Het dokters-rapport

Vorige week was er dit. En nu is het verdict dus binnen…

Ik heb een pleiomorf adenoom van de glandula parotis. Yep. Klaar en duidelijk. Verslik u niet in de uitspraak, want in ’t schoon Nederlands heet dat ‘eenvoudigweg’ een speekselkliertumor. Het heeft een naam! Grote meid hoeft dus niet langer te verwijzen naar haar ‘ei’ of ‘de bobbel’, maar kan nu heel ernstige gesprekken voeren over haar pleiomorf adenoom van de glandula parotis. Kwestie van wat breedsprakerig te doen natuurlijk… Kleine meid noemt het liefkozend ‘mama’s ai’. Dat klinkt al toch al een stuk minder ernstig.

Een speekselkliertumor dus. Gelukkig wel goedaardig. Maar blijkbaar is dat wel een vies beestje dat al eens onverwacht van goedaardig naar kwaadaardig evolueert. En dat willen we natuurlijk niet. Grote meid zal daarom op vrijdag 7 september afscheid nemen van haar ‘bobbel’. Het wordt nog wat afwachten wat dat zal geven. Er wordt één laag van de speekselklier samen met de tumor weggenomen omdat de kans anders te groot is dat er in de toekomst opnieuw een ‘bobbel’ verschijnt. Maar nét onder die weg-te-nemen-laag-speekselklier ligt de gezichtsspier. Die mag niet ‘ge-toucheert’ worden, anders zou dat wel eens tot een vervelende gezichtsverlamming kunnen leiden. We gaan er wel van uit dat de dokter zijn job kent en dat die gezichtsspier onaangeroerd blijft. Maar kom, ik had toch liever gehad dat er aan mijn klein teentje moest gewerkt worden in plaats van aan mijn gezicht…

Het litteken, daar zullen we maar niet teveel bij stilstaan, want daar zijn de vooruitzichten toch niet zo ‘minimiem’; Maar goed. De tumor moet weg. Dat is prioriteit nummer 1. Over het herstel, gevolgen en littekens kan ik achteraf wel sakkeren en mopperen…

De ingreep is gepland. De ziekenhuiskamer is gereserveerd. Nu nog wat regelingen treffen voor de kleine meid. En dan aftellen. En aan het herstel denken…

In alle eerlijkheid: grote meid maakt zich meer druk over het feit dat ze minimum drie nachten niet bij haar kleine meisje kan slapen, dan eventuele stress rond de ingreep! Sinds lieve kleine Luna er is sliep het kleine meisje ALTIJD in hetzelfde huis als de mama! Nog nooit ging ze uit logeren en nog nooit sliep grote meid ergens anders. Nog nooit moesten we elkaar zo lang missen… Dat wordt dus wel een zware dobber. Voor grote meid dan. Kleine meid zal zonder enige twijfel heel goed opgevangen worden door oma en opa! Die zelfs voor de gelegenheid in ons huisje komen logeren om lieve kleine Luna in de watten te leggen. En grote meid twijfelt er geen moment aan dat haar kleine meisje op ziekenbezoek zal komen.

Maar toch… Operaties-aan-huis, zou dat nog niet bestaan?

Advertenties

15 thoughts on “Het dokters-rapport

  1. ja dat is niet leuk hé zo een paar nachten zonder uw dochter…. toen mijn ouders vorig jaar aankondigden dat ze een week vakantie aan zee geboekt hadden en dat tiemen meeging (ah ja? ) moest ik toch ook efkens slikken, zo 5 dagen zonder mijne zoon. Maar bon je staat er voor en je moet erdoor hé! En luna zal idd vast en zeker in de watten gelegd worden. heel veel sterkte alvast!

    • Dankjewel! Dat ‘mama-zijn’, het is met toch wat! Nooit gedacht dat ik zo’n moederke ging zijn die haar kinderkes (of ‘kindje’ – enkelvoud – in mijn geval!) moeilijk kan lossen… You live, you learn 🙂

        • Dat heb ik ook meteen gevraagd aan de dokter, maar blijkbaar heeft het verwijderen van een deel van de speekselklier niet onmiddellijk effect op de speekselproductie. Het is wel mogelijk dat er tijdens het genezinsproces (als de spieren en klieren zich opnieuw aanhechten) er een verkeerde ‘connectie’ gebeurt. Dat komt blijkbaar wel regelmatig eens voor en heeft tot gevolg dat i.p.v. speeksel aanmaken, je begint te zweten ter hoogte van je wang. Echt waar! Tja, ik snap het ook niet zo goed, maar dokters woord is wet :-). Heb niet meer verder gevraagd, want het begon me allemaal wat te vreemd te klinken… Wordt in ieder geval vervolgd!

  2. kan blijkbaar niet rechtstreeks op je vorige berichtje reageren…? maar euhm wangzweet. het is weer wat anders 🙂 Rexona weet wel raad 😉 benieuwd naar het vervolg; ik vind dat je er super mee om gaat in ieder geval!

  3. Hé, wat naar, operaties zijn nooit fijn. Maar tegelijkertijd wat een geluk dat het goedaardig is!

    Lijkt me ook maar niks om mijn kind achter te laten (niet dat ik er al eentje heb, maar kan het mij levendig inbeelden), maar zoals je zelf zegt: ze gaat de tijd van haar leven hebben bij oma en opa. Grootouders die komen logeren = de max.

  4. Pingback: Murphy’s is the house! | Love, life and Luna

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s