De violen stemmen

Sinds september volgt Luna muziekles. Of ‘noot’ zoals dat nu heet. En dictie. Maar dat heet nu blijkbaar ‘woord’. En sinds dit academiejaar (ja, mijn 8-jarige rekent blijkbaar al in ‘academie-jaren’. Alsof ik me nog niet oud genoeg voel!) mag er metéén ook een instrument gekozen worden. In ancient-times, toen yours truly kennismaakte met de muziekschool, werd er eerst verwacht dat je een jaar notenleer tot een goed einde bracht. Pas daarna mocht je een instrument uitkiezen. Soit. The times they are a changing. Dus mocht the middle one dit jaar al meteen op instrument-les.

In juni organiseerde de plaatselijke Academie van Muziek en Woord al een ‘kennismakings-moment’ met alle mogelijke instrumenten. Fantastisch georganiseerd en heel leuk opgevat. We werden in kleine groepjes ingedeeld en via een ‘doorschuif-systeem’ maakten we in ieder lokaal kennis met één of meerdere instrumenten. De kindjes kregen bij ieder instrument (en er waren er véél. Héél véél!) een leuke kind-vriendelijke uitleg. En zo goed als ieder instrument mocht uitgeprobeerd worden. Een aanbod waar alle kindjes uit ons ‘groepje’ dankbaar gebruik van maakten. Behalve onze middle one. Die luisterde aandachtig. Antwoordde op de vragen (nu ja, niet echt uit eigen beweging of interesse, maar als ze écht niet anders kon…). Maar een instrument uitproberen wou ze niet. Zelfs niet na licht (en iets minder licht) aandringen. Ze weigerde resoluut. Wou nergens op tokkelen of blazen of trommelen of wat dan ook. Niet bij het slagwerk, niet bij de trompetten, niet bij de piano, niet bij de gitaar, accordeon, dwarsfluit, hobo, saxofoon, trombone, xylofoon,… Zelfs niet bij de klarinet! Wat yours truly toch als een zekere afwijzing opvatte. Klarinet is immers ‘mijn’ instrument. Niet dat ik mezelf als een groot klarinet-talent beschouw. Ook niet als een klein klarinet-talent trouwens. In alle eerlijkheid, er is van bijzonder weinig talent sprake als het gaat over yours truly en de klarinet. Maar er komt geluid uit. En ik slaag er in om een basis partituur tot een min of meer muzikaal klinkend iets te vertalen. En ik dàcht dat mijn kroost hier toch érgens een klein beetje van onder de indruk was. Die zeldzame keer dat ik het instrument eens uit de doos haalde. Maar niet dus. Geen interesse in de klarinet.

Die kennismakings-namiddag op de academie werd op de duur wat gênant. Na de ontelbare geduldige meesters en juffen met hun respectievelijke enthousiaste uitleg over de aangeboden instrumenten, was er nog geen enkele die zelfs maar een fractie van de interesse van de middle one kon wegdragen. Met de moed der wanhoop (en – toegegeven – een licht geïrriteerde yours truly) stapten we de laatste kennismakings-ruimte binnen. En waarlijks, het wonder geschiedde!! Luna’s ogen begonnen te stralen en meer vastberaden dan ik haar ooit had gezien verkondigde ze ‘Oh mama, dat wil ik leren!! Dat is het instrument dat ik wil!!’. Yours truly kreeg bijna een hartverzakking toen ze de ruimte in keek die bijna volledig werd ingenomen door een gigantische harp. Terwijl ik aan de grond genageld en naar adem snakkend in gedachten ons hele huis aan het herinrichten was om plaats te maken voor een god-damn-harp, was Luna een juf aan het aanklampen om poes-lief maar nog steeds kordater dan ik van haar gewoon ben te vragen: ‘mag-ik-alstublieft-de-viool-eens-proberen-juf’.

Viool dus. Thank god! Viool. Daar hebben we wel plaats voor. Er werd de voorbije maanden een aantal keer gepolst bij de middle one of ze wel zeker was. Of ze nog interesse had in andere instrumenten. Ze mocht proeflessen volgen. En ze moest zich niet beperken tot viool, wat de proefles betrof. Ze mocht gerust ook andere instrumenten uitproberen. Maar dat wou ze niet. The little girl knows what she wants. Ze volgde 1 proefles. Het bevestigde haar keuze en vergrootte haar enthousiasme.

Er moest dus een viool aangeschaft worden. En een viool, die kan je niet zomaar om het even waar even aankopen. Blijkbaar. Een viool, dat bestaat in verschillende maten. Blijkbaar. En een viool, die moet je eerst ‘passen’. Blijkbaar. Er volgde dus nog een heuse ‘pas-beurt’ voor we het lang verwachte instrument mee naar huis mochten nemen. En er volgden nog praktische afspraken rond de vioolles. Waaronder de verwachting van de juf dat 1 van de ouders aanwezig blijft in de les. Begrijpelijk. In theorie. Het is handig om als ouder de uitleg van de juf te horen om het oefenen thuis wat bij te kunnen sturen. In theorie. Het is leuk om de progressie van je kind in de les mee te volgen. In theorie.

De praktijk is… euh… laat ons het houden op ‘anders’. Kent u het geluid van een viool? Dat kan nogal ‘scherp’ zijn. Probeert u zich even een voorstelling te maken van het geluid dat een beginnende viool-leerling uit het instrument krijgt? Prijs u vooral gelukkig dat yours truly niet weet hoe ze een geluidsfragment in dit blogje kan voegen. Ik laat het aan jullie inlevingsvermogen over… En dat ‘zo kan u thuis helpen bijsturen’, dat klinkt theoretisch ook mooier dan in de praktijk. Zo goed als iedere oefen-sessie wordt gekleurd door een eindeloze discussie tussen middle one en yours truly over wat de juf nu net wél of net niét gezegd heeft. Om dan in de wekelijkse les beiden bevestiging te zoeken bij de juf. Boeiend. Echt. Het is nog niet helemaal duidelijk of dit onze moeder-dochter-band versterkt of net niet…

Intussen zijn we een kleine 2 maanden verder. En toegegeven, het begint écht al muzikaal te klinken. En het enthousiasme van kleine meid blijft maar groeien. Ze heeft een goeie keuze gemaakt, dat Lunaatje. Het klikt wel tussen haar en die viool.

En al ben ik misschien niet helemaal objectief of neutraal: het ziet er toch écht wel cute uit, dat Lunaatje met viool :-).

viool3

Advertenties

Stress-vrij september

We dachten dat september dit jaar iets rustiger zou zijn. We dachten verkeerd.

Vorig jaar was hier ‘de grote stap naar 1ste leerjaar’ voor kleine zus en ‘de grote stap naar nieuwe school’ voor de middle one. Voor het eerst alle 3 in dezelfde school, voor het eerst alle 3 thuis in hetzelfde huis. Alles was nieuw, alles was zoeken, alles was spannend… Grote Liefde moest alles uit de kast halen om zowel de girls squad als yours truly een klein beetje kalm en rustig en relaxed te houden. Dat lukte hem met wisselend succes. Al waren er wel opvallend veel loopsessies vorig jaar…

Dit jaar zou anders zijn. Dit jaar was er veel minder ‘nieuw’. Dit jaar zouden we als ervaringsdeskundigen het nieuwe schooljaar met een ongeziene vlotheid aanvangen. Goed voorbereid. Goed georganiseerd. Geen stress. Geen chaos. Geen drukte. Dat was het plan. Het was een goed plan. Helaas. Het plan faalde.

We waren een beetje uit het oog verloren dat er in augustus ons trouwfeest was, dat de middle one jarig was (wat een feestje met familie én een feestje met de klasvriendjes én een uitstapje met ons vijfjes betekent), dat grote zus in september jarig is (maar dat de feestelijkheden ook best in augustus werden voorbereid), dat we uitgerekend in september op huwelijksreis vertrokken en dat de 3 little ladies alle 3 op hetzelfde moment een groeispurt hadden ingezet waardoor we geen ‘school-proof’ outfits voor handen hadden…

Alles samen zorgde dat ervoor dat de laatste dagen van augustus nog kleertjes gekocht werden, een boekentas voor de middle one moest aangeschaft worden en dat de brooddozen en drinkbussen pas begin september besteld werden. Tot daar toe leek het ‘geen stress, geen chaos, geen drukte-plan’ al bij al nog min of meer haalbaar. Maar dat was buiten een doorslaggevende en stress-inducerende factor gerekend: De Buitenschoolse Activiteiten.

school

Ha! De Buitenschoolse Activiteiten!! Dat hadden we dus niet ingecalculeerd in ‘het plan’. En had ik hier al ergens eens vermeld dat ons nestje uit 3 little ladies bestaat? Dat wil dus zeggen: 3 x Buitenschoolse Activiteiten. En mag ik even de aandacht vestigen op de meervoudsvorm? Want waarom zouden we het onszelf eenvoudig maken als het ook nét iets gecompliceerder kan?

De danslessen van de meisjes werden handig gespreid over 2 verschillende dansscholen. Elk aan een andere kant van de A12. De A12 die yours truly het angstzweet doet uitbreken. Die A12. Goed… danslessen. Twee dansscholen. En heel veel dans-outfits. Want meerdere dansen per kind, dat zijn dus ook meerdere dans-outfits per kind. Die niet even snel en eenvoudig kunnen aangeschaft worden in de Decathlon. De Decathlon die aan ‘onze’ kant van de A12 ligt en waar yours truly dus wél zonder panic attack naar toe kan. Nope, de dansoutfits moeten verplicht aangekocht worden in de desbetreffende dansscholen. En er zijn maar een beperkt aantal ‘verkoopmomenten’. Daar hield ‘het plan’ allemaal geen rekening mee… De middle one wou dit jaar ook graag starten met notenleer. En viool. En woord. Dus dat moest ook nog even allemaal geregeld worden.

Eenmaal alle attributen en accessoires aangeschaft waren en we ons dreigden te wentelen in een tevreden gevoel van rust en kalmte en onszelf nog nét geen schouderklopje gaven omwille van ons prima georganiseerd ouderschap, drong de realiteit tot ons door dat we ook al die meisjes op het juiste tijdstip naar al die respectievelijke buitenschoolse activiteiten dienden te transporteren. En liefst ook terug op halen. We vergeten daarbij ook nog even dat de schemaatjes van de little ladies niet altijd even praktisch en handig op elkaar afgestemd zijn.  Did i mention dat wij beiden voltijds werken? Echt, hoe doen andere ouders dat eigenlijk?

Soit… We zijn terug uit de startblokken. Voorlopig raakt iedereen netjes op tijd op de juiste bestemming.

Maar dat plan, dat faalde toch wel ergens… Stress-vrij september is niet helemaal gelukt. Dan gaan we maar voor een onberispelijk oktober…

Nogmaals updaten

Ok, dat bloggen, dat gaat hier tegenwoordig niet echt zo vlotjes. En met ‘tegenwoordig’ en ‘niet zo vlotjes’ wordt dus een blogstilte van anderhalf jaar bedoeld. Tja… life got in the way… Of zoiets toch 😉

slijmmet ons 5jestml

Met ons gaat het intussen nog steeds uitstekend, dank u. Er waren veranderingen op zo goed als elk mogelijk denkbaar levensdomein (school, werk, huis, woonplaats,…). Veranderingen waaraan onze kroost zich vrolijk en vlekkeloos aanpaste. Yours truly ging net iets minder vlekkeloos of vrolijk met de veranderingen om. Maar Grote Liefde bleek de rots in de branding, zoals altijd. En ja, we kennen elkaar ‘nog maar’ 2 jaar en ja, ik vind dat ik dit schaamteloos als ‘altijd’ mag benoemen. Grote liefde blijkt een onuitputtelijke bron vol geduld te bezitten. Een niet onbelangrijke eigenschap hier in huis… Er is wel een duidelijke correlatie vast te stellen tussen het aantal loopsessies van Grote Liefde en de graad van vrolijkheid van yours truly. Iets met omgekeerde evenredigheid en zo… Maar laten we het daar vooral een andere keer over hebben.

prinsesjesoliebollen

Goed… Voor er uitgeweid wordt over wàt dan ook, misschien even updaten:

  • ‘kleine meid’ is niet langer ‘kleine meid’. Los van het feit dat mijn pasgeboren kleine meisje zomaar uit het niets lijkt uitgegroeid te zijn tot een mondige 8-jarige met een drukker sociaal leven dan yours truly, is ze ook hier in huis niet meer het kleine meisje… Lunaatje is nu gezegend met een grote zus én een kleine zus en vindt die positie als ‘middle one’ héél erg comfortabel. Afhankelijk van haar ‘mood-of-the-day’ kan ze zich nu samen met grote zus een ‘wij-zijn-eigenlijk-zo-goed-als-volwassen’-houding aanmeten of zich schaamteloos met kleine zus in een ‘maar-we-zijn-nog-zo-klein-en-kunnen-dat-nog-niet-alleen’-bui wentelen.
  • ‘grote meid’ is als gevolg van de nieuwe gezinssamenstelling ook niet lager ‘grote meid’. Die titel was sowieso al behoorlijk relatief aangezien ‘lengte’ blijkbaar altijd zonder ‘hak-hoogte’ vermeld wordt (wat trouwens helemaal niet eerlijk is, maar daar zet ik later wel eens een boompje over op) en yours truly lengte-gewijs nauwelijks van de gemiddelde 12-jarige te onderscheiden valt. Al ligt dat uiteraard vooral aan het feit dat 12-jarigen vandaag de dag écht wel groot zijn. Maar met een grote zus hier in huis die qua schoenmaat yours truly al zonder problemen evenaart, zal de titel ‘grote meid’ binnen afzienbare tijd niet meer exclusief aan yours truly toebehoren. Dus houden we het hier voorlopig titel-gewijs even op ‘yours truly’.
  • Mocht u ondanks de heldere uitleg mijn gedachten-gang even niet meer kunnen volgen (iets waar Grote Liefde ook wel eens last van lijkt te hebben, vreemd genoeg), ons nestje bestaat dus uit: kleine zus, middle one, grote zus, Grote Liefde en yours truly. Volgt u nog?

En dat nieuw-samengesteld nestje, dat voelt ontzettend goed. Fits like a glove… alsof het nooit anders is geweest. Vooral onze persoonlijke ‘girls-squad’ gaat hier op een heel natuurlijke en vanzelfsprekende manier mee om. Verrassend zelfs! Nu ja, vooral verrassend voor yours truly die zich – trouw aan haar neurotisch en licht panikerend karakter – al preventief op de beschikbare vakliteratuur gestort had en alles wat met pedagogie en psychologie van, rond of over nieuw-samengestelde-gezinnen te maken had op de 1 of andere manier heeft geraadpleegd. Om er uiteraard alleen de rampscenario’s uit te onthouden. De ‘girls-squad’ is gelukkig héél erg bedreven in het compleet negeren van oplossingen-voor-niet-bestaande-problemen. Happy girls.

meisjes rood.jpg

 

Er valt zoveel te vertellen. Over huwelijksfeesten en Paw Patrol. Over ‘niets om aan te trekken’ (met 4 ladies hier in huis, daar mag u zich iets bij voorstellen) en slijm-verslavingen. Over enthousiaste loopjes van Grote Liefde en wisselende successen bij het zoeken naar een dansles van yours truly. Over TML zonder kindjes en  avonturen-torens en death-rides met een krijsende middle one in combinatie met een ‘ik-wil-nog-eens’ grote zus. Over leren fietsen (en nu leert yours truly écht niemand meer fietsen. Maar dan ook écht écht écht niet meer!!!) en oliebollen eten. Over zeemeerminnen en prinsessen. Over gemopper en gezeur. Over gezucht en gestress. Maar altijd over liefde. Echt altijd. Zoveel liefde voor ons nestje…

Wonder woman meets Superman

De echtgenoot stond deze ochtend om 5.30u op. Om door de koude regen 15 km te lopen naar het werk. Marathontraining. En hij deed dat goedgezind en glimlachend.

Ik ben pas na 7u mopperend uit bed gerold. Zwaar tegen mijn goesting. En na net een keer teveel van de snooze-functie gebruik gemaakt te hebben. Wassen, tanden poetsen, aankleden én ontbijten om nog nét op tijd (ok, eigenlijk nét te laat, maar goed… lang leve ‘glijdende werkuren’) in de auto te stappen, verwarming hoog te zetten en richting werk te vertrekken. Mijn eigen ochtend-marathon.

Geen ochtendmens hier. Ook niet op internationale vrouwendag.

wonder women

Trots op de echtgenoot. Ook op internationale vrouwendag.

my superman

Die internationale vrouwendag… Het deed me toch even stilstaan bij mijn eigen ‘woman’s world’. Want dat leventje kreeg de laatste maanden een heuse make-over. Een metamorfose die veel verder ging dan enkel wat concealer of eyeliner. Een grote, positieve stap vooruit. In alle eerlijkheid? All credits go to  een serieuze shot testosteron…

De status ‘happy single mom’ is  jàren écht mijn identiteit geweest. Van de dag dat ik twee streepjes op een zwangerschapstest ontdekte tot die eerste date met bink. Ik droeg de titel met trots en al bij al met verrassend veel gemak. Uiteraard met ups en downs. Soms met gemopper en gevloek. Maar die omschrijving ‘happy single mom’ paste me beter dan om het even welk kledingstuk me ooit gepast heeft. Het was mijn tweede huid. Comfortabel, herkenbaar, vertrouwd,…

Dankzij bink kruis ik nu niet langer ‘alleenstaand’ aan in de voorkomende vragenlijstjes. En ook niet langer ‘eenoudergezin’.

Mijn man in huis bracht niet alleen een nieuwe relatiestatus mee, maar eigenlijk ook een nieuwe identiteit. Een nieuwe huid. Het voelt zalig. Op mijn lijf geschreven. Maar vooral ook nieuw. Anders. En béter. Intenser. Maar nieuw. Niet dat ik er zuinig op wil zijn, zoals op een nieuw kledingstuk dat alleen op zondag mag gedragen worden. Ik wil er het liefst mee pronken, met die nieuwe status en die nieuwe huid. Vooral pronken met bink eigenlijk, maar bink loopt liever niet zo ‘in the picture’. Al kan dat laatste ook te maken hebben met zijn mee lezende vrienden die graag de draak steken met de nieuwe ‘bink-status’ van echtgenoot (zwaai zwaai W en O 🙂 ).

Anyway… Ik ben mijn nieuwe identiteit als getrouwde vrouw, echtgenote, plus-mama, schoondochter, schoonzus,… nog wat aan het ‘in-lopen’. Er zullen ongetwijfeld ‘en-cours-de-route’ wel wat foutjes gemaakt worden. Of vanzelfsprekendheden ontdekt worden waarvan ik het bestaan niet wist. Routines die ik nog niet ken. Maar die nieuwe huid ‘fits like a glove’, dus al de rest zal ook wel loslopen vermoed ik?

Die internationale vrouwendag, ik zal er wellicht steeds strijdvaardig bij blijven. Gelukkig! En die internationale vrouwendag is er uiteraard niet alleen voor single vrouwen! Maar het ‘triggerde’ me wel om bij mijn eigen vrouw-zijn stil te staan. En ik ben zo ontzettend blij en dankbaar dat ik er nu op dagdagelijkse basis niet langer als ‘happy single mom’ voor sta.

Stronger as a team. Dankzij mijn echtgenoot. Ook op internationale vrouwendag.

superlovers

Over pluimvee en tijdzones

Die belofte om meer te bloggen? Euh… ja… kijk… er kwam nogal wat tussen eigenlijk. Verjaardagen van prinsesjes, uitstapjes, een trouw-aankondiging, trouw-voorbereidingen, trouwkleed-pasbeurten, getuigen kiezen, 3 dochters die dag na dag méér zussen worden van elkaar, een wettelijk huwelijk (oh yes we did 🙂 ), onze eerst Kerst als nieuw gezin, onze eerst oudejaarsavond als nieuw gezin, ons eerste nieuwjaar, onze eerste Valentijn,…

De tijd lijkt ons voortdurend in te halen. En dan schiet het bloggen er meestal als eerste bij in. Nochtans een container vol thema’s, onderwerpen en anekdotes die ik zo graag zou neerpennen. Want anders gaan die dagdagelijkse fait-divers in de loop der tijd verloren… Kijk, er ging ongemerkt toch al een klein half jaar voorbij. Een half jaar zeg!! Dat is niet meer in te halen, blog-gewijs…  Ik neem me nogmaals voor om dat niet meer te laten gebeuren en vanaf nu écht wat meer neer te schrijven.

Om toch even als een rollercoaster door het voorbije halfjaar te vliegen:

  • Er was een aankondiging van ons huwelijk aankondiging
  • Er was ons wettelijk huwelijk (feest en ceremonie volgen pas in 2018, dus no worries, die stress en voorbereidingen zullen jullie wellicht hier kunnen meevolgen)trouw
  • Er waren drie stralende bruidsmeisjesbruidsmeisjes

Er was uiteraard nog zoveel meer dan dat. Ik kom er misschien, wellicht, wie weet,… ooit wel eens op terug.

Intussen wordt hier met veel liefde aan provinciale uitwisselingen gedaan. Dat leidt zo heel af en toe toch wel tot verwarrende momenten. Vooral op vlak van taal. We lijken soms eerder uit ver uiteen liggende continenten te komen dan uit hetzelfde lapje Vlaanderen:

  • Bink heeft er gelukkig geen enkel probleem mee om ons dagelijkse brood te halen in een Lichterveldse bakkerij. Hij komt zelfs steeds met de juiste boodschappen thuis. Al heeft dat wellicht eerder te maken met het feit dat onze bakker zélf heel goed weet dat wij een ‘groa brun gesneen’ wensen. Want niettegenstaande bink beleefd, vriendelijk en glimlachend knikt op de vraag van de bakker, blijft het voor hem vaak een mysterie wat ze hem in z’n handen zullen draaien. We hebben een brave bakker. Bink komt telkens voorbeeldig met een groot bruin gesneden brood thuis. Dank u bakker…
  • Kleine meid (ik moet nog even nadenken hoe ik haar hier verder kan benoemen, want intussen zijn hier 3 kleine meisjes die onze hele wereld vormen… maar hier heb ik het even over mijn kleine blonde mini-me) voelt zich als een vis in het water in het eerste leerjaar. Ze geniet van alles wat ze kan bijleren, ze leest vlotjes alles wat ze onder ogen krijgt en wil tegenwoordig ook àlles zélf schrijven. Toen ze naar het verjaardagsfeestje van vriendinnetje Emma mocht, wou ze dan ook graag zélf het kaartje schrijven. Alleen… ze wist niet hoe ‘Emma’ geschreven werd. Dus riep ze die vraag even onze richting uit. Bink sprong meteen ter hulp en spelde ‘I’, ‘M’, ‘M’, ‘A’. Ha!! Neen hé!! Volgens ons is Emma met een ‘E’. Waarop bink, nog steeds heel hulpvaardig, repliceerde: ‘Ja, dat zeg ik toch? ‘I’?’. Nope, sorry. Op z’n West-Vlaams klinkt dat hé-le-maal anders. The little blondie keek behoorlijk verward. De naam van het vriendinnetje is uiteindelijk zonder schrijffouten op het kaartje genoteerd. Maar evident was het niet…
  • We hebben trouwens ook niet dezelfde notie over ‘tijd’. Bij ‘ons’ (in West-Vlaanderen dus) begint de school om acht uur dertig. Of ‘tenachtenalf’. In Antwerpen (en ok, we geven het niet graag toe, maar ook in de rest van Vlaanderen), start de school om halfnegen. En ook al voelt dat als een uur verschil, dat is het dus niet. Er zal hier hoogstwaarschijnlijk een verhoogde allertheid nodig zijn bij winteruur/zomeruur veranderingen… Voor je het weet leven we in andere tijdzones!
  • Hoe liefkozend bink het ook bedoeld, hij kreeg intussen een formeel verbod om mij ‘keppe’ te noemen. Het West-Vlaamse koosnaampje mag niet langer door bink gebruikt worden aangezien ik me dan als pluimvee aangesproken voel. Zelfs na uitgebreid oefenen klinkt zijn ‘keppe’ nog steeds als ‘kip’.
  • Bink heeft wel vanaf dag 1 een ‘lievelingswoordje’. Met stip staat ‘trunten’ nu bovenaan in zijn woordenschat-lijstje. Het is ook verrassend (of zorgwekkend?) hoeveel we dat woord in ons huishouden hanteren! Geen van de 3 prinsesjes lijkt er zich vragen bij te stellen…
  • Er werden hier de afgelopen tijd ook feestdagen gevierd die tot hiertoe ongekend en onbemind waren. Lang leve ‘verloren maandag’! En vooral de appelbollen en worstenbroodjes!! Het feit dat Moederdag en Vaderdag vanaf nu ook ‘dubbel’ gevierd wordt, dat nemen we er met véél plezier bij…

Mocht u er nog aan twijfelen: als het hier even stil blijft op dit blogje, betekent dat zeker geen stilte in ons leventje…

toekomst

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vol liefde, vol vertrouwen, vol geluk,… blik gericht op onze toekomst ❤

Tsunami vol hartjes.

De voorbije weken werd mij steeds nadrukkelijker gevraagd ‘of ik niet dringend ne keer moest bloggen?’.

Niet helemaal toevallig kwam die vraag telkens van mensen die mij en Luna van ver of van dichtbij wel kennen. En net daardoor behoorlijk goed op de hoogte zijn van het feit dat onze zomer overspoelt werd door een tsunami van… ja, van wat allemaal? Nieuwe mensen, nieuwe emoties, nieuwe ervaringen,… Om heel eerlijk te zijn: een compleet nieuw leven! Zo voelt het niet alleen, zo is het ook wel echt.

Oorzaak van de tsunami: mijn bink, mijn grote liefde.
Ik ben er nog niet helemaal uit op welke manier ik hem hier blog-gewijs zal (be)noemen, maar jullie snappen wel wat ik bedoel…
Ik zou hier maar wàt graag een bloemlezing neertypen over hoe fantastisch hij wel is. Mijn brandweerman! (Inclusief six-pack, maar sssht… hij wil liever niet dat ik daarover loop te stoefen 😉 ). Mijn ideale man. My perfect match. Maar daar wordt de bink dan weer verlegen van, van zo’n bloemlezing. En ik wil hem wel houden, die bink. Dus moet ik toch ietwat rekening houden met zijn wensen. Denk ik.

Zoveel te vertellen, maar zo moeilijk op papier (of op computer te krijgen). Om het makkelijk te houden, beperk ik me voorlopig even tot de ‘essentials’:

– Er was een eerste kennismaking vorig jaar. En alles klopte. Maar wie grote meid kent, weet dat in haar een groot miskent talent verborgen zit om te zoeken naar dat éne kleine minuscule puntje waardoor ze zich toch maar niet moet openstellen. En zich achter een vertrouwde veilige muur mag blijven schuil houden.

– Grote meid vond toen de afstand tussen beide huizen onoverkomelijk. I know. Let’s not mention it again…

– Grote meid is nogal koppig in zo’n zaken en hield vol.

– De grote liefde bleek nog nét iets koppiger in zo’n zaken en hield net iets langer vol. Of eerder: de grote liefde vertoonde een nooit eerder geziene dosis geduld. Maar écht! Gigantisch veel geduld…

– Toen de koppigheid van grote meid voorzichtig begon te wankelen, bleek er opeens een schoonmama op te duiken. En geen schoonmama uit flauwe mopjes of slappe comedy’s. Maar een schoonmama uit de duizend. Eentje waarvan bleek dat ze al weken aan de zijlijn stond de supporteren. Zonder dat grote meid doorhad dat er een zijlijn was. Of een hoofdlijn. Of wat dan ook. Het zorgde er in ieder geval voor dat de koppigheid geen stand hield.

– Er volgde een ‘date-uit-de-boekjes’. In het favoriete tapas plekje van grote meid. De tapas schotels bleven zo goed als onaangeroerd. Wegens een veel te leuke interessante boeiende gesprekspartner. En sindsdien is alles anders. Alles.

– Die afstand, daar hebben wij het nooit meer over. Dat is voor ons zo’n ‘non-issue’. Het is wél iets waar we door onze omgeving regelmatig worden op aangesproken. Voor wie er zich zorgen over zou maken: van deur tot deur is het exact 1u rijden. Soms zelfs maar 50min, maar voor het geval er onbemande camera’s meelezen: 1u hoor! Echt waar, exact 1u.

– Grote én kleine meid waren/zijn/blijven compleet verkocht. Compleet. Alle twee. Want dat was wel een niet-onderhandelbaar punt. Wij komen in 1 onlosmakelijk pakketje, kleine meid en grote meid. De dag na die ‘tapas-date’ volgde er een ‘speeldorp-date’. Om te checken of het tweede meisje ook verliefd werd. Dat bleek helemaal het geval. En omgekeerd moest er ook van zijn kant liefde genoeg zijn voor twee meisjes. Dat bleek niet het minste probleem te zijn. Het sprookje werd alleen mooier, want de prins bleek ook een pakketje te vormen. Hij kwam met twee prinsesjes. Eentje 2 jaar ouder dan kleine meid en eentje 1 jaartje jonger dan kleine meid. Drie prinsesjes dus. In every sense of the word. Onze roze bubbel werd alleen maar groter. En nog rozer. De K3, Prinsessia, Frozen- en andere girly merchandise draait hier op volle toeren!!

– Ergens halverwege de zomer volgde ‘het aanzoek’. Regelrecht uit een filmscenario: Zwoele zomeravond, heldere sterrenhemel, meest perfecte locatie, onder een treurwilg die vol romantische lampjes ging,… En ja, hij ging op z’n knie. En ja, natuurlijk moest ik janken. En ja, uiteraard zei ik ja. Het kostte mij alle moeite van de wereld om hem te laten uitspreken en al niet meteen ‘ja’ te roepen na z’n eerste 2 woorden… En ja, het is de mooiste ring die ik ooit zag. Wat misschien nog moeilijk wordt als we straks een trouwring moeten kiezen…

– De hele zomer-tsunami-vol-liefde in 1 blogje samenvatten is onmogelijk. Maar neem het even van mij aan… in snel-tempo: we kregen er een zalige schoonfamilie bij, inclusief de meest gezellige familie-uitstapjes, etentjes en feestjes. Alle puzzelstukjes blijven maar in elkaar klikken en alles blijft zo hard kloppen. Het ene warme gezinsmoment volgt het andere op. Of het nu op uitstap was of samen in de tuin… alles blijft zo ‘juist’ aanvoelen. We hebben ‘onze’ zomer afgerond zoals het hoort met prinsesjes: drie dagjes sprookjes-leven-in-de-efteling…

Dat er rond ons hier en daar wat verzuurde opmerkingen zijn, dat weten we wel. Van mensen die eens met hun ogen rollen. En vinden dat we veel te snel gaan. Ieder zijn mening. Ieder zijn leven. Gelukkig zijn ze zeldzamer dan de oprecht lieve reacties die we krijgen. Gelukkig zien de meeste mensen ons geluk. En dat van onze meisjes.

Alles in 1 blogje krijgen is niet mogelijk.
Maar nu jullie terug wat mee zijn in ons verhaal: er zullen nog heel wat blogjes volgen:
– over Love, Life and Luna³
– over leven met 3 prinsesjes in huis
– over compleet ‘outnumberd’ zijn (3 kinders vs 2 ouders, we’re losing in numbers already!)
– over dat niet langer happy-single-mommy zijn (want nu nog véél meer happy en nog véél meer mommy en helemaal niet meer single. I’m telling you, daar zullen nog wat blogjes over geschreven worden!)
– over leven als blended family
– over nieuwe ritmes, nieuwe routines, veel meer moe zijn, veel meer blij zijn, iedere emotie 3 keer zo hard beleven, alle liefde 3 keer zo intens voelen,…
– en er volgen ook nog wat berichtjes over het voorbereiden van een trouw! Ah ja! Uiteraard! No longer a bridesmaid, finally a bride!
– over het leven met een man in huis (ja kijk, dat is nieuw hé voor ons, een man in huis… dat brengt toch hier en daar wat veranderingen met zich mee hoor!)

En ook over Luna uiteraard! Want kleine meid is steeds minder klein. Ze werd 6 deze zomer. 6 begot!! Hoe kan dat nu al… En ze is geen kleutertje meer. Grote meid heeft het nog steeds niet helemaal verwerkt. Maar de realiteit is keihard: ze zit nu écht in het eerste leerjaar. Inclusief grote boekentas en huiswerk. En ook al regelmatig halfslachtig puber-gedrag. De eerste ‘oh my god mama!!’ is hier al de revue gepasseerd. Mét oog-rol uiteraard…

Er zal dus weer geblogd worden, hier op Love, life and Luna³.

Maar nu nog even nagenieten van onze magische zomer.

zee met ons drietjes

En onze tsunami vol liefde ❤ ❤ <3.

Dankjewel…

Het zit er bijna op. Kleine meid haar kleutertijd…

Dankjewel…

… voor de pleisters op geschaafde knietjes
… voor je meeleven bij vreugde en verdrietjes

… voor het drogen van traantjes
… voor het helpen pellen van banaantjes

… voor het teder vasthouden van haar handje,
… voor het zorgvuldig bewaren van dat eerste uitgevallen tandje

… voor alle verhaaltjes die je hebt verteld,
… voor al die keren dat ze in je armen kwam gesneld

… voor de eindeloos veel dingen die ze van je leerde,
… voor je begrip toen je haar iets vroeg en zij deed nog maar eens het omgekeerde

… voor alle mooie dingen die ze maakte,
… voor ieder versje of liedje dat me raakte

… voor het helpen zoeken naar verloren fluo-hesjes,
… voor de vele wijze levenslesjes

… voor het gek doen en het grapjes maken,
… voor het vrijheid geven terwijl je steeds bleef waken

… voor het zorgeloos laten spelen,
… voor het eerlijk leren delen

… voor het eindeloze geduld,
… voor iedere zoen op iedere blauwe bult

… voor alle goeie zorgen,
… voor alle inzet, gisteren, vandaag en morgen

… voor de lieve dingen die je doet en deed,
… voor al die dingen waar ik zelfs niets van weet

… om zoveel onuitgesproken zaken
… die van mijn meisje een gelukkig kleutertje maken!

… voor alles wat je voor Lunaatje hebt gedaan,
… kan een ‘dankjewel’ eigenlijk nooit volstaan

IMG-20160529-WA0000

Ik kan het ganse schoolteam onmogelijk voldoende bedanken… Van die aller-eerste peuterdag op 18 februari 2013 tot haar aller-laatste kleuterdag op 30 juni 2016: alles was voor Luna 1 groot feest!

Ik zei het al eerder en ik zal het blijven herhalen: het gevoel dat mijn kleine meisje door iedere juf, meester, opvangmoeke, directie-lid en ander school-team-lid écht graag gezien wordt, dat gevoel is onbetaalbaar. En onbeschrijflijk.