Over dat loslaten en zo…

Kleine kindjes worden groot. Ja, ik weet het. En dat ze véél te snel groot worden. Ja, dat weet ik ook. En dat je als mama moet leren ‘loslaten’. Jahaa, dat ook, ja. En dat dat moeilijk is, dat loslaten. No kidding? En dat de ‘omgeving’ dat niet altijd lijkt te begrijpen…

Ik wéét het allemaal wel. Maar het is niet omdat ik het wéét dat het makkelijker wordt om te doen hoor… Dat loslaten… Pfff… Wat een gedoe ook zeg. Je wordt als mama bijna verplicht om tegen je natuurlijke instincten in te gaan. En ja, ik weet dat het voor haar eigen bestwil is. En ja, het hoort bij haar opgroeien. En blijkbaar bij mijn opgroeien ook…

Maar goed. We doen dat hier dus wel stap voor stap. En kleine stapjes hoor! Héél kleintjes! Maar wat voor objectieve omstaanders als minimale muizen-stapjes wordt gezien, dat voelt hier wel aan als mijlpalen…

Zoals gisteren, bijvoorbeeld. In Plopsaland. Of all places begot! Daar mocht lieve kleine Luna in de autootjes. Van die autootjes die ook op de kermis terug te vinden zijn. Die autootjes die braaf op een spoortje rijden op een klein circuitje. In Plopsaland heet die attractie ‘Safari’… (doet compleet niets ter zake hoe dat heet in Plopsaland, maar yep, ik heb het toch maar even opgezocht. Zo zijn we hier wel hé… Focussen op de details hé mensen…). Goed. Waar was ik nu. Juist. Die autootjes. Daar mocht/moest ze dus wel alleen in. ‘Alleen’ als in ‘zonder de mama’. Dit was immers één van de weinige attracties waar de kindjes zonder begeleiding in mochten. Niet alleen ‘mochten’, het was niet toegelaten aan de mama’s om er bij te kruipen. Denk ik toch. Ik heb het eerlijk gezegd niet gevraagd. Maar het formaat van de autootjes was niet op mama’s bemeten. In ieder geval niet op het formaat van deze mama in kwestie. No way dat ik mezelf er zou kunnen inplooien. Toch niet heelhuids…

Dus werd het kleine meisje er alleen in geplaatst. En met de veiligheidsgordel vastgegespt. Grote meid had haar twijfels. En hield er héél veel rekening mee dat het ritje halverwege zou moeten stilgelegd worden omdat er één bepaald klein meisje een onbedaarlijke huilbui zou krijgen en er NU en wel METEEN uit zou willen stappen. Maar ze vond het schitterend! Schaterde het uit! Draaide enthousiast aan haar stuur! En aan het stuur van het meisje op ‘haar’ achterbank. Dat achterbank-meisje was daar iets minder enthousiast over, maar kom…

Terwijl ik het hier aan het typen ben, besef ik het wel. Hoe klein en onbelangrijk zoiets lijkt. Maar ik was wél erg trots. Mijn meisje zat flink alleen in een attraktie. En leek de mama hélemaal niet nodig te hebben (dat trotse moederhart heeft het soms toch hard te verduren). Ja, al die andere kindjes deden dat ook. En ja, sommige kindjes waren zelfs een stuk jonger dan Luna. En ja, ze is bijna twee dus is het maar ‘normaal’ dat ze zoiets aankan.

En toch! Ik vind dat toch een beetje een mijlpaal. Weer iets dat ze kan. Een stapje richting zelfstandigheid. Een beetje loslaten. Een beetje opgroeien.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s