Mommy-guilt

Ergens in de tweede helft van de nacht wakker geworden met een klein meisje naast me. Niets onrustwekkends of zelfs maar ongewoon. Het kleine meisje ken ik gelukkig maar al te goed. En het is niet zo vreemd dat ze in de loop van de nacht haar eigen bedje inruilt voor dat van mij. We maken er intussen geen strijd meer van, van dat ‘in-je-eigen-bedje-slapen’. Ze slaapt sowieso wel ‘in’, in haar eigen bedje. En meestal slaapt ze ook de ganse nacht in dat eigen bedje. Maar af en toe zoekt ze dus nog het mama-bed eens op. Geen probleem. Dat mag. Dat vindt de mama eigenlijk stiekem ook wel leuk. Soms.

Maar deze keer was toch nét iets anders. Lieve kleine Luna lag niet rustig met haar warme lijfje helemaal tegen mama opgekruld. Geen geruststellende zachte adem die heel vredig in- en uitgeblazen werd. Nope. Deze keer geen zen-achtig-tafereeltje. Het kleine meisje lag stilletjes te wenen begot!!

Grote meid uiteraard meteen klaarwakker en helemaal overbezorgd. Zo gaat dat bij ons. Wij gaan hier van ‘zen’ naar ‘complete over-the-top paniekerig doen’ in een fractie van een seconde. Lieve kleine meid lag echter in haar slaap te huilen. Wat het eigenlijk alleen maar zieliger maakte. En grote meid terstond ook de traantjes moest wegslikken.

Slapende kindjes wakker maken, dat is ‘not done’. Dat weten we hier wel. Maar staat er ergens iets geschreven over huilende slapende kindjes? Want dat is toch écht wel van een andere orde! Er werd gewacht. Het kleine meisje werd zachtjes gestreeld. Er werd fluisterend tegen het huilende Lunaatje gepraat. Maar ze bleef zachtjes huilen.

Hoort u mijn moederhart al breken?

luna

Héél voorzichtig dan toch maar mijn lieve kleine schat wakker gemaakt. Oogjes open. Heel luide zucht van opluchting bij Lunaatje. En mama kreeg de meest spontane en meest innige knuffel die je je maar kan indenken.

Na wat ge-sus en héél wat geknuffel toch maar eens gepolst waarom ze stilletjes lag te huilen. Ze moest even nadenken. Maar toen herinnerde Luna zich het drama:
‘Ik stond bovenaan een hele grote glijbaan mama. En ik durfde er niet afglijden. En ik riep naar jou. Jij moest mij helpen. Maar jij draaide je om en je liep weg…’

Hoe. Hartverscheurend. Is. Dat. Nu. Niet!!!!

Ik liep weg!! Hoe kon ik nu weglopen?? Mijn kleine meisje had mij nodig! Ze was in paniek! Ze wou haar mama! En. Ik. Liep. Weg.

Nevermind dat het nooit écht gebeurd is. En nooit écht zal gebeuren. Nevermind dat het een droom was (nu ja, nachtmerrie eigenlijk) van Lunaatje. Nevermind dat het wellicht een andere betekenis heeft dan de letterlijke vertaling.

Ik. Liep. Weg!!

We zijn nu drie dagen verder.

En ik loop nog steeds rond met een niet-aflatend-schuldgevoel.

Mama-dingen

Er zijn zo van die kleine handelingen en gewoontes die héél subtiel in de dagdagelijkse routine sluipen, maar die onmiskenbaar met het ‘mama-zijn’ samen hangen. Ik kan me niet herinneren hoe of wanneer ze er zijn ingeslopen. Ik ben me er ook zelden bewust van. Ze vallen me vaak slechts op als ik ‘niet-mama-zijnde-vriendinnen’ bezig zie. En opmerk hoe zij een zelfde ‘opdracht’ compleet anders aanpakken. Niet beter of slechter hoor. Zéker niet. Maar anders… Meestal wat rustiger en zachtaardiger ook…

Spreek ik wartaal? Wacht… Even illustreren:

Kindermondje schoonmaken:

De ‘vriendin-zonder-kindjes’ gaat erg liefjes en op kinderhoogte voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’ zitten en veegt met onverdeelde aandacht en heel geconcentreerd de omgeving van het vuile mondje zachtjes schoon, terwijl ze even zachtjes tegen het desbetreffende kindje praat. Dit hele tafereel kan makkelijk meerdere minuten in beslag nemen.

De mama hier ten huize doet dat nét iets anders. Het is een iets minder lieflijk of geduldig tafereel. Maar wél iets wat – volgens onze eigen observaties – de meeste mama’s doen. Er wordt niet post gevat voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’, maar wel àchter dat kindje. De linkerhand van mama wordt op het voorhoofdje van het kindje geplaatst en in de rechterhand van mama wordt het natte doekje in de aanslag gehouden. Let wel, dit geldt dus voor rechtshandige mama’s. Het ‘kindje-met-vuil-mondje’ wordt nu dus in een soort hoofd-houdgreep gehouden, waardoor het verder verspreiden van dat vuil rond het mondje zoveel mogelijk beperkt blijft. Met de rechterhand wordt het halve gezicht van het desbetreffende kindje schoongeveegd. De aandacht is zo goed als altijd verdeeld. Vaak worden er terzelfdertijd nog instructies of bijsturingen gegeven over het verder verloop van het tafel-, eten- of spelgebeuren. Indien er meerdere kindjes aanwezig zijn wordt de aandacht sowieso verdeeld over de verschillende kindjes. Dit hele tafereel duurt maximum 5 seconden.

Minder lieflijk. Wél erg efficiënt. En hetzelfde geldt voor heel wat ‘kind-gerelateerde-handelingen’.

Kleertjes/schoentjes aan- of uitdoen:

Schoentjes aandoen bij een kindje dat zijn/haar schoentjes niet wil aandoen, bijvoorbeeld… (Of om het even welk ander kledingstuk dat aan- of net uitgedaan moet worden en waarbij het kind in kwestie een andere visie hierop heeft dan de bijhorende ouder). Vriendinnen-zonder-kindjes gaan het gesprek aan, proberen te onderhandelen en nemen een positie in voor het kindje. Het protesterende kindje wordt zoveel mogelijk gesust. Dit is een zeer tijdsintensieve methode.

Mensen met kinderen zijn geen voorstander van tijdsintensieve methodes. Toch niet de mensen die ik ken. En de mama hier ten huize al helemaal niet. Groot voordeel dat kleine meid nu al wat groter is, zichzelf kan aan- of uitkleden en het protesteren op dergelijke futiliteiten al wat verleerd is. Maar in de baby- en peutertijd van kleine Luna werd hier – net als in zoveel andere gezinnen – geopteerd voor de kordate methode: protesterend kindje op schoot. Opnieuw in een halve houdgreep (houdgrepen blijken belangrijk in de opvoeding. Niet te onderschatten zelfs!) en schoentjes of andere kledingstukken worden respectievelijk aangedaan of uitgedaan terwijl het kindje in kwestie zo weinig mogelijk bewegings-/wriemel-/ontsnappingsrumte krijgt.

Make-up voorraad:

Dat onderscheid tussen ‘vriendinnen-zonder-kindjes’ en ‘vriendinnen-met-kindjes’ is uiteraard niet alleen merkbaar in de manier hoe we dingen aanpakken. Het zit overal ‘ingebakken’. Onze make-up, bijvoorbeeld. Grote meid is nooit echt een uitgesproken ‘shmink-madam’ geweest, maar sinds lieve kleine Luna is de focus in de make-up voorraad wel behoorlijk veranderd… Vroeger werd wat meer geïnvesteerd in leuke nagellak-kleurtjes. Om maar iets te zeggen. Dat lijkt nu een ver verleden. Je kan er immers je héle hebben en houden op verwedden dat nét op het moment dat de mama-nagels netjes gelakt zijn en het tergend langzame proces van ‘nagel-drogen’ kan starten, er een kleine nood-kreet klinkt en er een kinder-poepje moet afgeveegd worden. Of een bloedend kinderknietje van een plakker moet voorzien worden. Hoe dan ook. Altijd wel een noodgeval dat niet compatibel is met pas-gelakte-en-nog-drogende-nagels. Zelfs in het hoogst-uitzonderlijke geval dat het nagellaken wél tot een goed einde wordt gebracht, dan kan daar hoogstens een half uur trots van genoten worden. Daarna moeten er verloren strijkparels van tussen véél te smalle ruimtes gevist worden, moeten er knopen ontward worden, moet er klei van de tafel gekrabt worden, moeten er stickers van de meubels verwijderd worden,… Krasvrij houden van pas-gelakte nagels is eenvoudigweg onmogelijk.

De focus van de make-up voorraad ligt hier dus allesbehalve op nagellak. Behalve de fel-roze-met-glitters voor de kleuternageltjes. De focus ligt hier tegenwoordig eerder op concealer om het tekort aan slaap wat te ‘concealen’.

Fashionable vs sensible:

Dan heb ik het nog niet eens over de zoektocht om ‘fashionable’ en ‘sensible’ met elkaar te verzoenen, zeker als het gaat om kleren en schoenen. Witte bloesjes combineren niet zo goed met kleuterhandjes. En stiletto’s zijn niet zo praktisch om een spurtje in te zetten als de peuter op verkenning gaat.

Die leuke, hippe, maar piepkleine handtastjes zijn spijtig genoeg niet gemaakt op ‘maat’ van vochtige doekjes, knuffeltjes en de 1001-dingen die ‘standaard’ in een mama-tas zitten…

Luna zee

Die mama-dingen, ze zijn soms héél expliciet en uitgesproken, maar nog véél meer erg subtiel en bijna onbewust. Een lijstje maken is onbegonnen werk. A never-ending-story… Maar wél een leuke, boeiende story met twists en turns waar menig script-schrijver iets van kan leren… Tja, mama-dingen… :-)

Prioriteiten

Grote meid: ‘Kom schat, doe eens een beetje voort. Ik moet nog boodschappen uitladen, daarna de was uithangen, de droge was plooien en alles in de kast leggen. En eigenlijk moet ik ook nog de beddenlakens verversen. Komaan lieveke, ik heb nog veel werk… ‘

Kleine meid: *zucht diep. Heel diep. En luid* (groeit dat er ooit eens uit, trouwens, dat over-dramatisch gezucht?): ‘Mama…. *pauze*… zou jij niet beter eerst een paar andere dingen doen? Zodat je die niet vergeet?’

Grote meid: ‘Huh? Wat moet ik dan eerst doen?’

Kleine meid: ‘Goh… bijvoorbeeld de televisie aansteken en eten maken voor mij?’

prioriteiten

Ik zweer u op alles wat mij lief is dat ik nog NOOIT vergeten ben om Luna eten te geven. Ze ziet er ook allesbehalve ondervoed uit. Maar goed. De juffrouw heeft voor alle duidelijkheid toch nog maar eens de prioriteiten hier ten huize duidelijk gesteld.

Zelf-controle?

Soms, héél soms, zijn de gesprekken hier wel erg verwarrend…

Luna: ‘Mama, mag ik uit de hoek?’
Mama: *beetje verward aangezien wij ‘de hoek’ niet echt gebruiken. Toch zeker niet als straf-methode* ‘Euh… Ja… natuurlijk… Maar ik had jou toch niet in de hoek gezet?’
Luna: ‘Neen, dat weet ik wel. Ik heb mezelf in de hoek gezet.’
Mama: *nog steeds verward* ‘Ah…? En waarom dan?’
Luna: ‘Omdat ik stout was. Maar jij had het niet gezien. Dus heb ik mezelf maar in de hoek gezet.’
Mama: *verwarring wordt niet echt minder*. ‘Euhm… ok dan?’
Luna: ‘Maar ik ben nu wel genoeg gestraft. Mag ik nu uit de hoek?’
Mama: ‘Als je jezelf in de hoek hebt gezet, dan mag je er toch zelf ook terug uitkomen?’
Luna: ‘Ha neen hé mama! Als een kindje in de hoek staat moet dat kindje daar blijven staan tot een groot mens zegt dat het kindje uit de hoek mag.’
Mama: *inmiddels méér verward door het feit dat ze met haar volle 1m60 als groot mens wordt bestempeld dan door het hele hoekjes-gebeuren* ‘Allé, kom dan maar uit de hoek.’
Luna: ‘Dank je mama. Dat is eigenlijk niet zo leuk hé, in de hoek staan.’
Mama: ‘Neen, waarschijnlijk niet. Misschien moet je de volgende keer dan maar niet stout zijn, dan moet je ook jezelf niet in de hoek zetten?’
Luna: ‘Ah ja. Misschien. Dat is een goed idee. Dat zal ik de volgende keer proberen.’

Neen. Ik weet niet van wie ze dat heeft.

elfje Luna

Reizend kasteel

Zo af en toe ‘ontdekken’ wij iets waar we van denken: dit is écht leuk. Of origineel. Of mooi. En meestal vindt dat wel op de één of andere manier ook zijn weg hier naar dit blogje. Want als het écht leuk is, dan vinden wij dat ‘love’. En dan willen we dat graag in ons ‘life’ en meestal is het ook wel ergens ‘Luna’-gerelateerd… En dan willen we dat uiteraard een plaatsje geven op ‘Love, life and Luna’.

Deze week was het één zinnetje op het digitale prikbord van het werk van grote meid dat meteen de aandacht trok: ‘Reizend kasteel zoekt prinses’. Ik hoef u niet te vertellen waarom dit berichtje er voor ons uitsprong, wellicht…

Interesse en vooral nieuwsgierigheid werden meteen gewekt… Het berichtje verwees naar een facebook-pagina: Het reizend kasteel.

Ik neem even schaamteloos het tekstje van de FB-pagina over:
Op een mooie sinterklaasochtend vonden twee meisjes mij op het tapijt van de living. Alles erop en eraan! Met een bed en een spiegel, met een tafel en stoelen, en een plant, en nog vanalles! En bovenal: ik ben gezellig roze, en met mijn torentjes er bovenop, vooral groot!
Barbies werden terstond bovengehaald, en bezorgde ik uren gezelschap en verbeelding. Ik werd dé place to be voor prinsessen en paarden, koetsen en mobilhomes, de hele speelgoedkamer draaide rond mij!
Maar, meisjes worden groot. Ik belandde in de hoek van de kamer, werd een opslagplaats voor rommel.

Gelukkig trok ik nog de aandacht van speelvriendinnetjes op bezoek en…. werd ik terstond in de koffer van de auto geschoven! Ik kreeg een nieuwe thuis, waar dit verhaal van vooraf aan herbegon. Ik herleefde!

Wanneer de aandacht opnieuw wat begon te slabakken, werd ik plots een reizend kasteel. Ik reis van living naar slaapkamer naar speelkamer, en misschien nog een living,…
Met een voldaan genoegen blijf ik tot de verbeelding spreken, wat kan een kasteel meer wensen?

Mag ik bij U logeren tot ik meer verveling dan verbeelding opwek? Join the club, en laat iets weten!

Kijk. Ik vind dat zàlig!! Echt waar!! Hoe leuk is dat idee niet zeg!! Hélemaal wild enthousiast, wij! Geen commercieel gedoe, geen reclame, neen zelfs geen goed doel of vzw of wat dan ook! Heel eenvoudig: mensen met het hart op de juiste plaats. Die houden van kinderen. Ik vind het ronduit fantastisch.

We maakten ons meteen lid. Niet meteen om gastgezin voor het kasteel te zijn. Want kleine meid kreeg hier recent nog een groot poppenhuis. Dat vooralsnog op dagelijkse basis al haar aandacht en fantasie-spel opeist. De magie van een kasteel zou hier niet ten volle tot zijn recht komen. Misschien later wel. Misschien ook niet. En misschien doen wij later ook hetzelfde met ons poppenhuis. Het lijkt ons alvast een héél leuk idee.

Ik kon het niet laten om via dit blogje even ‘reclame’ te maken voor het reizend kasteel. Al is ‘reclame maken’ een compleet verkeerde term. Het reizend kasteel heeft geen reclame nodig, het gaat van huis tot huis, van kinderhartje tot kinderhartje… Het heeft zopas een nieuw gastgezin gevonden, waar het wellicht ook even zal vertoeven.
Maar toch wou ik het hier even vermelden. Misschien willen jullie ook ooit gastgezin worden? Of inspireert het jullie voor iets gelijkaardigs? Of misschien vinden jullie het gewoon een héél leuk verhaal om even te lezen…

Wie facebook heeft: ga zéker eens kijken!

Projectile vomiting

Warning: explicit content. De titel is in deze nogal ‘richtinggevend’ voor de rest van dit blogje. Wie net heeft gegeten, net van plan is om aan tafel te gaan, of een gevoelige maag heeft, laat dit blogje misschien voor één keertje beter aan zich voorbijgaan…

Want het meisje-dat-nooit-ziek-is heeft hier deze namiddag toch écht wel grenzen verlegd in de categorie ‘projectile vomiting’. In die mate zelfs dat zowel het Lunaatje in kwestie als de mama enkele minuten in stilte en ergens zelfs bewonderenswaardig het rampgebied in ogenschouw namen vooraleer er tot actie (zijnde: bezorgd troosten en vooral héél veel opkuiswerk) werd overgegaan.

Om het even te situeren: Lieve kleine Luna had in de loop van de dag al enkele keren ‘buikpijn’ gemeld. Maar aangezien de buikpijn even plots als hij opkwam terug werd vergeten telkens we op onze winkelmiddag een ijsjes- of wafelkraam kruisten, werd er niet bijzonder veel aandacht aan besteed. Aangezien mijn kleutertje ook haar middagmaal en later ook het ‘beloon-ijsje’ met héél veel smaak heeft opgegeten, werd het het hele buikpijn-verhaal een beetje vergeten.

Thuis werd de vertel-tas van juf uitgehaald (voor wie hier af en toe meeleest: ja hoor, wij zijn deze week het gelukkige gast-gezin van de tweede verteltas van de tweede kleuterklas. Wordt wellicht nog vervolgd :-) ). Het verhaaltje werd voorgelezen, het verhaaltje werd ‘na-gespeeld’ met de prentkaarten, het domino-spel werd gespeeld,… Het domino-spel werd vervroegd afgebroken omdat Luna er geen zin in had. Het ging niet. De concentratie was weg. En eigenlijk zou dit voldoende moeten geweest zijn als ‘alarm-signaal’ voor grote meid. Want kleine meid zag zo uit naar ons namiddagje ‘verteltas’. Het gebrek aan interesse voor het domino-spel was eigenlijk best vreemd. Maar ze wist dat er ook nog kleurplaten in de tas zaten en die wou ze graag ook nog maken. Ok. Geen probleem. Kleurplaten en stiften werden klaargelegd. Grote meid verliet een hàlve seconde de ruimte en… daar was het dus… Projectile vomiting!

Echt waar, ik snap niet hoe het fysiek mogelijk is voor een meisje van iets groter dan 1 meter om zo krachtig, zo veel en vooral zo vér over te geven. Verbazingwekkend. En dat vond ze zelf duidelijk ook. Het bleef ook maar komen… Gelukkig vér van al het materiaal van juf (geen paniek juf!!) en al bij al viel het nog mee om de grenzen van het rampgebied af te zetten. Maar wat was dit in godsnaam?

We stonden er met ons tweetjes wat verbouwereerd naar te kijken. Veel meer dan ‘oei, mama!’ kon Lunaatje niet uitbrengen. Veel meer dan ‘e moh Lunaatje toch…’ kon mama ook niet uitbrengen.
Het was nota bene Luna die het eerst terug wat nuchterheid aan de dag legde: ‘Mama, ik denk dat ik andere kleertjes zal moeten aandoen’. Een terechte opmerking. Goed. Veel troosten moest de mama blijkbaar niet doen, want kleine meid bleek zo goed als meteen terug haar vrolijke zelf. Ontdaan van ‘overgeef-kleertjes’ vond ze het best wel interessant om de plotselinge bedrijvigheid gade te slaan.

Vaatdoeken, handdoeken, trekker en dweil en een klein meisje in haar blootje dat vanop afstand instructies geeft: ‘Daar is ook nog een beetje overgeef mama! En oh daar! Daar nog veel hoor mama! En kijk eens daar! Ik heb zoooooo ver overgegeven! Ver hé mama!’
In alle eerlijkheid: de initiële over-bezorgdheid van ‘mijn-kindje-is-vermoedelijk-doodziek en rij-ik-niet-beter-meteen-naar-spoed, maakte toch behoorlijk snel plaats voor een iets meer geërgerde gemoedstoestand van blijf-in-godsnaam-daar-staan-en-loop-er-niet-door!!

Bij het vullen van de wasmachine kreeg grote meid nog droogweg de opmerking van kleine meid ‘mama, er hangt overgeef aan je trui’. Mama checkte de trui, maar vond geen overgeef… ‘Neen mama, achteraan je trui, zo bovenaan. Daar hangt er overgeef.’ Ze had gelijk. Maar huh? Hoe heeft ze dat gepresteerd? Ik was niet eens in dezelfde ruimte toen het hele drama zich ontrolde…

projectile vomiting

Intussen zit het kleine meisje in bad. Vrolijk te zijn. Met de visjes uit de verteltas. Alsof er hélemaal niets aan de hand is…

visjes juf

My sweet valentine

Of je nu voor- of tegenstander bent, of je het nu allemaal één commerciële rommel vindt of je liever laat meedrijven in alles wat de zeemzoete omkadering voorschotelt… één ding staat vast: een dag doorgebracht met de liefde van je leven, dat is ongeacht de datum, altijd een schot in de roos….

Dat is hier niet anders. Ook niet op valentijn. Al was de planning op valentijn wel heel erg strak. Vooral voor Luna dan… Het was niet helemaal zo voorzien, maar haar dagje zat misschien net een beetje té propvol verrassingen, feestjes en leuke dingen.

We zijn hier bijna traditie-gewijs gestart met een verwen-ontbijt. Met héél veel zoets en lekkers. Kwestie van het suikergehalte al van ‘s morgens vroeg de hoogte in te jagen.

ontbijt

Er volgde, uiteraard, een zaterdagse dansles voor het kleine meisje. Wat voor mama een ‘opening’ in de agenda betekende van welgeteld drie kwartier. Dankzij een tip van een lieve, attente vriendin (dank u Fanny!) werd koers gezet naar de buurgemeente, waar een volledige voorraad Frozen-spulletjes werd aangeslagen.

frozen

Ik hoef u niet te vertellen dat dit op méér dan goedkeuring kon rekenen van het kleine meisje…

Aangezien strakke tijdsplanningen geen ruimte laten voor uitgebreid of gezond koken, werd hier als noodoplossing geopteerd voor ‘papa’s frietjeswinkel’. Luna blijft het verrassend vinden dat die frietjeswinkel dus niet alleen met papa kan bezocht worden, maar dat mama blijkbaar ook de weg naar de McDonald’s kent.

Daarna was het feest. Voor kleine meid toch. Want ze mocht naar het verjaardagsfeest van een klasgenootje. Niet zomaar een klasgenootje. Maar wel het feestje van Robbe. Dé Robbe dus, waar ze op verliefd is. En mee gaat trouwen. Van zodra Robbe zijn plannen om met zijn papa te trouwen aan de kant heeft geschoven, that is… Goed. Vier jaar oud. En op valentijn naar een feestje met en van de jongen waarop ze verliefd is. Zou het héél erg fout zijn om als dertiger stiekem een beetje jaloers te zijn op je vier-jarige kleuter?

Omdat zo’n dag-vol-leuke-dingen uiteraard best hélemaal over-the-top is werd nichtje Linde opgehaald voor een logeerpartijtje. En niet zomaar een logeerpartijtje. Ha neen! Luna vraagt al zo lang om te kamperen… Dus dan kamperen wij! In de living! Met een echte kampeertent! Inclusief alle slaapgerief en lichtjes. En met de haard als kampvuur…

kamperen

Er was een héél klein beetje lichte ontgoocheling bij Luna toen bleek dat mama niet van plan was om de touwtjes met de stokken in de grond te kloppen. Maar er zijn grenzen hé mensen… En vooral een harde livingvloer. Dat ook.

popcorn

Er was verder ook nog popcorn. Die er héél vlotjes inging bij de meisjes!! En nadat het kleinste meisje in bed lag, werd er met het eigen Luna-meisje een mini-vuurtje gemaakt. Met een theelichtje. En werd er een échte marshmellow boven geroosterd. Waarna de houten brochettestok vuur vatte en we bijna een écht brandje hadden. We kwamen ook vrij snel tot de conclusie dat marshmellows eigenlijk niet zo heel erg lekker zijn. Maar goed. Er was nog altijd die popcorn. En sapjes. En slapen in de tent. Of spelen in de tent.

kaarsje

Luna kaarsje

En daarna doodmoe met het nieuwe Frozen-dekbed en in de nieuwe Frozen-pyama toch maar door mama naar het échte bedje gedragen worden. Om daar compleet uitgeteld haar valentijn-dagje af te ronden…