Prinsessen-knokploeg?

Gesprekken met kleine meid hebben wel eens de neiging om onverwachte wendingen te nemen…

Zo zat lieve kleine Luna onlangs braafjes te kleuren en te tekenen aan haar bureautje, terwijl grote meid wat papierwerk aan het afhandelen was. Alles rustig, alles peis en vree en het ideale moment voor moeder-dochter-gesprekjes.

Luna: ‘Mama, weet jij wat ik later wil worden?’
Mama: ‘Neen schat, wat wil jij later graag worden?’
Luna: ‘Tandenfee!’
Mama: ‘Ah, dat klinkt leuk! Tandenfee! Niet langer prinses dus?’
Luna: *zucht* ‘Mamaaaaa! Je weet dat toch: een tandenfee is een soort prinses. Maar een tandenfee die moet werken hé, die moet overal de tandjes ophalen en centjes in de plaats leggen. Een prinses is maar gewoon prinses hé.’

Kijk nu toch eens aan. Mijn kleine meid heeft een gezonde ambitie en een nog gezondere arbeidsethos. Fantastisch! En volgens mij is ‘tandenfee’ zelfs een knelpuntberoep. Het klinkt toch wel als iets uit de zorg-sector. En is men daar niet altijd op zoek naar extra werkkrachten? Komt helemaal goed, die tandenfee-carrière.

Het bleef even stil. Maar haar kleine hersentjes werkten actief verder want van tandenfee ging het blijkbaar over naar tanden en van daar naar bijten. Wat volgend gesprek opleverde:

Luna: ‘Mama, je weet wel dat jongetje uit mijn klas (laten we hem voor het gemak even ‘Oscar’ noemen), wel Oscar had mij bijna gebeten!’
Mama: ‘Oei! Dat is niet lief van Oscar!’
Luna: ‘Nee hé. Ik vond dat ook niet lief van Oscar.’
Mama: ‘Goed dat hij maar bijna gebeten had dan…’
Luna: ‘Ja. Goed dat het maar bijna was. Maar toch was dat niet lief van hem.’
Mama: ‘Neen schat, het was niet lief van hem.’

Het bleef opnieuw even stil. En grote meid was eigenlijk best tevreden over het verloop van dit gesprek. We waren het er over eens dat bijten niet mag, maar Oscar werd niet bestempeld als ‘niet lief’, wat hij deed (of bijna wou doen), dàt werd bestempeld als ‘niet lief’. Het gedrag veroordeeld, niet de dader. Kijk, de mama blijft uiteraard maatschappelijk werkster en criminologe, dus dat moest wel érgens doorsijpelen.
We dachten hier even dat het gesprekje was afgerond en waren héél blij met het pedagogisch hélemaal verantwoorde verloop van de zaken. Ha! Dat was eigenlijk al een teken aan de wand natuurlijk. Als het allemaal een beetje té vlotjes verloopt, dan schuilt altijd wel ergens een addertje. En het bleek deze keer een grote te zijn! Want het gesprek was helaas nog niet ten einde…

Luna: ‘Ja! Gelukkig hadden mijn vriendinnetjes dat gezien!’
Mama: ‘Huh? Wat bedoel je schat?’
Luna: ‘Mijn vriendinnetjes hadden gezien dat Oscar mij bijna had gebeten.’
Mama: *voelt de bui al een beetje hangen* ‘Ah ja?’
Luna: ‘Ja! En toen heeft vriendinnetje L hem een mep gegeven.’

Huh??? Wat?? Excuseer? Even terugspoelen hoor!

Mama: *even overdonderd en sprakeloos* ‘Wat? Wat heeft L dan gedaan?’
Luna: ‘L heeft Oscar dan een mep gegeven. Omdat hij mij wou bijten. En N en E en M en S en K (de hele meidenkliek dus) die zijn allemaal héél boos op hem geworden.’
Mama: ‘Jamaar Luna, dat mag niet hé! Je mag niet slaan naar iemand! Dat weet je toch!’
Luna: *zucht* (trouwens, compleet ter zijde, maar dat gezucht moet ik haar toch ook eens afleren! Dat kan nu nog schattig lijken, maar als ze als puber bij alles wat ik zeg gaat zuchten dan wordt dat hier niet meteen een gezellige boel hoor ten huize. Maar goed, daar ging het nu niet over…)
Luna: *zucht* ‘Mama, IK heb hem niet geslaan hé! Dat deed L! En dat was alleen maar omdat hij mij bijna had gebeten. Daarom was iedereen boos op hem.’
Mama: ‘Luna dat gaat zomaar niet hé. Als kindjes jou pijn doen dan moet je dat aan de juf zeggen. Je gaat niet zélf kindjes gaan straffen of pijn doen! De juf zal hem dan wel straffen, dat is niet jouw taak!’
Luna: ‘Maar mama! IK deed dat niet, L heeft hem geslaan!’
Mama: ‘Wel, L mag dat ook niet doen!! En Oscar had jouw zelfs niet eens gebeten!’
Luna: *beetje luidere zucht* ‘Ja zeg mama, ik moet toch niet wachten tot hij wél heeft gebeten hé!’
Mama: *had niet meteen een pasklaar antwoord en moest toch even naar woorden zoeken* ‘Luna, in ieder geval: er worden geen kindjes pijn gedaan! Punt uit! Als dat wel gebeurt dan moet je dat aan juf zeggen!’
Luna: *en weer die zucht* ‘Maar mama! Ik kan toch niet steeds naar juf lopen! Het was wél speeltijd hé! En als ik altijd naar juf moet lopen heb ik geen tijd meer genoeg om te spelen!’

Waarna Luna doodleuk ging verder kleuren. En grote meid compleet verbouwereerd wat moest bekomen van het gesprek.

Mama: ‘Zeg Luna,.. Hoe was het dan met Oscar?’
Luna: ‘Die was geschrokken.’
Mama: ‘Ja, dat zal wel. Je zou voor minder!’
Luna: ‘Maar hij heeft wel niet meer geprobeerd om mij te bijten!’

Neen, dat zal ook wel niet! Arme Oscar.

not a princess

Vijf minuten geleden was ze nog een prinsesje met tandenfee-ambitie. Nu blijkt dat ze al tot een meiden-knokploeg behoort. Of zoiets…

Boek en boef

Weekends zonder specifieke plannen. Kent u die? Dat zijn van die weekends die rustig starten maar héél snel volgepropt raken met het ene evenement na het andere. Hier althans… Meestal (en gelukkig!) allemaal even leuk… Maar soms wel een beetje druk.

Dit weekend wordt er hier zo eentje. Zaterdag werd nog al bij al rustig gestart met de wekelijkse kleuterdans. Na de ‘billen-boogie’, de ‘wiebelpolitie’ en het ‘zonder-kapstokjes-dansen’ (de danstermen zijn niet meer wat ze vroeger waren…) was het plan hier om de rest van de zaterdag rustig te cocoonen.

Dat draaide toch nét iets anders uit. Want dit weekend organiseerde een enthousiast koppel hier in het dorp een tweedehandsboekenbeurs. Met verwenbordjes bij de koffie/thee/wijn/… Vandaar hun niet mis te verstane titel voor het evenement ‘boek en boef’. We zouden ‘eventjes’ binnen springen. Ha. Ja. Wij dus. En eventjes. Op een plaats waar duizenden boeken aan spotprijzen werden aangeboden? Hmmm…

Het werd al snel ‘de rest van de voormiddag’. Zalig snuisteren en een gigantisch aanbod aan boeken met de meest uiteenlopende thema’s, recent en minder recent, maar allemaal aan de wel héél erg democratische prijs van 0,50 euro tot 3 euro!! Boeken waar ik al stond naar te watertanden deze week, maar die in de boekhandel zo’n 25 euro kosten. En die kreeg je hier cadeau voor 2 euro!! Ja, dan hoef je er voor ons geen tekeningetje bij te maken…

Kleine meid leefde zich uit in het aanbod kinderboeken. Iedere boek waar ook maar iets of wat roze of glinsters op te vinden was, werd met héél veel aandacht gekeurd. En bijna altijd goed bevonden. Het terugleggen van boeken ging gepaard met het nodige tegenstribbelen en argumenten aanhalen waarom Luna dat boek toch écht in haar collectie wilde. Kiezen, het blijft moeilijk. En het blijft ook altijd een beetje verliezen.

tiny op ballet

Dat was voor grote meid niet anders. Het liefst bleven we er het ganse weekend plakken, tussen al die boeken, al die verhalen, al die mooie vertellingskes… En wat prijs ik mezelf gelukkig met een dochtertje dat al even gek is op lezen en voorgelezen worden als de mama…

Luna vond er al snel een vriendje dat zonder twijfel even gek is op boeken als mijn kleine meisje.

warre

De vier-jarigen keuvelden gezellig over hun aanwinsten en wisselden de verhaaltjes vrolijk uit. Hij koos voor ridders en dinosaurussen. Zij koos voor prinsessen en danseressen. Maar elkaars boeken, die vonden ze best wel interessant!

warre en luna

Zàlig vind ik dat, om haar zo bezig te zien! Genietend. Steeds opnieuw genietend. Van alles wat ze op haar weg tegenkomt. Vriendjes, boeken, verhaaltjes,…

En verwen-cola’s. Die ook. Want naast de ontelbare boeken was het evenement wél getiteld ‘boek en boef’. En een organisator die doceert op hotelschool Spermalie, die heeft wel een reputatie hoog te houden. Wat zonder meer en met verve lukte! Onweerstaanbare versgemaakte chocomousse en soesjes… En aan even democratische prijs als de vele boeken die centraal stonden.

'boef'

Wie er zin in heeft: morgen kan u ook nog de ganse dag terecht in ‘boek en boef’. Méér dan een aanrader. Eigenlijk meer een ‘must’… Wij vertrokken glunderend met een grote buit aan leesmateriaal. We hadden zin in nog meer, maar de voorraad die we uitkozen was al behoorlijk zwaar om dragen. We zijn hier hélemaal klaar voor grijze, natte, koude herfstdagen waarin we eindeloos kunnen lezen en voorlezen.

boeken

Oh ja… alles is ten voordele van een Indisch weeshuis. Dus u steunt er ook nog eens een goed doel mee. Zotjes, toch?

En als u ons nu wil excuseren. Ons weekend-zonder-plannen bestaat verder nog uit het helpen verhuizen van een vriendin (van grote meid), speelnamiddag met een vriendinnetje (van kleine meid), de wekelijkse boodschappen, shoppen (dat is iets anders dan boodschappen, ja), tweedehandsbeurs van de gezinsbond bezoeken, nog enkele bezoekjes afleggen, buitenspelen, meedoen aan table d’auverschot van 11.11.11, ‘buren bij kunstenaars’ bezoeken, morgen nog een pretparkbezoekje,… en ‘cocoonen’, dat gingen we ook nog doen dit weekend…

Gezinsvormen

Woensdag was er oudercontact op Luna’s school. Ja, dat is er ook voor de kleutertjes. De focus lag voornamelijk op het ‘welbevinden van het kindje op school’. Dat kleine meid graag naar school gaat, dat merken we hier thuis iedere dag. Maar het maakt onze nieuwsgierigheid niet minder groot om te horen hoe de juf ons kleine meisje in de klas ervaart, hoe ze zich voelt in de klasgroep, of ze voldoende vlot evolueert enz… Kleine meid dus. Niet de juf. Al hopen we uiteraard ook wel dat de juf zich goed voelt in de klasgroep. Maar we kennen de juf wel een beetje en het is een héél vrolijke, lieve, betrokken juf. Dus dat zit wel goed :-)

Anyway. Woensdag stonden wij daar netjes op tijd bij de juf. En wij, dat zijn dus grote meid en Lunaatjes papa. Want ja, dat doen we samen. Dat vinden wij ook logisch om samen te doen. Ook al doet de ‘buitenwereld’ daar vaak héél verwonderd over. We zijn samen ‘ouder’, we voelen ons samen betrokken op ons meisje, het is ‘ons’ meisje en we willen waar mogelijk zo veel mogelijk ‘samen’ beslissingen maken rond de opvoeding van onze kleine spruit. Dat lukt ons ook wel, vinden wij zelf. Uiteraard niet steeds even makkelijk of evident, maar toon ons één gezin waar alles wel steeds vlekkeloos verloopt… Oudercontacten, daar proberen we dan ook samen naar toe te gaan.

Goed. Het oudercontact verliep héél vlotjes. Ons lieve kleine meisje doet dat goed op school. Ze doet flink haar best, doet wat ze moet doen en ligt goed in de klasgroep. Wat kunnen we meer verwachten? Héél blije en trotse ouders dus, wij twee! Het ligt helaas in de aard van grote meid om toch maar op zoek te gaan naar werk- en verbeterpuntjes. Maar de juf was duidelijk: Luna is een voorbeeldige kleuter. Dat moet ik dan ook maar eens leren: zonder schroom blij, trots en tevreden te zijn :-). Werkpuntje voor de mama. Die twee breed glimlachende ouders die de school bijna zwevend uitwandelden? Dat waren wij twee. Zo blij en content met ons voorbeeldig kleutertje. En hard hopend dat àlle oudercontacten die nog mogen volgen even lovend zullen zijn. Een mens mag dromen hé…

Grote meid vond het vooral fijn om te horen dat Lunaatje goed in de klasgroep ligt. Ze hoeft niet ‘miss popular’ te zijn, dat zeker niet. Maar nu ze op een leeftijd is waar ‘sociale vaardigheden’ druk worden geoefend, aangeleerd en met gissen en missen eigen worden gemaakt, is het wél zo leuk als ze dat kan leren in een groep waar ze zich ‘veilig’ voelt, waarin ze zich opgenomen voelt, waarin ze de ruimte krijgt om alles te leren zonder het risico te lopen bij de eerste ‘misstap’ uitgesloten te worden…

Ik zie u al hoofdschuddend met u ogen draaien. Ja, ik lig daar wakker van, van zo’n dingen. Ja, ik weet dat dat niet nodig is en toch speelt dat door mijn hoofd. Ja, ik ben een overbezorgde mama. Ja, ik maak me zorgen om zaken waar ik vermoedelijk niet eens hoef mee bezig te zijn. Ja ik ben dus ‘zo een moeder’. Hoe heet dat in vaktermen? Een helicopter-mama of zo? Het is nochtans allemaal met de beste bedoelingen hoor…

gekke fiets

Ik wil vooral dat mijn kindje ‘erbij hoort’. Iedereen is anders en ik kan alleen maar aanmoedigen dat ze haar eigen unieke persoonlijkheid ten volle ontwikkelt. Maar ik hoop ook vooral dat haar ‘anders’ zijn geen reden is om niet tot de groep te behoren.

Zo ‘anders’ is mijn meisje trouwens niet hoor. Ze houdt net als haar vriendinnetjes van roze, ze zit samen met haar vriendinnetjes op dansles, ze nodigt vriendjes en vriendinnetjes uit en wordt op haar beurt uitgenodigd op speel-dates en verjaardagsfeestjes. Ze houdt net als haar leeftijdsgenootjes van Dora en Diego en moppert net als iedere kleuter elke avond opnieuw dat ze NIET moe is en dus NIET moet slapen en geniet als al die andere kindjes elke avond opnieuw dan toch van dat bedtijd-verhaaltje om dan zoals al die andere 4-jarigen als een blok in slaap te vallen.

En toch is ze een heel klein beetje anders dan de andere kindjes van de klas. Want als het bijna kerstvakantie is, dan mag zij als enige in de klas twee nieuwjaarswerkjes maken. Eentje voor mama en eentje voor papa. Want haar mama en papa wonen niet in hetzelfde huis. Die hebben elk een huis. Een feit dat voor Luna héél evident is en waarvan ze de verwondering hierover door andere kindjes hélemaal niet snapt.

Het is niet echt een ‘issue’ voor onze kleine meid. Ze heeft haar eigen band met mama en haar eigen band met papa. En ze vindt het allemaal best zo. Dat ze bij mama woont, leeft en opgroeit wil niet zeggen dat ze papa niet kent. Integendeel. Ze kan een uitgebreide uitleg geven over haar papa, mocht u haar daar naar vragen. Met papa gaat ze naar de frietjes-winkel (bij de rest van de wereldbevolking beter bekend als ‘McDonalds’), papa rijdt in een camion en in die camion heeft Luna haar eigen ‘prinsessen-camion/autostoel’ van waaruit ze kan neerkijken op alle ‘kleine’ auto’s, papa maakt bier (voor de geïnteresseerden: papa is dus brouwer en daar vindt u hier alles over), papa leerde haar hoe ze een gehaktbal in twee moet snijden (don’t ask!), papa leerde haar het woordje ‘carnivoor’ (papa vergat er wel bij te zeggen dat het niet nodig is om dat luid te verkondigen telkens mama probeert vlees te kopen),… Kortom, Luna ziet geen enkel probleem. Ze woont bij mama, maar gaat regelmatig op zaterdag op bezoek bij papa. Zo is dat.

Het maakt het onderwerp ‘gezinsvormen’ bij ons misschien nét iets actueler dan in andere gezinnen. Niet problematischer, dat zeker niet. Maar we hebben het er wel eens over. En dan valt vooral op dat Luna’s accent nét iets anders ligt dan bij andere kindjes:

* Mama een huis, papa een huis:
Voor Luna is dat de basis. Zo kent zij het. En zo denkt ze dat het hoort. De evidentie zelf. Voor grote meid was het een beetje een bevreemdende vaststelling om te merken dat kleine meid dit als ‘het’ kerngezin beschouwt. Het was immers niet het droombeeld die grote meid voor ogen had. Maar eigenlijk doet dat niet ter zake. Het is niet mijn droombeeld dat van tel is. Het is Luna’s basis die belangrijk is.  Vanuit het standpunt van ons kleine meisje is dit de basis, het wereldbeeld van waaruit zij vertrekt en waar zij de rest rond bouwt…

* Mama en papa in hetzelfde huis:
Ergens vorig jaar vond er een verhelderend gesprek plaats op de achterbank van de auto. Luna zat er samen met vriendinnetjes Maya en Ella-Marie en vertelde hen op heel indringende toon dat zij een kindje kende waarvan de mama en de papa in het zélfde huis woonden. En dat kindje was Linde! En de papa was nonkel ‘Japster’ en de mama was ‘tantaleen’. Maya en Ella-Marie keken Luna aan alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Luna daarentegen, keek alsof ze eigenhandig het befaamde Hicks-deeltje had ontdekt. Mocht ze al weten wat dat was uiteraard… Maar goed. Het was voor grote meid wel een verhelderende inkijk in het wereldbeeld van Luna. Dit is immers voor haar de uitzondering. Niet de standaard. Ze gaat regelmatig spelen bij nonkel Jasper en tante Anneleen, waardoor ze het verschil in gezinsvorm wel haarscherp aanvoelt. Maar dat staat voor haar hélemaal los van een waarde-oordeel, van een perceptie als ‘beter’ of ‘minder’ of wat dan ook. Het is anders. Dat wel.

* Eén mama, geen papa:
Dat kan dus niet volgens Luna. Er is àltijd wel een papa. Het kan dat die papa elders woont. Of dat hij gestorven is. Maar het kan niet dat er geen papa is. De mama kent weliswaar wel enkele ‘BOM’-mama’s, maar Luna kent hen niet. Dus houden we die uitleg nog even voor later…

* Eén papa, geen mama:
Idem als hierboven.

* Nieuw samengestelde gezinnen:
Hier zien we ook nog even niet aan toe. Luna is het enige kindje in de klas waarvan de ouders niet samen zijn. Alle echtscheidings-statistieken dus tegensprekend… Nieuw samengestelde gezinnen in de klas zijn er niet, of we zijn er ons toch zeker niet van bewust. Die uitleg houden we dus nog even in beraad tot we daar aan toe zijn.

* Twee mama’s:
Dat kent ze dan weer wel. Al was het even denken. Maar Lore en Janne, die hebben twee mama’s. En vorig jaar mochten we naar het communie-feest van Lore. Wat maakt dat Luna’s enige beeld van ‘een kindje met twee mama’s’ een beeld is van feest, spelen en taart. Ik hoef u dus niet te vertellen hoe fantastisch ze dat vindt!

* Twee papa’s:
Hier werd even over nagedacht. Grote meid wist niet meteen een voorbeeld, maar gelukkig let Luna goed op in de klas. ‘Ja maar, mama, ik ken wel een kindje met twee papa’s hoor. Jezus heeft twee papa’s hé. Ah ja, Jozef en God.’

Euh… Ja dus… Dat Katholiek onderwijs, dat staat écht wel volledig in de realiteit hoor!

Om een héél lang verhaal kort te maken: mama’s die maken zich véél te veel zorgen. (Of spreek ik alleen over mezelf?)

Mijn Lichtervelde

Als puber vond ik er maar niets aan. Wonen in een dorp. Opgroeien in een kleine gemeente waar iedereen elkaar kent. Het voelde te klein. Te beperkt. En in mijn puber-ogen zelfs af en toe te bekrompen. Het hielp ook niet echt dat mijn lief papaatje schooldirecteur was en bij zowat het halve culturele verenigingsleven betrokken was. Veel puber-streken kan je in zo’n omgeving niet uithalen. Alhoewel… mijn kleine broertje leek zich daar weinig beperkt in te voelen… Maar ik vond het niet fijn. Om als 16-jarige op zondagmiddag nog slaapdronken naar beneden te strompelen en daar te merken dat de papa en de mama al lang weten met welke jongen je de avond voordien op een dorpsfuif stond te zoenen, nope, dat is niet fijn voor een puber. Niet dat ik dat nu wél fijn zou vinden. Maar mijn zaterdag-avond-fuiven-en-zoenen-op-de-dansvloer, die liggen intussen al enkele jaartjes achter mij.

Mijn opgroeiende ik zweerde er dan ook duren eden op. Dat ik nooit in mijn geboortedorp zou blijven wonen. Nooit, never, jamais. Geen denken aan! Dat was absoluut ondenkbaar. Ik zou me settelen in een grootstad. Me nestelen te midden de drukte van Gent of Brussel of waar dan ook. Waar ik kon opgaan in de massa als ik dat wou en de keuzemogelijkheden voor hobby’s, interesses en vrije tijdsbesteding onbeperkt leken. Waar ik mijn kindjes kon laten opgroeien in een multi-culturele samenleving, waar alle mogelijke variaties in onderwijsvormen in het aanbod zitten, waar ‘alternatief’ de norm wordt, waar de hele wereld binnen wandel-, fiets- of tramafstand was.

Maar zoals dat gaat met de meeste dure eden, draaide het hier toch nét iets anders uit. Mijn huurcontract voor een appartement in centrum Gent lag klaar, maar op de valreep lokte een werkaanbieding mij toch nog terug naar het kleine Lichtervelde. En als jong-volwassene voelde mijn geboorte-dorp toch al iets anders aan dan enkele jaren daarvoor. Al was het voor alle duidelijkheid niet de gemeente die veranderd was. Die blijft na al die jaren trouw aan zichzelf, zijn tradities en gewoontes, zijn eigenaardigheden en zijn eigenheden.

De Lichterveldse job werd na een tijdje ingeruild voor een andere job op een andere plek. En er volgden nog een aantal job-hop-stappen. Maar mijn woonplaats bleef Lichtervelde. Mocht er ook nog maar enige twijfel bij mij blijven sluimeren, dan nam de geboorte van lieve kleine Luna die weg. Want er was geen denken aan dat ik mijn meisje op een andere plek zou laten opgroeien dan mijn charmante, vertrouwde geboortedorp. Mijn wortels, mijn roots, mijn héle wereld, dat is hier. In ‘mijn’ Lichtervelde. Mijn dorp is mijn tweede huid geworden. Mijn familie, naast mijn officiële familie.

Uiteraard ben ik realistisch genoeg om de beperkingen, nadelen en lelijke kantjes van de gemeente te zien, te kennen, te voelen en te benoemen. Ik mag dat. Ik woon hier. Ik ben hier opgegroeid. Mijn familie is al generaties lang ‘Lichterveldenaar’. Dat maakt het ‘mijn’ Lichtervelde. Maar wee o wee wie als ‘buitenstaander’ mijn trouwe dorp kritisch durft te beschrijven. Dan word ik tot mijn eigen verbazing de grootste verdediger van mijn erfgoed. Dan wordt hier een lofzang gehouden waar weinig tegenop kan. Het voelt alsof ik zélf geraakt wordt. Hoe vreemd eigenlijk…

Waar al die nostalgie en melancholie opeens vandaan komt? Geen idee. Het overvalt me soms. Als ik al fietsend met Luna achterop over landweggetjes hobbel, als ik op een zomerse avond aan de lokale visvijvers naar een vrolijk dansend dochtertje zit te kijken, als ik op de twee-jaarlijkse folklore zie hoe mijn kleine meisje zich de tradities eigen maakt waar ik zelf mee opgegroeid ben,…

folklore

Of op een dag als vandaag. Het was ‘verwendag’ in de bibliotheek. Dus na Lunaatjes dansles trokken wij er even naartoe. En wat is het dan toch fijn, zo’n dorpsbib… We werden onthaald door de lieve bibliotheek-dame die Luna meteen persoonlijk aansprak, haar een spelletje liet spelen en in eenzelfde beweging onze oma omhelsde en drie verjaardagszoenen gaf. Nadat we voorzien werden van koffie, appelsap, koffiekoeken en speculoosjes, werden we onthaald door onze vriendelijke bibliothecaris. De man die ‘zomaar’ de hele geschiedenis van mijn woning heeft uitgepluisd toen ik hem enkele jaren geleden langs mijn neus weg vroeg of er misschien iets kon teruggevonden worden over de oorsprong van het huis dat ik net had gekocht. Mappen vol documenten, statuten van het bedrijf dat hier ooit stond, namen, papieren, plannen,… Uren, dàgen werk moet dat gekost hebben. En toch deed hij dat ‘zomaar’. Omdat het een stukje ‘Lichtervelde’ is, omdat hij zich als lid van de heemkundige kring verbonden voelt met ieder huis, iedere steen die deze gemeente telt. Maar waar vind je dat nog? Iemand die ‘zomaar’ zoveel energie stopt in opzoekingswerk voor iemand anders?

De bib was verder nog gevuld met mensen die we kennen. Buren van mijn ouders, Luna’s juf, de burgemeester, ouders van kindjes uit Luna’s school,…

Of het nu de bib is of ergens anders. Het maakt mijn dorp ‘mijn’ dorp. Het dorp waar de mama van Luna’s vriendinnetje ook de rusthuis-verpleegster van mijn oma is. Waar de kassierster van de supermarkt ook de vrouw is die ik op woensdag oppik om naar de Zumba te gaan, waar de buren eitjes aan onze voordeur zetten, waar om brood gaan veel meer een sociaal dan een functioneel gebeuren is, waar er àltijd wel iets te doen is en waar àltijd, maar dan ook écht àltijd mensen zijn die je kent…

Maar vooral… ‘mijn’ Lichtervelde is het Lichtervelde waar mijn overgrootouders werden geboren en getogen, ook mijn grootvader, mijn eigen papaatje, ikzelf en nu mijn kleine meisje. ‘Mijn’ Lichtervelde is ‘ons’ Lichtervelde. Onze veilige haven. Onze roots. Onze thuis.

Positief opvoeden

Dat positief opvoeden, wij zijn daar gewéldig voorstander van. Niet dat het hier steeds lukt. Of evident is. Of makkelijk zou zijn. Maar we doen ons best… Al loopt het soms toch wel eens fout.

Grote meid wil niets liever dan Lunaatje opvoeden tot een gezonde, zelfbewuste meid met een gezond lichaamsbeeld. Uiteraard. Welke mama wil dat nu niet?
* Lieve kleine Luna krijgt daarom dagelijks een gezond ontbijt. Wat het Lunaatje in kwestie helaas niet dagelijks met evenveel enthousiasme opeet. Soms wil ze niet. Soms heeft ze naar eigen zeggen geen honger. En soms duurt het zo tergend langzaam om die ene boterham op te eten dat de boterham samen met het Lunaatje in de auto wordt gedropt. En vaak genoeg is zelfs de auto-rit naar school niet lang genoeg om die ienie-mienie boterham op te eten. Als u ‘s morgens op de speelplaats een klein meisje met blonde vlechtjes zenuwslopend traag op een stukje boterham ziet knabbelen: hoogstwaarschijnlijk is het Luna. En ja, ik weet dat het niet hoort, een meisje mét ontbijt op school afzetten. Maar volgens alle boekjes en pedagogische adviezen is dat o zo belangrijk, een gezond ontbijt. Volgens het schoolreglement en de richtlijnen van juf is het eveneens erg belangrijk om de kindjes op tijd naar school te brengen. Maar soms, heel soms, zijn die twee dingen moeilijk te verzoenen. U hoeft niet te suggereren dat we hier wat vroeger moeten opstaan zodat de ochtendroutine op een vroeger tijdstip kan starten, want voldoende nachtrust schijnt ook wel belangrijk te zijn. Kijk. Soms lukt het hier niet hoor, om alle regeltjes moeiteloos met elkaar te verzoenen.
* We werken hier uiteraard niet alleen aan een gezond ontbijt. Kleine Luna krijgt dagelijks 1 koek en 1 stuk fruit mee naar school. Nieuwe regel hier ten huize. Er moet meer fruit ‘gesnoept’ worden. Grote meid was al voorbereid op een protest-actie van dochterlief. Want twee koeken, dat is toch lekkerder dan 1 koek? Ja, in de leef- en eetwereld van de mama wel. Maar Luna vindt het gelukkig allemaal best. Het meisje blijkt gék op fruit. Go figure!
* De realiteit leert ons hier ten huize helaas ook nog iets anders: kleine meid leert, observeert en kopieert wat grote meid doet. Zucht. Tjah… En grote meid? Die doet hard haar best om gezond te leven. Gezond te eten. Gezond en genoeg te bewegen. Dat lukt behoorlijk. Maar de weegschaal en de mama, het blijft een érg moeilijke relatie. En ook al proberen we er hier zo bewust mogelijk mee bezig te zijn en zo positief mogelijk rond lichaamsbeeld te werken, Lunaatje was al meer dan eens getuige van een zuchtende en klagende mama die weeral eens niet in dat favoriete jurkje of leuke broek paste. In mindere mate was ze ook al eens getuige van een uitbundige mama die opeens weer wél in iets paste. En de vreugde van iets ‘dat past’, dat heeft kleine meid al goed begrepen. Enkele dagen geleden een bijna euforisch meisje op de achterbank van de auto: ‘Kijk mama, ik pas in mijn zonnebril!!’

En dat positief opvoeden, blijkbaar mag je daar ook niet in overdrijven. Getuige ons gesprek van deze avond:

Grote meid: ‘Lunaatje, ik ben trots op jou!’
Kleine meid: ‘Weeral, mama?’

Euh… ja… we zullen de positieve bekrachtiging hier wat meer proberen te doseren…

Kleuter-stress

Mijn 4-jarig kleutertje had stress. Met de nadruk op ‘had’. En het is niet zo dat het lang heeft geduurd of dat ze er veel last van had. Maar toch. Lunaatje had stress. En dat was wellicht een beetje mama’s fout…

‘t Zit zo: op maandag mogen de kindjes in de klas vertellen over hun weekend. Fijn. Dat vindt Luna fantastisch! Alleen… Ze wil dan ook echt wel àlles vertellen wat we dat weekend hebben gedaan. En vorig weekend was dat nogal wat…

Op vrijdagavond was kleine meid volledig ‘bed-klaar’. Pyama aan, haartjes vrij van elastiekjes en speldjes, de restjes zandbak en tuin uit haar gezichtje gewassen,… Compleet voldaan en klaar voor een welverdiende nachtrust. Maar toen belde nonkel Tijs. Met de vraag of wij geen zin hadden om met hem iets te eten. Frietjes en zo. Ja, dat moet je Luna geen twee keer vragen… Dus, hop, pyama terug uit, kleertjes terug aan, de haartjes snel-snel samengebonden en samen op weg om frietjes te eten… Een friday-night-dinner-date met haar peter-nonkel Tijs. Dat moest ze maandag toch zeker aan juf en de vriendjes vertellen!

Maar dan volgde nog zaterdag. En zaterdag mocht ze naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje. En niet alleen van dat vriendinnetje, want het broertje was ook jarig. Wat dus wil zeggen: dubbel zoveel kindjes op het dubbel verjaardagsfeest! Met dubbel zoveel plezier! En er was een springkasteel!! En de opa van de jarigen had alle meisjes in prinsesjes geshminkt en alle jongens in piraten!! Ja, dàt moest ook zéker aan juf verteld worden maandag!

Zaterdagavond werd mollemie na het verjaardagsfeestje opgehaald door grote meid, maar niet naar huis gebracht. Ze mocht immers bij oma en opa logeren. Altijd feest! En aangezien opa en oma eerst zelf nog op een feestje verwacht werden, mocht Luna gezellig mee. Nog een feestje dus. En logeren bij oma en opa. Opnieuw méér dan vermeldens-waardig bij de juf op maandag!

Zondag begon dan misschien wel rustig, maar ontwaken en ontbijten bij oma en opa, dat betekent pistoletjes en boterkoeken en héél veel lekkers dat bij mama niet standaard op de zondagse ontbijttafel staat. ‘s Namiddags werd het een bezoekje aan onze favoriete dansschool, want daar was het opendeurdag. En we mochten mee dansen tijdens de workshops! Luna bleek meteen fan van het buikdansen, al had dat vooral te maken met de roze heupsjaal met rinkelende belletjes die ze daarvoor mocht aandoen… Er werd nog afgesloten in de zuivelhoeve met een reuze-grote ijscoupe. En ook die zondagse activiteiten wou Luna héél graag vertellen op maandagmorgen.

Helaas… Op maandagmorgen dus een kleuter met stress en bijna in tranen: ‘Mama, vertel nog eens wat we allemaal gedaan hebben! Ik kan dat niet allemaal onthouden… Mamaaaaaa, ga jij het vertellen aan juf alsjeblief? Ik ga dingen vergeten!’

Ocharme mijn klein boontje… Teveel activiteiten op amper een weekendje tijd, dat is helaas teveel van het goede. Hoe leuk het ook allemaal was…

Dit weekend deden we het dan maar wat rustiger aan. Een vrijdagavond zonder plannen én een thuis-blijf zondag. Het heeft ons deugd gedaan… Zaterdagvoormiddag had Luna haar aller-eerste kleuterdansles van dit dansjaar. Opnieuw een voltreffer. Ze blijft grote fan van de danslessen, gelukkig maar… En na de dansles reden we richting Luna’s papa. Die was jarig zaterdag, dus een verjaardagstaart mét aardbeien, die mocht niet ontbreken!

DIGITAL CAMERA

Dansles en een jarige papa. Dat kan ze wel onthouden. Geen stress morgenochtend. Dat vertel-momentje in de klas, daar kijkt ze nu relaxed naar uit :-)

Sofietje mocht niet meedoen

Dat was dus één van de eerste dingen die kleine meid vandaag wist te vertellen: ‘Sofietje mocht niet meedoen’.

Hmmm. Nee hé. Daar doen wij dus niet aan mee! Er worden geen kindjes uitgesloten! Geen kliekjes of pesterijen. Daar is grote meid erg duidelijk in en dat zou hier toch even een pedagogisch verantwoorde speech worden…

Er volgde dus een behoorlijk lange monoloog door grote meid waarin de basisregels over verdraagzaamheid en samen spelen en gelijkheid en anti-discriminatie en anti-racisme en weet-ik-wat-nog-meer zoveel mogelijk op het niveau van een 4-jarige werden toegelicht. En opgelegd. Fundamentalisme en de situatie in Syrië werden er nog nét niet bij betrokken. Maar het mag wel duidelijk zijn: het zal hier niet gewaardeerd worden mocht blijken dat Luna anderen uitsluit. Nu niet en nooit niet.

DIGITAL CAMERA

Kleine meid hoorde de hele speech een beetje verward kijkend aan. En toen grote meid klaar was met het opvoedkundig bijsturen van de dochter, bleek meteen dat dit bijsturen eigenlijk niet nodig was. Vandaag toch niet. En rond dit thema niet. Want Sofietje, dat bleek één van de poppen uit de poppenkast van juf. En vorige week speelde Sofietje de hoofdrol in het poppenkast-spel, want toen ging Sofietje samen met poppenkast-pop Thomas naar school. Vandaag was er opnieuw poppenkast, maar nu was de hoofdrol voor Thomas weggelegd. Want Thomas, die was nooit moe en die wou nooit naar bed (‘net als ik hé mama!’). En Sofietje? Wel… euh… die mocht dus vandaag niet meedoen. Want die paste vandaag niet in het verhaaltje…

Oeps. Pedagogisch foutje van de mama. Maar goed, die speech komt vast nog wel eens van pas…