Sabotage

Dat van die weegschaal en die kilo’s en dat historisch dieptepunt/hoogtepunt, dat weet u intussen al. Aan gebrek aan goede voornemens ligt het zéker niet. Die voornemens worden hier in bosjes en hoopjes aangemaakt. En aangepast. En haalbaar gemaakt. En realistisch gemaakt. En soms zelfs uitgevoerd! Er wordt hier gezond gegeten: veel groentjes en fruit! En er wordt zelfs aan beweging gedaan! Maar toch duiken er dan kleine ‘sabotages’ op. Niet alleen in de vorm van zelf-sabotage door de diepvries vol ijsjes te stoppen of zo… (wat ook wel een klein beetje het geval is, maar kom, voorlopig werden de ijsjes alleen nog maar door het bezoek gegeten en niet door grote meid), maar er duiken ook ‘externe factoren’ op.

Kijk: er was het realistische en haalbare voornemen om tijdens het verlof iedere dag met de kleine meid te fietsen. Het hoefde daarom niet ver of lastig te zijn, zolang er maar gefietst werd. En dat deden we. Op zaterdag, op zondag, op maandag, op dinsdag,… En we namen het ernstig! Er werden bewust lastige weggetjes met kleine klimmetjes genomen, er werd naar de buurgemeente gefietst, er werd door de regen gefietst,… Zo vanzelfsprekend is dat fietsen hier trouwens niet, want door de werken aan de overweg moeten we per fietstochtje tot twee keer toe volgende hindernis nemen:

  • Kleine meid thuis op de fiets – riempjes dicht – fietshelm aan
  • Aankomst aan station (zo’n 100m van onze deur!): fietshelm af – riempjes uit – kleine meid van de fiets
  • Kleine meid de trappen af dragen en op de laatste trede laten neerzitten (en instructies geven dat ze moet blijven zitten en goed voor haar fietshelm zorgen!)
  • Terug de trappen op – fiets halen – fiets de trappen af rijden (wat makkelijker klinkt dan het in werkelijkheid is, wegens érg stijl!) – terwijl kleine meid in de gaten houden en indien nodig bijsturen (BLIJVEN zitten Luna, mama komt, BLIJVEN ZITTEN!)
  • Met kleine meid de voetgangerstunnel doorwandelen
  • Kleine meid met fietshelm beneden aan de trap laten zitten
  • Fiets de trappen op – en opnieuw: terzelfdertijd kleine meid in de gaten houden en indien nodig bijsturen
  • Trappen terug af om kleine meid te halen
  • Luna terug op de fiets – riempjes aan – helmpje op

Het scenario wordt op de terugweg vanzelfsprekend herhaald. Het is een work-out op zich! Maar goed, de hele opzet van dat fietsen was nu eenmaal om die extra kilo’s kwijt te spelen, dus die extra calorieën verbranden is wellicht een zegen.

Image

Helaas… het gesleur met de fiets eiste intussen zijn tol: fiets kapot! Nu ja, ’t is te zeggen: achterwiel kapot! Vandaag dus ons voorlopig laatste fietstochtje van het verlof. Naar de fietsenmaker. Waarna we te voet naar oma en opa zijn gewandeld. Lees en begrijp: Grote meid mocht zo goed als de ganse weg Lunaatje op de arm dragen. Een peutertje van 13kg op de arm, dat is toch een klein beetje gewichtheffen, niet? De voorgenomen ‘beweging’ voor vandaag hebben we dus wel gehad, maar we zullen morgen wat creatiever moeten zijn…

Sabotage is het! En de weegschaal geeft niet eens iets minder aan!! Zelfs geen povere 100gram…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s