Mama-dingen (partII)

Ik had het er al eens over: ‘mama-dingen’, van die handelingen en nieuw verworven competenties die je er zomaar bijkrijgt, bij die kleine spruit… Ze zijn zo alledaags en sluipen zo ongemerkt in de routines dat we er zelden of nooit bij stilstaan. Hier toch. Ten huize Love, life and Luna. Maar kijk. Ik heb dus een blogje. Al durf ik dat wel af en toe vergeten (mijn vorig blogje dateert al van méér dan een maand geleden – shame on me!). En mijn blogje is mijn extern geheugen. Al zal dat geheugen ook niet zo bijster veel voorstellen als het niet wat regelmatiger aangevuld en ge-update wordt!

Om maar te zeggen: die ‘mama-dingen’, dat wordt een terugkerend thema hier. ‘t Is maar dat u het weet…

Het viel me onlangs op dat ik – nog maar eens – nieuwe afspraken en regeltjes aan het overlopen was samen met lieve kleine Luna. Gelukkig voor grote meid aanvaardt kleine meid hier met behoorlijk veel gemak de waslijst regeltjes en afspraken. Sterker nog, ze vindt het plezant en de houvast die ze haar bieden lijkt haar rust te geven. En een rustige kleine meid, wij zijn daar hevige voorstander van! Niet dat ze niet uitbundig mag zijn. Dat nu ook weer niet.

Goed. Afspraken en regeltjes dus. Ik lijk ze soms aan de lopende band te produceren. Niet eens bewust zelfs! Hoe ouder Luna wordt, hoe spontaner en vlotter ik dat ‘regeltjes-maken’ onder de knie lijk te hebben.

Het begon geleidelijk: die eerste baby-routines raakten ingeburgerd. Met vallen en opstaan weliswaar. Want afspraken als ‘laten we afspreken dat jij niet gaat gooien met je eten of drinken als mama juist haar net gewassen kleren heeft aangetrokken’ of ‘als het nacht is moet je slapen’, die vielen regelmatig in doven-mans-oren. Het beterde wel. Soms snàpte ze zelfs wat ik bedoelde. Wat nog niet meteen wou zeggen dat ze de afspraak ook effectief opvolgde. Al beterde ook dàt wel.
Na verloop van tijd werden de afspraken ook bijgesteld. Peutertje Luna mocht niet met eten of drinken gooien. Punt. Of mama nu net gewassen kleren aanhad of niet, dat deed niet meer ter zake.

We evolueren hier vlotjes mee met de afspraken. Ze worden onbewust gemaakt en het valt me pas op net op die momenten of in die situaties waarbij we nog geen vooraf afgesproken regeltjes hebben. Terwijl ze wel nodig blijken.

efteling

Om het even te illustreren: wij hebben sinds kort duidelijke afspraken over wat en hoe (eigenlijk vooral ‘wat niet’ en ‘hoe niet’) in/rond/bij (openbare) toiletten. Dat blijkt nodig, ja.
Bij het binnengaan in het openbaar toilet was ik me er heel scherp van bewust dat Luna nog geen regeltjes beheerste rond dit thema. Dus kreeg ze een spervuur van instructies over zich heen:
1. Kom niet aan de vuilbakken in toiletten. Neen, hier niet, maar ook elders niet. Neen. Dat is vies. NEEN JE MAG ER NIET IN KIJKEN. Wat er in ligt? Viezigheid. Afblijven. Bah.
2. Kom ook niet aan de toiletbril. Ook vies. Ook afblijven. Maakt helemaal niet uit dat de toiletbril er niet vies uitziet. Geloof mama op haar woord. Vies.
3. Laat ons gewoon afspreken dat je zoveel mogelijk van alles blijft. Van alles ja. Alles is vies. Overal afblijven.
4. En neen je mag niet de hele rol toiletpapier afrollen. Mag NIET. Kruip ook NIET onder het hokje naast je om een nieuwe rol te nemen. Vraag het gewoon aan mama!
5. Je doet je kleren en onderbroek pas uit als je IN het hokje bent en de deur dicht is. Ja, ik moet dat blijkbaar specifiëren voor mijn dochter. En er ook bij vermelden dat kleren niet op de grond mogen gegooid worden. Dat mag eigenlijk nooit. Maar dat geldt in het bijzonder in toiletten. En nog méér in het bijzonder in een toilet dat niet ons toilet is.
6. Je doet de toiletdeur ook pas terug open als je al je kleren terug aanhebt.
7. Je doet de toiletdeur DICHT, maar als mama niet in het hokje bij jou is, dan sluit je de deur NIET met het slot. Dat hebben we met vallen en opstaan geleerd. Nooit eerder bij stilgestaan waarvoor dat ‘gleufje’ in het slotje aan de buitenkant van de deur diende. Grote meid ging er van uit dat je zo kon zien of het hokje bezet was of niet. Nope. Dient daar niet voor! Tegenwoordig zorgt de mama er altijd voor dat er een muntstuk van een euro binnen handbereik is (lukt met andere muntstukken waarschijnlijk ook). Héél handig om zo’n gesloten toiletdeur er vanaf de buitenkant terug mee open te doen. Gelieve deze informatie niet te misbruiken en enkel toe te passen als iemand zich per ongeluk heeft opgesloten.
8. Als mama bij jou in het toilet is wacht je met de deur terug open te doen tot ook mama haar kleren terug netjes aan/toe heeft gedaan! (Don’t ask!)
9. We gaan ook niet luid roepend vragen beginnen stellen op het toilet. Maakt niet uit of die vragen toilet-gerelateerd zijn of niet. Wacht daar maar mee tot we buiten zijn.
10. Er wordt NIET doorgespoeld zolang er iemand op het toilet zit. In praktijk meestal mama. Je wacht tot mama klaar is. En je begint niet 101 keer te vragen of ik al klaar ben. Zie vorig punt.

Er volgde nog een apart lijstje rond het handen-wassen en handen-afdrogen, maar dat bespaar ik u even.

Regeltjes. Afspraken. We hebben ze hier voor ontelbaar veel uiteenlopende situaties: wat mag wel/niet in het rusthuis/ziekenhuis, op welke knop in de lift mag je wel en vooral NIET drukken, welk stemvolume past bij welke situatie (die hebben we nog niet helemaal onder de knie – ‘luider’ lukt, maar ‘stiller’ is blijkbaar defect),…

Ze mag heus nog wel spontaan zijn. Luna mag écht wel een écht ‘kindje’ zijn. Maar wat gaat dat opgroeien toch gepaard met een gigantische hoop regeltjes en afspraken…

Zo erg dat de mama er zich schuldig over voelt. Een beetje. Een klein beetje. We hebben alvast 1 nieuwe afspraak gemaakt: als het grote vakantie is, dan houden we zeker en vast 1 Luna-avond. Een avond, ja. Geen dag. Ik ben niet gek! Op die avond mag ze dan zélf kiezen wat, waar, hoe… op vlak van eten, avondritueel, bed-tijd-uur… Eventjes geen (of héél wat minder) regeltjes en afspraken. Eventjes chaos (al zal mama er ongetwijfeld toch een ‘georganiseerde’ chaos van maken). Voor 1 keer mag het dan.

Daarna terug naar ons geregelde leventje. Tja… Het hoort er allemaal bij, bij dat opvoeden en opgroeien. Gelukkig genieten we er alle twee van. Happy girls, happy home, happy live… Weliswaar (of net dankzij) de regeltjes en afspraken :-)

Mommy-guilt

Ergens in de tweede helft van de nacht wakker geworden met een klein meisje naast me. Niets onrustwekkends of zelfs maar ongewoon. Het kleine meisje ken ik gelukkig maar al te goed. En het is niet zo vreemd dat ze in de loop van de nacht haar eigen bedje inruilt voor dat van mij. We maken er intussen geen strijd meer van, van dat ‘in-je-eigen-bedje-slapen’. Ze slaapt sowieso wel ‘in’, in haar eigen bedje. En meestal slaapt ze ook de ganse nacht in dat eigen bedje. Maar af en toe zoekt ze dus nog het mama-bed eens op. Geen probleem. Dat mag. Dat vindt de mama eigenlijk stiekem ook wel leuk. Soms.

Maar deze keer was toch nét iets anders. Lieve kleine Luna lag niet rustig met haar warme lijfje helemaal tegen mama opgekruld. Geen geruststellende zachte adem die heel vredig in- en uitgeblazen werd. Nope. Deze keer geen zen-achtig-tafereeltje. Het kleine meisje lag stilletjes te wenen begot!!

Grote meid uiteraard meteen klaarwakker en helemaal overbezorgd. Zo gaat dat bij ons. Wij gaan hier van ‘zen’ naar ‘complete over-the-top paniekerig doen’ in een fractie van een seconde. Lieve kleine meid lag echter in haar slaap te huilen. Wat het eigenlijk alleen maar zieliger maakte. En grote meid terstond ook de traantjes moest wegslikken.

Slapende kindjes wakker maken, dat is ‘not done’. Dat weten we hier wel. Maar staat er ergens iets geschreven over huilende slapende kindjes? Want dat is toch écht wel van een andere orde! Er werd gewacht. Het kleine meisje werd zachtjes gestreeld. Er werd fluisterend tegen het huilende Lunaatje gepraat. Maar ze bleef zachtjes huilen.

Hoort u mijn moederhart al breken?

luna

Héél voorzichtig dan toch maar mijn lieve kleine schat wakker gemaakt. Oogjes open. Heel luide zucht van opluchting bij Lunaatje. En mama kreeg de meest spontane en meest innige knuffel die je je maar kan indenken.

Na wat ge-sus en héél wat geknuffel toch maar eens gepolst waarom ze stilletjes lag te huilen. Ze moest even nadenken. Maar toen herinnerde Luna zich het drama:
‘Ik stond bovenaan een hele grote glijbaan mama. En ik durfde er niet afglijden. En ik riep naar jou. Jij moest mij helpen. Maar jij draaide je om en je liep weg…’

Hoe. Hartverscheurend. Is. Dat. Nu. Niet!!!!

Ik liep weg!! Hoe kon ik nu weglopen?? Mijn kleine meisje had mij nodig! Ze was in paniek! Ze wou haar mama! En. Ik. Liep. Weg.

Nevermind dat het nooit écht gebeurd is. En nooit écht zal gebeuren. Nevermind dat het een droom was (nu ja, nachtmerrie eigenlijk) van Lunaatje. Nevermind dat het wellicht een andere betekenis heeft dan de letterlijke vertaling.

Ik. Liep. Weg!!

We zijn nu drie dagen verder.

En ik loop nog steeds rond met een niet-aflatend-schuldgevoel.

Mama-dingen

Er zijn zo van die kleine handelingen en gewoontes die héél subtiel in de dagdagelijkse routine sluipen, maar die onmiskenbaar met het ‘mama-zijn’ samen hangen. Ik kan me niet herinneren hoe of wanneer ze er zijn ingeslopen. Ik ben me er ook zelden bewust van. Ze vallen me vaak slechts op als ik ‘niet-mama-zijnde-vriendinnen’ bezig zie. En opmerk hoe zij een zelfde ‘opdracht’ compleet anders aanpakken. Niet beter of slechter hoor. Zéker niet. Maar anders… Meestal wat rustiger en zachtaardiger ook…

Spreek ik wartaal? Wacht… Even illustreren:

Kindermondje schoonmaken:

De ‘vriendin-zonder-kindjes’ gaat erg liefjes en op kinderhoogte voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’ zitten en veegt met onverdeelde aandacht en heel geconcentreerd de omgeving van het vuile mondje zachtjes schoon, terwijl ze even zachtjes tegen het desbetreffende kindje praat. Dit hele tafereel kan makkelijk meerdere minuten in beslag nemen.

De mama hier ten huize doet dat nét iets anders. Het is een iets minder lieflijk of geduldig tafereel. Maar wél iets wat – volgens onze eigen observaties – de meeste mama’s doen. Er wordt niet post gevat voor het ‘kindje-met-vuil-mondje’, maar wel àchter dat kindje. De linkerhand van mama wordt op het voorhoofdje van het kindje geplaatst en in de rechterhand van mama wordt het natte doekje in de aanslag gehouden. Let wel, dit geldt dus voor rechtshandige mama’s. Het ‘kindje-met-vuil-mondje’ wordt nu dus in een soort hoofd-houdgreep gehouden, waardoor het verder verspreiden van dat vuil rond het mondje zoveel mogelijk beperkt blijft. Met de rechterhand wordt het halve gezicht van het desbetreffende kindje schoongeveegd. De aandacht is zo goed als altijd verdeeld. Vaak worden er terzelfdertijd nog instructies of bijsturingen gegeven over het verder verloop van het tafel-, eten- of spelgebeuren. Indien er meerdere kindjes aanwezig zijn wordt de aandacht sowieso verdeeld over de verschillende kindjes. Dit hele tafereel duurt maximum 5 seconden.

Minder lieflijk. Wél erg efficiënt. En hetzelfde geldt voor heel wat ‘kind-gerelateerde-handelingen’.

Kleertjes/schoentjes aan- of uitdoen:

Schoentjes aandoen bij een kindje dat zijn/haar schoentjes niet wil aandoen, bijvoorbeeld… (Of om het even welk ander kledingstuk dat aan- of net uitgedaan moet worden en waarbij het kind in kwestie een andere visie hierop heeft dan de bijhorende ouder). Vriendinnen-zonder-kindjes gaan het gesprek aan, proberen te onderhandelen en nemen een positie in voor het kindje. Het protesterende kindje wordt zoveel mogelijk gesust. Dit is een zeer tijdsintensieve methode.

Mensen met kinderen zijn geen voorstander van tijdsintensieve methodes. Toch niet de mensen die ik ken. En de mama hier ten huize al helemaal niet. Groot voordeel dat kleine meid nu al wat groter is, zichzelf kan aan- of uitkleden en het protesteren op dergelijke futiliteiten al wat verleerd is. Maar in de baby- en peutertijd van kleine Luna werd hier – net als in zoveel andere gezinnen – geopteerd voor de kordate methode: protesterend kindje op schoot. Opnieuw in een halve houdgreep (houdgrepen blijken belangrijk in de opvoeding. Niet te onderschatten zelfs!) en schoentjes of andere kledingstukken worden respectievelijk aangedaan of uitgedaan terwijl het kindje in kwestie zo weinig mogelijk bewegings-/wriemel-/ontsnappingsrumte krijgt.

Make-up voorraad:

Dat onderscheid tussen ‘vriendinnen-zonder-kindjes’ en ‘vriendinnen-met-kindjes’ is uiteraard niet alleen merkbaar in de manier hoe we dingen aanpakken. Het zit overal ‘ingebakken’. Onze make-up, bijvoorbeeld. Grote meid is nooit echt een uitgesproken ‘shmink-madam’ geweest, maar sinds lieve kleine Luna is de focus in de make-up voorraad wel behoorlijk veranderd… Vroeger werd wat meer geïnvesteerd in leuke nagellak-kleurtjes. Om maar iets te zeggen. Dat lijkt nu een ver verleden. Je kan er immers je héle hebben en houden op verwedden dat nét op het moment dat de mama-nagels netjes gelakt zijn en het tergend langzame proces van ‘nagel-drogen’ kan starten, er een kleine nood-kreet klinkt en er een kinder-poepje moet afgeveegd worden. Of een bloedend kinderknietje van een plakker moet voorzien worden. Hoe dan ook. Altijd wel een noodgeval dat niet compatibel is met pas-gelakte-en-nog-drogende-nagels. Zelfs in het hoogst-uitzonderlijke geval dat het nagellaken wél tot een goed einde wordt gebracht, dan kan daar hoogstens een half uur trots van genoten worden. Daarna moeten er verloren strijkparels van tussen véél te smalle ruimtes gevist worden, moeten er knopen ontward worden, moet er klei van de tafel gekrabt worden, moeten er stickers van de meubels verwijderd worden,… Krasvrij houden van pas-gelakte nagels is eenvoudigweg onmogelijk.

De focus van de make-up voorraad ligt hier dus allesbehalve op nagellak. Behalve de fel-roze-met-glitters voor de kleuternageltjes. De focus ligt hier tegenwoordig eerder op concealer om het tekort aan slaap wat te ‘concealen’.

Fashionable vs sensible:

Dan heb ik het nog niet eens over de zoektocht om ‘fashionable’ en ‘sensible’ met elkaar te verzoenen, zeker als het gaat om kleren en schoenen. Witte bloesjes combineren niet zo goed met kleuterhandjes. En stiletto’s zijn niet zo praktisch om een spurtje in te zetten als de peuter op verkenning gaat.

Die leuke, hippe, maar piepkleine handtastjes zijn spijtig genoeg niet gemaakt op ‘maat’ van vochtige doekjes, knuffeltjes en de 1001-dingen die ‘standaard’ in een mama-tas zitten…

Luna zee

Die mama-dingen, ze zijn soms héél expliciet en uitgesproken, maar nog véél meer erg subtiel en bijna onbewust. Een lijstje maken is onbegonnen werk. A never-ending-story… Maar wél een leuke, boeiende story met twists en turns waar menig script-schrijver iets van kan leren… Tja, mama-dingen… :-)

Prioriteiten

Grote meid: ‘Kom schat, doe eens een beetje voort. Ik moet nog boodschappen uitladen, daarna de was uithangen, de droge was plooien en alles in de kast leggen. En eigenlijk moet ik ook nog de beddenlakens verversen. Komaan lieveke, ik heb nog veel werk… ‘

Kleine meid: *zucht diep. Heel diep. En luid* (groeit dat er ooit eens uit, trouwens, dat over-dramatisch gezucht?): ‘Mama…. *pauze*… zou jij niet beter eerst een paar andere dingen doen? Zodat je die niet vergeet?’

Grote meid: ‘Huh? Wat moet ik dan eerst doen?’

Kleine meid: ‘Goh… bijvoorbeeld de televisie aansteken en eten maken voor mij?’

prioriteiten

Ik zweer u op alles wat mij lief is dat ik nog NOOIT vergeten ben om Luna eten te geven. Ze ziet er ook allesbehalve ondervoed uit. Maar goed. De juffrouw heeft voor alle duidelijkheid toch nog maar eens de prioriteiten hier ten huize duidelijk gesteld.

Zelf-controle?

Soms, héél soms, zijn de gesprekken hier wel erg verwarrend…

Luna: ‘Mama, mag ik uit de hoek?’
Mama: *beetje verward aangezien wij ‘de hoek’ niet echt gebruiken. Toch zeker niet als straf-methode* ‘Euh… Ja… natuurlijk… Maar ik had jou toch niet in de hoek gezet?’
Luna: ‘Neen, dat weet ik wel. Ik heb mezelf in de hoek gezet.’
Mama: *nog steeds verward* ‘Ah…? En waarom dan?’
Luna: ‘Omdat ik stout was. Maar jij had het niet gezien. Dus heb ik mezelf maar in de hoek gezet.’
Mama: *verwarring wordt niet echt minder*. ‘Euhm… ok dan?’
Luna: ‘Maar ik ben nu wel genoeg gestraft. Mag ik nu uit de hoek?’
Mama: ‘Als je jezelf in de hoek hebt gezet, dan mag je er toch zelf ook terug uitkomen?’
Luna: ‘Ha neen hé mama! Als een kindje in de hoek staat moet dat kindje daar blijven staan tot een groot mens zegt dat het kindje uit de hoek mag.’
Mama: *inmiddels méér verward door het feit dat ze met haar volle 1m60 als groot mens wordt bestempeld dan door het hele hoekjes-gebeuren* ‘Allé, kom dan maar uit de hoek.’
Luna: ‘Dank je mama. Dat is eigenlijk niet zo leuk hé, in de hoek staan.’
Mama: ‘Neen, waarschijnlijk niet. Misschien moet je de volgende keer dan maar niet stout zijn, dan moet je ook jezelf niet in de hoek zetten?’
Luna: ‘Ah ja. Misschien. Dat is een goed idee. Dat zal ik de volgende keer proberen.’

Neen. Ik weet niet van wie ze dat heeft.

elfje Luna

Reizend kasteel

Zo af en toe ‘ontdekken’ wij iets waar we van denken: dit is écht leuk. Of origineel. Of mooi. En meestal vindt dat wel op de één of andere manier ook zijn weg hier naar dit blogje. Want als het écht leuk is, dan vinden wij dat ‘love’. En dan willen we dat graag in ons ‘life’ en meestal is het ook wel ergens ‘Luna’-gerelateerd… En dan willen we dat uiteraard een plaatsje geven op ‘Love, life and Luna’.

Deze week was het één zinnetje op het digitale prikbord van het werk van grote meid dat meteen de aandacht trok: ‘Reizend kasteel zoekt prinses’. Ik hoef u niet te vertellen waarom dit berichtje er voor ons uitsprong, wellicht…

Interesse en vooral nieuwsgierigheid werden meteen gewekt… Het berichtje verwees naar een facebook-pagina: Het reizend kasteel.

Ik neem even schaamteloos het tekstje van de FB-pagina over:
Op een mooie sinterklaasochtend vonden twee meisjes mij op het tapijt van de living. Alles erop en eraan! Met een bed en een spiegel, met een tafel en stoelen, en een plant, en nog vanalles! En bovenal: ik ben gezellig roze, en met mijn torentjes er bovenop, vooral groot!
Barbies werden terstond bovengehaald, en bezorgde ik uren gezelschap en verbeelding. Ik werd dé place to be voor prinsessen en paarden, koetsen en mobilhomes, de hele speelgoedkamer draaide rond mij!
Maar, meisjes worden groot. Ik belandde in de hoek van de kamer, werd een opslagplaats voor rommel.

Gelukkig trok ik nog de aandacht van speelvriendinnetjes op bezoek en…. werd ik terstond in de koffer van de auto geschoven! Ik kreeg een nieuwe thuis, waar dit verhaal van vooraf aan herbegon. Ik herleefde!

Wanneer de aandacht opnieuw wat begon te slabakken, werd ik plots een reizend kasteel. Ik reis van living naar slaapkamer naar speelkamer, en misschien nog een living,…
Met een voldaan genoegen blijf ik tot de verbeelding spreken, wat kan een kasteel meer wensen?

Mag ik bij U logeren tot ik meer verveling dan verbeelding opwek? Join the club, en laat iets weten!

Kijk. Ik vind dat zàlig!! Echt waar!! Hoe leuk is dat idee niet zeg!! Hélemaal wild enthousiast, wij! Geen commercieel gedoe, geen reclame, neen zelfs geen goed doel of vzw of wat dan ook! Heel eenvoudig: mensen met het hart op de juiste plaats. Die houden van kinderen. Ik vind het ronduit fantastisch.

We maakten ons meteen lid. Niet meteen om gastgezin voor het kasteel te zijn. Want kleine meid kreeg hier recent nog een groot poppenhuis. Dat vooralsnog op dagelijkse basis al haar aandacht en fantasie-spel opeist. De magie van een kasteel zou hier niet ten volle tot zijn recht komen. Misschien later wel. Misschien ook niet. En misschien doen wij later ook hetzelfde met ons poppenhuis. Het lijkt ons alvast een héél leuk idee.

Ik kon het niet laten om via dit blogje even ‘reclame’ te maken voor het reizend kasteel. Al is ‘reclame maken’ een compleet verkeerde term. Het reizend kasteel heeft geen reclame nodig, het gaat van huis tot huis, van kinderhartje tot kinderhartje… Het heeft zopas een nieuw gastgezin gevonden, waar het wellicht ook even zal vertoeven.
Maar toch wou ik het hier even vermelden. Misschien willen jullie ook ooit gastgezin worden? Of inspireert het jullie voor iets gelijkaardigs? Of misschien vinden jullie het gewoon een héél leuk verhaal om even te lezen…

Wie facebook heeft: ga zéker eens kijken!

Projectile vomiting

Warning: explicit content. De titel is in deze nogal ‘richtinggevend’ voor de rest van dit blogje. Wie net heeft gegeten, net van plan is om aan tafel te gaan, of een gevoelige maag heeft, laat dit blogje misschien voor één keertje beter aan zich voorbijgaan…

Want het meisje-dat-nooit-ziek-is heeft hier deze namiddag toch écht wel grenzen verlegd in de categorie ‘projectile vomiting’. In die mate zelfs dat zowel het Lunaatje in kwestie als de mama enkele minuten in stilte en ergens zelfs bewonderenswaardig het rampgebied in ogenschouw namen vooraleer er tot actie (zijnde: bezorgd troosten en vooral héél veel opkuiswerk) werd overgegaan.

Om het even te situeren: Lieve kleine Luna had in de loop van de dag al enkele keren ‘buikpijn’ gemeld. Maar aangezien de buikpijn even plots als hij opkwam terug werd vergeten telkens we op onze winkelmiddag een ijsjes- of wafelkraam kruisten, werd er niet bijzonder veel aandacht aan besteed. Aangezien mijn kleutertje ook haar middagmaal en later ook het ‘beloon-ijsje’ met héél veel smaak heeft opgegeten, werd het het hele buikpijn-verhaal een beetje vergeten.

Thuis werd de vertel-tas van juf uitgehaald (voor wie hier af en toe meeleest: ja hoor, wij zijn deze week het gelukkige gast-gezin van de tweede verteltas van de tweede kleuterklas. Wordt wellicht nog vervolgd :-) ). Het verhaaltje werd voorgelezen, het verhaaltje werd ‘na-gespeeld’ met de prentkaarten, het domino-spel werd gespeeld,… Het domino-spel werd vervroegd afgebroken omdat Luna er geen zin in had. Het ging niet. De concentratie was weg. En eigenlijk zou dit voldoende moeten geweest zijn als ‘alarm-signaal’ voor grote meid. Want kleine meid zag zo uit naar ons namiddagje ‘verteltas’. Het gebrek aan interesse voor het domino-spel was eigenlijk best vreemd. Maar ze wist dat er ook nog kleurplaten in de tas zaten en die wou ze graag ook nog maken. Ok. Geen probleem. Kleurplaten en stiften werden klaargelegd. Grote meid verliet een hàlve seconde de ruimte en… daar was het dus… Projectile vomiting!

Echt waar, ik snap niet hoe het fysiek mogelijk is voor een meisje van iets groter dan 1 meter om zo krachtig, zo veel en vooral zo vér over te geven. Verbazingwekkend. En dat vond ze zelf duidelijk ook. Het bleef ook maar komen… Gelukkig vér van al het materiaal van juf (geen paniek juf!!) en al bij al viel het nog mee om de grenzen van het rampgebied af te zetten. Maar wat was dit in godsnaam?

We stonden er met ons tweetjes wat verbouwereerd naar te kijken. Veel meer dan ‘oei, mama!’ kon Lunaatje niet uitbrengen. Veel meer dan ‘e moh Lunaatje toch…’ kon mama ook niet uitbrengen.
Het was nota bene Luna die het eerst terug wat nuchterheid aan de dag legde: ‘Mama, ik denk dat ik andere kleertjes zal moeten aandoen’. Een terechte opmerking. Goed. Veel troosten moest de mama blijkbaar niet doen, want kleine meid bleek zo goed als meteen terug haar vrolijke zelf. Ontdaan van ‘overgeef-kleertjes’ vond ze het best wel interessant om de plotselinge bedrijvigheid gade te slaan.

Vaatdoeken, handdoeken, trekker en dweil en een klein meisje in haar blootje dat vanop afstand instructies geeft: ‘Daar is ook nog een beetje overgeef mama! En oh daar! Daar nog veel hoor mama! En kijk eens daar! Ik heb zoooooo ver overgegeven! Ver hé mama!’
In alle eerlijkheid: de initiële over-bezorgdheid van ‘mijn-kindje-is-vermoedelijk-doodziek en rij-ik-niet-beter-meteen-naar-spoed, maakte toch behoorlijk snel plaats voor een iets meer geërgerde gemoedstoestand van blijf-in-godsnaam-daar-staan-en-loop-er-niet-door!!

Bij het vullen van de wasmachine kreeg grote meid nog droogweg de opmerking van kleine meid ‘mama, er hangt overgeef aan je trui’. Mama checkte de trui, maar vond geen overgeef… ‘Neen mama, achteraan je trui, zo bovenaan. Daar hangt er overgeef.’ Ze had gelijk. Maar huh? Hoe heeft ze dat gepresteerd? Ik was niet eens in dezelfde ruimte toen het hele drama zich ontrolde…

projectile vomiting

Intussen zit het kleine meisje in bad. Vrolijk te zijn. Met de visjes uit de verteltas. Alsof er hélemaal niets aan de hand is…

visjes juf