Knuffel-drama

The little queen of drama – of was het nu the queen of little drama’s? – heeft er een drukke voormiddag opzitten. Op drama-vlak wel te verstaan…

Hoogtepunt van de hysterie: ze wou haar knuffel. Dus grote meid gaf haar de knuffel. Want het is niet zo dat grote meid bewust op zoek gaat naar ‘triggers’ om het theatrale kantje van Lunaatjes persoonlijkheid naar boven te halen. Luna vraagt haar knuffel? Luna krijgt haar knuffel.

Maar… Ze wou de ‘andere’ knuffel. Voor alle duidelijkheid: de ‘andere’ knuffel is IDENTIEK dezelfde knuffel. Op het zelfde moment aangekocht, het zelfde merk, de zelfde kleur, op het zelfde moment ‘in roulatie’ gebracht in het leventje van kleine meid,… ze kunnen onmogelijk méér identiek zijn dan ze zijn. En toch heeft Luna een voorkeur. Grote meid heeft er al een halve studie aan gewijd om uit te vissen hoe kleine meid er in hemelsnaam in slaagt om in een fractie van een seconde op te merken of het de juiste of de verkeerde knuffel is. Het is iets met de oortjes. Zover is grote meid al mee… Want Luna checkt onmiddellijk die oortjes. En op basis van die oortjes-check wordt één knuffel verbannen naar het bed en wordt één knuffel uitverkoren om de dag met Luna door te brengen. Maar wat het ultieme selectie-criterium is? Geen flauw idee!

Soit. Ze wou dus de ‘andere’ knuffel dan het exemplaar dat haar werd aangereikt. Maar de geliefde knuffel zat in de wasmachine. The horror! The drama! The heartache! The pain! The suffering! Haar reactie was niet gespaard van de nodige overdrijving… Vorige week werd ook een knuffel gewassen (grote meid is écht niet zo gek om beide knuffels op hetzelfde moment in de wasmachine te stoppen, of wat had u gedacht?), maar dat werd toen op ijzige onverschilligheid onthaald.

Image

Er zat niets anders op dan kleine meid voor de wasmachine te deponeren zodat ze met eigen ogen kon zien dat mama écht niet verantwoordelijk was voor de mysterieuze verdwijning/ontvoering/liquidatie van de knuffel, maar dat knuffel werkelijk in de wasmachine zat. Ze werd er iets rustiger door, dat kleine meisje van me. Al moest er wel nog toelichting gegeven worden waarom het deurtje nu niet onmiddellijk open kon gemaakt worden. En hoe lang een wasprogramma van een uur duurt. Hebt u ooit uitgelegd aan een peuter van bijna twee hoe lang een uur duurt? Dat is absoluut geen evidentie! Al mijn inspanningen ten spijt sprak haar blik boekdelen. Het was duidelijk dat ze zich zorgen maakte over de wartaal die haar moeder uitkraamde…

Uiteindelijk heeft ze het een 20-tal minuten volgehouden om treurig naar haar rondzwierende knuffel te kijken. De identieke-maar-minder-geliefde-tweelingbroer van knuffel werd er bijgehaald en kreeg van Luna een hele uitleg. Hij mocht zelfs even met Luna meekijken door het glazen deurtje van de wasmachine.

Het zijn hier toch toestanden soms, op een zaterdagmorgen! Nog even wat de foto betreft: daar staat inderdaad een ogenschijnlijk rustig Lunaatje op die in alle sereniteit de wasmachine bekijkt. Op basis van de foto zou u kunnen denken dat grote meid schromelijk overdrijft. Vergis u niet! Van zodra kleine meid het foto-apparaat ziet, lijkt ze te beseffen dat er bewijsmateriaal wordt verzameld. En dan is ze plotsklaps terug een lieflijk engeltje. Voor 2 seconden. She’s a devil in disguise, i tell you!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s