Prioriteiten

Grote meid: ‘Kom schat, doe eens een beetje voort. Ik moet nog boodschappen uitladen, daarna de was uithangen, de droge was plooien en alles in de kast leggen. En eigenlijk moet ik ook nog de beddenlakens verversen. Komaan lieveke, ik heb nog veel werk… ‘

Kleine meid: *zucht diep. Heel diep. En luid* (groeit dat er ooit eens uit, trouwens, dat over-dramatisch gezucht?): ‘Mama…. *pauze*… zou jij niet beter eerst een paar andere dingen doen? Zodat je die niet vergeet?’

Grote meid: ‘Huh? Wat moet ik dan eerst doen?’

Kleine meid: ‘Goh… bijvoorbeeld de televisie aansteken en eten maken voor mij?’

prioriteiten

Ik zweer u op alles wat mij lief is dat ik nog NOOIT vergeten ben om Luna eten te geven. Ze ziet er ook allesbehalve ondervoed uit. Maar goed. De juffrouw heeft voor alle duidelijkheid toch nog maar eens de prioriteiten hier ten huize duidelijk gesteld.

Zelf-controle?

Soms, héél soms, zijn de gesprekken hier wel erg verwarrend…

Luna: ‘Mama, mag ik uit de hoek?’
Mama: *beetje verward aangezien wij ‘de hoek’ niet echt gebruiken. Toch zeker niet als straf-methode* ‘Euh… Ja… natuurlijk… Maar ik had jou toch niet in de hoek gezet?’
Luna: ‘Neen, dat weet ik wel. Ik heb mezelf in de hoek gezet.’
Mama: *nog steeds verward* ‘Ah…? En waarom dan?’
Luna: ‘Omdat ik stout was. Maar jij had het niet gezien. Dus heb ik mezelf maar in de hoek gezet.’
Mama: *verwarring wordt niet echt minder*. ‘Euhm… ok dan?’
Luna: ‘Maar ik ben nu wel genoeg gestraft. Mag ik nu uit de hoek?’
Mama: ‘Als je jezelf in de hoek hebt gezet, dan mag je er toch zelf ook terug uitkomen?’
Luna: ‘Ha neen hé mama! Als een kindje in de hoek staat moet dat kindje daar blijven staan tot een groot mens zegt dat het kindje uit de hoek mag.’
Mama: *inmiddels méér verward door het feit dat ze met haar volle 1m60 als groot mens wordt bestempeld dan door het hele hoekjes-gebeuren* ‘Allé, kom dan maar uit de hoek.’
Luna: ‘Dank je mama. Dat is eigenlijk niet zo leuk hé, in de hoek staan.’
Mama: ‘Neen, waarschijnlijk niet. Misschien moet je de volgende keer dan maar niet stout zijn, dan moet je ook jezelf niet in de hoek zetten?’
Luna: ‘Ah ja. Misschien. Dat is een goed idee. Dat zal ik de volgende keer proberen.’

Neen. Ik weet niet van wie ze dat heeft.

elfje Luna

Reizend kasteel

Zo af en toe ‘ontdekken’ wij iets waar we van denken: dit is écht leuk. Of origineel. Of mooi. En meestal vindt dat wel op de één of andere manier ook zijn weg hier naar dit blogje. Want als het écht leuk is, dan vinden wij dat ‘love’. En dan willen we dat graag in ons ‘life’ en meestal is het ook wel ergens ‘Luna’-gerelateerd… En dan willen we dat uiteraard een plaatsje geven op ‘Love, life and Luna’.

Deze week was het één zinnetje op het digitale prikbord van het werk van grote meid dat meteen de aandacht trok: ‘Reizend kasteel zoekt prinses’. Ik hoef u niet te vertellen waarom dit berichtje er voor ons uitsprong, wellicht…

Interesse en vooral nieuwsgierigheid werden meteen gewekt… Het berichtje verwees naar een facebook-pagina: Het reizend kasteel.

Ik neem even schaamteloos het tekstje van de FB-pagina over:
Op een mooie sinterklaasochtend vonden twee meisjes mij op het tapijt van de living. Alles erop en eraan! Met een bed en een spiegel, met een tafel en stoelen, en een plant, en nog vanalles! En bovenal: ik ben gezellig roze, en met mijn torentjes er bovenop, vooral groot!
Barbies werden terstond bovengehaald, en bezorgde ik uren gezelschap en verbeelding. Ik werd dé place to be voor prinsessen en paarden, koetsen en mobilhomes, de hele speelgoedkamer draaide rond mij!
Maar, meisjes worden groot. Ik belandde in de hoek van de kamer, werd een opslagplaats voor rommel.

Gelukkig trok ik nog de aandacht van speelvriendinnetjes op bezoek en…. werd ik terstond in de koffer van de auto geschoven! Ik kreeg een nieuwe thuis, waar dit verhaal van vooraf aan herbegon. Ik herleefde!

Wanneer de aandacht opnieuw wat begon te slabakken, werd ik plots een reizend kasteel. Ik reis van living naar slaapkamer naar speelkamer, en misschien nog een living,…
Met een voldaan genoegen blijf ik tot de verbeelding spreken, wat kan een kasteel meer wensen?

Mag ik bij U logeren tot ik meer verveling dan verbeelding opwek? Join the club, en laat iets weten!

Kijk. Ik vind dat zàlig!! Echt waar!! Hoe leuk is dat idee niet zeg!! Hélemaal wild enthousiast, wij! Geen commercieel gedoe, geen reclame, neen zelfs geen goed doel of vzw of wat dan ook! Heel eenvoudig: mensen met het hart op de juiste plaats. Die houden van kinderen. Ik vind het ronduit fantastisch.

We maakten ons meteen lid. Niet meteen om gastgezin voor het kasteel te zijn. Want kleine meid kreeg hier recent nog een groot poppenhuis. Dat vooralsnog op dagelijkse basis al haar aandacht en fantasie-spel opeist. De magie van een kasteel zou hier niet ten volle tot zijn recht komen. Misschien later wel. Misschien ook niet. En misschien doen wij later ook hetzelfde met ons poppenhuis. Het lijkt ons alvast een héél leuk idee.

Ik kon het niet laten om via dit blogje even ‘reclame’ te maken voor het reizend kasteel. Al is ‘reclame maken’ een compleet verkeerde term. Het reizend kasteel heeft geen reclame nodig, het gaat van huis tot huis, van kinderhartje tot kinderhartje… Het heeft zopas een nieuw gastgezin gevonden, waar het wellicht ook even zal vertoeven.
Maar toch wou ik het hier even vermelden. Misschien willen jullie ook ooit gastgezin worden? Of inspireert het jullie voor iets gelijkaardigs? Of misschien vinden jullie het gewoon een héél leuk verhaal om even te lezen…

Wie facebook heeft: ga zéker eens kijken!

Projectile vomiting

Warning: explicit content. De titel is in deze nogal ‘richtinggevend’ voor de rest van dit blogje. Wie net heeft gegeten, net van plan is om aan tafel te gaan, of een gevoelige maag heeft, laat dit blogje misschien voor één keertje beter aan zich voorbijgaan…

Want het meisje-dat-nooit-ziek-is heeft hier deze namiddag toch écht wel grenzen verlegd in de categorie ‘projectile vomiting’. In die mate zelfs dat zowel het Lunaatje in kwestie als de mama enkele minuten in stilte en ergens zelfs bewonderenswaardig het rampgebied in ogenschouw namen vooraleer er tot actie (zijnde: bezorgd troosten en vooral héél veel opkuiswerk) werd overgegaan.

Om het even te situeren: Lieve kleine Luna had in de loop van de dag al enkele keren ‘buikpijn’ gemeld. Maar aangezien de buikpijn even plots als hij opkwam terug werd vergeten telkens we op onze winkelmiddag een ijsjes- of wafelkraam kruisten, werd er niet bijzonder veel aandacht aan besteed. Aangezien mijn kleutertje ook haar middagmaal en later ook het ‘beloon-ijsje’ met héél veel smaak heeft opgegeten, werd het het hele buikpijn-verhaal een beetje vergeten.

Thuis werd de vertel-tas van juf uitgehaald (voor wie hier af en toe meeleest: ja hoor, wij zijn deze week het gelukkige gast-gezin van de tweede verteltas van de tweede kleuterklas. Wordt wellicht nog vervolgd :-) ). Het verhaaltje werd voorgelezen, het verhaaltje werd ‘na-gespeeld’ met de prentkaarten, het domino-spel werd gespeeld,… Het domino-spel werd vervroegd afgebroken omdat Luna er geen zin in had. Het ging niet. De concentratie was weg. En eigenlijk zou dit voldoende moeten geweest zijn als ‘alarm-signaal’ voor grote meid. Want kleine meid zag zo uit naar ons namiddagje ‘verteltas’. Het gebrek aan interesse voor het domino-spel was eigenlijk best vreemd. Maar ze wist dat er ook nog kleurplaten in de tas zaten en die wou ze graag ook nog maken. Ok. Geen probleem. Kleurplaten en stiften werden klaargelegd. Grote meid verliet een hàlve seconde de ruimte en… daar was het dus… Projectile vomiting!

Echt waar, ik snap niet hoe het fysiek mogelijk is voor een meisje van iets groter dan 1 meter om zo krachtig, zo veel en vooral zo vér over te geven. Verbazingwekkend. En dat vond ze zelf duidelijk ook. Het bleef ook maar komen… Gelukkig vér van al het materiaal van juf (geen paniek juf!!) en al bij al viel het nog mee om de grenzen van het rampgebied af te zetten. Maar wat was dit in godsnaam?

We stonden er met ons tweetjes wat verbouwereerd naar te kijken. Veel meer dan ‘oei, mama!’ kon Lunaatje niet uitbrengen. Veel meer dan ‘e moh Lunaatje toch…’ kon mama ook niet uitbrengen.
Het was nota bene Luna die het eerst terug wat nuchterheid aan de dag legde: ‘Mama, ik denk dat ik andere kleertjes zal moeten aandoen’. Een terechte opmerking. Goed. Veel troosten moest de mama blijkbaar niet doen, want kleine meid bleek zo goed als meteen terug haar vrolijke zelf. Ontdaan van ‘overgeef-kleertjes’ vond ze het best wel interessant om de plotselinge bedrijvigheid gade te slaan.

Vaatdoeken, handdoeken, trekker en dweil en een klein meisje in haar blootje dat vanop afstand instructies geeft: ‘Daar is ook nog een beetje overgeef mama! En oh daar! Daar nog veel hoor mama! En kijk eens daar! Ik heb zoooooo ver overgegeven! Ver hé mama!’
In alle eerlijkheid: de initiële over-bezorgdheid van ‘mijn-kindje-is-vermoedelijk-doodziek en rij-ik-niet-beter-meteen-naar-spoed, maakte toch behoorlijk snel plaats voor een iets meer geërgerde gemoedstoestand van blijf-in-godsnaam-daar-staan-en-loop-er-niet-door!!

Bij het vullen van de wasmachine kreeg grote meid nog droogweg de opmerking van kleine meid ‘mama, er hangt overgeef aan je trui’. Mama checkte de trui, maar vond geen overgeef… ‘Neen mama, achteraan je trui, zo bovenaan. Daar hangt er overgeef.’ Ze had gelijk. Maar huh? Hoe heeft ze dat gepresteerd? Ik was niet eens in dezelfde ruimte toen het hele drama zich ontrolde…

projectile vomiting

Intussen zit het kleine meisje in bad. Vrolijk te zijn. Met de visjes uit de verteltas. Alsof er hélemaal niets aan de hand is…

visjes juf

My sweet valentine

Of je nu voor- of tegenstander bent, of je het nu allemaal één commerciële rommel vindt of je liever laat meedrijven in alles wat de zeemzoete omkadering voorschotelt… één ding staat vast: een dag doorgebracht met de liefde van je leven, dat is ongeacht de datum, altijd een schot in de roos….

Dat is hier niet anders. Ook niet op valentijn. Al was de planning op valentijn wel heel erg strak. Vooral voor Luna dan… Het was niet helemaal zo voorzien, maar haar dagje zat misschien net een beetje té propvol verrassingen, feestjes en leuke dingen.

We zijn hier bijna traditie-gewijs gestart met een verwen-ontbijt. Met héél veel zoets en lekkers. Kwestie van het suikergehalte al van ‘s morgens vroeg de hoogte in te jagen.

ontbijt

Er volgde, uiteraard, een zaterdagse dansles voor het kleine meisje. Wat voor mama een ‘opening’ in de agenda betekende van welgeteld drie kwartier. Dankzij een tip van een lieve, attente vriendin (dank u Fanny!) werd koers gezet naar de buurgemeente, waar een volledige voorraad Frozen-spulletjes werd aangeslagen.

frozen

Ik hoef u niet te vertellen dat dit op méér dan goedkeuring kon rekenen van het kleine meisje…

Aangezien strakke tijdsplanningen geen ruimte laten voor uitgebreid of gezond koken, werd hier als noodoplossing geopteerd voor ‘papa’s frietjeswinkel’. Luna blijft het verrassend vinden dat die frietjeswinkel dus niet alleen met papa kan bezocht worden, maar dat mama blijkbaar ook de weg naar de McDonald’s kent.

Daarna was het feest. Voor kleine meid toch. Want ze mocht naar het verjaardagsfeest van een klasgenootje. Niet zomaar een klasgenootje. Maar wel het feestje van Robbe. Dé Robbe dus, waar ze op verliefd is. En mee gaat trouwen. Van zodra Robbe zijn plannen om met zijn papa te trouwen aan de kant heeft geschoven, that is… Goed. Vier jaar oud. En op valentijn naar een feestje met en van de jongen waarop ze verliefd is. Zou het héél erg fout zijn om als dertiger stiekem een beetje jaloers te zijn op je vier-jarige kleuter?

Omdat zo’n dag-vol-leuke-dingen uiteraard best hélemaal over-the-top is werd nichtje Linde opgehaald voor een logeerpartijtje. En niet zomaar een logeerpartijtje. Ha neen! Luna vraagt al zo lang om te kamperen… Dus dan kamperen wij! In de living! Met een echte kampeertent! Inclusief alle slaapgerief en lichtjes. En met de haard als kampvuur…

kamperen

Er was een héél klein beetje lichte ontgoocheling bij Luna toen bleek dat mama niet van plan was om de touwtjes met de stokken in de grond te kloppen. Maar er zijn grenzen hé mensen… En vooral een harde livingvloer. Dat ook.

popcorn

Er was verder ook nog popcorn. Die er héél vlotjes inging bij de meisjes!! En nadat het kleinste meisje in bed lag, werd er met het eigen Luna-meisje een mini-vuurtje gemaakt. Met een theelichtje. En werd er een échte marshmellow boven geroosterd. Waarna de houten brochettestok vuur vatte en we bijna een écht brandje hadden. We kwamen ook vrij snel tot de conclusie dat marshmellows eigenlijk niet zo heel erg lekker zijn. Maar goed. Er was nog altijd die popcorn. En sapjes. En slapen in de tent. Of spelen in de tent.

kaarsje

Luna kaarsje

En daarna doodmoe met het nieuwe Frozen-dekbed en in de nieuwe Frozen-pyama toch maar door mama naar het échte bedje gedragen worden. Om daar compleet uitgeteld haar valentijn-dagje af te ronden…

In my daughter’s eyes

Dat ze de liefde van mijn leven is, dat weten jullie zo onderhand wel… Ik kan er nog steeds niet bij hoe intens en krachtig dat voelt. Die liefde voor dat kleine meisje…

Soms overvalt het me. Vaak zonder aanleiding. Iets wat ze zegt. Iets wat ze doet. Een blik. Een lachje. Haar ‘prinsessen-dansje’ van deze ochtend… Dan kan ik zomaar huilen van intens geluk. Ik probeer het uiteraard niet te doen hoor. Dat huilen. Mijn lieve kleine Lunaatje zou er alleen maar héél erg verward door worden.

Het is zo moeilijk onder woorden te brengen.

prinsesje

Daarnet viel mijn oog, heel toevallig, op deze songtekst. Ik hou niet zo van de melodie, maar de tekst. De tekst. Die zegt àlles…

Ik kàn er niets aan toevoegen. In my daughter’s eyes…

In my daughter’s eyes I am a hero
I am strong and wise and I know no fear
But the truth is plain to see
She was sent to rescue me
I see who I wanna be
In my daughter’s eyes

In my daughter’s eyes everyone is equal
Darkness turns to light and the
world is at peace
This miracle God gave to me gives me
strength when I am weak
I find reason to believe
In my daughter’s eyes

And when she wraps her hand
around my finger
Oh it puts a smile in my heart
Everything becomes a little clearer
I realize what life is all about

It’s hangin’ on when your heart
has had enough
It’s giving more when you feel like giving up
I’ve seen the light
It’s in my daugter’s eyes

In my daughter’s eyes I can see the future
A reflection of who I am and what will be
Though she’ll grow and someday leave
Maybe raise a family
When I’m gone I hope you see how happy
she made me
For I’ll be there
In my daughter’s eyes

Love, life and Luna <3 <3 <3

In case of emergency

Er was gelukkig geen concrete aanleiding voor, maar grote meid vond het tijd om een ‘in-case-of-emergency’ plan op te stellen ten huize Love, life and Luna.

Ja. Kijk. Zoals u weet wonen wij hier met ons tweetjes. En niettegenstaande ons huis soms wat ‘duiventil-allures’ heeft en het hier héél vaak een komen en gaan van mensen is, gebeurt het toch ook wel eens dat we hier enkel met ons tweetjes zijn, kleine en grote meid. En stel nu eens dat er dan iets scheelt met grote meid. Stel hé. Stel. ‘t Is niet zo dat ik grote plannen heb om het lot ook maar enigszins te tarten. Maar stél nu. Ja, dan mag mijn kleine lieve Lunaatje niet in paniek slaan. En dan moet ze vooral goed weten wat ze moet en mag doen…

Dus. Een noodplan. Goed. Grote meid is sowieso wel goed in rampscenario’s uitdenken en bijhorende paniekaanvallen krijgen. Nu mocht het dus even écht. Preventief. Om in het zéér uitzonderlijke geval dat het nodig zou kunnen zijn vlotjes alles onder controle te krijgen.

Het noodplan werd eerst zorgvuldig uitgedacht. Met alle praktische en technische voor- en nadelen. En de uitvoerbaarheid er van. Dat laatste is nogal belangrijk. Niettegenstaande ik mijn eigen 4-jarige spruit uiteraard volgens alle ‘mijn-kind-schoon-kind-regeltjes’ het aller-slimste kindje uit mijn wijde omgeving vind, zijn er toch een aantal zaken waar moet rekening mee gehouden worden.

De hulpmiddelen moeten binnen handbereik van het 4-jarig meisje zijn. Dat geldt hier voor de meeste dingen in huis, dus dat is niet onoverkomelijk. De GSM ligt altijd wel ergens in het zicht rond te slingeren. Euh… behalve als ik hem nodig heb. Dus misschien is dit niet de beste optie. De vaste telefoon weet Luna wél goed liggen. En die ligt zo goed als altijd op de juiste plek. Eén exemplaar boven en één beneden. Dit kan dus wel werken…

20141228_151929(0)

Telefoneren met mama’s smartphone is niet haalbaar. Mama kan het nauwelijks zelf, laat staan dat ik het ook nog eens aan mijn 4-jarige moet uitleggen…
Telefoneren met de vaste telefoon, dat kan ze wel. Nu ja. Ongeveer. Ze belt héél graag met oma en opa. En met om het even wie anders for that matter. Maar mama moet de cijfertjes voorzeggen. Dan drukt ze die zelf wel in. Helaas, ons noodplan moet uitvoerbaar zijn in de situatie dat mama zelf niet meer in staat is om cijfertjes voor te zeggen. Dus daar moesten we iets op vinden…
De enige haalbare én juiste oplossing is evident: Luna moet in geval van nood 112 bellen. Dat zijn slechts 3 cijfertjes om te onthouden. Twee eigenlijk. Twee keer één en één keer twee. Al maken we het nu wel weer nodeloos ingewikkeld. 112. Dat moet ze kunnen. Mocht het ooit nodig zijn.

En daarna moet ze naar de buren lopen. Daar hoeft ze gelukkig niet zoveel voor te kunnen. Ze wéét hoe ze de garagepoort van binnenuit moet openkrijgen en ze wéét naar welke buren ze moet lopen. De buren waar ze de straat NIET moet voor oversteken. Want in geval van nood willen we uiteraard geen extra drama’s. Anders ook niet eigenlijk… De buren héél dicht bij ons, daar gaan we regelmatig langs, dus ze weet hoe ze moet aanbellen. De buren iets verder hebben een dochtertje dat slechts een jaartje ouder is dan Luna en daar gingen we ook al regelmatig op bezoek. Ook daar weet Lunaatje dus héél goed de voordeur en bijhorende bel zijn. Bijkomend voordeel: Buurvrouw is huisarts! Héél handig. Niet in het minst in geval van nood! Wellicht moeten we de buren ook wel op de hoogte brengen van ons ‘in case of emergency’ plan…

Goed. We kunnen dit. Als het nodig zou zijn. Luna ‘briefen’ verliep opvallend vlot. Al bleek ze toch een beetje een ongezonde interesse te hebben om het hele plan uit te testen. Met mama die op de grond ligt en niet meer kan spreken. En vooral het bellen naar 112. Dat wil ze doen. Nu. Meteen. Gewoon ‘om te proberen’.

‘Ik kan dat hoor mama!! Moet ik het eens tonen: 112 en dan op groen telefoontje. Hé mama! Zo was het hé!!’

Grote meid heeft het kleine meisje nu al een aantal keren gevaarlijk dicht bij de telefoon betrapt. En ook al met de telefoon in de hand. Half de toetsen indrukkend. Het moet gezegd: de stress-levels schieten dan wel héél hard de hoogte in. Die hartaanval zit er zo’n beetje aan te komen op die manier…

En dan volgen uiteraard weer boeiende gesprekken:
Mama: ‘Luna! Ik heb gezegd dat je dat alleen maar mag doen als er iets scheelt met mama en ik niet meer kan praten!’
Luna: ‘Zucht’ (echt hé, dat zuchten van haar moet ik dringend aanpakken)
Mama: ‘Wel? Kan ik nog praten?’
Luna: *op geërgerde toon*. Neen. Je praat niet. Je roept.

Misschien moet ik haar het nummer van de kindertelefoon ook maar leren…