Tsunami vol hartjes.

De voorbije weken werd mij steeds nadrukkelijker gevraagd ‘of ik niet dringend ne keer moest bloggen?’.

Niet helemaal toevallig kwam die vraag telkens van mensen die mij en Luna van ver of van dichtbij wel kennen. En net daardoor behoorlijk goed op de hoogte zijn van het feit dat onze zomer overspoelt werd door een tsunami van… ja, van wat allemaal? Nieuwe mensen, nieuwe emoties, nieuwe ervaringen,… Om heel eerlijk te zijn: een compleet nieuw leven! Zo voelt het niet alleen, zo is het ook wel echt.

Oorzaak van de tsunami: mijn bink, mijn grote liefde.
Ik ben er nog niet helemaal uit op welke manier ik hem hier blog-gewijs zal (be)noemen, maar jullie snappen wel wat ik bedoel…
Ik zou hier maar wàt graag een bloemlezing neertypen over hoe fantastisch hij wel is. Mijn brandweerman! (Inclusief six-pack, maar sssht… hij wil liever niet dat ik daarover loop te stoefen😉 ). Mijn ideale man. My perfect match. Maar daar wordt de bink dan weer verlegen van, van zo’n bloemlezing. En ik wil hem wel houden, die bink. Dus moet ik toch ietwat rekening houden met zijn wensen. Denk ik.

Zoveel te vertellen, maar zo moeilijk op papier (of op computer te krijgen). Om het makkelijk te houden, beperk ik me voorlopig even tot de ‘essentials’:

– Er was een eerste kennismaking vorig jaar. En alles klopte. Maar wie grote meid kent, weet dat in haar een groot miskent talent verborgen zit om te zoeken naar dat éne kleine minuscule puntje waardoor ze zich toch maar niet moet openstellen. En zich achter een vertrouwde veilige muur mag blijven schuil houden.

– Grote meid vond toen de afstand tussen beide huizen onoverkomelijk. I know. Let’s not mention it again…

– Grote meid is nogal koppig in zo’n zaken en hield vol.

– De grote liefde bleek nog nét iets koppiger in zo’n zaken en hield net iets langer vol. Of eerder: de grote liefde vertoonde een nooit eerder geziene dosis geduld. Maar écht! Gigantisch veel geduld…

– Toen de koppigheid van grote meid voorzichtig begon te wankelen, bleek er opeens een schoonmama op te duiken. En geen schoonmama uit flauwe mopjes of slappe comedy’s. Maar een schoonmama uit de duizend. Eentje waarvan bleek dat ze al weken aan de zijlijn stond de supporteren. Zonder dat grote meid doorhad dat er een zijlijn was. Of een hoofdlijn. Of wat dan ook. Het zorgde er in ieder geval voor dat de koppigheid geen stand hield.

– Er volgde een ‘date-uit-de-boekjes’. In het favoriete tapas plekje van grote meid. De tapas schotels bleven zo goed als onaangeroerd. Wegens een veel te leuke interessante boeiende gesprekspartner. En sindsdien is alles anders. Alles.

– Die afstand, daar hebben wij het nooit meer over. Dat is voor ons zo’n ‘non-issue’. Het is wél iets waar we door onze omgeving regelmatig worden op aangesproken. Voor wie er zich zorgen over zou maken: van deur tot deur is het exact 1u rijden. Soms zelfs maar 50min, maar voor het geval er onbemande camera’s meelezen: 1u hoor! Echt waar, exact 1u.

– Grote én kleine meid waren/zijn/blijven compleet verkocht. Compleet. Alle twee. Want dat was wel een niet-onderhandelbaar punt. Wij komen in 1 onlosmakelijk pakketje, kleine meid en grote meid. De dag na die ‘tapas-date’ volgde er een ‘speeldorp-date’. Om te checken of het tweede meisje ook verliefd werd. Dat bleek helemaal het geval. En omgekeerd moest er ook van zijn kant liefde genoeg zijn voor twee meisjes. Dat bleek niet het minste probleem te zijn. Het sprookje werd alleen mooier, want de prins bleek ook een pakketje te vormen. Hij kwam met twee prinsesjes. Eentje 2 jaar ouder dan kleine meid en eentje 1 jaartje jonger dan kleine meid. Drie prinsesjes dus. In every sense of the word. Onze roze bubbel werd alleen maar groter. En nog rozer. De K3, Prinsessia, Frozen- en andere girly merchandise draait hier op volle toeren!!

– Ergens halverwege de zomer volgde ‘het aanzoek’. Regelrecht uit een filmscenario: Zwoele zomeravond, heldere sterrenhemel, meest perfecte locatie, onder een treurwilg die vol romantische lampjes ging,… En ja, hij ging op z’n knie. En ja, natuurlijk moest ik janken. En ja, uiteraard zei ik ja. Het kostte mij alle moeite van de wereld om hem te laten uitspreken en al niet meteen ‘ja’ te roepen na z’n eerste 2 woorden… En ja, het is de mooiste ring die ik ooit zag. Wat misschien nog moeilijk wordt als we straks een trouwring moeten kiezen…

– De hele zomer-tsunami-vol-liefde in 1 blogje samenvatten is onmogelijk. Maar neem het even van mij aan… in snel-tempo: we kregen er een zalige schoonfamilie bij, inclusief de meest gezellige familie-uitstapjes, etentjes en feestjes. Alle puzzelstukjes blijven maar in elkaar klikken en alles blijft zo hard kloppen. Het ene warme gezinsmoment volgt het andere op. Of het nu op uitstap was of samen in de tuin… alles blijft zo ‘juist’ aanvoelen. We hebben ‘onze’ zomer afgerond zoals het hoort met prinsesjes: drie dagjes sprookjes-leven-in-de-efteling…

Dat er rond ons hier en daar wat verzuurde opmerkingen zijn, dat weten we wel. Van mensen die eens met hun ogen rollen. En vinden dat we veel te snel gaan. Ieder zijn mening. Ieder zijn leven. Gelukkig zijn ze zeldzamer dan de oprecht lieve reacties die we krijgen. Gelukkig zien de meeste mensen ons geluk. En dat van onze meisjes.

Alles in 1 blogje krijgen is niet mogelijk.
Maar nu jullie terug wat mee zijn in ons verhaal: er zullen nog heel wat blogjes volgen:
– over Love, Life and Luna³
– over leven met 3 prinsesjes in huis
– over compleet ‘outnumberd’ zijn (3 kinders vs 2 ouders, we’re losing in numbers already!)
– over dat niet langer happy-single-mommy zijn (want nu nog véél meer happy en nog véél meer mommy en helemaal niet meer single. I’m telling you, daar zullen nog wat blogjes over geschreven worden!)
– over leven als blended family
– over nieuwe ritmes, nieuwe routines, veel meer moe zijn, veel meer blij zijn, iedere emotie 3 keer zo hard beleven, alle liefde 3 keer zo intens voelen,…
– en er volgen ook nog wat berichtjes over het voorbereiden van een trouw! Ah ja! Uiteraard! No longer a bridesmaid, finally a bride!
– over het leven met een man in huis (ja kijk, dat is nieuw hé voor ons, een man in huis… dat brengt toch hier en daar wat veranderingen met zich mee hoor!)

En ook over Luna uiteraard! Want kleine meid is steeds minder klein. Ze werd 6 deze zomer. 6 begot!! Hoe kan dat nu al… En ze is geen kleutertje meer. Grote meid heeft het nog steeds niet helemaal verwerkt. Maar de realiteit is keihard: ze zit nu écht in het eerste leerjaar. Inclusief grote boekentas en huiswerk. En ook al regelmatig halfslachtig puber-gedrag. De eerste ‘oh my god mama!!’ is hier al de revue gepasseerd. Mét oog-rol uiteraard…

Er zal dus weer geblogd worden, hier op Love, life and Luna³.

Maar nu nog even nagenieten van onze magische zomer.

zee met ons drietjes

En onze tsunami vol liefde❤❤❤.

Dankjewel…

Het zit er bijna op. Kleine meid haar kleutertijd…

Dankjewel…

… voor de pleisters op geschaafde knietjes
… voor je meeleven bij vreugde en verdrietjes

… voor het drogen van traantjes
… voor het helpen pellen van banaantjes

… voor het teder vasthouden van haar handje,
… voor het zorgvuldig bewaren van dat eerste uitgevallen tandje

… voor alle verhaaltjes die je hebt verteld,
… voor al die keren dat ze in je armen kwam gesneld

… voor de eindeloos veel dingen die ze van je leerde,
… voor je begrip toen je haar iets vroeg en zij deed nog maar eens het omgekeerde

… voor alle mooie dingen die ze maakte,
… voor ieder versje of liedje dat me raakte

… voor het helpen zoeken naar verloren fluo-hesjes,
… voor de vele wijze levenslesjes

… voor het gek doen en het grapjes maken,
… voor het vrijheid geven terwijl je steeds bleef waken

… voor het zorgeloos laten spelen,
… voor het eerlijk leren delen

… voor het eindeloze geduld,
… voor iedere zoen op iedere blauwe bult

… voor alle goeie zorgen,
… voor alle inzet, gisteren, vandaag en morgen

… voor de lieve dingen die je doet en deed,
… voor al die dingen waar ik zelfs niets van weet

… om zoveel onuitgesproken zaken
… die van mijn meisje een gelukkig kleutertje maken!

… voor alles wat je voor Lunaatje hebt gedaan,
… kan een ‘dankjewel’ eigenlijk nooit volstaan

IMG-20160529-WA0000

Ik kan het ganse schoolteam onmogelijk voldoende bedanken… Van die aller-eerste peuterdag op 18 februari 2013 tot haar aller-laatste kleuterdag op 30 juni 2016: alles was voor Luna 1 groot feest!

Ik zei het al eerder en ik zal het blijven herhalen: het gevoel dat mijn kleine meisje door iedere juf, meester, opvangmoeke, directie-lid en ander school-team-lid écht graag gezien wordt, dat gevoel is onbetaalbaar. En onbeschrijflijk.

En toen kon ze fietsen…

Zo’n titel typen kost bijzonder weinig moeite. Het klinkt zelfs wat evident. Als een logische volgende mijlpaal die kleine meid bereikte. In realiteit kostte het hier allemaal nét iets meer moeite, was het een heel stuk minder evident en helemaal niet zo logisch… Bloed, zweet, tranen, een halve zenuwinzinking, hysterische buien, complete theaterstukken in het midden van de straat,… Been there, done that! En ik laat nog even in het midden wie welk aspect op zich nam.

Kijk… ik besef het wel. Grote meid is behoorlijk verwend als het op ‘volgende stappen’ van kleine meid aankomt.
– Lunaatje sliep zo’n 12u per nacht door ongeveer van zodra we uit de materniteit kwamen. I know! Ik durfde het lange tijd niet luidop toegeven omdat de meeste sleep-deprived mama’s dit niet echt breed glimlachend aanhoren…
– Geen reflex-kindje, geen huilbaby en slechts enkele dagen de gebruikelijke krampjes
– Op een goeie 3 maand at ze groentepap, kort daarna ook fruitpap. Tot op vandaag blijft het een ‘goeie eter’. Een trage eter, dat wel. Maar ze eet zo goed als alles wat haar voorgeschoteld wordt. En ze blijft tot grote vreugde van grote meid hevig fan van fruit, komkommer, tomaten en wortels. Ik kan er nog wat van leren!
– Praten ging bijzonder vlot en is sindsdien niet meer gestopt (niet helemaal duidelijk of dit bij de positieve punten hoort, maar soit)
– Alle andere ‘testjes’ van het cognitieve soort (en dat begon al in de crèche met een peuter-volg-systeem) daar moesten we ons niet de minste zorgen over maken.

Maar. Er was dus een maar. Van zodra het op grof motorisch vlak min of meer een uitdaging wordt, dan gaat het plots niet meer vanzelf. En dan is er ook écht wel wat meer nodig dan een kleine aanmoediging. Het leren stappen, dat viel al bij al nog mee. Op 14,5 maand waggelde Lunaatje rond. De uitdaging begon vooral vanaf het moment dat we er een driewieler bijhaalden. Een driewieler mét begeleidingsstok, dus zoveel moeite moest kleine miss niet doen. Maar toch… Evident was het niet.

Het hielp ook niet dat we hier te weinig ruimte hebben achter het huis om deftig rond te crossen. Het terras is wel groot genoeg, maar er staan wat hindernissen (speelhuisje, terras-tafel en stoelen, ligzetels). En voor de tuin geldt hetzelfde: die is wel ruim genoeg in oppervlakte, maar daar staan planten en een tuinhuis, een trampoline en een glijbaan-toren. Niet echt handig om met je driewieler tussen te manuovreren.

Ergens in juni in de peuterklas mochten alle kindjes hun fiets, driewieler, loopfiets of step meebrengen. Luna twijfelde geen seconde. Het werd de loopfiets. Helaas zo’n traditioneel model met vier wieltjes en niet die van het nieuwe soort waarbij het evenwicht goed geoefend wordt. If only we knew… Soit. We hadden hier nog even hoop dat groepsdruk de bovenhand zou nemen en dat het zien van klasgenootjes op een driewieler haar over de streep zou trekken. Helaas pindakaas… Luna is geen competitief beestje. Leuk voor die andere kindjes, maar zij doet haar ding.

Met die driewieler is het goed gekomen. En er werd vrij snel overgestapt op een fiets met zijwieltjes. Dat lukte naar behoren. Tot er ergens in één van haar favoriete tekenfilmpjes sprake was van fietsen zonder steunwieltjes. U begrijpt het al. De wieltjes moesten er af. Ok, dat deden we dus. Wieltjes er af. Het lukte niet. Luna verloor haar interesse. Maar ze weigerde toe te laten dat de zijwieltjes terug werden bevestigd. En de fiets vloog aan de kant. In alle eerlijkheid: het werd hier ook vaak genoeg gewoonweg vergeten…

Toen ze in de tweede kleuterklas zat (en 4 jaar was) schreven we ons in voor de ‘Kijk, ik fiets’ lessen van de gemeente. Dat verliep… euhm… ja kijk… we deden mee. Overgrote deel van de kindjes kon fietsen tegen het eind van de voormiddag. Luna spijtig genoeg niet. Het was niet ons gloriemoment, die ‘kijk, ik fiets’. Ergens halverwege de les dacht grote meid dat kleine meid het beet had, maar helaas. Plompverloren stopte ze. Waarop grote meid (behoorlijk vermoeid na een ganse voormiddag achter een fietsje aan te hollen) zei: ‘Maar Luna, je was supergoed bezig, het is toch een beetje dom dat je nu zo plots stopt!’. En Luna keihard voor de hele sportzaal en alle aanwezige ouders en sportmonitoren krijste: ‘Ik ben niet dom!!!!!’ Zucht… Ik siste nog: ‘Ik zeg niet dat je dom bént! Natuurlijk ben jij helemaal niet dom. Maar ik vond het een beetje dom dat je zo plots stopte!’. U wil niet weten hoeveel verontwaardigde blikken van geschokte ouders mijn deel waren… Bij deze: lieve ouders, u kende niet het hele verhaal. Ik noemde mijn kind écht niet dom.

Maar goed. Na de ‘Kijk ik fiets’ voormiddag werd zo’n hulpmiddel-stok aangeschaft in Decathlon. Ik had nochtans gezworen dat nooit te doen! Ik kon die twintig euro best we voor iets anders gebruiken. Maar op haar Decathlon fietsje kon geen bezemsteel bevestigd worden, dus wat doe je dan…
Er werd verder geoefend met de hulp-stok. Een groot gemak voor grote meid, dat wel. Het lijkt wel alsof je een wandelwagen duwt… Maar Luna’s fiets-talent ontwikkelde zich niet echt.
Het werd zomervakantie en het ideale moment om verder te oefenen. Maar we gingen op reis en we deden uitstapjes en er was slecht weer en vooral nog 101 excuses om niet te fietsen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al begonnen we iedere fiets-sessie vol goeie moed, het eindigde àltijd met een huilende Luna en een boze mama. Alle goeie bedoelingen ten spijt. Wat het hele fiets-gebeuren niet meteen aantrekkelijk maakte om je dag even mee op te fleuren.

De grote vakantie ging voorbij en Luna startte haar derde kleuterklas. Er was opnieuw een ‘breng-je-fiets-mee-naar-school’ moment en Luna koos zonder de minste twijfel voor haar step. Tja… Herfstvakantie, kerstvakantie, krokusverlof,… alles ging voorbij en wij dachten slechts sporadisch aan dat fietsen. Deels omdat er nu opeens ook zwemlessen waren. En die gingen/gaan ook gepaard met heel theatrale drama-scènes. Alhoewel ze nu wel kan zwemmen. Heel mooi en zorgvuldig. Technisch gezien erg goed. Ze durft van de springplank en de startblok. Maar alleen als het moet. Haar brevetje heeft ze helaas nog niet want ze weigert een volledige lengte te zwemmen. Heleboel drama. Iedere zwemles opnieuw. Al sinds september.

Soit, we hadden het niet over zwemles. Dat fietsen dus. Het fietsje werd al maanden eerder bij oma en opa gedeponeerd. Die wonen in een woonwijk. Waar het ideaal is om rustig te leren fietsen. Helaas weet Luna haar lieve opa perfect rond haar kleine vingertje te draaien. Na een huilbui van enkele minuten van ‘opa mijn beentjes zijn zo moe’, ‘opa mag ik alsjeblieft stoppen’, ‘opa ik ben echt zoooooo moe’, ‘opa alsjeblieeeeeeef’,… En dan breekt opa. En mag ze stoppen.

Tja. Dan moet grote meid ‘bad cop’ spelen. No problem. Niettegenstaande ik één vat emoties ben sinds de geboorte van kleine meid, lukt het op sommige momenten toch al vrij goed om voet bij stuk te houden. Zoals vandaag bij die verdraaide fietslessen.

Ze moest en ze zou kunnen fietsen. Ik weet niet of het zo in haar hoofd zat, maar het zat zo in het hoofd van grote meid. Met de moed der wanhoop. En een grotere fiets (want die vorige was écht te klein geworden). De voormiddag verliep ronduit dramatisch. Een huilend, krijsend, tierend Lunaatje op de fiets. Het gezichtje vol snot en tranen. Maar we bleven doorzetten… Nadat we even binnen pauzeerden viel het arme kind plompverloren met jas en al in slaap in de zetel.

Opa beloofde haar een ijs-kar-ijsje. Dat hielp wel. Beloningen met eten. Tja. Ze blijft mijn dochter uiteraard. Er werd verder geoefend. En iedere keer ging beter. De tranen bleven achterwege. Ze viel wel 100 keer, maar stond 101 keer terug recht. Luna niet aan het huilen. Mama verbazend rustig. En geleidelijk aan ging het beter. En uiteindelijk fietste ze. Alleen. Helemaal alleen. Eerst nog aarzelend, maar steeds beter. Ze fietste al even alleen voor ze het zélf écht wilde geloven. Nadat ze wel voor de 10de keer zonder mijn hulp het straatje ten einde fietste, durfde ze het opeens zelf luidop zeggen: ‘Mama, ik kan zélf alleen fietsen’.

Zo trots. Ik kon wel huilen.

Ze fietste de hele wijk door. En de volgende. En die daarnaast. En de hele weg terug. Starten en stoppen lukt nog niet echt. En draaien ook niet. Maar lieve mensen, ze fietst!!!!!

En minstens even belangrijk: ze gaat akkoord om iedere dag eens te oefenen. Want blijven oefenen wordt hier wel essentieel…

Om maar te zeggen: zo’n zinnetje ‘en toen kon ze fietsen…’, is nét iets makkelijker getypt dan uitgevoerd…

Tanden-wissel

Ze was al een tijdje een beetje jaloers op mama’s elektrische tandenborstel. Maar ‘jaloers zijn’ betekent hier niet hetzelfde als ‘je zin krijgen’. Helaas voor het kleine meisje. Zelfs niet als het over gezonde zaken als tandenborstels gaat. Let wel, ze had er uiteraard één. Een tandenborstel. Alleen geen elektrische.

Dat was ergens in oktober. En de suggestie werd geopperd dat ze er misschien eentje kon vragen aan de Sint? Ah ja! Kijk, het nuttige aan het aangename koppelen en zo… Lunaatje bleek wel voor het idee te vinden en de elektrische tandenborstel kwam op het Sint-lijstje. Een lijstje dat wel meer bevatte dan enkel de tandenborstel, maar goed, daar gaat het nu even niet over.

In november had grote meid een afspraak bij de tandarts. Mooie gelegenheid om ook voor kleine meid een eerste afspraak vast te leggen. Yep. Vijf-en-een-half en nog nooit naar de tandarts geweest. Slechte punten voor ons. Soit. Afspraak dus. Voor Luna. In november een afspraak maken betekent blijkbaar pas in februari op de afspraak komen. Dat wisten we niet. Nu dus wel. Het maakte eigenlijk ook niet zo heel erg uit. Luna had een mond vol tanden en geen klachten, dus of die afspraak nu doorging in november of februari, wat maakt het ook uit…

November ging vlotjes voorbij en december ving aan. Met het Sinterklaas-lijstje. En de elektrische tandenborstel nog steeds op 1 op dat lijstje. En dan opeens… begin december: een wiebel-tand!

wiebel tand

Haar eerste echte wiebel-tand! Ter info: neen op deze foto was ze nog geen enkele tand kwijt. Ze heeft (‘had’ intussen) een gigantisch ‘spleetje’ tussen haar twee voorste tanden. Wat ze zelf consequent en trots haar ‘diasteem’ noemt. Ja, ik heb het ook moeten opzoeken. Ja, het klopt. Ja, zo’n spleetje heet dus een diasteem. Neen, dat leerde ze niet van mij. Ze heeft zowel het spleetje -excuseer, ‘diasteem’ – als haar interesse voor moeilijke woorden van haar papa geërfd🙂.

De wiebel-tand heeft niet bijster lang gewiebeld. Er viel al vrij snel een stukje uit mijn kindje.

tandje kwijt

En dankzij oma was er meteen ook een mooi bewaar potje voor de uitvallende tandjes.

tandenpotje

De Sint bezorgde zoals gehoopt een elektrische tandenborstel. Roze met prinsessen. Of wat had u gedacht?

En de tandjes bleven uitvallen. Wat ging dat opeens snel!! Op korte tijd 4 tanden kwijt. Twee bovenaan, twee onderaan. En nu heb ik dus een kleine poppemie in huis met een gi-gan-tisch gat in haar mondje…

mond vol tanden

(En op deze foto was ze er nog maar 2 kwijt. Intussen is dit verdubbeld. Zowel het gat als het aantal uitvallende tanden dus…)

Het lijkt alsof er nog weinig over is om effectief te poetsen met dat nieuw elektrisch materiaal. Maar dat blijkt dan ook weer mee te vallen.

tanden poetsen

Intussen zit het eerste tandartsbezoek erop. Met wat minder tandjes dan oorspronkelijk gepland, maar goed, zo ging het ook. En ze deed dat goed! Zowel mijn meisje als de tandarts! Zo goed dat Luna nu jaloers is op mama, die veel sneller terug mag/moet op die tandartsstoel dan kleine meid…

tandarts

Stil protest

Vijf-en-een-half is ze nu. Mijn lieve kleine meisje. Ik snap het zelf niet zo goed. Waar de tijd toch naartoe is. Waar mijn baby’tje is gebleven. Wie hier zomaar opeens een derde-kleuterklas-kleuter heeft binnengebracht. Ze is zelfs bijna geen kleuter meer!

Voor alle duidelijkheid: ik huppel haar maar achterna. Of strompel. Hangt wat van de nachtrust af. En van haar energie. Die àltijd hoger is dan die van mij. Zij lijkt steeds klaar voor een volgende stap. Wat die ook is. Of het nu over zwemmen gaat, of letters lezen, of rekensommen maken, of wat dan ook… Zij wil steeds méér, steeds verder. Grote meid daarentegen heeft steeds opnieuw nét wat meer tijd nodig. Net wat meer pauze-knoppen. Net wat meer ‘laat-ons-nog-even-wat-langer-van-deze-fase-genieten’.

Niet dat het veel ter zake doet. Er wordt bitter weinig rekening gehouden met de wens van grote meid om alles een versnelling lager te doen. Kleine meid bepaalt het ritme. Dat is altijd zo geweest en vermoedelijk zal het ook steeds zo blijven. En eigenlijk hoort het waarschijnlijk ook zo te zijn. Leven op het ritme van je kind. Maar ik wil het hier toch even zwart op wit plaatsen: mijn protest. Mompelend en mopperend. Zoals het ‘oude mensen’ volgens de clichés betaamd. Ik protesteer stilletjes. En soms wat minder stil. Want ik kan haar ritme en snelheid maar met moeite bijhouden.

Ik heb zo vaak het gevoel van ‘ik stond erbij en ik keek er naar’.

  • Als ze opeens zonder bandjes van de springplank in het diepe springt en vlotjes 25 meter zwemt.
  • Als ze uit het niets letters leest en woordjes vormt en op zoek gaat naar alles wat ze zelf kan lezen.
  • Als ze tijdens een autorit rekensommetjes maakt om de verveling te breken.
  • Als ze ’s morgens zonder instructies helemaal zelf de poes eten en drinken geeft. Iedere ochtend opnieuw.
  • Als weer maar eens blijkt hoe zelfstandig ze eigenlijk is: opstaan, wassen, tandenpoetsen, kleertjes en schoenen aan, pyama opgeplooid, ontbijt uithalen en opeten,… Wel zo handig voor een mama die zelf niet zo efficiënt functioneert ’s morgensvroeg. Ware het niet dat ze haar lange haartjes niet zelf kan vlechten, ze zou mij helemaal niet meer nodig hebben…
  • Als blijkt dat ze zélf in haar ‘heen-en-weer-schriftje’ de boodschap ‘boek mee brengen’ heeft geschreven. En dat zelf onmiddellijk relativeert ‘ja maar, juf had het op bord voorgeschreven, dus dat is niet écht schrijven’. Huh?? Moeder toch zwaar onder de indruk hoor kind…
  • Als ze bij het koekjes bakken opeens zelf in staat blijkt om de eitjes te breken (zoals het hoort, niet per ongeluk of zo…) en de mixer te hanteren
  • Als ze op een véél te volwassen manier (naar aanvoelen van grote meid toch) telefoongesprekken voert op het moment dat mama stem-loos en machteloos met de nodige handgebaren het gesprek tracht te coördineren
  • Als ze haar teleurstelling echt wel kan begrenzen en begrip toont als blijkt dat het beloofde uitstapje naar het nieuwe Olympia-zwembad niet kan doorgaan omdat mama griep heeft

Oh, ze is geen wonderkindje hoor. Correctie: ze is wel mijn wonderkindje, maar in het groter verhaal kan ik écht wel haar sterktes én zwaktes zien. In sommige dingen is ze goed. In andere kan ze dan weer wat hulp gebruiken. U wil echt ons geploeter rond dat ‘leren fietsen’ niet zien… Om maar iets te noemen.

Ze wordt zo snel groot… Mijn kleine meisje.

Maar nu is ze ziek. Griep. En dan krult ze zich opnieuw als een klein fragiel baby’tje heel dicht bij me op schoot. En blijft zo uren liggen…

griep

Ik protesteer niet…

 

Disclaimer.

Ik was het even kwijt. Het ‘hoe’, ‘wat’ en ‘waarom’ van dit blogje. Vandaar de stilte… Eventjes ‘on hold’ en bekijken of dit wel zin heeft. Maar ja. Uiteraard heeft het dat wel. Voor ons althans. Of u wilt meelezen, dat laat ik helemaal aan u over.

Dit blogje werd ooit ‘geboren’ als online herinneringsboek aan en voor kleine meid. En ook wel voor grote meid. Want het geheugen laat het maar al te vaak wat afweten. Herinneringsboeken zijn dan welkom. Op voorwaarde dat je het paswoord van het online-ding niet vergeet. Of niet vergeet waar je ergens al die paswoorden hebt bewaard. Zucht… Dàt en al die 4-cijferige codes. Bankkaarten, gsm, ID-kaart, i-pad, garage poort thuis, garage poort elders,… En dat zijn uiteraard allemaal verschillende codes. Grote nachtmerrie als ik die ooit allemaal vergeten ben. Dat wordt nog wat…

Maar goed. Ik wijk weer af… Dit blogje dus. Ik was het wat ‘kwijt’. Het is altijd (en nog steeds) de bedoeling geweest om te schrijven voor onszelf. Voor kleine meid en grote meid. Fijn dat de brede familie-kring ook meeleest, dat maakte de band alleen maar hechter. En ook de vrienden- en kennissenkring. Fijn, fijn. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar ook hoe meer (zelf)-censuur en steeds verkrampter om iets neer te pennen. Schrik. Want de blikken zijn soms ook (ver)oordelend. En kritisch. Er was opeens een publiek. Wel ja, niet ‘opeens’, eerder geleidelijk, Maar toch. Opeens schreven we dus voor een publiek. Dat is iets helemaal anders dan puur een herinneringsboek voor onszelf. En dat publiek stelde geregeld vragen. Via mail. Of live. Vragen over wat ik schreef. Of vragen over wat ik net niet schreef. Want uiteraard is de verzameling onderwerpen waarover hier niét geschreven wordt gigantisch veel groter dan waar wél over geschreven wordt. En vaak zegt het veel meer over ons als we een onderwerp uit de weg gaan, dan als we het aankaarten.

Soit. We moesten hier even over bezinnen. Maar neen, er komt geen ‘slotje’ op. Geen wachtwoord. We gaan voor openheid. Beperkte openheid weliswaar. Ik gooi hier écht niet alles op het wereld-wijde-web.

Maar we zijn terug. Denk ik. En u mag me vragen stellen. Dat mocht altijd al. Als u graag iets over ons wil weten: shoot! Als u onze visie (wel, meestal de visie van grote meid dan) of ervaring over iets wil weten: shoot again! Als u graag een blogje wil met een specifiek onderwerp: shoot shoot shoot. Doe gerust. Stuur maar een mailtje (ElkeCool@hotmail.com) of spreek me aan. En in absolute ambtenaren-stijl reageer ik met ‘ik neem het mee’. Geen absolute belofte of garantie dat ik het ook écht in alle openbaarheid zal aankaarten. Maar ik zal er wél zeker en op z’n minst over nadenken. Dat beloof ik dan wel weer.

Ondertussen heb ik wel de weg naar mijn blogje terug gevonden. Want het blijft ‘mijn’ blogje. Mijn veilige plekje. Mijn herinneringen. Mijn verhaaltjes en foto’s. Maar laat ons duidelijk zijn: héél fijn dat jullie meelezen! En blijf dat gerust doen🙂

Leg het maar uit…

De hele nacht naar CNN kijken. Verbouwereerd. Verstard. Verbijsterd. En ’s morgens vroeg helemaal emotioneel (en een nacht zonder slaap is niet echt bevorderlijk voor zo’n emotionele toestand) een vrolijk lief en vooral compleet onschuldig en naïef klein meisje uit haar bedje helpen… Alles voelde zo onwezenlijk vandaag. En dan wonen wij zelfs niet eens in Parijs!

De kranten staan er vol van. De beelden zijn alomtegenwoordig. Het gespreksonderwerp is duidelijk. Ik vond het dan ook niet meer of minder dan mijn verantwoordelijkheid om mijn kleine meisje in te lichten. Op haar niveau uiteraard. En met mondjesmaat. En in haar tempo. En in haar bewoordingen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al staat de televisie hier hoofdzakelijk op kindertelevisie, de mama kijkt wél naar het nieuws (meestal niet in aanwezigheid van Luna, maar toch…), kleine meid leest dan wel geen kranten, maar de foto’s op de voorpagina’s van de rondslingerende exemplaren laten weinig aan de verbeelding over, de gesprekken over terreur en IS en Parijs, daar wordt ze niet in betrokken, maar die kleine oortjes horen véél meer dan we beseffen,…

Dus vond ik het mijn plicht, mijn verantwoordelijkheid als mama om mijn 5-jarig kindje in te lichten. Een uitleg te geven over wat niet uit te leggen valt. Haar begrip bij te brengen over iets wat ik zelf niet begrijp. En liefst zonder haar angst aan te jagen, laat staan dat ze getraumatiseerd wordt.

Parijs

Prachtige foto: @playmonews

Maar goed. Het was een onderwerp dat ik niet mocht en kon uit de weg gaan. Er was hier één groot voordeel in het ter sprake brengen (op kleuterniveau) van een onmogelijk moeilijk thema: in de week net voor de herfstvakantie was het thema in Luna’s klasje ‘oorlog’. Ze leerden alles over soldaten en de (eerste) WO, over bommen en tanks, ze bezochten een oorlogsmuseum en een oorlogskerkhof,… Uiteraard was alles in haar eigen kleuter-beleving behoorlijk zwart-wit. Er waren ‘goeie’ en er waren ‘slechte’ en de ‘goeie’ wonnen en de ‘slechten’ verloren. En niet onbelangrijk: wij waren de ‘goeie’. Weinig nuance, weing grijs, alles zwart-wit. Uiteraard. Je moet eerst zwart en wit kennen en weten alvorens je een grijze nuance kan aanbrengen. Ik kan trouwens moeilijk van mijn 5-jarig meisje verwachten om nu al genuanceerd te denken als ik dagdagelijks merk dat een overgrote meerderheid van de volwassenen er niet of nauwelijks in slaagt. Of pertinent weigert om in grijze tinten te denken.

Het thema maakte indruk. En bleef hangen. En dat liet zich deze morgen ook merken in ons korte gesprekje:

Grote meid: ‘Lunaatje, weet je nog dat mama vertelde over Parijs?’
Kleine meid: ‘Jaja, jij bent daar naar toe geweest hé!’
Grote meid: ‘Ja schatje. Wel in Parijs is vannacht iets ergs gebeurd.’
Kleine meid: ‘Oei? Wat is er dan gebeurd?’
Grote meid: ‘Het lijkt er nu een beetje oorlog. Er waren stoute mensen met bommen en geweren. En nu zijn er heel wat mensen gestorven.’
Kleine meid: ‘Waren dat dan soldaten?’
Grote meid: ‘Euh… ja… Eigenlijk waren dat inderdaad een soort soldaten.’
Kleine meid: ‘Maar dan wel stoute soldaten hé!’
Grote meid: ‘Ja, dan wel stoute soldaten.’
Kleine meid: ‘Ah ja, dan waren dat de Duitsers.’
Grote meid: ‘Neen, neen, neen, het waren geen Duitsers schatje!’
Kleine meid: ‘Van welk land waren ze dan?’
Grote meid: ‘Goh, ik denk eigenlijk niet dat ze uit één bepaald land kwamen…’
Kleine meid: ‘Maar ze zullen zéker niet uit Nederland komen, want de Nederlanders die hielpen ons in de oorlog.’
Grote meid: ‘Ah ja, neen, het waren waarschijnlijk geen Nederlanders, neen, maar…’

Ik hoefde mijn zin niet af te maken. Lief klein Lunaatje huppelde vrolijk naar haar poppenhuis. Enthousiast zingend over 10.000 luchtballonnen…

Ik heb haar niet teruggeroepen. Ze heeft nu een heel klein stukje basis-info gekregen en dit was blijkbaar momenteel genoeg voor haar. Ik twijfel er niet aan dat ze straks nog wel met vragen op de proppen zal komen. Waarop ik niet altijd een antwoord zal hebben. Maar waar ik naar best vermogen en aangepast aan haar leeftijd op zal antwoorden. Zo genuanceerd mogelijk. Want ik besef maar al te goed dat haar beeld over de waanzinnigheden die nu gebeuren, zal gekleurd worden door de manier waarop ik het haar overbreng. Als ik haar nu vertel dat het moslims of islam-terroristen waren die de ‘slechte’ waren, dan zullen in haar ogen àlle moslims ‘slechte’ zijn. Net zoals in haar ogen àlle Duitsers ‘slechte’ waren. Het feit dat zij nog te weinig in staat is om nuances aan te brengen verhoogt mijn verantwoordelijkheid om meer dan voorzichtig te zijn in wat en hoe ik haar de dingen toelicht.

Luna heeft nog geen notie van religie.
Luna heeft nog geen notie van nationaliteit.
Luna heeft nog geen notie van de diepgewortelde haat die nu voor zoveel verdriet en wanhoop zorgt.

En ook al wil ik nog zo graag dat het nog làng zo blijft, ze wordt groter, ze wordt ouder en binnen afzienbare tijd zal ze wél een eigen mening hebben over zaken als religie en nationaliteit. Het is aan mij om te zorgen dat ze genuanceerd leert kijken naar alles…

Sommige dingen waren toch écht eenvoudiger toen ze nog een klein baby’tje was en mijn grootste bezorgdheid was of ze voldoende flesjes dronk en voldoende sliep…

En het helpt al hélemaal niet als er enkele extremistische idioten de hele wereld naar complete waanzin proberen te brengen…