Black-out!

Wij zijn routine-meisjes. En we houden er niet zo van als onze vaste routines verstoord worden. Dat bleek nog maar eens vanavond…

We waren nochtans erg vrolijk. Grote meid was op tijd gestopt met werken, dus kleine meid werd vroeg opgehaald in de crèche. We hadden geen file onderweg en we hebben de hele autorit samen liedjes gezongen. Lang leve de CD’tjes van kapitein winokio! Hij maakt onze autoritjes een héél stuk aangenamer!

Maar goed… We waren dus vrolijk en goedgezind, wij tweetjes. Ook toen we thuis kwamen. Grote meid nam op automatische piloot het half lege flesje van de kleine meid en trok naar de koelkast om het melkje aan te vullen. En daar ging een lichtje branden! Of eerder: het lichtje ging niet branden. En bij nader inzien stond er ook geen tijdsaanduiding op de microgolf of de oven en brandde er geen enkel licht.

Zelfstandig als we zijn trokken we met ons tweetjes vol zelfvertrouwen naar de elektriciteitskast. Waar we beiden met evenveel kennis van zaken even naar tuurden. Er was gelukkig wat tumult op straat, dus er werd meteen even gecheckt bij de buren. Algemene elektriciteitspanne dus. Black-out in de straat. Blijkbaar al sinds 15u in de namiddag. Geen duidelijke oorzaak en op het eerste zicht ook geen duidelijk zicht op een oplossing.

Kijk. Een elektriciteitspanne, dat is normaal gezien helemaal geen drama. Dat is eventjes wachten en het lost zichzelf wel op. Of er komt iemand om het op te lossen. Nog nooit echt bij stilgestaan eigenlijk, het lijkt altijd alsof zo’n dingen zichzelf oplossen, al zal dat waarschijnlijk niet het geval zijn.

Image

Maar ik wijk af. Elektriciteitspannes zijn dus normaal geen drama. ‘Normaal’ als in ‘voor-mensen-zonder-peuter-in-de-menage’. Want binnen no-time was het hier een behoorlijk hysterisch gedoe. Leg maar eens uit aan een furieus meisje van bijna-21-maanden dat ze écht geen Kaatje kan kijken, want dat de televisie niet werkt. En dat ze ook niet kan telefoneren met opa (die jarig is vandaag! Hoera voor opa!!!), want dat de looptelefoon niet werkt. En dat het lichtje op haar kamer niet kan branden. En dat de verwarming in de badkamer vanavond écht niet kan aangezet worden. En dat er geen warme maaltijd kan bereid worden. Ok, dat laatste vond de mama erger dan de kleine meid. Want Luna had intussen nérgens meer zin in. Laat staan in warme groentjes eten…

Op de valreep, nét voor lieve Luna in haar bedje werd ondergestopt, zagen we weer licht in de duisternis. Haar nachtlampje bracht troost. Gelukkig maar…

Even terzijde: de foto’s op dit blogje doen misschien vermoeden dat grote meid wat overdrijft, want het kleine meisje lijkt steeds te lachen. Geen tekenen van hysterie of drama-queen of peuter-puber. Maar vergis u niet! Ze is een prima actrice, dat kleine meisje van me! Lunaatje haalt haar mooiste glimlach uit van zodra ze het foto-apparaat ziet. Het strookt niet steeds met het beeld van enkele seconden ervoor of erna…

Al blijft ze natuurlijk mijn allergrootste schat. Of ze nu lacht, huilt of boos kijkt…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s