Little girl, big attitude…

Toen we deze avond uit de crèche kwamen gewandeld zette het buurjongetje van de crèche een kort spurtje in richting Luna…

… en gaf haar met een lieve glimlach een mooi bosje zelfgeplukte bloempjes.

Is dat nu niet über-cute??

Image

Reactie van mijn kleine meid? Ze zei beleefd ‘danke’, draaide zich om en wandelde verder naar de auto. Zowel het lieve jongetje als grote meid bleven een beetje beduusd achter.

Little girl, dat is waar, maar een big attitude, dat is duidelijk…

 

Advertenties

Gewoon mama

Het is soms een beetje overweldigend en ja, ook wel wat intimiderend, hier in de mama-blog wereld.

Al die bloggende mama’s die een gezin met minstens twee kindjes én een echtgenoot moeiteloos in de hand hebben. Het lijkt zo evident… Grote meid dient zich enkel en alleen te bekommeren over kleine meid. Geen andere kindjes of man-mens in zicht. En dat ene kleine meisje, daar heeft grote meid behoorlijk haar handen mee vol! Hysterische buien in de supermarkt, weigeringen om in de autostoel te zitten (of om er uit te komen – afhankelijk van de uitgangspositie), plotselinge on-wil om verder te stappen,… het is hier soms dolletjes! Vooral als we publiek hebben lijkt Luna er een genoegen in te vinden om mama’s opvoedkundige technieken uit te testen.

In mama-blog-land wordt gehaakt en gebreid en genaaid en worden de kleerkasten van de kroost gevuld met hippe, leuke outfits die rechtstreeks uit de mama-naaimachine komen. Hmm… de mama hier ten huize slaagt er nog nét in om een draad door het oogje van een naald te krijgen. Als ze daar véél tijd voor krijgt. En het draadje zeer dun is. En het oogje van de naald voldoende groot. Maar that’s it. Creatiever wordt het hier helaas niet…

In mama-blog-land wordt ge-scrap-bookt. Hier wordt de kleine meid binnenkort twee jaar, maar moet nog steeds aan het eerste foto-album begonnen worden… Helaas weinig kans dat er  op creatieve wijze tekst en uitleg bij die foto’s zal staan… De goeie bedoelingen zijn er wel. Dat wel.

In mama-blog-land worden cup-cakes gebakken. En versierd. En dan nog liefst sàmen met de kroost. Hier werden dit weekend pannekoeken gebakken. Terwijl de kleine meid aan het middag-dutten was. En dat bakken, dat was hier écht wel hoogst uitzonderlijk. Opnieuw: de goeie bedoelingen zijn er wel…

In mama-blog-land wordt bovendien nog eens actief gesport. Er wordt gelopen. Er wordt aan de conditie gewerkt…

Image

Ik wil het allemaal wel graag proberen. Maar hoe doen jullie dat toch, bloggende mama’s? Wanneer doen jullie dat? Hoe slagen jullie daar toch in om het allemaal te combineren? Hebben jullie stiekem extra uren in een dag gekregen of zo?

Want hier lukt dat allemaal niet. Geen creatieve naaiende, breiende, hakende, scrap-bookende, cup-cake bakkende, sportieve mama.

Hier is het gewoon mama…

10 dieettips van een ervaringsdeskundige

Neen, het gaat niet zo goed met mijn meest recente dieet-poging. Een historisch dieptepunt. Of hoogtepunt. Hangt er een beetje van af hoe je het bekijkt. Maar goed, morgen begint de nieuwe werk-week én een nieuwe dieet-start. Nog maar eens, ja. Maar deze keer voor écht. Echt waar.

Door de jaren heen had ik al wisselend dieet-succes en mag ik mezelf met trots en wanhoop een ervaringsdeskundige noemen. For what it’s worth wil ik gerust mijn kennis met u delen. Let wel: ondanks àl mijn ervaring ben ik geen arts of diëtiste of slanke den, dus lees en pas toe op eigen risico! En denk er vooral het uwe van…

10 dieet-tips van een ervaringsdeskundige:

  1. Neem àltijd de light of magere versie. Maakt niet uit of het nu een cola-light is na een dubbel Big-Mac menu of een wolkje magere melk in de koffie naast een overvol bord pannenkoeken met chocolade saus. Hypocriet? Neen hoor! Een Big-Mac menu met gewone cola bevat méér calorieën dan een Big-Mac menu met cola-light! Logisch toch? Als er een light versie bestaat, neem dan de light versie. No matter what ze in de kranten ook mogen schrijven over ‘light is nonsens’ en ‘light bevat evenveel calorieën’. Nope. Daar luisteren we niet naar. We nemen light. Punt.
  2. Neem àltijd een klein bord. Zo simpel in al zijn eenvoud, maar het wérkt wel! Hier toch… In plaats van een groot bord te nemen, wordt hier een dessertbord genomen om een maaltijd op te scheppen. Er kan nu eenmaal véél minder op zo’n klein bordje dan op zo’n groot bord. En ja, ik weet het wel. Je kan natuurlijk nog een tweede bord vullen. Maar laat ons eerlijk zijn, dat deed je misschien even goed als je een groot bord had genomen? Probeer het maar, dat kleine bord. Het werkt écht…
  3. Frisdranken: less is more. Eerst en vooral: zie punt 1. Altijd de light-versie nemen. Altijd! Maar dan nog… Ik zie het niet graag onder ogen, maar zelfs de light versie van frisdranken worden beter niet met liters tegelijk genuttigd. Hoe het wetenschappelijk zit weet ik niet, maar volgens mij wakkert het een hongergevoel op of zo… In ieder geval: water is altijd beter. Hoe smakeloos het ook klinkt. Ik schrap hier nooit alle cola-light van het menu, maar bij ernstige dieet-pogingen wordt het cola-light verbruik wel ernstig teruggeschroefd…
  4. Move it, move it, move it… of toch een heel klein beetje. Het moeten toch niet meteen halve marathons zijn? Niet iedereen heeft tijd om nog maar eens te ‘start-to-runnen’ of het budget voor nog maar eens een fitness-abonnement (waar je in alle enthousiasme 3 weken gebruik van maakt, om dan héél snel te vergeten…) Alle kleine beetjes beweging helpen. Zelfs minuscuul kleine beetjes. Al verbruik je maar 10 armzalige calorietjes meer dan gisteren. Dat zijn er dan toch al weer 10. Eén keer de trap en 3 keer de lift is nog altijd gezonder dan 4 keer de lift en geen enkele keer de trap. En drie keer afzonderlijk naar de kopie machine lopen is gezonder dan alles in één keer te kopiëren. Let wel: dit is een dieet-tip, geen carriëre-tip. De baas zou wel eens een ander idee kunnen hebben over efficiënt kopiëren. Maar goed, dat is dan iets tussen jou en de baas. Ik kom daar niet in tussen.
  5. Neem àltijd een ontbijt. Ok, dit vind ik persoonlijk een héél moeilijke. Ik ontbijt zelden of nooit. Alleen bij héél erg ernstig te nemen dieet-pogingen wordt hier overgegaan tot ontbijten. Dan moet er wel vroeger opgestaan worden. En dat komt het humeur niet ten goede. En het humeur heeft al bijzonder weinig reserves tijdens dieet-pogingen… Al geef ik toe: het helpt wel, dat ontbijten. Opnieuw, ik weet niet hoe het wetenschappelijk zit, maar het heeft iets te maken met het feit dat je je eigen ‘machinerie’ in gang zet door te ontbijten. Het ontbijt is als het ware de startknop voor de hele vertering-verbranding-machine. Geen ontbijt wil dus zeggen dat de machine niet werkt. En dan kunnen er geen calorieën verbrandt worden. Of zoiets. Ja kijk, ik weet niet waarom, maar het helpt dus wel, dat ontbijten. Zucht. Dat wordt dus morgen vroeger opstaan… Trouwens, dat ontbijt hier, dat stelt ook niet zo heel veel voor (maar blijkbaar hoeft dat ook niet). Een koffie-kop cornflakes met magere melk. That’s it. Klinkt zelfs gezond. Niet?
  6. Afspraak met de weegschaal: 1 keer per week. Ik weet het, de verleiding is groot om bij ‘goed dieet-gedrag’ dagelijks (of meermaal daags) de weegschaal op en af te springen. En de verleiding is even groot om bij ‘slecht dieet-gedrag’ de weegschaal maanden te mijden. Daarom de gulden middenweg-regel: 1 keer per week. Iedere week. En telkens hetzelfde moment. Hier ten huize is dat op zondagmorgen na het ochtendplasje. Je weet maar nooit hoeveel zo’n plasje weegt… En het resultaat wordt bijgehouden. Goed of slecht. Dat is niet zomaar, want na verloop van tijd is er wel een patroon in te herkennen. De ‘maandelijkse schommelingen’, bijvoorbeeld. Dat slaat niet alleen op het humeur, maar overduidelijk ook op de weegschaal. Al gaat dat wel hand in hand met dat humeur, maar goed…
  7. Stress werkt. Hmm, beetje delicate tip dit. Maar bij mij lijkt het te werken. Stress zorgt hier voor veel weg-en-weer-geloop (extra beweging) en weinig eetlust. Ideaal dieet! Nu ja, het is nu ook weer geen fantastisch idee om de stress op te zoeken en deadlines uitdagend dichtbij te plaatsen of zo… Het werkt ook niet voor iedereen. Stress zorgt bij sommigen voor éxtra kilo’s… Dus toch eventjes opletten daarmee!
  8. The right size! Zit de jeans na verloop van tijd wat losjes? Onmiddellijk kleiner maatje aantrekken! Liefst eentje dat opnieuw wat teveel spant. Anders is de verleiding groot om te redeneren ‘goh, ik ben goed bezig, dat ijsje/pak koeken/berg frieten/… kan geen kwaad. Hetzelfde geldt voor kledij met stretch: big NO-NO!!
  9. No dinner after eight… Of een ander uur natuurlijk. Afhankelijk van je dagindeling. Hier ten huize ligt het ‘gevaren-punt’ voor om het even welk dieet héél duidelijk in de avonduren. Honger + bed/zetel = comfort food. En comfort food dat zijn dan helaas geen radijsjes en komkommers…
  10. If you fail, just start over! Je wordt géén ervaringsdeskundige door ooit eens één dieet uit te proberen en meteen al je overtollige kilo’s kwijt te spelen. Zo werkt het niet. Het vraagt héél veel falen en opnieuw opstarten! ’t Is een levenswerk, i tell you…

In het kader van ‘i will practice what i preach’ wordt het hier morgen allemaal verder (of opnieuw) toegepast…

Rainy sunday

Het regent. Weeral. En het is zondag. Eindelijk. Het ideale moment om met een boek en warm fleece dekentje in de zetel te nestelen… Maar dat is buiten Luna gerekend! De ‘vraag van de dag’ was deze morgen: hoe hou je een bijna-2-jarige-peuter een ganse regenachtige dag geëntertained?

Op bezoek gaan bij oma en opa was geen optie, wegens ‘oma en opa zijn op reis’. Om diezelfde reden was ‘oma en opa op bezoek vragen’ dus ook geen optie. Oma ‘flatje’ (a.k.a. oma van de grote meid – overgrootoma van de kleine meid) bezoeken zou misschien teveel van het goeie zijn, want daar zijn we gisteren al twee-maal langs geweest. En de tante en nonkel zijn op daguitstap, zij kunnen dus ook niet voor de broodnodige afleiding zorgen.

Dus gingen we zwemmen! Naar het meest kind-vriendelijke zwembad in de buurt. Zonder chloor-geurtjes. En met extra warm water. Luna was al lang tevreden dat ze haar badpakje mocht aandoen, haar dag kon zowiezo al niet meer stuk. Ze begreep wel niet goed waarom we met de auto gingen. En niet in haar zwembadje op het terras. Maar dat badpakje mocht aan, waardoor al de rest haar bijzonder weinig kon schelen.

Het zwembad was terug een voltreffer. Dat kleine waterratje vindt het schitterend om te mogen pletsen in het water, te glijden van de peuterglijbaan, in haar zwembandje rond te dobberen naast mama in het grote zwembad, met de overvloed van speeltjes te spelen in het babybad,… Zelfs douchen én haartjes wassen vindt ze fijn in het zwembad! Niets geen gekrijs, gejammer, gespartel. Alles was leuk. In het zwembad dan toch…

Want dan pas begint het ge-stress: grote meid én kleine meid moeten uitgekleed, afgedroogd en terug aangekleed worden. Het feit dat we inmiddels alletwee behoorlijk moe geworden zijn van al het zwembad-plezier helpt geenszins om het hele gebeuren vlotjes te laten verlopen… Droge kleren vallen op de natte zwembadvloer, natte zwempakken belanden op droog ondergoed, kleine meid wil haar badjas niet meer uitdoen, grote meid is het elastiekje kwijt om de natte haren samen te houden,… De stress druipte van ons kleedhokje.

Grote meid dacht kleine meid wat rustig te houden door haar het flesje met yoghurtdrank te geven. Dat hielp voor de volle 5 seconden. Waarna het flesje op de grond en onder het deurtje van het kleedhokje rolde. Vanzelfsprekend net op het moment dat grote meid nét haar eigen zwemkleren had uitgedaan en nog op zoek was naar een handdoek. Gevolg: krijsende kleine meid, overspannen grote meid en een onbereikbaar flesje.

Nu goed. Uiteindelijk zijn we beiden aangekleed en wel terug thuis geraakt. Er volgde nog een hysterische bui van kleine Luna die haar ‘andere jas’ wou aandoen, terwijl we écht maar één jas meehadden, maar éénmaal in de auto keerde de rust min of meer terug. Thuis at ze flink en hélemaal alleen netjes haar bordje leeg en ging zonder veel protest slapen.

Na haar middagdutje gaan we samen pannenkoeken bakken. En Kaatje kijken. Wat moeten we anders doen op een rainy sunday?

Update: Het middagdutje was kort, de pannenkoeken waren lekker, meter Marlies kwam op bezoek en tante en nonkel sprongen na hun daguitstap ook nog even binnen… Oh! En het is uiteindelijk gestopt met regenen, dus Luna kon nog even buitenspelen met nonkel! Alleen maar blije gezichten hier ten huize ‘Love, life and Luna’.

Little shop-a-holic

Deze morgen na het ontbijt:

  • Grote meid: ‘Luna, ga je mee naar de winkel?’
  • Kleine meid: ‘Winkel kleertjes of winkel taartjes?’

Tja… What can i say?

Het werd de supermarkt. Wat duidelijk niet naar de zin was van kleine meid. En dat heeft grote meid mogen merken. Net als alle andere klanten van de supermarkt… Hoe lang duurt dat ook al weer, die peuterpuberteit?

Over dat loslaten en zo…

Kleine kindjes worden groot. Ja, ik weet het. En dat ze véél te snel groot worden. Ja, dat weet ik ook. En dat je als mama moet leren ‘loslaten’. Jahaa, dat ook, ja. En dat dat moeilijk is, dat loslaten. No kidding? En dat de ‘omgeving’ dat niet altijd lijkt te begrijpen…

Ik wéét het allemaal wel. Maar het is niet omdat ik het wéét dat het makkelijker wordt om te doen hoor… Dat loslaten… Pfff… Wat een gedoe ook zeg. Je wordt als mama bijna verplicht om tegen je natuurlijke instincten in te gaan. En ja, ik weet dat het voor haar eigen bestwil is. En ja, het hoort bij haar opgroeien. En blijkbaar bij mijn opgroeien ook…

Maar goed. We doen dat hier dus wel stap voor stap. En kleine stapjes hoor! Héél kleintjes! Maar wat voor objectieve omstaanders als minimale muizen-stapjes wordt gezien, dat voelt hier wel aan als mijlpalen…

Zoals gisteren, bijvoorbeeld. In Plopsaland. Of all places begot! Daar mocht lieve kleine Luna in de autootjes. Van die autootjes die ook op de kermis terug te vinden zijn. Die autootjes die braaf op een spoortje rijden op een klein circuitje. In Plopsaland heet die attractie ‘Safari’… (doet compleet niets ter zake hoe dat heet in Plopsaland, maar yep, ik heb het toch maar even opgezocht. Zo zijn we hier wel hé… Focussen op de details hé mensen…). Goed. Waar was ik nu. Juist. Die autootjes. Daar mocht/moest ze dus wel alleen in. ‘Alleen’ als in ‘zonder de mama’. Dit was immers één van de weinige attracties waar de kindjes zonder begeleiding in mochten. Niet alleen ‘mochten’, het was niet toegelaten aan de mama’s om er bij te kruipen. Denk ik toch. Ik heb het eerlijk gezegd niet gevraagd. Maar het formaat van de autootjes was niet op mama’s bemeten. In ieder geval niet op het formaat van deze mama in kwestie. No way dat ik mezelf er zou kunnen inplooien. Toch niet heelhuids…

Dus werd het kleine meisje er alleen in geplaatst. En met de veiligheidsgordel vastgegespt. Grote meid had haar twijfels. En hield er héél veel rekening mee dat het ritje halverwege zou moeten stilgelegd worden omdat er één bepaald klein meisje een onbedaarlijke huilbui zou krijgen en er NU en wel METEEN uit zou willen stappen. Maar ze vond het schitterend! Schaterde het uit! Draaide enthousiast aan haar stuur! En aan het stuur van het meisje op ‘haar’ achterbank. Dat achterbank-meisje was daar iets minder enthousiast over, maar kom…

Terwijl ik het hier aan het typen ben, besef ik het wel. Hoe klein en onbelangrijk zoiets lijkt. Maar ik was wél erg trots. Mijn meisje zat flink alleen in een attraktie. En leek de mama hélemaal niet nodig te hebben (dat trotse moederhart heeft het soms toch hard te verduren). Ja, al die andere kindjes deden dat ook. En ja, sommige kindjes waren zelfs een stuk jonger dan Luna. En ja, ze is bijna twee dus is het maar ‘normaal’ dat ze zoiets aankan.

En toch! Ik vind dat toch een beetje een mijlpaal. Weer iets dat ze kan. Een stapje richting zelfstandigheid. Een beetje loslaten. Een beetje opgroeien.