Rounding up

Die grote vakantie waarvan we eind juni nog dachten dat die oneindig lang zou duren, die blijkt nu toch een vervaldatum te hebben. Nog een weekje om af te ronden. En daarna een nieuwe start. In een nieuwe kleuterklas. Met een nieuwe juf. En nieuwe vriendjes. Nieuwe afspraken en regeltjes. Nieuwe speelplaats ook. En nieuwe speelhoeken met nieuw speelgoed.

Door omstandigheden zag onze vakantie er iets anders uit dan we gepland hadden. Met een oma-met-gebroken-heup, het zomer-weer dat wat herfst-allures kreeg en een grote meid die eigenlijk vooral erg moe was, werd onze vakantie wat rustiger en meer thuis beleefd dan we hier gewoon zijn. Dat mocht ook wel eens. En we hebben er evengoed van genoten. Speeltenten in de woonkamer, samen koekjes bakken, 1001 tekeningen maken, filmpjes kijken, spelletjes spelen,… De tijd is voorbij gevlogen!

Maar nu zitten we écht in de ’rounding up’ fase. Ons hoofd, dat zit al in september. En daar komen enkele specifieke voorbereidingen aan te pas. Zoals: shoppen! Want het ziet er een beetje naar uit dat september behoorlijk herfstig wordt. En kleine meid, die past écht niet meer in de herfsr-kleertjes van vorig jaar. Dus moest hier dringend gewinkeld worden. Niet naar één kledingstuk, maar naar een volledig nieuwe kleerkast-inhoud. Voor kleine meid dus. Dat laatste moest grote meid toch af en toe voor zichzelf in herinnering brengen. Kleine meid had kleren nodig. Grote meid niet. Helaas wou kleine meid geen nieuwe kleren. En grote meid wel. Er werd dus richting winkels uitgegaan met een Lunaatje dat zeurde en jankte dat ze NIET wou winkelen en dat ze GEEN nieuwe kleertjes wou. De houding van lieve kleine Luna maakte in de winkel wel een complete ommezwaai en veranderde in een ‘mama kijk hoe mooi’, ‘mama ik pas daar in’, ‘mama ik wil dit en dit en dit en dit…’. Zucht… winkelen met een 4-jarige… het blijft een uitdaging.

Goed. De september-kleren zijn aangekocht. Het is uiteraard de bedoeling dat die ook in oktober-november-december-januari-februari nog van pas komen! Maart en april mogen desnoods ook nog. In mei wensen wij warme temperaturen. ‘t Is maar dat u het weet. Ook onze supermarkt-aankopen zijn inmiddels overgeschakeld naar september-modus. We gaan hier nog eens een poging doen om wat gezonder te gaan leven. Met bergen fruit en groenten. En ook de ‘school-koeken’ vonden opnieuw hun weg naar onze voorraad kast. Die ‘school-koeken’, die moeten immers aan specifieke voorwaarden voldoen. Apart verpakt, makkelijk te openen, zonder chocolade, niet te kruimeling, niet te plakkerig,… Ze stonden de afgelopen twee maanden niet meer op ons boodschappenlijstje. Maar nu dus weer wel.

Volgende week nog één weekje verlof voor kleine meid. Al zullen de ‘vakantie-voordelen’ er volgende week al niet meer in even grote mate bij zijn. Want vanaf volgende week is het opnieuw van op tijd naar bed en op tijd er uit.

Zondag gaan we al even naar school. En naar de klas. Want dan is er schoolfeest. Met onthaalmomentjes in de nieuwe klas. En kennismaken met de nieuwe juf. We zijn er klaar voor, voor dat nieuwe schoojaar.

En grote meid? Goh, dat is een iets ander verhaal. Officieel zit het verlof van grote meid er op sinds woensdagavond. Donderdag zou de eerste werkdag worden. Helaas werd het verlof opgevolgd door ziekteverlof. En voor alle duidelijkheid: neen, we zijn daar niet gelukkig mee en ja, we hadden dat véél liever anders gezien! Een ‘routine’ bloedonderzoek bracht nogal verontrustende resultaten aan het licht. Voor de ‘kenners': een hemoglobine die onder de 8 staat dat is blijkbaar een beetje alarmerend. De vermoeidheid van grote meid kreeg meteen een medische verantwoording. Hé, dan was het dus niet alleen maar luiheid! Goed. We zijn hier opnieuw vertrokken op een weg die we spijtig genoeg wel een beetje kennen uit het verleden: afspraakjes met gynaecologen, radiologen, hematologen,… Niet het soort dates waar grote meid echt warm voor loopt, maar kom, het moet. De uitstapjes naar speeltuinen, kinderboerderijen en pretparken zijn intussen vervangen door echo’s, mammografiën en CT-scans. Het komt allemaal wel goed hoor. Uiteraard. Daar twijfelen we zelfs niet aan. Het is alleen niet het soort ’round up’ van de vakantie waar we op gehoopt hadden.

September, dat wordt een nieuwe start. Dan sluiten we een beetje een ‘brokkelig’ verlof af. En dan beginnen we gewoon opnieuw. Met een schone lei. Dat hoort toch zo, op 1 september…

Vakantie-modus (part II) – The party girl

Ze werd 4, mijn lieve kleine meid. Vier jaar zeg! Hoe kan dat nu? Hoe kan het toch dat ze nu al 4 jaar is? De 4 prachtigste, emotioneelste, meest intense en vooral mooiste jaren uit mijn leven. Zonder enige twijfel. Ik genoot en geniet bewust en oprecht van iedere dag, al 4 jaar lang. De 9 maanden die er aan vooraf gingen ook hoor, maar de geboorte van lieve kleine Luna, die zal ongetwijfeld de grootste mijlpaal, het belangrijkste keerpunt in mijn leventje blijven. Altijd. Ongeacht wat de toekomst nog brengt. Dat moment veranderde alles. Zij veranderde alles. Ik kan alleen maar hopen dat zij er ook van geniet, van dat leventje van haar.

Maar goed. Genoeg emo. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een foto-verslagje te maken van alle feestjes. Want er was dus éérst een feestje met familie en vrienden en de dag erop was er een feestje met Luna’s vriendjes uit de klas. Tien 4-jarigen in feeststemming. Ja. We waren hier vooral héél blij dat het mooi weer was en er voornamelijk buiten kon gespeeld worden.

Helaas, een foto-verslagje lijkt voorlopig niet te lukken, want dit blog-ding laat het op dat punt afweten. Dat zal dus voor een volgende keer zijn. U moet me maar even op mijn woord geloven…

‘t Was leuk. ‘t Was plezant. ‘t Was genieten. ‘t Was fantastisch. ‘t Was vooral héél erg fijn om te zien en voelen hoe we omringd zijn door lieve, warme mensen die niet alleen met ons mee-vieren, maar vooral ook in alles met ons mee-leven…

Het feesten was fantastisch! De opkuis ging verbazend vlot. Al was het wél een beetje héél snel ‘back to reality’ toen we na feestje nummer 2 een telefoontje kregen om te melden dat ons omaatje (het omaatje van grote meid dus) gevallen was en haar heup had gebroken! Maar goed. We zijn nu een weekje verder en oma-lief is geopereerd en aan de betere hand. Of heup dus. Onze vakantie-plannen werden uiteraard meteen gewijzigd en er wordt nu vanzelfsprekend een dagelijks ziekenhuis- (en straks revalidatie-) bezoekje ingepland. Wat kleine meid evengoed erg leuk vindt! Pretparken, speeltuinen en kinderboerderijen zijn fantastisch, maar ziekenhuizen met liften en rolstoelen en 1001 knopjes-waar-niet-mag-aangekomen-worden-zonder-uitdrukkelijke-toestemming (!!), dat vindt zo’n vier-jarige bijzonder fascinerend. Het helpt ook wel dat het verplegend en verzorgend personeel het kleine meisje als een heuse prinses aanspreekt en benaderd. Niet dat dit thuis al niet het geval is, maar toch…

Tussenin was er ook wel tijd voor een Bellewaerde bezoekje en een speeldate. En er werden op regen-dagen kleurige tenten gemaakt met alle mogelijke stoelen, dekens en lakens die we konden vinden. En er werd gespeeld met de bérgen speelgoed die hier na al die birthday-feestjes waren ‘achtergebleven’…

Om even kort samen te vatten: wij genieten hier nog steeds met volle teugen van het leven, ook al zit dat soms vol onverwachte verrassingen. Maar dat had u ongetwijfeld wel van ons verwacht. Dit blogje heet niet voor niets ‘Love, life and Luna’…

Kinderpraat

Luna: ‘Mama, ik ben jouw prinsesje hé?’                                                                  Mama: ‘Ja schatje, jij bent mijn prinsesje.’                                                                          Luna: ‘Maar als ik een prinsesje ben, dan ben jij een koningin hé mama! Ah ja, dat is zo hoor!’                                                                                                                                Take note people! U weet wat men zegt over de waarheid en die kindermond :-)

DIGITAL CAMERA

Grote meid: ‘Luna, niet lopen op de trap!’
Kleine meid: ‘Ik loop niet mama, ik stap snel.’
Grote meid: ‘Dat is hetzelfde…’
Kleine meid: ‘Neen hoor mama, snel stappen is bijna hetzelfde als lopen
maar toch niet helemaal. Snel stappen is eigenlijk voorzichtig lopen.’
Altijd het laatste woord willen hebben, dat kleine meisje van me. Van wie heeft ze dat toch ;-).

Ze mag niet vloeken. Luna dus. Eén van de pedagogische principes die we theoretisch gezien hoog in het vaandel dragen. De praktijk echter, dat is een ander paar mouwen… Het grove taalgebruik wordt hier uiteraard nog steeds en consequent bestreden. Maar af en toe glipt er toch al eens een ‘gekuiste’ versie door de mazen van het net. Helaas. Dàt en de combinatie met een katholieke opvoeding (ahum!) zorgt er nu voor dat Lunaatje in plaats van mopperend ‘sapristie’ te zeggen, te pas en te onpas ‘sacristie’ loopt te sakkeren.

Er zijn van die ‘taalfoutjes’ die we er moeilijk uitkrijgen. Voornamelijk omdat kleine meid haar eigen logica volgt én vaak tot vervelens toe betweterig is. Zo staat ze hier op onderstaande foto naar eigen zeggen te ‘roeren’. We hebben pogingen ondernomen om haar te corrigeren. We faalden. Het leidde bijna tot ruzie. En omdat we geen zin hadden om de rest van ons pretpark-dagje met een pruilend, huilend kindje rond te lopen, hebben we het maar laten rusten. Zie hier dus: een roerend Lunaatje.

DIGITAL CAMERA

Ze is bijna jarig, mijn lieve kleine schat. En dat leidde hier afgelopen dagen tot eindeloze vragen en zelfs bijna tot existentiële crisissen:
Luna: ‘Mama, wie kwam er dan allemaal naar mijn verjaardagsfeestje toen ik nog niet geboren was?’
Mama: ‘Euh… toen jij nog niet geboren was toen konden wij ook nog geen verjaardagsfeestje geven voor jou schatje.’
Luna: ‘Maar ja mama, ik bedoel voordat jij en papa mij gemaakt hadden.’
Mama: ‘Ja schat, ik snap wel wat je bedoelt. Maar eerst hebben papa en ik jou gemaakt, daarna werd jij geboren en vanaf toen hebben we ieder jaar jouw verjaardag gevierd. Begrijp je?’
Luna: ‘Maar wie kwam dan naar mijn verjaardag voordat ik geboren was?’
Mama: ‘Mollemie, jij was er toen nog niet, dus konden we toch ook niet jouw verjaardag vieren?’
Luna: ‘Waarom niet? Wist je dan niet op welke dag mijn verjaardag was?’
Mama: ‘Juist. We wisten toen niet op welke dag jij zou jarig zijn. Dat is de reden, ja… zucht…’
Luna: ‘Maar je kon dat dan toch ook op een ander dagje vieren? Dat kon toch ook?’
Mama: ‘Ja, dat kon ook…’
Luna: ‘En wie kwam er dan allemaal naar mijn feestje?’
Mama: ‘Dezelfde mensen die nu ook komen.’
Luna: ‘Ah. Ok dan.’

Vakantie-modus (part I)

Weinig activiteit op dit blogje de laatste tijd… En dat staat in schril contrast met de lange lijst activiteiten die hier de afgelopen maand werden afgerond! Kleine meid is immers in verlof. Grote vakantie heten die dingen dus. De mama gaat pas volgende week in vakantie-modus, waardoor de juli-maand hier niet echt alles-kan-niets-moet was, maar integendeel bestond uit een secuur gepland schema dat nauwgezet werd uitgevoerd. Het volledige schema toelichten zou me hier véél te ver leiden en zou wellicht op wat gefrons onthaald worden. Al liggen wij hier niet echt wakker van gefrons.

Maar goed. Om u toch een beeld te schetsen over onze (en dan vooral Lunaatjes) juli-maand:

* De laatste schooldag:
De laatste schooldag was in praktijk slechts een half dagje school. En een vrije namiddag. Voor de kindjes, dus. Niet voor de soms licht-panikerende-ouders-die-voor-opvang-moeten-zorgen. Geen nood. Grote meid kan op dat vlak niet klagen over de werkgever. Dus werd hier verlof genomen. En de vakantie-kick-off werd ingezet met een speeldate.

trampoline

hangmat

* Danskamp:
Er volgde een weekje kleuter-dans-kamp. Waar Lunaatje met ‘kop en schouders’ het kleinste danseresje uit de groep bleek. Al liet ze dat allesbehalve aan haar vrolijke danshartje komen! Ze genoot! Met volle teugen!! Voor haar mocht dit eeuwig blijven duren. Of toch op z’n minst de volledige vakantie. Maar helaas. Het bleef bij één weekje. Bovendien geen lange dagen uiteraard. Wel van ‘s morgens 9u tot ‘s middags 12u. Er werd gedanst én geknutseld rond het thema ‘diertjes’. En op vrijdag volgde een heus optreden. Met wel 4 of 5 mooi afgewerkte danschoreografietjes! Dankzij de mede-mama’s met verlof én camera’s kon grote meid via filmpjes die gepost werden op mijn facebook genietend meekijken. Helaas, na al die blogtijd slaag ik er nog steeds niet in om op dit blogstekje een filmpje te posten. U zal mij dus op mijn woord moeten geloven als ik stel dat kleine meid de ster van de show bleek te zijn :-). Tja, proud mommy en zo…

danskamp

* Weekje oma en opa:
Er volgde een verwen-weekje met uitstapjes en speeltuinen en vooral bérgen aandacht, speelgoed en àlle mogelijke lievelings’dingen’ bij oma en opa… En opa leert haar fietsen! Zonder zij-wieltjes! Als een grote meid! We zijn er nog niet, want een klein angsthaasje op een roze fietsje, dat is nog niet alles… Maar we hebben een grenzeloos vertrouwen in opa’s pedagogische kwaliteiten, dus dat komt hélemaal goed!

babeloe

* Kermisweek:
Om daarna een kermis-week in te lassen. Met taart bij tante. En kermissen met tante Jetske en nonkel Thomas. En speeldagje bij tante Anneleen. En nog maar eens kermissen, deze keer met oma en opa en grote meid. En daarna nog een dagje bij tante Anneleen. En vooral véél spelen met nichtje Linde… En uitstapjes. Uiteraard.

jetske en thomas

* Logeren:
Nichtje Marion bleef hier logeren, wat altijd feest is! Twee roze prinsesjes samen…

marion logeren

Kleine meid beleefde daarnaast ook een ‘primeur': uit logeren bij een vriendinnetje!! Voor de aller-eerste keer gaan slapen bij BFF Maya. Wat een groot succes werd. Voor Luna en Maya. Grote meid onderging het allemaal met gemengde gevoelens. Maar werd wel prima opgevangen door oma en opa. Die trakteerden de verweesde mama-zonder-kindje op tapas. En vooral op cocktails. Grote cocktails. Met alcohol en zo. Had ik al vermeld dat grote meid sinds de geboorte van haar kleine meisje zo’n 4 jaar geleden (en niet te vergeten: 9 maanden zwangerschap!) zo goed als geen druppel alcohol heeft geconsumeerd? Twee reuze ‘Mai Thai’s’ en een Bailey’s Coffee later bleek het voornamelijk een goed idee dat oma en opa beleiders van dienst waren…

2014-07-23 18.22.55

* De zee:
Wij hebben de zee ontdekt! Niet dat we van het bestaan ervan niet afwisten, dat nu ook weer niet. Maar zo’n grote fan bleek grote meid er niet van te zijn. Tot nu toe dus. De aversie van natte voeten en zand, overal zand, bleek wonderbaarlijk snel vergeten bij het zien van een genietend klein meisje!! Dus deden we hier op vrijdagavond van ‘late night sun-set at the sea’ en wandelen in de duinen met ons tweetjes.

DIGITAL CAMERA

En dat deden we zondag nog eens over met oma en opa en in de stralende zon zwemmen in het water. Kleine meid dan toch. Want grote meid had er wél aan gedacht om het zwempakje van Luna mee te grissen, maar niet om voor zichzelf een waterproof-outfit te voorzien. En je kan een zomerrokje maar tot op zekere hoogte gaan omhoogtrekken tot de grens van onzedigheid bereikt wordt…

zeespringen zeezwempak zeegenieten aan zee

Het blijft slechts een greep uit het aanbod van afgelopen maand. En wat nog moet komen zal niet echt rustiger te worden. Kleine meid is bijna jarig, dus volgt hier nog een verjaardagsfeestje met vrienden en familie. En de dag erop (op haar verjaardag zelf) worden hier 10 vier-jarigen verwacht om verder te vieren. Te feesten. En Luna aandacht te geven. Mocht ze daar een accute nood aan hebben… En dàn, ja dàn is grote meid ook eindelijk in verlof. En dàn hopen we hier wél in alles-kan-niets-moet-vakantie-modus over te schakelen.

DIGITAL CAMERA

We hebben al genoten. En straks genieten we nog meer. Zondagskindjes, wij :-).

Afscheid van de 1ste kleuterklas

Mijn lieve kleine meisje gaat morgenochtend voor de allerlaatste keer naar de eerste kleuterklas. Naar ‘haar’ klasje. En vooral naar ‘haar’ juf. Haar super-lieve-fantastische-we-hebben-er-geen-woorden-voor-juf Mariska!

Lunaatje is er klaar voor. Want haar juf Mariska heeft verteld dat alle kindjes van de klas na de vakantie naar de tweede kleuterklas gaan. Bij een nieuwe juf. En als juf Mariska dat zegt, dan staat dat voor kleine meid als een paal boven water!

Grote meid zag haar kleine meisje dit schooljaar evolueren van een Bumba-kijkende-3-jarige naar een K3-zingende-bijna-4-jarige. Waar ze in september alleen maar wou ‘spelen’ en liefst iedere anderhalve minuut met iets anders, zoekt mijn kleine meisje nu regelmatig haar ‘bureautje’ op, waar ze gerust drie kwartier zelfstandig zit te kleuren, te tekenen, te knutselen, haar naam te schrijven, lettertjes van haar naam zoekt in andere woordjes,… Wat is ze veranderd op één schooljaar tijd! Een écht ‘meisje’ geworden. Ze hield al van roze en zo, maar nu is het hier écht van ‘meisjes-fase': àlles moet in prinsessen-thema’s, jongens zijn alleen maar leuk als ze prinsen zijn en anders zijn ze stom (ja, dat moet ik er nog even uitkrijgen, maar voorlopig houdt Luna op dat vlak een zwart/wit beleid aan: meisjes zijn leuk – jongens zijn stom), haar haartjes moeten in vlechtjes, er is hier een uitgesproken kledij-keuze, ze wil alleen maar ‘meisjes-dingen’ doen (behalve voetbal, want dat is nu even héél erg hip), ze kan al fietsen en huppelen op één been en springen en ballen vangen,…

Ze heeft genoten van dit schooljaar, mijn kleine meisje! Zichtbaar! En met volle teugen!! Van de vaste structuur, van de duidelijke regeltjes, van de afspraken, van de verhaaltjes, van de ‘doe-dingen’, van de ‘denk-dingen’,… van àlles wat juf Mariska zei, deed of voorstelde! En nu moeten we afscheid nemen…

DIGITAL CAMERA

We bakten samen wafeltjes voor juf Mariska. Samen. Want Luna wil écht zélf iets geven aan haar juf… En ook wafeltjes voor turnjuf Heidi. En voor opvangmoeke Marleen en haar collega’s. Eigenlijk voor het ganse schoolteam, al hadden we helaas geen eitjes en bloem genoeg om aan ieder personeelslid een bedankings-wafeltje te geven… Maar we zijn het wel! Dankbaar, bedoel ik! Lunaatje vindt school fantastisch! Ze gaat er iedere dag met véél plezier naar toe. Ze mag er zichzelf zijn, ze wordt er op een positieve manier uitgedaagd om bij te leren, ze speelt én leert én groeit én bloeit er! Ze is er gelukkig. En een gelukkig Lunaatje, dat betekent een gelukkige mama :-).

Straks dus naar de tweede kleuterklas. Er zijn twee klasjes tweede kleuter. En dus ook twee juffen tweede kleuter. Morgen zullen de kindjes horen bij welke juf ze na de vakantie het nieuwe schooljaar mogen starten. Wel leuk dat we dit nog weten bij het begin van de vakantie. Want laat ons wel wezen, die voorbereiding op dat tweede kleuterklasje, dat begint toch al een beetje morgenavond. Dan wordt het roze schooltasje leeggemaakt en voor eventjes opgeborgen in de kast. Tot ze naar juf ? mag. Het heen-en-weer-schriftje wordt samen met de knutselwerkjes in een mooie doos bewaard. Want van juf ? krijgt ze volgend jaar vast een nieuw schriftje.

Volgend schooljaar een nieuwe juf, een nieuwe klas, nieuwe vriendjes, nieuwe afspraken, nieuwe regeltjes, nieuwe dingen leren, nieuwe spulletjes om te spelen,…

Ze is er klaar voor. Mijn lieve kleine meisje. Juf Mariska blijft haar grote heldin, dat is zeker. Maar naar die tweede kleuterklas gaan, daar kijkt ze stiekem wel naar uit…

De mama is er nog niet klaar voor. Neen. Het zijn hier weer emotionele tijden op dat vlak. Maar dat zal u wellicht niet verwonderen. Grote meid heeft het wat moeilijker met dat afscheid nemen van de juf, de klas, dat ‘eerste-kleutertje’. Maar goed, er zijn nog twee maanden om aan die volgende stap te wennen…

My precious

Mijn lieve kleine schat, mijn mollemietje, mijn Lunapoenaatje, mijn keppeke, mijn zoetje, mijn kleine meid, mijn hele wereld, mijn alles,… my precious <3

U mag het gerust allemaal wat zeemzoeterig vinden. Dat maakt ons helemaal niets uit. Mijn kleine meisje is mijn hele wereld en dat mag iedereen gerust weten.

En ‘my precious’ is sinds vandaag ook écht mijn kleine ‘lady of the rings’. Dankzij Ellen van Made by e l l e n! Zij maakt fantastische dingen. Echt waar! En ze heeft van een eenvoudig doorgemaild fotootje van mijn kleine Luna een heus kunstwerkje gemaakt. Mijn eigen Luna-ring…

Kijk eens hoe mooi :-)

Lunaring

En écht voor géén geld… Dinsdag besteld via mail, fotootje doorgemaild, 20 euro overgeschreven (ja, écht, slechts 20 euro! Verzendingskosten inbegrepen!!) en vandaag al in mijn brievenbus gevonden. Mooi verpakt en hélemaal zoals ik had gehoopt…

Lunaringgroot

Mijn lief klein juweeltje :-)

Dochters opvoeden

Even een waarschuwing vooraf. Dit wordt een goudeerlijk blogje. Zo eentje waarin ik mezelf in vraag stel. Waarin ik me nét iets kwetsbaarder opstel dan u van mij gewoon bent. Ik heb heel erg getwijfeld of ik dit postje nu wel of niet zou publiceren. Maar het moet me even van het hart…

Grote opvoedingswijsheden zal ik hier niet verkondigen. Omdat ik maar al te goed en op dagdagelijkse wijze ondervind hoe dat opvoeden met vallen en opstaan verloopt. Het is gissen en missen. Het is zoeken en soms vinden. Het is aftasten wat werkt en wat niet werkt.Wijsheid uit boeken blijkt slechts zelden overeen te stemmen met de werkelijkheid. En bovenal: rationeel iets weten en/of kennen, dat blijkt een wereld van verschil met de realiteit. Maar het blijft wel altijd boeiend en leuk. Dat wel.

Goed. Even ‘to the point’ komen. Onlangs viel mijn oog op onderstaand tekstje. En het bleef maar in mijn hoofd spoken. Daarom wil ik het graag met jullie delen. Of misschien wil ik het vooral hier even ‘deponeren’ zodat ik weet waar ik het kan terugvinden als ik het ooit eens terug wil lezen…

teaching our daughters

Het is zo waar. En ook confronterend. Want wat klinkt het toch evident! Uiteraard moet iedere jongen/kerel/man die het pad van mijn dochter kruist haar op de juiste manier behandelen. Hij zal iets meemaken als hij het waagt om dat niet te doen!

Het is ook ‘makkelijk’ om dit nu met de nodige overtuiging en heftigheid hier te plaatsen. Want ze is pas drie-en-een-half. We zijn nog niet toe aan de realiteit van jongens en relaties. Hopelijk blijft dat nog een tijdje zo!!

Maar ik vind het bovenstaande tekstje vooral ook confronterend voor mezelf. Als mama. Als vrouw. Als meisje. Want hoe ik het nu draai of keer en of ik het nu wil of niet: ik zal haar voorbeeld worden. Ze zal wellicht véél voorbeelden hebben. Voorbeelden die dicht bij haar staan, voorbeelden die verder van haar af staan. Maar zo door de band genomen, op een doordeweekse dag en zeker als het om doordeweekse dagdagelijkse thema’s gaat, dan zal ik haar voorbeeld moeten zijn. Ook op vlak van relaties. En dat is toch even héél hard slikken… Na meer dan 30 jaar snap ik het ‘relatie-plaatje’ immers nog steeds niet volledig. Durf ik nog steeds in dezelfde fouten trappen. Sta ik zo ontzettend ver van een ‘voorbeeld-functie’ dat het best wel pijnlijk is! Uiteraard ken ik de ‘regeltjes’ uit het tekstje hierboven. Maar ik heb het al vermeld: tussen rationeel weten en de emotionele realiteit, daar ligt een wéreld van verschil…

Ik vind het evident als het om Lunaatje gaat. Misschien moet ik het dan ook maar even evident gaan vinden als het om mij gaat…

Er stond nog een wijsheid bij, bij die ‘richtlijnen’ van hierboven: Imagine who you want your kids to become. Be that.

Ik heb er nog werk aan, denk ik. Aan dat opvoeden. En aan mezelf.