Vakantie-modus (part I)

Weinig activiteit op dit blogje de laatste tijd… En dat staat in schril contrast met de lange lijst activiteiten die hier de afgelopen maand werden afgerond! Kleine meid is immers in verlof. Grote vakantie heten die dingen dus. De mama gaat pas volgende week in vakantie-modus, waardoor de juli-maand hier niet echt alles-kan-niets-moet was, maar integendeel bestond uit een secuur gepland schema dat nauwgezet werd uitgevoerd. Het volledige schema toelichten zou me hier véél te ver leiden en zou wellicht op wat gefrons onthaald worden. Al liggen wij hier niet echt wakker van gefrons.

Maar goed. Om u toch een beeld te schetsen over onze (en dan vooral Lunaatjes) juli-maand:

* De laatste schooldag:
De laatste schooldag was in praktijk slechts een half dagje school. En een vrije namiddag. Voor de kindjes, dus. Niet voor de soms licht-panikerende-ouders-die-voor-opvang-moeten-zorgen. Geen nood. Grote meid kan op dat vlak niet klagen over de werkgever. Dus werd hier verlof genomen. En de vakantie-kick-off werd ingezet met een speeldate.

trampoline

hangmat

* Danskamp:
Er volgde een weekje kleuter-dans-kamp. Waar Lunaatje met ‘kop en schouders’ het kleinste danseresje uit de groep bleek. Al liet ze dat allesbehalve aan haar vrolijke danshartje komen! Ze genoot! Met volle teugen!! Voor haar mocht dit eeuwig blijven duren. Of toch op z’n minst de volledige vakantie. Maar helaas. Het bleef bij één weekje. Bovendien geen lange dagen uiteraard. Wel van ‘s morgens 9u tot ‘s middags 12u. Er werd gedanst én geknutseld rond het thema ‘diertjes’. En op vrijdag volgde een heus optreden. Met wel 4 of 5 mooi afgewerkte danschoreografietjes! Dankzij de mede-mama’s met verlof én camera’s kon grote meid via filmpjes die gepost werden op mijn facebook genietend meekijken. Helaas, na al die blogtijd slaag ik er nog steeds niet in om op dit blogstekje een filmpje te posten. U zal mij dus op mijn woord moeten geloven als ik stel dat kleine meid de ster van de show bleek te zijn :-). Tja, proud mommy en zo…

danskamp

* Weekje oma en opa:
Er volgde een verwen-weekje met uitstapjes en speeltuinen en vooral bérgen aandacht, speelgoed en àlle mogelijke lievelings’dingen’ bij oma en opa… En opa leert haar fietsen! Zonder zij-wieltje! Als een grote meid! We zijn er nog niet, want een klein angsthaasje op een roze fietsje, dat is nog niet alles… Maar we hebben een grenzeloos vertrouwen in opa’s pedagogische kwaliteiten, dus dat komt hélemaal goed!

babeloe

* Kermisweek:
Om daarna een kermis-week in te lassen. Met taart bij tante. En kermissen met tante Jetske en nonkel Thomas. En speeldagje bij tante Anneleen. En nog maar eens kermissen, deze keer met oma en opa en grote meid. En daarna nog een dagje bij tante Anneleen. En vooral véél spelen met nichtje Linde… En uitstapjes. Uiteraard.

jetske en thomas

* Logeren:
Nichtje Marion bleef hier logeren, wat altijd feest is! Twee roze prinsesjes samen…

marion logeren

Kleine meid beleefde daarnaast ook een ‘primeur': uit logeren bij een vriendinnetje!! Voor de aller-eerste keer gaan slapen bij BFF Maya. Wat een groot succes werd. Voor Luna en Maya. Grote meid onderging het allemaal met gemengde gevoelens. Maar werd wel prima opgevangen door oma en opa. Die trakteerden de verweesde mama-zonder-kindje op tapas. En vooral op cocktails. Grote cocktails. Met alcohol en zo. Had ik al vermeld dat grote meid sinds de geboorte van haar kleine meisje zo’n 4 jaar geleden (en niet te vergeten: 9 maanden zwangerschap!) zo goed als geen druppel alcohol heeft geconsumeerd? Twee reuze ‘Mai Thai’s’ en een Bailey’s Coffee later bleek het voornamelijk een goed idee dat oma en opa beleiders van dienst waren…

2014-07-23 18.22.55

* De zee:
Wij hebben de zee ontdekt! Niet dat we van het bestaan ervan niet afwisten, dat nu ook weer niet. Maar zo’n grote fan bleek grote meid er niet van te zijn. Tot nu toe dus. De aversie van natte voeten en zand, overal zand, bleek wonderbaarlijk snel vergeten bij het zien van een genietend klein meisje!! Dus deden we hier op vrijdagavond van ‘late night sun-set at the sea’ en wandelen in de duinen met ons tweetjes.

DIGITAL CAMERA

En dat deden w zondag nog eens over met oma en opa en in de stralende zon zwemmen in het water. Kleine meid dan toch. Want grote meid had er wél aan gedacht om het zwempakje van Luna mee te grissen, maar niet om voor zichzelf een waterproof-outfit te voorzien. En je kan een zomerrokje maar tot op zekere hoogte gaan omhoogtrekken tot de grens met onzedigheid bereikt wordt…

zeespringen zeezwempak zeegenieten aan zee

Het blijft slechts een greep uit het aanbod van afgelopen maand. En wat nog moet komen beloofd niet echt rustiger te worden. Kleine meid is bijna jarig, dus volgt hier nog een verjaardagsfeestje met vrienden en familie. En de dag erop (op haar verjaardag zelf) worden hier 10 vier-jarigen verwacht om verder te vieren. Te feesten. En Luna aandacht te geven. Mocht ze daar een accute nood aan hebben… En dàn, ja dàn is grote meid ook eindelijk in verlof. En dàn hopen we hier wél in alles-kan-niets-moet-vakantie-modus over te schakelen.

DIGITAL CAMERA

We hebben al genoten. En straks genieten we nog meer. Zondagskinderen, wij :-).

Afscheid van de 1ste kleuterklas

Mijn lieve kleine meisje gaat morgenochtend voor de allerlaatste keer naar de eerste kleuterklas. Naar ‘haar’ klasje. En vooral naar ‘haar’ juf. Haar super-lieve-fantastische-we-hebben-er-geen-woorden-voor-juf Mariska!

Lunaatje is er klaar voor. Want haar juf Mariska heeft verteld dat alle kindjes van de klas na de vakantie naar de tweede kleuterklas gaan. Bij een nieuwe juf. En als juf Mariska dat zegt, dan staat dat voor kleine meid als een paal boven water!

Grote meid zag haar kleine meisje dit schooljaar evolueren van een Bumba-kijkende-3-jarige naar een K3-zingende-bijna-4-jarige. Waar ze in september alleen maar wou ‘spelen’ en liefst iedere anderhalve minuut met iets anders, zoekt mijn kleine meisje nu regelmatig haar ‘bureautje’ op, waar ze gerust drie kwartier zelfstandig zit te kleuren, te tekenen, te knutselen, haar naam te schrijven, lettertjes van haar naam zoekt in andere woordjes,… Wat is ze veranderd op één schooljaar tijd! Een écht ‘meisje’ geworden. Ze hield al van roze en zo, maar nu is het hier écht van ‘meisjes-fase': àlles moet in prinsessen-thema’s, jongens zijn alleen maar leuk als ze prinsen zijn en anders zijn ze stom (ja, dat moet ik er nog even uitkrijgen, maar voorlopig houdt Luna op dat vlak een zwart/wit beleid aan: meisjes zijn leuk – jongens zijn stom), haar haartjes moeten in vlechtjes, er is hier een uitgesproken kledij-keuze, ze wil alleen maar ‘meisjes-dingen’ doen (behalve voetbal, want dat is nu even héél erg hip), ze kan al fietsen en huppelen op één been en springen en ballen vangen,…

Ze heeft genoten van dit schooljaar, mijn kleine meisje! Zichtbaar! En met volle teugen!! Van de vaste structuur, van de duidelijke regeltjes, van de afspraken, van de verhaaltjes, van de ‘doe-dingen’, van de ‘denk-dingen’,… van àlles wat juf Mariska zei, deed of voorstelde! En nu moeten we afscheid nemen…

DIGITAL CAMERA

We bakten samen wafeltjes voor juf Mariska. Samen. Want Luna wil écht zélf iets geven aan haar juf… En ook wafeltjes voor turnjuf Heidi. En voor opvangmoeke Marleen en haar collega’s. Eigenlijk voor het ganse schoolteam, al hadden we helaas geen eitjes en bloem genoeg om aan ieder personeelslid een bedankings-wafeltje te geven… Maar we zijn het wel! Dankbaar, bedoel ik! Lunaatje vindt school fantastisch! Ze gaat er iedere dag met véél plezier naar toe. Ze mag er zichzelf zijn, ze wordt er op een positieve manier uitgedaagd om bij te leren, ze speelt én leert én groeit én bloeit er! Ze is er gelukkig. En een gelukkig Lunaatje, dat betekent een gelukkige mama :-).

Straks dus naar de tweede kleuterklas. Er zijn twee klasjes tweede kleuter. En dus ook twee juffen tweede kleuter. Morgen zullen de kindjes horen bij welke juf ze na de vakantie het nieuwe schooljaar mogen starten. Wel leuk dat we dit nog weten bij het begin van de vakantie. Want laat ons wel wezen, die voorbereiding op dat tweede kleuterklasje, dat begint toch al een beetje morgenavond. Dan wordt het roze schooltasje leeggemaakt en voor eventjes opgeborgen in de kast. Tot ze naar juf ? mag. Het heen-en-weer-schriftje wordt samen met de knutselwerkjes in een mooie doos bewaard. Want van juf ? krijgt ze volgend jaar vast een nieuw schriftje.

Volgend schooljaar een nieuwe juf, een nieuwe klas, nieuwe vriendjes, nieuwe afspraken, nieuwe regeltjes, nieuwe dingen leren, nieuwe spulletjes om te spelen,…

Ze is er klaar voor. Mijn lieve kleine meisje. Juf Mariska blijft haar grote heldin, dat is zeker. Maar naar die tweede kleuterklas gaan, daar kijkt ze stiekem wel naar uit…

De mama is er nog niet klaar voor. Neen. Het zijn hier weer emotionele tijden op dat vlak. Maar dat zal u wellicht niet verwonderen. Grote meid heeft het wat moeilijker met dat afscheid nemen van de juf, de klas, dat ‘eerste-kleutertje’. Maar goed, er zijn nog twee maanden om aan die volgende stap te wennen…

My precious

Mijn lieve kleine schat, mijn mollemietje, mijn Lunapoenaatje, mijn keppeke, mijn zoetje, mijn kleine meid, mijn hele wereld, mijn alles,… my precious <3

U mag het gerust allemaal wat zeemzoeterig vinden. Dat maakt ons helemaal niets uit. Mijn kleine meisje is mijn hele wereld en dat mag iedereen gerust weten.

En ‘my precious’ is sinds vandaag ook écht mijn kleine ‘lady of the rings’. Dankzij Ellen van Made by e l l e n! Zij maakt fantastische dingen. Echt waar! En ze heeft van een eenvoudig doorgemaild fotootje van mijn kleine Luna een heus kunstwerkje gemaakt. Mijn eigen Luna-ring…

Kijk eens hoe mooi :-)

Lunaring

En écht voor géén geld… Dinsdag besteld via mail, fotootje doorgemaild, 20 euro overgeschreven (ja, écht, slechts 20 euro! Verzendingskosten inbegrepen!!) en vandaag al in mijn brievenbus gevonden. Mooi verpakt en hélemaal zoals ik had gehoopt…

Lunaringgroot

Mijn lief klein juweeltje :-)

Dochters opvoeden

Even een waarschuwing vooraf. Dit wordt een goudeerlijk blogje. Zo eentje waarin ik mezelf in vraag stel. Waarin ik me nét iets kwetsbaarder opstel dan u van mij gewoon bent. Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit postje nu wel of niet zou publiceren. Maar het moet me even van het hart…

Grote opvoedingswijsheden zal ik hier niet verkondigen. Omdat ik maar al te goed en op dagdagelijkse wijze ondervind hoe dat opvoeden met vallen en opstaan verloopt. Het is gissen en missen. Het is zoeken en soms vinden. Het is aftasten wat werkt en wat niet werkt.Wijsheid uit boeken blijkt slechts zelden overeen te stemmen met de werkelijkheid. En bovenal: rationeel iets weten en/of kennen, dat blijkt een wereld van verschil met de realiteit. Maar het blijft wel altijd boeiend en leuk. Dat wel.

Goed. Even ‘to the point’ komen. Onlangs viel mijn oog op onderstaand tekstje. En het bleef maar in mijn hoofd spoken. Daarom wil ik het graag met jullie delen. Of misschien wil ik het vooral hier even ‘deponeren’ zodat ik weet waar ik het kan terugvinden als ik het ooit eens terug wil lezen…

teaching our daughters

Het is zo waar. En ook confronterend. Want wat klinkt het toch evident! Uiteraard moet iedere jongen/kerel/man die het pad van mijn dochter kruist haar op de juiste manier behandelen. Hij zal iets meemaken als hij het waagt om dat niet te doen!

Het is ook ‘makkelijk’ om dit nu met de nodige overtuiging en heftigheid hier te plaatsen. Want ze is pas drie-en-een-half. We zijn nog niet toe aan de realiteit van jongens en relaties. Hopelijk blijft dat nog een tijdje zo!!

Maar ik vind het bovenstaande tekstje vooral ook confronterend voor mezelf. Als mama. Als vrouw. Als meisje. Want hoe ik het nu draai of keer en of ik het nu wil of niet: ik zal haar voorbeeld worden. Ze zal wellicht véél voorbeelden hebben. Voorbeelden die dicht bij haar staan, voorbeelden die verder van haar af staan. Maar zo door de band genomen, op een doordeweekse dag en zeker als het om doordeweekse dagdagelijkse thema’s gaat, dan zal ik haar voorbeeld moeten zijn. Ook op vlak van relaties. En dat is toch even héél hard slikken… Na meer dan 30 jaar snap ik het ‘relatie-plaatje’ immers nog steeds niet volledig. Durf ik nog steeds in dezelfde fouten trappen. Sta ik zo ontzettend ver van een ‘voorbeeld-functie’ dat het best wel pijnlijk is! Uiteraard ken ik de ‘regeltjes’ uit het tekstje hierboven. Maar ik heb het al vermeld: tussen rationeel weten en de emotionele realiteit, daar ligt een wéreld van verschil…

Ik vind het evident als het om Lunaatje gaat. Misschien moet ik het dan ook maar even evident gaan vinden als het om mij gaat…

Er stond nog een wijsheid bij, bij die ‘richtlijnen’ van hierboven: Imagine who you want your kids to become. Be that.

Ik heb er nog werk aan, denk ik. Aan dat opvoeden. En aan mezelf.

Leeuwen, tijgers en stoute mannen

* ‘Mama, weet je waar ik bang van ben? Van leeuwen, tijgers en stoute mannen’. Euh… Goed zo? We waren niet van plan om ook maar één van die dingen in huis te halen, dus dat komt goed uit…

* Woensdagnamiddag + regen = Dora op televisie + koekjes bakken. En een drie-jarige die zegt: ‘Thank you mommy, de koekjes zijn delicious!’

* ‘Mama, mama! Weet je hoe een grote slang noemt? Een anaconda! En dat is een héél lief dier. Mag ik alsjeblief een anaconda? Alsjeblieeeeeeef?’ – De kleuter-driftbui van de avond werd gesponsord of opgedragen aan Diego en NickelodeonJunior…

* Nadat grote meid een béétje gestresseerd werd ‘dankzij’ de bestuurder in de wagen voor die van ons: ‘Maar mama, die auto doet zijn best hoor! Hij mag dat op zijn gemak doen!’

* ‘Mama!!! Ik ben een carnivoor hé!!!!!’ Euh… wel… kleine meid eet inderdaad héél graag vlees. Maar dat woordje hoefde ze écht nog niet te kennen. En het was ook niet strikt noodzakelijk dat de hele Lidl dit hoorde…

* ‘Mama, ik denk dat ik een beetje moet relaxen. Ga je mij in de hangmat leggen?’

Luna hangmat

Inhaal-manouvre

Oeps… Al wéken niet meer geblogd! Aan gebrek aan inspiratie ligt het alvast niet. Wel integendeel. Druk, druk, druk hier. Met alleen maar leuke dingen :-).

Even een bescheiden poging om hier een inhaal-manouvre uit te halen en even te up-daten…

Er was Pasen. Met eerst en vooral opa’s verjaardag.

opa jarig

En een paas-ontbijt-tafel met de nodige overdaad.

paasontbijt

De paashaas bracht een lessenaartje, stapels cadeautjes en bergen chocolade.

pasen-lessenaar

pasen-eitjes terras

pasen-eitjes

pasen-eitjes glijbaan

pasen-eitjes trampoline

pasen-eitjes bank

pasen-de buit

Er was een fantastisch (groot)ouderfeest op school, er volgde een showoptreden van de dansschool, we gingen ontelbaar keren naar Pairi Daiza, kleine meid ging op schoolreis. En we trokken naar Plopsaland met een vriendin van mama en haar ‘grote jongens’…

DIGITAL CAMERA

DIGITAL CAMERA

DIGITAL CAMERA

DIGITAL CAMERA

Er kwamen vriendinnetjes spelen. Drie prinsesjes in huis. Wie wil dat nu niet?

DIGITAL CAMERA

vriendinnetjes

En er was ook nog moederdag. Met een moederdagbrunch. En moederdaglunch. En weeral cadeautjes :-)

moederdag-vrijdag

moederdag-oma

moederdag-cadeautjes

Er was de opendeurdag bij de brandweer, waarbij kleine meid écht mocht blussen.

brandweer-blussen

… en geshminkt werd. Feest dus :-)

brandweer-shminken

En er was een speelstraat en uitstapjes naar de speeltuin en héél veel familiefeestjes. Er was nog de verjaardag van grote meid en een drie-daagse in de Efteling. Waar kleine meisjes een échte koksmuts krijgen en zélf hun ijsjes mogen maken…

efteling-ijsje

efteling-ijsjeklaar

Er waren communiefeestjes en verjaardagsfeestjes en familiefeestjes en ladiesnight-feestjes en barbecue-feestjes. En er was mooi weer, met zwembadjes en vrolijke meisjes, zowel groot als klein.

DIGITAL CAMERA

Er was vooral véél te véél om op te sommen. Grote meid neemt zich plechtig voor om meer te bloggen. Want al die leuke herinneringen willen we graag blijvend koesteren. En dat gaat nét iets beter als we het hier even neertypen zodat we het achteraf nog eens allemaal kunnen herbeleven :-)

hangmat met mama

Knowing me, knowing you

Lang geleden, toen er hier nog geen sprake was van een Lunaatje, dacht grote meid dat het hele ‘opvoeden-gedoe’ er voornamelijk uit bestond om het kleine mini-mensje te leren kennen. En het mini-mensje op zijn/haar beurt de tijd en ruimte te geven om zijn/ haar entourage te leren kennen. Simpel dus. Dat leren kennen, dat gaat wel een beetje vanzelf. Toch?

Hmm… Ja. ‘t Is te zeggen. Van zodra kleine meid haar prille bestaan kenbaar maakte middels twee streepjes op een zwangerschapstest waar grote meid er eigenlijk maar eentje verwacht had, was al duidelijk dat er wel wat meer zou nodig zijn dan een wederzijdse kennismaking.

Want wat bleek nu? Grote meid leerde in eerste (en tweede en derde en laatste!) instantie vooral zichzelf kennen! Niet dat daar de voorafgaande 30 jaar al geen werk werd van gemaakt, maar dit bleek toch van een compleet andere orde. Het zat nochtans behoorlijk goed met de zelfkennis van grote meid. Let wel, het zat dan wel ok met die zelfkennis, dat wil nog niet zeggen dat daar ook effectief mee aan de slag werd gegaan, met die zelfkennis. Dat is iets hélemaal anders en daar gaan we het nu even niet over hebben…

Goed. Grote meid was zwanger van haar lieve kleine meisje. En jongens toch, wat werd mijn hele wereld, mijn hele bestaan en mijn hele zijn door elkaar geschud! Om te beginnen: emoties! Ja, die had ik ook al voor de zwangerschap, ja. Maar voor de zwangerschap leek ik die nét iets beter onder controle te hebben. En vooral: ik kon ze véél beter inschatten, detecteren en voorspellen! Van zodra er sprake was van lieve kleine Luna leek het hek hier wel van de dam…

Waar er in die 30-tal pre-Luna-jaren nauwelijks traantjes vloeiden, werd hier een heus inhaal-manoeuver gelanceerd waarbij het einde wellicht nog niet in zicht is. De aanleiding van die traantjes? Er zijn er oneindig veel. Soms uit verdriet of angst, maar meestal van ontroering, vreugde, contentement,…

Om maar enkele voorbeelden aan te halen:

  •  Luna’s eerste crèchedag werd een ‘cry-fest’ voor de mama. Nadat ik haar in alle vertrouwen bij de crèche-mevrouwen had afgeleverd ben ik hevig snikkend naar mijn ouders gereden om hen mee te delen dat ‘ik mijn kindje had afgegeven!’. Euh… ja… het theatrale aspect is hier nooit ver weg… De laatste crèche-dag van kleine meid werd door grote meid emotioneel hanteerbaar gemaakt door een week lang iedere dag iets te bakken voor de crèche-kindjes en mevrouwen. Emoties en eten, dat gaat hier bijzonder goed samen.
  • De eerste schooldag van lieve kleine Luna was ook al een mijlpaal die hier niet zonder snotteren werd genomen. Wat best wel erg is eigenlijk, want grote meid heeft jàren oogrollend toegekeken hoe andere mama’s het moeilijk hadden op de eerste schooldag van hun spruit. Als dochter van de toenmalige schooldirecteur stond grote meid jaar na jaar op de eerste rij gade te slaan hoe zo’n eerste schooldag voor sommigen een emotionele rollercoaster leek. Ik vond het toen belachelijk, ja. En onvolwassen. En vooral héél erg onbegrijpelijk. Maar op 18 februari 2013 was ik de ergste van de hele hoop. Bij deze: mijn oprechte excuses aan alle mama’s die (onwetend) op mijn ge-oog-rol werden getrakteerd terwijl hun kleine spruitjes de eerste school-stapjes zette… Ik wist het toen nog niet, wat zo’n kindje met je doet…
  • Er was enkele weken geleden (groot)ouderfeest op school. Met een grandioos mooi showspektakel door de ganse kleuterschool. Tot op vandaag begrijp ik nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar kregen, dat leerkrachten-team. Maar het was schitterend! En grote meid deed éxact wat ze dacht nooit te doen: lieve kleine Luna zette haar eerste stapjes op de bühne en hop, daar waren de waterlanders bij de mama! Neen, ik weet niet hoe dat komt. Neen, ik had dat nooit verwacht van mezelf. En ja, ik vind het best wel een beetje erg van mezelf dat ik zo’n emotionele huiltrien blijk te zijn!
  • Ik hoef u niet te vertellen wat er gebeurt als er op TV of internet of waar dan ook beelden verschijnen van zieke/trieste/verdrietige/lijdende kindjes? Neen, dat hoef ik u niet te vertellen. Dat kan u intussen wel voorspellen…

Dat emotioneel gedoe begint en eindigt niet bij traantjes hoor. Oh neen, we hebben hier een ruim gamma van – meestal behoorlijk extreme – emoties ter beschikking. Voornamelijk als het over kleine meid gaat dus. Zo komt het bijvoorbeeld dat grote meid in februari als een Spaanse furie van leer trok omdat er geruchten de ronde deden dat er geen confetti mocht gegooid worden op carnaval. Confetti, ja. Zoiets onbenulligs als die kleine papiersnippers, ja. Dat was hier ruim voldoende om behoorlijk-buiten-proportie op de barricades te gaan staan. Want: wie zegt dat mijn meisje niet met confetti mag gooien? Wie waagt er zich aan om lieve kleine Luna dit kinder-geluk te ontnemen? Wie? Waar? Waarom? En dat ze dat maar eens komen uitleggen, hier! Yep. Buiten proportie. Furie. Béétje overdreven. Béétje theatraal. En een Lunaatje die zich van geen enkel kwaad bewust was. U moet dan nog weten: ik ben niet eens carnaval-fan. Ik ben helemaal niet zo gek op dat verkleden en gek doen en confetti gooien. Maar nu ging het om Luna. En om principes. Of zoiets…

Luna

Er beloven mij nog boeiende tijden te wachten te staan. Want hoe graag ik het ook wil ontkennen, mijn lief klein meisje zal in haar leventje ongetwijfeld met nog veel groter onrecht worden geconfronteerd dan het wel-of-niet-confetti gooien. Hoezeer ik mijn uiterste best ervoor zal doen, ook Luna zal wel eens met tegenslagen geconfronteerd worden. En daarmee moeten leren omgaan. Dat hoort nu eenmaal bij het leven en bij opgroeien. Maar dat worden ongemeen harde lessen voor de mama! Want ik zal haar niet tegen alles kunnen beschermen, niet van alles kunnen afschermen, haar ‘battles’ niet voor haar kunnen uitvechten,… Zou ook niet gezond zijn. Uiteraard. En ik weet dat ook. Maar ratio en emotie, dat zijn niet altijd even goeie vriendjes!

Dat een kindje je verandert, dat had men mij wel gezegd. Maar dat het zo ingrijpend zou zijn en vooral ook zo blijvend ingrijpend (want na 3,5 jaar is dat nog niet in intensiteit afgenomen, wel integendeel), dat had ik nooit verwacht…

Mijn drie dagjes verlof van vorige week? 2 keer Pairi Daiza en 1 keer Plopsaland. Vorig weekend? Dagje wandelen in Brugge, binnenspeeltuin en met de overzetboot van Breskens naar Vlissingen. Allemaal met en voor Luna. Maar vergis u niet: het is geen opoffering. Ik cijfer mezelf niet weg voor haar. Ik doe en leef dankzij haar. En ik leer dankzij haar vooral mezelf ook beter kennen…

Love, life and Luna. Het is een heilige drievuldigheid hier in huis. Niets kan zonder de twee andere. Love, life and Luna. Mijn zuurstof, mijn wereld, mijn alles.