My pink lady

Het lijkt wel alsof iedereen in onze omgeving hoogzwanger of net bevallen is… Mensen toch, er worden hier baby’tjes gemaakt en geboren dat het een lieve lust is! Wij vinden dat fantastisch. Zo leuk om te horen hoe babykamertjes worden geschilderd, hoe geboortelijstjes worden aangelegd, hoe er grootse opvoedingsplannen worden gemaakt,…

En boy, that brings back memories!! Een goeie twee jaar geleden waggelde grote meid immers ook met een hoogzwangere buik rond. Er werden toen héél wat goeie voornemens en plannen gemaakt. De opvoedingsregeltjes zouden streng gehanteerd worden, de-baby-in-de-buik zou een voorbeeld-kindje worden uit ‘de boekskes’, want wij zouden dat kleine mensje niet rotverwennen en de mama zou een supper-mommy-nanny worden!

Hmm. Ja. Ergens is er toch iets foutgelopen. Nu ja, niet helemaal fout gelopen. Het werd gewoon allemaal iets ‘grijzer’ (of ‘rozer’ in ons geval) in plaats van zwart-wit. En het werd wat realistischer dan het sprookjes-plaatje. Nochtans werden de krijtlijnen strak uitgeschreven. Om er maar enkele te noemen:

1. De baby zal altijd in de baby-kamer slapen
Euh… ja… ’t is te zeggen… Grote meid bleek daar nogal wat moeite mee te hebben. Scheidings-angst en zo. Van de moeder, dus. De dochter had daar in mindere mate last van. De baby-kamer was volledig ingericht, mooi geschilderd, bedje mooi opgemaakt. Maar baby Luna werd ’s nachts in het wiegje gelegd en het wiegje werd braafjes naast het bed van grote meid gerold. Zie ik u al fronsen? Wacht maar, het wordt nog erger. De baby bleef immers niet in het wiegje liggen. De baby werd vrijwel meteen uit het wiegje gehaald en bij de mama in bed genomen. Oh the horror! Mag niet! Slechte moeder! Ten strengste verboden! Voor u massaal gaat mailen hoe onverantwoord dat wel is: I KNOW! En toch lag ze bij mij in bed. Vier maanden lang. Vier maanden en een half om precies te zijn. En wij vonden dat zeer fijn. Nah! Erger nog: we hebben er zelfs van genoten! Na vier maanden en een half waren we er eindelijk beiden klaar voor, kleine meid en grote meid, om ’s nachts elk in ons eigen bed en in onze eigen kamer te slapen. En dat lukte van de ene nacht op de andere. Zonder het minste probleem. U mag gerust blijven fronsen, hoor. Wij hebben er nog steeds geen spijt van.

2. Er komt geen roze in huis
Euh… ja… ’t is te zeggen… Waar het precies is fout gelopen is moeilijk te achterhalen, maar wij leven sinds de geboorte van Lunaatje zo’n beetje in een roze bubbel! Haar kamertje is roze geschilderd (twee tinten roze om precies te zijn), haar speelgoed is overwegend roze, de pop en poppenkleertjes zijn roze, haar speeltent is roze, haar fietsen (meervoud, ja!) zijn roze, haar beddengoed is roze, haar nachtlampje is roze, haar schoentjes zijn roze, haar jasje, mutsje, sjaaltje, hoedje, zwempakje, kleedjes, truitjes,… allemaal roze! Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar you guys get the picture? Pink became our color…

3. Het geslacht van de baby blijft geheim tot de geboorte
Euh… ja… ’t is te zeggen… Nadat de echo uitwees dat de liefde van mijn leven een meisje was, duurde het nog de volledige autorit naar huis alvorens oma, opa en de whole extended family op de hoogte waren van het meisje-zijn van ons kleine meisje. Nog geen moment spijt van gehad, trouwens, van dat ‘verklappen’. Het maakte het pre-geboorte-shoppen een stuk makkelijker. Niet dat we hier echt nood hebben aan tips om shoppen makkelijker te maken, maar goed…

4. Speelgoed hoort in de speelhoek en nergens anders
Euh… ja… ’t is te zeggen… De speelhoek was oorspronkelijk één hoek. Dat breidde al snel uit naar ‘hoeken’. We verhuisden en vanaf toen was de afspraak: één helft van de veranda is Luna’s ruimte. Intussen is dat al zo goed als de volledige veranda geworden. En de salontafel. En de omgeving van de salontafel. En haar kamertje uiteraard, maar dat spreekt een beetje voor zich. En het terras. En de tuin. Hmm… ze heeft nogal een ruime territorium-drang, dat kleine meisje van me! Grote meid blijft wel streng als het om opruimen gaat. Speelgoed mag hier niet zomaar rondslingeren. Alles heeft z’n vaste plaats. Er mag zoveel mee gespeeld worden als ze zelf wil, maar nadien moet alles terug in de juiste mand, op de juiste plaats.

5. De baby zal niet mijn hele leven veranderen
Euh… ja… ’t is te zeggen…. She did EXACTLY that!! Héél mijn leven, maar dan ook écht héél mijn leven, tot in de diepste vezels en kleinste details: alles, maar dan ook écht àlles is veranderd. Het is beter, leuker, intenser,… Maar het is vooral compleet anders. Als pasgeboren baby werd Luna nog overal mee naar toe genomen: restaurantjes, optredens, sociale uitjes,… Er moest niet speciaal rekening gehouden worden met haar slaapritme, want de kleine miss sliep gewoon overal door. Grote meid kon dus gewoon verder gaan met haar gebruikelijke ‘social life’, met kleine meid erbij. Maar ook dat verandert wel na verloop van tijd. Nu staan uitstapjes in het teken van Luna: wat is leuk voor Luna, welk uur past best voor Luna, waar heeft Luna nood aan,… Het is absoluut geen opoffering! Wel in tegendeel! Maar dat lieve kleine baby’tje heeft wel mijn hele wereld op zijn kop gezet. En dat doet ze gelukkig nog elke dag!

Grote meid glimlacht tegenwoordig eens liefjes als ze hoogzwangere of pas bevallen ouders vol overtuiging hoort verkondigingen hoe consequent het er bij hen wel aan zal toegaan. Goed hoor. Flink hoor. We shall see… Misschien wordt het inderdaad hélemaal net zoals jullie het plannen. Maar héél misschien kan het ook een beetje anders uitdraaien. Héél misschien zal het toch niet zo evident zijn om ‘neen’ te zeggen tegen dat lieve snoetje. Héél misschien zal dat lieve snoetje een eigen karaktertje hebben. Dat héél misschien niet volledig exact zo is als jullie voor ogen hadden gehad.

Grote meid waagt zich maar niet aan universele opvoedingstips en waant zich al hélemaal niet de grote ervaringsdeskundige. Hier was, is en blijft het een groot avontuur, het leven met mijn lieve kleine meisje. We leren hier al doende en we leren van elkaar. En het is leuk. Het is fantastisch. Het is het mooiste wat mij ooit is overkomen…

Love, life and Luna ♥

Murphy is in the house!

Die wet van Murphy, daar zijn wij niet zo’n grote fan van. Maar hij is behoorlijk ‘in the house’ momenteel, die Murphy! Al wat fout kàn gaan, gaat fout. En dan nog liefst op het verkeerde moment. Tsss… Niets onoverkomelijks hoor. Maar toch reden genoeg voor een klaag-en-zaag-postje…

Een kleine bloemlezing:

  • De wasmachine heeft de geest gegeven. Na 8 jaar trouwe dienst… Tja, geen jong beestje meer, ons wachmachientje! De verhuis zal hem geen deugd gedaan hebben. Er waren al eerder een paar ‘zwakke momentjes’, maar nu weigert hij toch écht wel dienst. Geen tijd om veel te rouwen en afscheid te nemen. De nieuwe wasmachine wordt zaterdag al geleverd. Of wat dacht u?
  • De bril van grote meid is gesneuveld. Nu ja, ‘gesneuveld’: er is een beentje af. Een bril met slechts één beentje, dat is écht geen handig ding. Nog maar te zwijgen over het feit dat het géén zicht is, met zo’n half-afhangende-bril rondtrippelen. Grote meid is een ‘lenzen-madam’, dus die bril-met-één-been was nu niet meteen een grote prioriteit. Ware het niet dat er een ziekenhuis verblijf gepland staat volgende week. En dan is zo’n bril wel een essentieel item. Dat geklungel met lenzen in een ziekenhuis bed, dat is niet alles… Er werd dan maar ‘in de rapte’ een bril besteld via de website van Hans Anders. Wegens geen tijd om naar een real-life-winkel te huppelen en al hélemaal geen tijd om een oogarts te zoeken. Goed. Fotootje van grote meid ge-upload op die Hans Anders site. Brilletjes ‘gepast’. Brilletje gekozen. Cijferkes ingegeven. Bestelling doorgegeven. Netjes betaald. Zo gaat dat tegenwoordig… (note aan de Hans Anders mensen: ge moogt mij altijd een extra kortingske geven omdat ik zo lief ben om u hier te vermelden. Ik vind dat hélemaal niet erg, extra kortingskes!). Helaas was grote meid wel even uit het oog verloren dat er maar binnen een week of twee zal geleverd worden! Geen nieuwe bril dus, in het ziekenhuis. We zullen nog efkes een ‘Harry Potterke’ moeten doen en met de plakband redden wat er te redden valt…
  • De mooie grote parasol is gesneuveld! Zolang moeten wachten voor het zomer genoeg was om hem daadwerkelijk te gebruiken en dan overleefd het ding niet eens zijn eerste seizoen… Tja, grote windvlaag, parasol omgewaaid en stok gekraakt…
  • Het kraantje dat al een half jaar lekt begint nu toch wel méér dan druppelkes te verliezen. De emmers worden hier dagelijks aangesleept… We zullen nog maar eens de loodgieter er bij halen!
  • Als we het toch even over ‘kosten’ hebben: er moeten nog autoverzekeringen betaald worden en autobelastingen. En de auto moet naar de keuring. Altijd een spannend moment. En er wordt met een een bang hartje gewacht op de afrekening van elektriciteit en aardgas. Maar goed. Komt allemaal in orde…
  • Er lijkt opeens een tsunami van mails en telefoons op ’t werk van grote meid. Uiteraard van het soort mails en telefoons dat nog méér werk veroorzaakt. Handig als je netjes alles probeert af te ronden om een poosje ‘uit roulatie’ te gaan…
  • Er was dan ook nog dit klein ‘detail’, wat toch wat werk en voorbereiding met zich meebrengt…

Maar goed. Genoeg gezeurd en gezaagd. ’t Is niet allemaal kommer en kwel natuurlijk. Er loopt hier gelukkig nog een stralende kleine meid rond die er zeer goed in slaagt om altijd en overal van zichzelf prioriteit nummer één te maken. Wat ze uiteraard altijd is hoor, maar mocht de mama toch even afgeleid zijn door andere muizenissen, dan wordt ze per direct door lieve kleine Luna tot de orde geroepen.

Trouwens… Niet dat ik niet graag gastvrouw speel, maar mocht u zich geroepen voelen mag u Murphy altijd eens bij u thuis uitnodigingen. He’s over-staying his welcome here!

Het dokters-rapport

Vorige week was er dit. En nu is het verdict dus binnen…

Ik heb een pleiomorf adenoom van de glandula parotis. Yep. Klaar en duidelijk. Verslik u niet in de uitspraak, want in ’t schoon Nederlands heet dat ‘eenvoudigweg’ een speekselkliertumor. Het heeft een naam! Grote meid hoeft dus niet langer te verwijzen naar haar ‘ei’ of ‘de bobbel’, maar kan nu heel ernstige gesprekken voeren over haar pleiomorf adenoom van de glandula parotis. Kwestie van wat breedsprakerig te doen natuurlijk… Kleine meid noemt het liefkozend ‘mama’s ai’. Dat klinkt al toch al een stuk minder ernstig.

Een speekselkliertumor dus. Gelukkig wel goedaardig. Maar blijkbaar is dat wel een vies beestje dat al eens onverwacht van goedaardig naar kwaadaardig evolueert. En dat willen we natuurlijk niet. Grote meid zal daarom op vrijdag 7 september afscheid nemen van haar ‘bobbel’. Het wordt nog wat afwachten wat dat zal geven. Er wordt één laag van de speekselklier samen met de tumor weggenomen omdat de kans anders te groot is dat er in de toekomst opnieuw een ‘bobbel’ verschijnt. Maar nét onder die weg-te-nemen-laag-speekselklier ligt de gezichtsspier. Die mag niet ‘ge-toucheert’ worden, anders zou dat wel eens tot een vervelende gezichtsverlamming kunnen leiden. We gaan er wel van uit dat de dokter zijn job kent en dat die gezichtsspier onaangeroerd blijft. Maar kom, ik had toch liever gehad dat er aan mijn klein teentje moest gewerkt worden in plaats van aan mijn gezicht…

Het litteken, daar zullen we maar niet teveel bij stilstaan, want daar zijn de vooruitzichten toch niet zo ‘minimiem’; Maar goed. De tumor moet weg. Dat is prioriteit nummer 1. Over het herstel, gevolgen en littekens kan ik achteraf wel sakkeren en mopperen…

De ingreep is gepland. De ziekenhuiskamer is gereserveerd. Nu nog wat regelingen treffen voor de kleine meid. En dan aftellen. En aan het herstel denken…

In alle eerlijkheid: grote meid maakt zich meer druk over het feit dat ze minimum drie nachten niet bij haar kleine meisje kan slapen, dan eventuele stress rond de ingreep! Sinds lieve kleine Luna er is sliep het kleine meisje ALTIJD in hetzelfde huis als de mama! Nog nooit ging ze uit logeren en nog nooit sliep grote meid ergens anders. Nog nooit moesten we elkaar zo lang missen… Dat wordt dus wel een zware dobber. Voor grote meid dan. Kleine meid zal zonder enige twijfel heel goed opgevangen worden door oma en opa! Die zelfs voor de gelegenheid in ons huisje komen logeren om lieve kleine Luna in de watten te leggen. En grote meid twijfelt er geen moment aan dat haar kleine meisje op ziekenbezoek zal komen.

Maar toch… Operaties-aan-huis, zou dat nog niet bestaan?

Zie je graag, trots op jou…

We hebben zo onze eigen gewoontes, routines en rituelen, lieve kleine Luna en grote meid. Kan ook niet anders waarschijnlijk… We zijn perfect op elkaar afgestemd, wij tweetjes. Al durft kleine meid al eens haar ongezouten mening kenbaar te maken.

’s Avonds, bij het instoppen wordt kleine meid nog even op schoot genomen. Er wordt nog wat nagepraat over haar crèche dagje, er worden afspraken gemaakt over het verloop van de nacht (‘we gaan NIET uit het bedje komen hé!’) en de plannen voor de volgende dag worden al eens kort geschetst. We eindigen altijd, maar dan ook écht ALTIJD, op dezelfde manier: grote zoen, dikke knuffel en mama zegt: ‘lieve schat, ik zie je graag en ik ben trots op jou!’. Dat vinden we hier belangrijk. En dat moet kleine meid héél goed weten. Dat haar mama haar ontzettend graag ziet en onmetelijk trots is op dat kleine meisje. Dat mag Luna nooit, maar dan ook écht hélemaal nooit vergeten of over twijfelen. Dus wordt het iedere avond herhaald. Al twee jaar lang. En hopelijk nog heel veel avonden en heel veel jaren…

Image

Vanavond was kleine meid een beetje gehaast. Na de grote zoen en dikke knuffel maakte ze al aanstalten om onder haar lakentjes te kruipen. Dus zei grote meid vlug: ‘wacht, wacht Lunaatje. Mama moet nog iets zeggen!’. Waarop kleine meid zich omdraaide en repliceerde: ‘jaja, zie je graag, trots op jou!’

Ze heeft de ‘vaardigheid’ nog niet onder de knie om betweterig met haar ogen te rollen, maar i’m telling you, dat is slechts een kwestie van tijd. De ‘rolling eyes’ waren zeer duidelijk ‘implied’! Ik heb al een heuse puber in huis…

Dokter vs zelf-diagnose

Er zijn zo van die mensen die bij iedere lichte hoofdpijn vrezen dat ze aan een terminale hersentumor lijden, bij ieder sproetje een paniekaanval krijgen, bij de eerste niesbui in quarantaine gaan,… Ik behoor niet tot deze categorie mensen. Er zijn ook mensen die bij aanhoudende klachten naar een dokter gaan, het advies van de dokter trouw opvolgen, allert zijn wat betreft hun gezondheid,… Ik behoor – helaas – ook niet tot deze categorie mensen.

Ik behoor tot een derde categorie. Tot die groep mensen die er altijd van uit gaat dat ‘het’ wel zal overgaan, dat ‘het’ niets voorstelt, dat ‘het’ niet verder moet onderzocht worden omdat ‘het’ zomaar uit het niets is ontstaan en dus ook zomaar uit het niets zal verdwijnen. En ‘het’, dat kan dan van alles zijn: hoofdpijn, sproetjes, zwellingen, pijntjes en klachten allerlei,… Ok, het is misschien niet de meest gezonde en verstandige manier om met de zaken om te gaan, maar soms werkt het wel. Soms gaat het zomaar ineens over en was er dus niets aan de hand.

Maar soms ook niet. En dan wordt het een beetje ambetant. Zoals nu dus… Grote meid heeft al een jaar of 10 een ‘bol’ achter haar oor, ter grootte van een ei. Pijnloos. En dat zit niet in de weg. Behalve dat het eigenlijk geen zicht is, stoort het niet zo… Maar goed. Er moest ooit wel eens ‘naar gekeken’ worden. Waarom ik het net nu ter sprake bracht bij de huisarts, dat is mij zelf een beetje ontgaan, maar er werd dus een verwijsbrief geschreven voor de NKO-arts in het ziekenhuis. En in  een positieve-we-gaan-dat-hier-eens-aanpakken-bui maakte grote meid een afspraak met de specialist. Flink zo. Geen struisvogel-politiek meer.

Er werd ter voorbereiding wat ‘ge-googled’. Trouw aan de ‘er-is-niets-aan-de-hand-ingesteldheid’ werden alle negatieve berichten over tumoren en gezwellen en andere lelijke monsters genegeerd. Er werd na eigen diagnose ‘beslist’ dat het wel om een ‘vetbol’ zou gaan. Dus: even naar de specialist, dat zouden ze wel efkes vlug wegsnijden en bye bye lelijke bobbel. Dat was het plan. Dat werd ook op deze manier voorgelegd aan de NKO-dokter. Maar de NKO-dokter schaarde zich niet braafjes en volgzaam achter de zelf-diagnose.

Er moest een echo gemaakt worden. En een punctie genomen worden. De eerste punctie had niet het verhoopte effect. Er werd terloops meegedeeld dat er een tweede punctie moest genomen worden. Met een dikkere naald. Er zijn leukere mededelingen als je daar als lijdend voorwerp ligt te wachten tot iemand met een scherp voorwerp in je hals prikt. Maar goed. Dikkere naald dus. En er werd een ‘schiet-apparaatje’ ingebracht om stukjes van de bobbel los te schieten. Fantastisch. Dit was dus niet het plan. Het plan was om even een vetbolletje te laten wegsnijden. Niet om apparaten in te brengen en in mijn hals te schieten.

Bon. Punctie nummer twee lukte uiteindelijk. Voorlopige diagnose: zeker géén vetbol. Ook geen cyste. Het is een gezwel. Dat moet operatief verwijderd worden. Maar eerst moet nog bekeken worden of het goedaardig of kwaadaardig is. Afhankelijk daarvan volgt dan een nabehandeling. Of niet. We gaan er hier gemakshalve van uit dat het een goedaardige bobbel is. Hij zit er nu al 10 jaar. Zonder veel ‘kwaad’ te berokkenen. Dus zal het allemaal best wel meevallen. Maar een operatie is onafwendbaar.

Tien jaar lang zo goed als nergens last van. Uiteindelijk toch maar eens naar laten kijken. En dan met een pijnlijke hals mét grote witte plakker en mét de zekerheid van een operatie terug naar huis gestuurd worden. Zucht… Maandagnamiddag volgt het verdict. En de verdere planning.

Wordt vervolgd…

Morning glory

Tsss… Grote meid moet toch dringend eens een gesprekje hebben met kleine meid over het onderscheid tussen weekend-ochtenden en door-de-weekse-ochtenden.

Zowel zaterdagochtend als zondagochtend stond lieve kleine Luna nog voor 7u ’s morgens fris en monter op het mama-bed. Ja, OP het mama-bed. Niet naast het mama-bed. Op het mama-bed. En ‘staan’ is eigenlijk verkeerd uitgedrukt. Het was eerder: sprong, liep, huppelde en danste op het mama-bed. Nog voor 7u ’s morgens dus. Tja. Voordeel is dan wel dat we hier het maximum halen uit onze weekends! En dat er hier vrolijk van ‘zwembadje’ kan gedaan worden nog voor de échte hitte toeslaat en we samen murw zijn van de warmte…

Image

Deze ochtend daarentegen, zag grote meid zich om 8.30u écht genoodzaakt om het kleine meisje uit een diepe slaap wakker te maken. En dan krijg je dus een Lunaatje dat allesbehalve fris en monter is, maar een ochtendhumeur heeft van hier tot in Tokio. Monday mornings… Het is toch wat!