Dankjewel…

Het zit er bijna op. Kleine meid haar kleutertijd…

Dankjewel…

… voor de pleisters op geschaafde knietjes
… voor je meeleven bij vreugde en verdrietjes

… voor het drogen van traantjes
… voor het helpen pellen van banaantjes

… voor het teder vasthouden van haar handje,
… voor het zorgvuldig bewaren van dat eerste uitgevallen tandje

… voor alle verhaaltjes die je hebt verteld,
… voor al die keren dat ze in je armen kwam gesneld

… voor de eindeloos veel dingen die ze van je leerde,
… voor je begrip toen je haar iets vroeg en zij deed nog maar eens het omgekeerde

… voor alle mooie dingen die ze maakte,
… voor ieder versje of liedje dat me raakte

… voor het helpen zoeken naar verloren fluo-hesjes,
… voor de vele wijze levenslesjes

… voor het gek doen en het grapjes maken,
… voor het vrijheid geven terwijl je steeds bleef waken

… voor het zorgeloos laten spelen,
… voor het eerlijk leren delen

… voor het eindeloze geduld,
… voor iedere zoen op iedere blauwe bult

… voor alle goeie zorgen,
… voor alle inzet, gisteren, vandaag en morgen

… voor de lieve dingen die je doet en deed,
… voor al die dingen waar ik zelfs niets van weet

… om zoveel onuitgesproken zaken
… die van mijn meisje een gelukkig kleutertje maken!

… voor alles wat je voor Lunaatje hebt gedaan,
… kan een ‘dankjewel’ eigenlijk nooit volstaan

IMG-20160529-WA0000

Ik kan het ganse schoolteam onmogelijk voldoende bedanken… Van die aller-eerste peuterdag op 18 februari 2013 tot haar aller-laatste kleuterdag op 30 juni 2016: alles was voor Luna 1 groot feest!

Ik zei het al eerder en ik zal het blijven herhalen: het gevoel dat mijn kleine meisje door iedere juf, meester, opvangmoeke, directie-lid en ander school-team-lid écht graag gezien wordt, dat gevoel is onbetaalbaar. En onbeschrijflijk.

En toen kon ze fietsen…

Zo’n titel typen kost bijzonder weinig moeite. Het klinkt zelfs wat evident. Als een logische volgende mijlpaal die kleine meid bereikte. In realiteit kostte het hier allemaal nét iets meer moeite, was het een heel stuk minder evident en helemaal niet zo logisch… Bloed, zweet, tranen, een halve zenuwinzinking, hysterische buien, complete theaterstukken in het midden van de straat,… Been there, done that! En ik laat nog even in het midden wie welk aspect op zich nam.

Kijk… ik besef het wel. Grote meid is behoorlijk verwend als het op ‘volgende stappen’ van kleine meid aankomt.
– Lunaatje sliep zo’n 12u per nacht door ongeveer van zodra we uit de materniteit kwamen. I know! Ik durfde het lange tijd niet luidop toegeven omdat de meeste sleep-deprived mama’s dit niet echt breed glimlachend aanhoren…
– Geen reflex-kindje, geen huilbaby en slechts enkele dagen de gebruikelijke krampjes
– Op een goeie 3 maand at ze groentepap, kort daarna ook fruitpap. Tot op vandaag blijft het een ‘goeie eter’. Een trage eter, dat wel. Maar ze eet zo goed als alles wat haar voorgeschoteld wordt. En ze blijft tot grote vreugde van grote meid hevig fan van fruit, komkommer, tomaten en wortels. Ik kan er nog wat van leren!
– Praten ging bijzonder vlot en is sindsdien niet meer gestopt (niet helemaal duidelijk of dit bij de positieve punten hoort, maar soit)
– Alle andere ‘testjes’ van het cognitieve soort (en dat begon al in de crèche met een peuter-volg-systeem) daar moesten we ons niet de minste zorgen over maken.

Maar. Er was dus een maar. Van zodra het op grof motorisch vlak min of meer een uitdaging wordt, dan gaat het plots niet meer vanzelf. En dan is er ook écht wel wat meer nodig dan een kleine aanmoediging. Het leren stappen, dat viel al bij al nog mee. Op 14,5 maand waggelde Lunaatje rond. De uitdaging begon vooral vanaf het moment dat we er een driewieler bijhaalden. Een driewieler mét begeleidingsstok, dus zoveel moeite moest kleine miss niet doen. Maar toch… Evident was het niet.

Het hielp ook niet dat we hier te weinig ruimte hebben achter het huis om deftig rond te crossen. Het terras is wel groot genoeg, maar er staan wat hindernissen (speelhuisje, terras-tafel en stoelen, ligzetels). En voor de tuin geldt hetzelfde: die is wel ruim genoeg in oppervlakte, maar daar staan planten en een tuinhuis, een trampoline en een glijbaan-toren. Niet echt handig om met je driewieler tussen te manuovreren.

Ergens in juni in de peuterklas mochten alle kindjes hun fiets, driewieler, loopfiets of step meebrengen. Luna twijfelde geen seconde. Het werd de loopfiets. Helaas zo’n traditioneel model met vier wieltjes en niet die van het nieuwe soort waarbij het evenwicht goed geoefend wordt. If only we knew… Soit. We hadden hier nog even hoop dat groepsdruk de bovenhand zou nemen en dat het zien van klasgenootjes op een driewieler haar over de streep zou trekken. Helaas pindakaas… Luna is geen competitief beestje. Leuk voor die andere kindjes, maar zij doet haar ding.

Met die driewieler is het goed gekomen. En er werd vrij snel overgestapt op een fiets met zijwieltjes. Dat lukte naar behoren. Tot er ergens in één van haar favoriete tekenfilmpjes sprake was van fietsen zonder steunwieltjes. U begrijpt het al. De wieltjes moesten er af. Ok, dat deden we dus. Wieltjes er af. Het lukte niet. Luna verloor haar interesse. Maar ze weigerde toe te laten dat de zijwieltjes terug werden bevestigd. En de fiets vloog aan de kant. In alle eerlijkheid: het werd hier ook vaak genoeg gewoonweg vergeten…

Toen ze in de tweede kleuterklas zat (en 4 jaar was) schreven we ons in voor de ‘Kijk, ik fiets’ lessen van de gemeente. Dat verliep… euhm… ja kijk… we deden mee. Overgrote deel van de kindjes kon fietsen tegen het eind van de voormiddag. Luna spijtig genoeg niet. Het was niet ons gloriemoment, die ‘kijk, ik fiets’. Ergens halverwege de les dacht grote meid dat kleine meid het beet had, maar helaas. Plompverloren stopte ze. Waarop grote meid (behoorlijk vermoeid na een ganse voormiddag achter een fietsje aan te hollen) zei: ‘Maar Luna, je was supergoed bezig, het is toch een beetje dom dat je nu zo plots stopt!’. En Luna keihard voor de hele sportzaal en alle aanwezige ouders en sportmonitoren krijste: ‘Ik ben niet dom!!!!!’ Zucht… Ik siste nog: ‘Ik zeg niet dat je dom bént! Natuurlijk ben jij helemaal niet dom. Maar ik vond het een beetje dom dat je zo plots stopte!’. U wil niet weten hoeveel verontwaardigde blikken van geschokte ouders mijn deel waren… Bij deze: lieve ouders, u kende niet het hele verhaal. Ik noemde mijn kind écht niet dom.

Maar goed. Na de ‘Kijk ik fiets’ voormiddag werd zo’n hulpmiddel-stok aangeschaft in Decathlon. Ik had nochtans gezworen dat nooit te doen! Ik kon die twintig euro best we voor iets anders gebruiken. Maar op haar Decathlon fietsje kon geen bezemsteel bevestigd worden, dus wat doe je dan…
Er werd verder geoefend met de hulp-stok. Een groot gemak voor grote meid, dat wel. Het lijkt wel alsof je een wandelwagen duwt… Maar Luna’s fiets-talent ontwikkelde zich niet echt.
Het werd zomervakantie en het ideale moment om verder te oefenen. Maar we gingen op reis en we deden uitstapjes en er was slecht weer en vooral nog 101 excuses om niet te fietsen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al begonnen we iedere fiets-sessie vol goeie moed, het eindigde àltijd met een huilende Luna en een boze mama. Alle goeie bedoelingen ten spijt. Wat het hele fiets-gebeuren niet meteen aantrekkelijk maakte om je dag even mee op te fleuren.

De grote vakantie ging voorbij en Luna startte haar derde kleuterklas. Er was opnieuw een ‘breng-je-fiets-mee-naar-school’ moment en Luna koos zonder de minste twijfel voor haar step. Tja… Herfstvakantie, kerstvakantie, krokusverlof,… alles ging voorbij en wij dachten slechts sporadisch aan dat fietsen. Deels omdat er nu opeens ook zwemlessen waren. En die gingen/gaan ook gepaard met heel theatrale drama-scènes. Alhoewel ze nu wel kan zwemmen. Heel mooi en zorgvuldig. Technisch gezien erg goed. Ze durft van de springplank en de startblok. Maar alleen als het moet. Haar brevetje heeft ze helaas nog niet want ze weigert een volledige lengte te zwemmen. Heleboel drama. Iedere zwemles opnieuw. Al sinds september.

Soit, we hadden het niet over zwemles. Dat fietsen dus. Het fietsje werd al maanden eerder bij oma en opa gedeponeerd. Die wonen in een woonwijk. Waar het ideaal is om rustig te leren fietsen. Helaas weet Luna haar lieve opa perfect rond haar kleine vingertje te draaien. Na een huilbui van enkele minuten van ‘opa mijn beentjes zijn zo moe’, ‘opa mag ik alsjeblieft stoppen’, ‘opa ik ben echt zoooooo moe’, ‘opa alsjeblieeeeeeef’,… En dan breekt opa. En mag ze stoppen.

Tja. Dan moet grote meid ‘bad cop’ spelen. No problem. Niettegenstaande ik één vat emoties ben sinds de geboorte van kleine meid, lukt het op sommige momenten toch al vrij goed om voet bij stuk te houden. Zoals vandaag bij die verdraaide fietslessen.

Ze moest en ze zou kunnen fietsen. Ik weet niet of het zo in haar hoofd zat, maar het zat zo in het hoofd van grote meid. Met de moed der wanhoop. En een grotere fiets (want die vorige was écht te klein geworden). De voormiddag verliep ronduit dramatisch. Een huilend, krijsend, tierend Lunaatje op de fiets. Het gezichtje vol snot en tranen. Maar we bleven doorzetten… Nadat we even binnen pauzeerden viel het arme kind plompverloren met jas en al in slaap in de zetel.

Opa beloofde haar een ijs-kar-ijsje. Dat hielp wel. Beloningen met eten. Tja. Ze blijft mijn dochter uiteraard. Er werd verder geoefend. En iedere keer ging beter. De tranen bleven achterwege. Ze viel wel 100 keer, maar stond 101 keer terug recht. Luna niet aan het huilen. Mama verbazend rustig. En geleidelijk aan ging het beter. En uiteindelijk fietste ze. Alleen. Helemaal alleen. Eerst nog aarzelend, maar steeds beter. Ze fietste al even alleen voor ze het zélf écht wilde geloven. Nadat ze wel voor de 10de keer zonder mijn hulp het straatje ten einde fietste, durfde ze het opeens zelf luidop zeggen: ‘Mama, ik kan zélf alleen fietsen’.

Zo trots. Ik kon wel huilen.

Ze fietste de hele wijk door. En de volgende. En die daarnaast. En de hele weg terug. Starten en stoppen lukt nog niet echt. En draaien ook niet. Maar lieve mensen, ze fietst!!!!!

En minstens even belangrijk: ze gaat akkoord om iedere dag eens te oefenen. Want blijven oefenen wordt hier wel essentieel…

Om maar te zeggen: zo’n zinnetje ‘en toen kon ze fietsen…’, is nét iets makkelijker getypt dan uitgevoerd…

Tanden-wissel

Ze was al een tijdje een beetje jaloers op mama’s elektrische tandenborstel. Maar ‘jaloers zijn’ betekent hier niet hetzelfde als ‘je zin krijgen’. Helaas voor het kleine meisje. Zelfs niet als het over gezonde zaken als tandenborstels gaat. Let wel, ze had er uiteraard één. Een tandenborstel. Alleen geen elektrische.

Dat was ergens in oktober. En de suggestie werd geopperd dat ze er misschien eentje kon vragen aan de Sint? Ah ja! Kijk, het nuttige aan het aangename koppelen en zo… Lunaatje bleek wel voor het idee te vinden en de elektrische tandenborstel kwam op het Sint-lijstje. Een lijstje dat wel meer bevatte dan enkel de tandenborstel, maar goed, daar gaat het nu even niet over.

In november had grote meid een afspraak bij de tandarts. Mooie gelegenheid om ook voor kleine meid een eerste afspraak vast te leggen. Yep. Vijf-en-een-half en nog nooit naar de tandarts geweest. Slechte punten voor ons. Soit. Afspraak dus. Voor Luna. In november een afspraak maken betekent blijkbaar pas in februari op de afspraak komen. Dat wisten we niet. Nu dus wel. Het maakte eigenlijk ook niet zo heel erg uit. Luna had een mond vol tanden en geen klachten, dus of die afspraak nu doorging in november of februari, wat maakt het ook uit…

November ging vlotjes voorbij en december ving aan. Met het Sinterklaas-lijstje. En de elektrische tandenborstel nog steeds op 1 op dat lijstje. En dan opeens… begin december: een wiebel-tand!

wiebel tand

Haar eerste echte wiebel-tand! Ter info: neen op deze foto was ze nog geen enkele tand kwijt. Ze heeft (‘had’ intussen) een gigantisch ‘spleetje’ tussen haar twee voorste tanden. Wat ze zelf consequent en trots haar ‘diasteem’ noemt. Ja, ik heb het ook moeten opzoeken. Ja, het klopt. Ja, zo’n spleetje heet dus een diasteem. Neen, dat leerde ze niet van mij. Ze heeft zowel het spleetje -excuseer, ‘diasteem’ – als haar interesse voor moeilijke woorden van haar papa geërfd🙂.

De wiebel-tand heeft niet bijster lang gewiebeld. Er viel al vrij snel een stukje uit mijn kindje.

tandje kwijt

En dankzij oma was er meteen ook een mooi bewaar potje voor de uitvallende tandjes.

tandenpotje

De Sint bezorgde zoals gehoopt een elektrische tandenborstel. Roze met prinsessen. Of wat had u gedacht?

En de tandjes bleven uitvallen. Wat ging dat opeens snel!! Op korte tijd 4 tanden kwijt. Twee bovenaan, twee onderaan. En nu heb ik dus een kleine poppemie in huis met een gi-gan-tisch gat in haar mondje…

mond vol tanden

(En op deze foto was ze er nog maar 2 kwijt. Intussen is dit verdubbeld. Zowel het gat als het aantal uitvallende tanden dus…)

Het lijkt alsof er nog weinig over is om effectief te poetsen met dat nieuw elektrisch materiaal. Maar dat blijkt dan ook weer mee te vallen.

tanden poetsen

Intussen zit het eerste tandartsbezoek erop. Met wat minder tandjes dan oorspronkelijk gepland, maar goed, zo ging het ook. En ze deed dat goed! Zowel mijn meisje als de tandarts! Zo goed dat Luna nu jaloers is op mama, die veel sneller terug mag/moet op die tandartsstoel dan kleine meid…

tandarts

Stil protest

Vijf-en-een-half is ze nu. Mijn lieve kleine meisje. Ik snap het zelf niet zo goed. Waar de tijd toch naartoe is. Waar mijn baby’tje is gebleven. Wie hier zomaar opeens een derde-kleuterklas-kleuter heeft binnengebracht. Ze is zelfs bijna geen kleuter meer!

Voor alle duidelijkheid: ik huppel haar maar achterna. Of strompel. Hangt wat van de nachtrust af. En van haar energie. Die àltijd hoger is dan die van mij. Zij lijkt steeds klaar voor een volgende stap. Wat die ook is. Of het nu over zwemmen gaat, of letters lezen, of rekensommen maken, of wat dan ook… Zij wil steeds méér, steeds verder. Grote meid daarentegen heeft steeds opnieuw nét wat meer tijd nodig. Net wat meer pauze-knoppen. Net wat meer ‘laat-ons-nog-even-wat-langer-van-deze-fase-genieten’.

Niet dat het veel ter zake doet. Er wordt bitter weinig rekening gehouden met de wens van grote meid om alles een versnelling lager te doen. Kleine meid bepaalt het ritme. Dat is altijd zo geweest en vermoedelijk zal het ook steeds zo blijven. En eigenlijk hoort het waarschijnlijk ook zo te zijn. Leven op het ritme van je kind. Maar ik wil het hier toch even zwart op wit plaatsen: mijn protest. Mompelend en mopperend. Zoals het ‘oude mensen’ volgens de clichés betaamd. Ik protesteer stilletjes. En soms wat minder stil. Want ik kan haar ritme en snelheid maar met moeite bijhouden.

Ik heb zo vaak het gevoel van ‘ik stond erbij en ik keek er naar’.

  • Als ze opeens zonder bandjes van de springplank in het diepe springt en vlotjes 25 meter zwemt.
  • Als ze uit het niets letters leest en woordjes vormt en op zoek gaat naar alles wat ze zelf kan lezen.
  • Als ze tijdens een autorit rekensommetjes maakt om de verveling te breken.
  • Als ze ‘s morgens zonder instructies helemaal zelf de poes eten en drinken geeft. Iedere ochtend opnieuw.
  • Als weer maar eens blijkt hoe zelfstandig ze eigenlijk is: opstaan, wassen, tandenpoetsen, kleertjes en schoenen aan, pyama opgeplooid, ontbijt uithalen en opeten,… Wel zo handig voor een mama die zelf niet zo efficiënt functioneert ‘s morgensvroeg. Ware het niet dat ze haar lange haartjes niet zelf kan vlechten, ze zou mij helemaal niet meer nodig hebben…
  • Als blijkt dat ze zélf in haar ‘heen-en-weer-schriftje’ de boodschap ‘boek mee brengen’ heeft geschreven. En dat zelf onmiddellijk relativeert ‘ja maar, juf had het op bord voorgeschreven, dus dat is niet écht schrijven’. Huh?? Moeder toch zwaar onder de indruk hoor kind…
  • Als ze bij het koekjes bakken opeens zelf in staat blijkt om de eitjes te breken (zoals het hoort, niet per ongeluk of zo…) en de mixer te hanteren
  • Als ze op een véél te volwassen manier (naar aanvoelen van grote meid toch) telefoongesprekken voert op het moment dat mama stem-loos en machteloos met de nodige handgebaren het gesprek tracht te coördineren
  • Als ze haar teleurstelling echt wel kan begrenzen en begrip toont als blijkt dat het beloofde uitstapje naar het nieuwe Olympia-zwembad niet kan doorgaan omdat mama griep heeft

Oh, ze is geen wonderkindje hoor. Correctie: ze is wel mijn wonderkindje, maar in het groter verhaal kan ik écht wel haar sterktes én zwaktes zien. In sommige dingen is ze goed. In andere kan ze dan weer wat hulp gebruiken. U wil echt ons geploeter rond dat ‘leren fietsen’ niet zien… Om maar iets te noemen.

Ze wordt zo snel groot… Mijn kleine meisje.

Maar nu is ze ziek. Griep. En dan krult ze zich opnieuw als een klein fragiel baby’tje heel dicht bij me op schoot. En blijft zo uren liggen…

griep

Ik protesteer niet…

 

Disclaimer.

Ik was het even kwijt. Het ‘hoe’, ‘wat’ en ‘waarom’ van dit blogje. Vandaar de stilte… Eventjes ‘on hold’ en bekijken of dit wel zin heeft. Maar ja. Uiteraard heeft het dat wel. Voor ons althans. Of u wilt meelezen, dat laat ik helemaal aan u over.

Dit blogje werd ooit ‘geboren’ als online herinneringsboek aan en voor kleine meid. En ook wel voor grote meid. Want het geheugen laat het maar al te vaak wat afweten. Herinneringsboeken zijn dan welkom. Op voorwaarde dat je het paswoord van het online-ding niet vergeet. Of niet vergeet waar je ergens al die paswoorden hebt bewaard. Zucht… Dàt en al die 4-cijferige codes. Bankkaarten, gsm, ID-kaart, i-pad, garage poort thuis, garage poort elders,… En dat zijn uiteraard allemaal verschillende codes. Grote nachtmerrie als ik die ooit allemaal vergeten ben. Dat wordt nog wat…

Maar goed. Ik wijk weer af… Dit blogje dus. Ik was het wat ‘kwijt’. Het is altijd (en nog steeds) de bedoeling geweest om te schrijven voor onszelf. Voor kleine meid en grote meid. Fijn dat de brede familie-kring ook meeleest, dat maakte de band alleen maar hechter. En ook de vrienden- en kennissenkring. Fijn, fijn. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar ook hoe meer (zelf)-censuur en steeds verkrampter om iets neer te pennen. Schrik. Want de blikken zijn soms ook (ver)oordelend. En kritisch. Er was opeens een publiek. Wel ja, niet ‘opeens’, eerder geleidelijk, Maar toch. Opeens schreven we dus voor een publiek. Dat is iets helemaal anders dan puur een herinneringsboek voor onszelf. En dat publiek stelde geregeld vragen. Via mail. Of live. Vragen over wat ik schreef. Of vragen over wat ik net niet schreef. Want uiteraard is de verzameling onderwerpen waarover hier niét geschreven wordt gigantisch veel groter dan waar wél over geschreven wordt. En vaak zegt het veel meer over ons als we een onderwerp uit de weg gaan, dan als we het aankaarten.

Soit. We moesten hier even over bezinnen. Maar neen, er komt geen ‘slotje’ op. Geen wachtwoord. We gaan voor openheid. Beperkte openheid weliswaar. Ik gooi hier écht niet alles op het wereld-wijde-web.

Maar we zijn terug. Denk ik. En u mag me vragen stellen. Dat mocht altijd al. Als u graag iets over ons wil weten: shoot! Als u onze visie (wel, meestal de visie van grote meid dan) of ervaring over iets wil weten: shoot again! Als u graag een blogje wil met een specifiek onderwerp: shoot shoot shoot. Doe gerust. Stuur maar een mailtje (ElkeCool@hotmail.com) of spreek me aan. En in absolute ambtenaren-stijl reageer ik met ‘ik neem het mee’. Geen absolute belofte of garantie dat ik het ook écht in alle openbaarheid zal aankaarten. Maar ik zal er wél zeker en op z’n minst over nadenken. Dat beloof ik dan wel weer.

Ondertussen heb ik wel de weg naar mijn blogje terug gevonden. Want het blijft ‘mijn’ blogje. Mijn veilige plekje. Mijn herinneringen. Mijn verhaaltjes en foto’s. Maar laat ons duidelijk zijn: héél fijn dat jullie meelezen! En blijf dat gerust doen🙂

Leg het maar uit…

De hele nacht naar CNN kijken. Verbouwereerd. Verstard. Verbijsterd. En ‘s morgens vroeg helemaal emotioneel (en een nacht zonder slaap is niet echt bevorderlijk voor zo’n emotionele toestand) een vrolijk lief en vooral compleet onschuldig en naïef klein meisje uit haar bedje helpen… Alles voelde zo onwezenlijk vandaag. En dan wonen wij zelfs niet eens in Parijs!

De kranten staan er vol van. De beelden zijn alomtegenwoordig. Het gespreksonderwerp is duidelijk. Ik vond het dan ook niet meer of minder dan mijn verantwoordelijkheid om mijn kleine meisje in te lichten. Op haar niveau uiteraard. En met mondjesmaat. En in haar tempo. En in haar bewoordingen. Want laat ons eerlijk zijn: ook al staat de televisie hier hoofdzakelijk op kindertelevisie, de mama kijkt wél naar het nieuws (meestal niet in aanwezigheid van Luna, maar toch…), kleine meid leest dan wel geen kranten, maar de foto’s op de voorpagina’s van de rondslingerende exemplaren laten weinig aan de verbeelding over, de gesprekken over terreur en IS en Parijs, daar wordt ze niet in betrokken, maar die kleine oortjes horen véél meer dan we beseffen,…

Dus vond ik het mijn plicht, mijn verantwoordelijkheid als mama om mijn 5-jarig kindje in te lichten. Een uitleg te geven over wat niet uit te leggen valt. Haar begrip bij te brengen over iets wat ik zelf niet begrijp. En liefst zonder haar angst aan te jagen, laat staan dat ze getraumatiseerd wordt.

Parijs

Prachtige foto: @playmonews

Maar goed. Het was een onderwerp dat ik niet mocht en kon uit de weg gaan. Er was hier één groot voordeel in het ter sprake brengen (op kleuterniveau) van een onmogelijk moeilijk thema: in de week net voor de herfstvakantie was het thema in Luna’s klasje ‘oorlog’. Ze leerden alles over soldaten en de (eerste) WO, over bommen en tanks, ze bezochten een oorlogsmuseum en een oorlogskerkhof,… Uiteraard was alles in haar eigen kleuter-beleving behoorlijk zwart-wit. Er waren ‘goeie’ en er waren ‘slechte’ en de ‘goeie’ wonnen en de ‘slechten’ verloren. En niet onbelangrijk: wij waren de ‘goeie’. Weinig nuance, weing grijs, alles zwart-wit. Uiteraard. Je moet eerst zwart en wit kennen en weten alvorens je een grijze nuance kan aanbrengen. Ik kan trouwens moeilijk van mijn 5-jarig meisje verwachten om nu al genuanceerd te denken als ik dagdagelijks merk dat een overgrote meerderheid van de volwassenen er niet of nauwelijks in slaagt. Of pertinent weigert om in grijze tinten te denken.

Het thema maakte indruk. En bleef hangen. En dat liet zich deze morgen ook merken in ons korte gesprekje:

Grote meid: ‘Lunaatje, weet je nog dat mama vertelde over Parijs?’
Kleine meid: ‘Jaja, jij bent daar naar toe geweest hé!’
Grote meid: ‘Ja schatje. Wel in Parijs is vannacht iets ergs gebeurd.’
Kleine meid: ‘Oei? Wat is er dan gebeurd?’
Grote meid: ‘Het lijkt er nu een beetje oorlog. Er waren stoute mensen met bommen en geweren. En nu zijn er heel wat mensen gestorven.’
Kleine meid: ‘Waren dat dan soldaten?’
Grote meid: ‘Euh… ja… Eigenlijk waren dat inderdaad een soort soldaten.’
Kleine meid: ‘Maar dan wel stoute soldaten hé!’
Grote meid: ‘Ja, dan wel stoute soldaten.’
Kleine meid: ‘Ah ja, dan waren dat de Duitsers.’
Grote meid: ‘Neen, neen, neen, het waren geen Duitsers schatje!’
Kleine meid: ‘Van welk land waren ze dan?’
Grote meid: ‘Goh, ik denk eigenlijk niet dat ze uit één bepaald land kwamen…’
Kleine meid: ‘Maar ze zullen zéker niet uit Nederland komen, want de Nederlanders die hielpen ons in de oorlog.’
Grote meid: ‘Ah ja, neen, het waren waarschijnlijk geen Nederlanders, neen, maar…’

Ik hoefde mijn zin niet af te maken. Lief klein Lunaatje huppelde vrolijk naar haar poppenhuis. Enthousiast zingend over 10.000 luchtballonnen…

Ik heb haar niet teruggeroepen. Ze heeft nu een heel klein stukje basis-info gekregen en dit was blijkbaar momenteel genoeg voor haar. Ik twijfel er niet aan dat ze straks nog wel met vragen op de proppen zal komen. Waarop ik niet altijd een antwoord zal hebben. Maar waar ik naar best vermogen en aangepast aan haar leeftijd op zal antwoorden. Zo genuanceerd mogelijk. Want ik besef maar al te goed dat haar beeld over de waanzinnigheden die nu gebeuren, zal gekleurd worden door de manier waarop ik het haar overbreng. Als ik haar nu vertel dat het moslims of islam-terroristen waren die de ‘slechte’ waren, dan zullen in haar ogen àlle moslims ‘slechte’ zijn. Net zoals in haar ogen àlle Duitsers ‘slechte’ waren. Het feit dat zij nog te weinig in staat is om nuances aan te brengen verhoogt mijn verantwoordelijkheid om meer dan voorzichtig te zijn in wat en hoe ik haar de dingen toelicht.

Luna heeft nog geen notie van religie.
Luna heeft nog geen notie van nationaliteit.
Luna heeft nog geen notie van de diepgewortelde haat die nu voor zoveel verdriet en wanhoop zorgt.

En ook al wil ik nog zo graag dat het nog làng zo blijft, ze wordt groter, ze wordt ouder en binnen afzienbare tijd zal ze wél een eigen mening hebben over zaken als religie en nationaliteit. Het is aan mij om te zorgen dat ze genuanceerd leert kijken naar alles…

Sommige dingen waren toch écht eenvoudiger toen ze nog een klein baby’tje was en mijn grootste bezorgdheid was of ze voldoende flesjes dronk en voldoende sliep…

En het helpt al hélemaal niet als er enkele extremistische idioten de hele wereld naar complete waanzin proberen te brengen…

Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar…

Even wat meer ‘love’ en ‘life’, dan de gebruikelijke overdosis ‘Luna’. Toch wat dit blog-berichtje betreft. In het dagdagelijkse leven is Luna uiteraard nog steeds alomtegenwoordig.

Ik wou het hier heel even over iets anders hebben. Want grote meid is momenteel even thuis. Herstellend van een operatie. De juiste dokterstermen gaan hier het ene oor in en het andere weer uit. Maar om het even in ‘leken-taal’ te schetsen: er zat hier een (gelukkig goedaardige) tumor in de buik met al behoorlijke afmetingen (18cm op 16cm – we hebben het thuis eens ‘uitgetekend’ en dat is dus groter dan een grote melkdoos). Niet alleen de grootte van de tumor drong hier aan op een snelle interventie, ook en vooral het feit dat het ding heel erg vergroeid was met andere organen.

Goed. Complexe operatie. Behoorlijk ingrijpend. En ook onomkeerbaar. Maar we waren er klaar voor. Operatie is goed verlopen en herstel verloopt zoals het hoort. Met dagelijkse thuisverpleging en véél rust. Trouwens, wat is dat toch belachelijk moeilijk, dat ‘rusten’! Na 4 dagen thuis heb ik het hélemaal gehad met de zetel/boeken/televisie/… Nog even niet denken aan het feit dat er nog minimum 6 weken ‘rust’ voor de boeg ligt…

Maar wat was (en ben) ik overweldigd door het ganse netwerk dat zich rond mij lijkt te ontplooien! Ontelbare berichtjes van andere mama’s die voorstelden om Luna van/naar school/zwemles/dansles te brengen, Familie en vrienden die complete opvang-regelingen uitwerkten. Buren, collega’s, ex-collega’s, kennissen, juffen van school,… Ik kan onmogelijk iedereen opnoemen…

Het is allemaal zo ongelooflijk lief. En écht. Niet zomaar een beleefde ‘hoe gaat het?’, maar oprechte interesse en échte ‘hulp-voorstellen’. Van het lieve kaartje dat ik in de dansles kreeg over ‘tantaleen’ die Luna kwam halen voor een speelnamiddagje én tegelijkertijd verse fruitsla meehad voor grote meid. Van oma en opa die hier nu logeren over het berichtje van ‘schoonzus’ Hanne die haar hulp aanbood (danjewel tante Hanne, je berichtje betekende meer dan je kan vermoeden!), Ziekenhuisbezoekjes, thuisbezoekjes, vriendinnen die over de middag hier komen lunchen én meteen ook lunch meebrengen voor de ‘zieke’, cadeautjes, telefoontjes, whatsapp’jes, facebookberichtjes,…

Ik kan het écht niet allemaal opsommen. En ik heb schrik om mensen te vergeten. Het is overweldigend. Het is overrompelend. Het is zo ontzettend, ontzettend lief. Verrast, ontroerd en vooral ontzettend dankbaar!! Voor alle kaartjes, sms’jes, telefoontjes, berichtjes, bezoekjes,…

Ik weet nog steeds niet goed hoe ik er op moet reageren, op die grote golf van hulp die over me heen komt. Ik ben er behoorlijk onbehouwen en onbeholpen in.

Daarom dus even dit blogje. Om te benadrukken hoe lief ik het allemaal vind. Hoe ontzettend dankbaar ik ben. Dankbaar voor alles wat nu op me afkomt. Dankbaar omdat ik jullie ken.

Beetje emo. Beetje veel zelfs. Blij dat ik hier zo emo kan over doen. Dankzij jullie!!!

Alleenstaande mama? Ik? Daar merk ik weinig van…