ (al kwamen die wat té dicht in de comfort-zone van kleine meid), de apen leven op een eilandje, de kleine aapjes kunnen zomaar op je schouder springen (wat wij héél hard probeerden te vermijden – grote meid en dieren, het is zelden liefde op het eerste gezicht!), heel wat kleine diertjes lopen er ‘vrij’ rond,… Al was Luna het daar niet helemaal mee eens. Ieder vrij-rondlopend-diertje werd met een kijvend vingertje aangesproken door kleine meid met de niet-mis-te-verstane-mededeling: ‘Diertje! Jij moet in je huisje blijven!!’.
  • Net als bij ons Zoo-bezoekje kozen we ook voor ons Pairi-Daiza-bezoekje een ideale dag uit: een doodgewone vrijdag in september. Stralend weer en weing bezoekers! Op de vele (maar dan ook écht véle) foto’s die oma maakte lijkt het wel alsof we er in ons eentje rondliepen. Extra voordeel is dan ook dat kleine Luna gerust zelfstandig mocht rondhuppelen. Of dansen. Dat ook. De achtergrondmuziek (steeds afgestemd op het ‘werelddeel’ waar je bent) is netjes ‘verstopt’ in beelden en ornamenten. Geen storende luidsprekers of boxen dus. En Luna is fan van die muziekjes! No doubt about that!
  • Zo goed als alle diertjes die we in Antwerpen zagen, vonden we ook hier terug: apen, krokodillen, olifanten, leeuw, tijger, giraffen, stokstaartjes, papegaaien, zeehondjes,… Bij de ingang is er zelfs een heuse kinderboerderij! Zo kon Luna ‘langzaam’ wennen aan de diertjes: eerst de kinderboerderij-diertjes (want die kent ze bijzonder goed!) en daarna de iets meer exotische soorten…

No hard feelings voor De Zoo. Maar wij waren zo overdonderd door Pairi Daiza… Een oase van rust en schoonheid én een paradijs voor kindjes (en mama’s en oma’s). Oma overwoog al meteen een abonnement!! Hier komen we zéker nog terug!

Eerste dansles

Lieve kleine Luna heeft haar eerste échte dansles achter de rug. Eigenlijk is ze nog een jaartje te jong. De kleuterdans start vanaf 3 jaar. Maar grote meid kent de danslerares en we mochten toch even uitproberen…

Er werd thuis alvast druk geoefend. Met ‘Angelina Ballerina’ op de achtergrond en uiteraard in de juiste outfit:

… en alles werd met de grootste concentratie uitgevoerd…

… pirouette, plié, revelé,…

Yep, met het toilet-potje op de achtergrond, ja! We nemen hier geen risico’s :-).

Maar goed. De échte dansles dan. Luna vond het schitterend: een zaal vol kindjes! En muziek! En ze mocht dansen! Ze was het kleinste meisje in de dansles en dat was er wel aan te merken… De ‘grote’ kindjes waren maar al te bereid om ‘moedertje’ te spelen voor kleine meid. Wat Luna met gemengde gevoelens leek te aanvaarden…

Het was een beetje ‘cuteness overload’, dat lieve kleine ding met haar roze tutuutje en haar twee staartjes in het midden van de danszaal… Ok, grote meid is misschien niet helemaal objectief in haar beoordeling, maar toch…

Het dansen zelf? Goh ja. Luna vond het schitterend! Ze improviseerde er duchtig op los! De stapjes en pasjes van de dansjuf nadoen en volgen, dat lukte maar een heel klein beetje… Met pijn in het hart moet grote meid toch toegeven dat we beter nog even wachten om Lunaatje in te schrijven… We zullen nog even thuis blijven oefenen. En in januari nog eens uitproberen…

Intussen voelt grote meid het wel weer héél hard kriebelen om terug de danszaal in te duiken: Zumba? Latin moves? Salsa? Pilates??? Als het praktisch gezien te regelen valt en er hier een babysit gevonden wordt, dan gaan we daar toch eens werk van maken…

En omdat het zo’n schat van een dansjuf is, toch even een beetje sluikreclame: dansschool Q-dance is ‘onze’ dansschool. En juffrouw Qoya doet dat schitterend!!

Wireless with a bump

Grote meid is ‘draadloos’ en kleine meid heeft een buil. Zo. Wie een korte update wou mag hier dus afhaken. Wie de volledige uitleg mét expliciet foto-materiaal wil leest best nog even verder. Warning: graphic content!

Kleine meid:
– was afgelopen week haar actieve zelf
– miste duidelijk haar crèche-omgeving en crèche-vriendjes
– had véél nood aan afleiding
– had nog méér nood aan aandacht
– véél aandacht
– was behoorlijk jaloers op mama’s ai
– zorgde dan maar voor haar eigen ‘ai’ en botste pardoes met haar hoofdje op de rand van een tafeltje
– had haar eerste échte grote blauwe buil
– was dit gelukkig al na 5sec vergeten – grote meid daarentegen had nog een uur hartkloppingen van het schrikken, maar goed…
– de buil was na een dagje al zo goed als verdwenen, gelukkig
– poppemie bood troost…

Grote meid:
– mocht nog eens naar de dokter
– is verlost van alle draadjes rond haar oor – en dat waren er behoorlijk veel
– kreeg te horen dat de tumor goedaardig is en ook na uitgebreid onderzoek even goedaardig bleef
– heeft helaas wel een vochtophoping op de wonde
– mag dus volgende week nog eens naar de dokter
– de wonde zal opengeprikt worden om het vocht eruit te halen. Zucht. Klinkt weer héél aangenaam…
– de littekens vallen gelukkig héél goed mee… Vinden we hier toch zelf

En aangezien grote meid geen witte plakkers meer op haar gezicht heeft, vindt kleine meid dat mama dus ook geen ‘ai’ meer heeft. Grote meid is het daar niet helemaal mee eens. Maar haar mening werd niet echt gevraagd…

Bed-rust

Na een veel te enthousiaste start en ‘ik? ziek? Maar neen!!’-houding, zijn we hier intussen toch een beetje realistischer geworden… Er waren hier nochtans grote plannen om de drie voorgeschreven weken ziekteverlof nuttig en optimaal in te vullen. Grote kuis, uitstapjes met kleine meid, garage en kelder schilderen,… We zagen dat hier volledig zitten.

Euh… wel… Laat ons zeggen dat de verdoving en de pijnstilling intussen zijn uitgewerkt. En grote meid begrijpt intussen dat de klemtoon van ‘ziekte-verlof’ op ‘ziekte’ ligt. En niet op ‘verlof’.
Bed-rust dus. En zetelrust. En een beetje zielig doen. Dat mag ook. Het heeft geen zin om de zaken te overdrijven, maar het banaliseren van een speekselkliertumor is ook niet langer aan de orde.

Lesje geleerd. We gaan nu braafjes doen wat de dokter voorschreef. Rusten. Pijnstiller nemen. Rusten. Stil blijven liggen/zitten. Rusten. Met kleine meid naar Kaatje kijken. Rusten.

En niet meer doen alsof er niets aan de hand is. Nope. Grote meid werd geopereerd aan een speekselkliertumor en is nu herstellende. Voila. Het is er uit. We gaan niet meer stoer doen. We gaan nu flink genezen 🙂