My pink lady

Het lijkt wel alsof iedereen in onze omgeving hoogzwanger of net bevallen is… Mensen toch, er worden hier baby’tjes gemaakt en geboren dat het een lieve lust is! Wij vinden dat fantastisch. Zo leuk om te horen hoe babykamertjes worden geschilderd, hoe geboortelijstjes worden aangelegd, hoe er grootse opvoedingsplannen worden gemaakt,…

En boy, that brings back memories!! Een goeie twee jaar geleden waggelde grote meid immers ook met een hoogzwangere buik rond. Er werden toen héél wat goeie voornemens en plannen gemaakt. De opvoedingsregeltjes zouden streng gehanteerd worden, de-baby-in-de-buik zou een voorbeeld-kindje worden uit ‘de boekskes’, want wij zouden dat kleine mensje niet rotverwennen en de mama zou een supper-mommy-nanny worden!

Hmm. Ja. Ergens is er toch iets foutgelopen. Nu ja, niet helemaal fout gelopen. Het werd gewoon allemaal iets ‘grijzer’ (of ‘rozer’ in ons geval) in plaats van zwart-wit. En het werd wat realistischer dan het sprookjes-plaatje. Nochtans werden de krijtlijnen strak uitgeschreven. Om er maar enkele te noemen:

1. De baby zal altijd in de baby-kamer slapen
Euh… ja… ’t is te zeggen… Grote meid bleek daar nogal wat moeite mee te hebben. Scheidings-angst en zo. Van de moeder, dus. De dochter had daar in mindere mate last van. De baby-kamer was volledig ingericht, mooi geschilderd, bedje mooi opgemaakt. Maar baby Luna werd ’s nachts in het wiegje gelegd en het wiegje werd braafjes naast het bed van grote meid gerold. Zie ik u al fronsen? Wacht maar, het wordt nog erger. De baby bleef immers niet in het wiegje liggen. De baby werd vrijwel meteen uit het wiegje gehaald en bij de mama in bed genomen. Oh the horror! Mag niet! Slechte moeder! Ten strengste verboden! Voor u massaal gaat mailen hoe onverantwoord dat wel is: I KNOW! En toch lag ze bij mij in bed. Vier maanden lang. Vier maanden en een half om precies te zijn. En wij vonden dat zeer fijn. Nah! Erger nog: we hebben er zelfs van genoten! Na vier maanden en een half waren we er eindelijk beiden klaar voor, kleine meid en grote meid, om ’s nachts elk in ons eigen bed en in onze eigen kamer te slapen. En dat lukte van de ene nacht op de andere. Zonder het minste probleem. U mag gerust blijven fronsen, hoor. Wij hebben er nog steeds geen spijt van.

2. Er komt geen roze in huis
Euh… ja… ’t is te zeggen… Waar het precies is fout gelopen is moeilijk te achterhalen, maar wij leven sinds de geboorte van Lunaatje zo’n beetje in een roze bubbel! Haar kamertje is roze geschilderd (twee tinten roze om precies te zijn), haar speelgoed is overwegend roze, de pop en poppenkleertjes zijn roze, haar speeltent is roze, haar fietsen (meervoud, ja!) zijn roze, haar beddengoed is roze, haar nachtlampje is roze, haar schoentjes zijn roze, haar jasje, mutsje, sjaaltje, hoedje, zwempakje, kleedjes, truitjes,… allemaal roze! Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar you guys get the picture? Pink became our color…

3. Het geslacht van de baby blijft geheim tot de geboorte
Euh… ja… ’t is te zeggen… Nadat de echo uitwees dat de liefde van mijn leven een meisje was, duurde het nog de volledige autorit naar huis alvorens oma, opa en de whole extended family op de hoogte waren van het meisje-zijn van ons kleine meisje. Nog geen moment spijt van gehad, trouwens, van dat ‘verklappen’. Het maakte het pre-geboorte-shoppen een stuk makkelijker. Niet dat we hier echt nood hebben aan tips om shoppen makkelijker te maken, maar goed…

4. Speelgoed hoort in de speelhoek en nergens anders
Euh… ja… ’t is te zeggen… De speelhoek was oorspronkelijk één hoek. Dat breidde al snel uit naar ‘hoeken’. We verhuisden en vanaf toen was de afspraak: één helft van de veranda is Luna’s ruimte. Intussen is dat al zo goed als de volledige veranda geworden. En de salontafel. En de omgeving van de salontafel. En haar kamertje uiteraard, maar dat spreekt een beetje voor zich. En het terras. En de tuin. Hmm… ze heeft nogal een ruime territorium-drang, dat kleine meisje van me! Grote meid blijft wel streng als het om opruimen gaat. Speelgoed mag hier niet zomaar rondslingeren. Alles heeft z’n vaste plaats. Er mag zoveel mee gespeeld worden als ze zelf wil, maar nadien moet alles terug in de juiste mand, op de juiste plaats.

5. De baby zal niet mijn hele leven veranderen
Euh… ja… ’t is te zeggen…. She did EXACTLY that!! Héél mijn leven, maar dan ook écht héél mijn leven, tot in de diepste vezels en kleinste details: alles, maar dan ook écht àlles is veranderd. Het is beter, leuker, intenser,… Maar het is vooral compleet anders. Als pasgeboren baby werd Luna nog overal mee naar toe genomen: restaurantjes, optredens, sociale uitjes,… Er moest niet speciaal rekening gehouden worden met haar slaapritme, want de kleine miss sliep gewoon overal door. Grote meid kon dus gewoon verder gaan met haar gebruikelijke ‘social life’, met kleine meid erbij. Maar ook dat verandert wel na verloop van tijd. Nu staan uitstapjes in het teken van Luna: wat is leuk voor Luna, welk uur past best voor Luna, waar heeft Luna nood aan,… Het is absoluut geen opoffering! Wel in tegendeel! Maar dat lieve kleine baby’tje heeft wel mijn hele wereld op zijn kop gezet. En dat doet ze gelukkig nog elke dag!

Grote meid glimlacht tegenwoordig eens liefjes als ze hoogzwangere of pas bevallen ouders vol overtuiging hoort verkondigingen hoe consequent het er bij hen wel aan zal toegaan. Goed hoor. Flink hoor. We shall see… Misschien wordt het inderdaad hélemaal net zoals jullie het plannen. Maar héél misschien kan het ook een beetje anders uitdraaien. Héél misschien zal het toch niet zo evident zijn om ‘neen’ te zeggen tegen dat lieve snoetje. Héél misschien zal dat lieve snoetje een eigen karaktertje hebben. Dat héél misschien niet volledig exact zo is als jullie voor ogen hadden gehad.

Grote meid waagt zich maar niet aan universele opvoedingstips en waant zich al hélemaal niet de grote ervaringsdeskundige. Hier was, is en blijft het een groot avontuur, het leven met mijn lieve kleine meisje. We leren hier al doende en we leren van elkaar. En het is leuk. Het is fantastisch. Het is het mooiste wat mij ooit is overkomen…

Love, life and Luna ♥

Advertenties

9 thoughts on “My pink lady

  1. Bij elke zin die ik las zat ik te knikken en werd mijn smile groter :-), met als enig verschil dat mijn eersteling een jongen was en dat ‘roze’ hoofdstuk dus naar nummerke 2 verschoven werd… maar voor de rest… ik kon het zelf geschreven hebben. (en o ja: nummerke 1 sliep hier ook 4 maand bij mama in bed en nummerke 2 zelfs 6 maand…. ge zoudt er van verschieten denk ik hoeveel kleintjes echt wel in het ouderlijke bed slapen zenne)

    • Het is je méér dan gegund hoor! Want het is inderdaad super! Al heb ik natuurlijk wel het groot lot gewonnen met een klein meisje dat goed doorslaapt, goed eet, zelden ziek is en schoon volgens alle curves en grafiekskes ‘op schema’ ontwikkelt en opgroeit… Succes met de trouw en met de voorbereidingen! En met wat daarna komt 🙂

  2. Ik beweer dat nu dus ook bij hoog en laag, dat er later een strénge opvoeding bij gaat komen kijken. Waarschijnlijk zal dat ook hier wel afzwakken. Zolang ik maar een kind/kinderen heb waarmee ergens te komen valt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s