Knowing me, knowing you

Lang geleden, toen er hier nog geen sprake was van een Lunaatje, dacht grote meid dat het hele ‘opvoeden-gedoe’ er voornamelijk uit bestond om het kleine mini-mensje te leren kennen. En het mini-mensje op zijn/haar beurt de tijd en ruimte te geven om zijn/ haar entourage te leren kennen. Simpel dus. Dat leren kennen, dat gaat wel een beetje vanzelf. Toch?

Hmm… Ja. ‘t Is te zeggen. Van zodra kleine meid haar prille bestaan kenbaar maakte middels twee streepjes op een zwangerschapstest waar grote meid er eigenlijk maar eentje verwacht had, was al duidelijk dat er wel wat meer zou nodig zijn dan een wederzijdse kennismaking.

Want wat bleek nu? Grote meid leerde in eerste (en tweede en derde en laatste!) instantie vooral zichzelf kennen! Niet dat daar de voorafgaande 30 jaar al geen werk werd van gemaakt, maar dit bleek toch van een compleet andere orde. Het zat nochtans behoorlijk goed met de zelfkennis van grote meid. Let wel, het zat dan wel ok met die zelfkennis, dat wil nog niet zeggen dat daar ook effectief mee aan de slag werd gegaan, met die zelfkennis. Dat is iets hélemaal anders en daar gaan we het nu even niet over hebben…

Goed. Grote meid was zwanger van haar lieve kleine meisje. En jongens toch, wat werd mijn hele wereld, mijn hele bestaan en mijn hele zijn door elkaar geschud! Om te beginnen: emoties! Ja, die had ik ook al voor de zwangerschap, ja. Maar voor de zwangerschap leek ik die nét iets beter onder controle te hebben. En vooral: ik kon ze véél beter inschatten, detecteren en voorspellen! Van zodra er sprake was van lieve kleine Luna leek het hek hier wel van de dam…

Waar er in die 30-tal pre-Luna-jaren nauwelijks traantjes vloeiden, werd hier een heus inhaal-manoeuver gelanceerd waarbij het einde wellicht nog niet in zicht is. De aanleiding van die traantjes? Er zijn er oneindig veel. Soms uit verdriet of angst, maar meestal van ontroering, vreugde, contentement,…

Om maar enkele voorbeelden aan te halen:

  •  Luna’s eerste crèchedag werd een ‘cry-fest’ voor de mama. Nadat ik haar in alle vertrouwen bij de crèche-mevrouwen had afgeleverd ben ik hevig snikkend naar mijn ouders gereden om hen mee te delen dat ‘ik mijn kindje had afgegeven!’. Euh… ja… het theatrale aspect is hier nooit ver weg… De laatste crèche-dag van kleine meid werd door grote meid emotioneel hanteerbaar gemaakt door een week lang iedere dag iets te bakken voor de crèche-kindjes en mevrouwen. Emoties en eten, dat gaat hier bijzonder goed samen.
  • De eerste schooldag van lieve kleine Luna was ook al een mijlpaal die hier niet zonder snotteren werd genomen. Wat best wel erg is eigenlijk, want grote meid heeft jàren oogrollend toegekeken hoe andere mama’s het moeilijk hadden op de eerste schooldag van hun spruit. Als dochter van de toenmalige schooldirecteur stond grote meid jaar na jaar op de eerste rij gade te slaan hoe zo’n eerste schooldag voor sommigen een emotionele rollercoaster leek. Ik vond het toen belachelijk, ja. En onvolwassen. En vooral héél erg onbegrijpelijk. Maar op 18 februari 2013 was ik de ergste van de hele hoop. Bij deze: mijn oprechte excuses aan alle mama’s die (onwetend) op mijn ge-oog-rol werden getrakteerd terwijl hun kleine spruitjes de eerste school-stapjes zette… Ik wist het toen nog niet, wat zo’n kindje met je doet…
  • Er was enkele weken geleden (groot)ouderfeest op school. Met een grandioos mooi showspektakel door de ganse kleuterschool. Tot op vandaag begrijp ik nog steeds niet hoe ze dat voor elkaar kregen, dat leerkrachten-team. Maar het was schitterend! En grote meid deed éxact wat ze dacht nooit te doen: lieve kleine Luna zette haar eerste stapjes op de bühne en hop, daar waren de waterlanders bij de mama! Neen, ik weet niet hoe dat komt. Neen, ik had dat nooit verwacht van mezelf. En ja, ik vind het best wel een beetje erg van mezelf dat ik zo’n emotionele huiltrien blijk te zijn!
  • Ik hoef u niet te vertellen wat er gebeurt als er op TV of internet of waar dan ook beelden verschijnen van zieke/trieste/verdrietige/lijdende kindjes? Neen, dat hoef ik u niet te vertellen. Dat kan u intussen wel voorspellen…

Dat emotioneel gedoe begint en eindigt niet bij traantjes hoor. Oh neen, we hebben hier een ruim gamma van – meestal behoorlijk extreme – emoties ter beschikking. Voornamelijk als het over kleine meid gaat dus. Zo komt het bijvoorbeeld dat grote meid in februari als een Spaanse furie van leer trok omdat er geruchten de ronde deden dat er geen confetti mocht gegooid worden op carnaval. Confetti, ja. Zoiets onbenulligs als die kleine papiersnippers, ja. Dat was hier ruim voldoende om behoorlijk-buiten-proportie op de barricades te gaan staan. Want: wie zegt dat mijn meisje niet met confetti mag gooien? Wie waagt er zich aan om lieve kleine Luna dit kinder-geluk te ontnemen? Wie? Waar? Waarom? En dat ze dat maar eens komen uitleggen, hier! Yep. Buiten proportie. Furie. Béétje overdreven. Béétje theatraal. En een Lunaatje die zich van geen enkel kwaad bewust was. U moet dan nog weten: ik ben niet eens carnaval-fan. Ik ben helemaal niet zo gek op dat verkleden en gek doen en confetti gooien. Maar nu ging het om Luna. En om principes. Of zoiets…

Luna

Er beloven mij nog boeiende tijden te wachten te staan. Want hoe graag ik het ook wil ontkennen, mijn lief klein meisje zal in haar leventje ongetwijfeld met nog veel groter onrecht worden geconfronteerd dan het wel-of-niet-confetti gooien. Hoezeer ik mijn uiterste best ervoor zal doen, ook Luna zal wel eens met tegenslagen geconfronteerd worden. En daarmee moeten leren omgaan. Dat hoort nu eenmaal bij het leven en bij opgroeien. Maar dat worden ongemeen harde lessen voor de mama! Want ik zal haar niet tegen alles kunnen beschermen, niet van alles kunnen afschermen, haar ‘battles’ niet voor haar kunnen uitvechten,… Zou ook niet gezond zijn. Uiteraard. En ik weet dat ook. Maar ratio en emotie, dat zijn niet altijd even goeie vriendjes!

Dat een kindje je verandert, dat had men mij wel gezegd. Maar dat het zo ingrijpend zou zijn en vooral ook zo blijvend ingrijpend (want na 3,5 jaar is dat nog niet in intensiteit afgenomen, wel integendeel), dat had ik nooit verwacht…

Mijn drie dagjes verlof van vorige week? 2 keer Pairi Daiza en 1 keer Plopsaland. Vorig weekend? Dagje wandelen in Brugge, binnenspeeltuin en met de overzetboot van Breskens naar Vlissingen. Allemaal met en voor Luna. Maar vergis u niet: het is geen opoffering. Ik cijfer mezelf niet weg voor haar. Ik doe en leef dankzij haar. En ik leer dankzij haar vooral mezelf ook beter kennen…

Love, life and Luna. Het is een heilige drievuldigheid hier in huis. Niets kan zonder de twee andere. Love, life and Luna. Mijn zuurstof, mijn wereld, mijn alles.

Puberende kleuter

Ook al is ze nauwelijks een meter groot, fietst ze nog maar nét met haar grote-meisje-fiets-met-zijwieltjes en is Dora momenteel haar favoriete televisie programma, wie haar afgelopen week bezig zag en hoorde kon er niet omheen: mijn lieve kleine meisje is een regelrechte puber!

Even een ‘note’ vooraf: laat u vooral niet misleiden door een vrolijk lachend kleutertje op de foto’s. Een halve seconde voor of na het afdrukken kon het humeur van datzelfde kleutertje vollédig omslaan…

Om maar enkele voorbeeldjes te geven:

- Een rustig familie-uitje naar Ieper werd luidruchtig verstoord door Luna, die een regelrechte hysterie-aanval had! Zelf had ze er weinig last van. De rest van Ieper daarentegen… Aanleiding? De kermis op het marktplein. Ze mocht één keer op de draaimolen. Eén keer. Dat werd haar ook uitdrukkelijk gezegd. En er werd nog uitdrukkelijker bij vermeld dat een scène maken na dat éne ritje ‘not done’ was. Voelt u hem al aankomen?

DIGITAL CAMERA

Ja! Het ritje was voorbij en Luna brak in krijsen uit! Er werd verwezen naar de eerder gemaakte afspraken, maar dat had ze dus iets anders geïnterpreteerd. Zij wou dus één keer in het autobusje en daarna nog eens in het vliegtuigje en op het paardje en in de auto en en en… Helaas voor Luna, grote meid hield voet bij stuk. Dus werd een krijsende kleuter weggeleid van de kermis en de markt. Ze wou niet in de wandelwagen. Ze wou niet stappen. Ze wou niets. Opnieuw érg spijtig voor haar, want wij hadden andere plannen. Zéér tegen haar zin kwam ze ons dan maar tierend achterna gelopen. En u moet weten: qua decibels kan lieve kleine Luna moeiteloos een volledige peuterklas overtreffen. Gans Ieper én omstreken kan dit getuigen. Goed. We wandelden dus richting vestingen. Nog steeds met een hysterische kleine meid. Intussen wel aan mama’s hand. Zelf was ze inmiddels wél de reden van haar hysterische bui wat uit het oog verloren. Wat helaas niet wou zeggen dat ze ermee ophield. Nope, ze zocht ter plekke een nieuwe ‘rechtvaardiging’ voor het hele drama. Ze wou op mama’s arm. Maar mama ging niet akkoord. Het was duidelijk Luna’s dagje niet… Luna hield voet bij stuk. Ze wou gedragen worden. Een eis die ze opnieuw met gans Ieper deelde. Bijna aan de vestingen aangekomen begon ze toch te vermoeden dat de schreeuwerige, hysterische tactiek niet het gewenste resultaat zou hebben. Dus werd het krijsen even gepauzeerd. Even maar hoor. Héél even. En enkel maar om het mama-manipuleren/chanteren een kans te geven. Want welk argument haalde kleine Luna aan: ‘Mama, ik zal stoppen met wenen als jij me draagt!’ De verbaasde blikken van omstaanders spraken boekdelen… Drie en een half, mensen, en nu al het principe van chanteren aan het uittesten! Had ik al vermeld dat het haar dagje niet was? Want ook deze keer hield grote meid voet bij stuk. Tja, dan moest Luna maar wat verder huilen. Wat ze ook deed. De rust rond de Ieperse Menenpoort en vestingen was zondag héél ver zoek… Toen ze eindelijk uitgekrijst was en zich vermoeid in de wandelwagen nestelde, hoopten we de familie-wandeling rustig verder te zetten. Helaas, na amper 5 minuutjes besloot Lunaatje om uit de wandelwagen te stappen. Zonder ook maar iemand van die actie op de hoogte te brengen. Dus: wandelwagen werd aan een behoorlijk tempo verder geduwd, terwijl de inzittende aan het uitstappen was. U voelt het ook deze keer al aankomen? Yep! Drie-en-een-half-jarige viel hard op de kiezelsteentjes. Iedereen geschrokken. En opnieuw een krijsend meisje. Zucht… Rustige zondagen met de familie en zo…

DIGITAL CAMERA

- Het kleuter-puberen gaat hier gelukkig niet àltijd gepaard met krijs/tier/huilbuien. Vrijdagochtend een overgelukkig Lunaatje! Dat wordt hier altijd geweldig gewaardeerd, zo’n kleutertje stralend van geluk! Zeker op ochtendelijke uren. Er wordt niet steeds gepolst naar de reden van het onverwachte geluk, want dat lijdt soms wel eens tot het omgekeerde effect. Maar goed. Vrijdagochtend. Luna met een stralend humeur. De reden lichtte ze zelf toe: het regende! Euh… Ja, dus… Voor mama een reden voor een lichte pruillip, voor Luna een reden om érg happy te zijn. Soit, mij niet gelaten… Ze was vooral zo blij omdat de regen haar verzekerde dat ze haar paraplu mee mocht nemen naar school. En op school aangekomen was het voor grote meid al snel duidelijk: De aanwezige meisjes uit Luna’s klasje gingen al snel samen in een kringetje staan. Zo’n 6-tal meisjes, gniffelend bij elkaar. Allemaal met een roze parapluutje. Druk vergelijkend: ‘die van mij is met Minnie Mouse, die van mij is met prinsessen, die van mij is met Musti,…’. Gibberende meisjes, is dat niet eerder iets voor als ze een jaar of 13 zijn in plaats van 3?

- Ze heeft nu een ‘persoonlijke prins’. Wellicht heeft dit vooral te maken met het ouder/grootouderfeest dat in school wordt voorbereid. Luna’s klasje werkt rond ‘sneeuwwitje’ en mijn kleine meisje speelt/is één van de sneeuwwitjes van dienst. Met haar eigen prins dus. Robbe genaamd. En blijkbaar heeft ze ook haar eigen dwerg, Elian. En dat hebben we hier geweten! Want ons sneeuwwitje eist voortdurend dat ze ‘wakker gekust’ wordt. Zo’n eigen prins, ook dat had grote meid nog niet meteen ingecalculeerd bij een drie-en-een-half-jarige. Bijkomend gespreksonderwerp: Luna wil weten hoe mama’s prins noemt! Ja zeg! Mocht er nog geen ‘maatschappelijke druk’ genoeg zijn, wordt grote meid nu ook al door de eigen dochter aangemaand om een prins te zoeken! Want het antwoord: ‘Goh Lunaatje, mama heeft geen prins nodig hoor!’, dat wordt hier blijkbaar niet aanvaard. Luna liet al weten dat ze een prins zal zoeken voor mama. Dat weten we dan ook weer. Grote meid heeft bijzonder weinig inspraak in die dingen…

- Wat vorige week nog haar lievelingseten was, wordt nu opeens door lieve kleine Luna bekeken als het meest walgelijke wat haar voorgeschoteld kan worden. Met bijhorende mimiek. Hetzelfde geldt voor wat pas nog haar lievelings-school-koeken waren. Of haar lievelings-puddingetjes. Handig als je net een voorraadje voorzien hebt! Die mood-swings, ik dacht écht dat ik tijd had tot ze puberde! Totaal geen rekening mee gehouden dat ze op kleuter-leeftijd al zou starten met dat puberen…

DIGITAL CAMERA

En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ‘oogrollen’. Een vaardigheid die ze opeens onder de knie heeft. En perfect lijkt te weten op welke momenten ze dat even moet demonstreren! Ook hier: u zou de de bijhorende mimiek moeten zien! Menig puber kan hier nog lessen uit leren…

DIGITAL CAMERA

Maar voor de rest blijft het een schatje hoor :-). Mijn mini-pubertje…

Zoeffff… naar de zomer

De kinderboerderij stond woensdag helemaal in het teken van lente en zomer. Dat hadden ze daar goed gepland, want het weer was er perfect voor! Zalig zonnetje! Het ideale dagje om de kinderboerderij te her-ontdekken na een paar maanden winter. Ok, niet echt winter, want geen sneeuw en nauwelijks vrieskou. Maar u snapt het wel…

We waren duidelijk niet de enigen die het ‘Zoefffff…’ evenement niet wilden missen. Het terras zat afgeladen vol met vrolijke mama’s, papa’s, oma’s en opa’s… De kindjes? Die konden echt wel overal hun hartje ophalen!! Uiteraard in de zandbak. Wat ons kleine meisje zich geen twee keer liet vertellen! De zandbak, zeg. Dat hebben we thuis niet. En de afgelopen maanden was het zowiezo geen zandbak-weer, dus ook ‘op verplaatsing’ was het al een tijdje geleden dat ze met emmertjes en schopjes aan de slag kon en mocht…

Maar er was nog zoveel meer! Want dat ‘Zoefff… naar de zomer’-evenement, dat was écht wel goed georganiseerd! Het vond dan wel plaats in de kinderboerderij, de organisatie lag voornamelijk in handen van de stadsdiensten. Alle stadsdiensten die van ver of van dichtbij iets met kindjes/jongeren/jeugd/opvoeding te maken hadden, stonden er met een ‘standje’. En neen, lang niet alleen informatie standjes. Want geef toe, voor de kindjes zélf zijn zo’n klassieke info-standjes niet bijster interessant. Nope, hier hadden ze het beter aangepakt! Er was van alles te doen, te zien en te beleven…

Het springkasteel. Uiteraard. En niet één springkasteel, maar twee! Kwestie van de sprongen wat af te wisselen…

HPIM2648

En Lunaatje mocht er een piratenboot schilderen! Geconcentreerd en nauwkeurig, zo ken ik mijn kleine meisje wel. Toch als ze aan het knutselen is… Een piratenboot dus! En daarna nog één, want er waren twee kleuren waaruit ze kon kiezen. En kiezen is moeilijk. Dus dan werden het maar twee boten. Een rode en een blauwe. Ze hadden geen roze, neen.

HPIM2649

En eens de boot/boten geschilderd waren moest er uiteraard nog een échte piratenvlag gekleurd worden. Dus: even opschuiven naar de volgende tafel en met dezelfde dosis concentratie aan de slag!

piratenboot

Oma en grote meid genoten met volle teugen van het lente-zonnetje. Ons kleine meisje hebben we nauwelijks gezien. Die had het te druk met gekke fietsen, schommels, een reuze-parachute, een clown met creatieve ballonnen, eende-hapjes maken in het kookatelier, de reuze-gezelschapsspelen,…

HPIM2647

Helaas wat weinig fotografisch bewijsmateriaal, want het foto-apparaat van grote meid had het begeven. Het ding deed dan ook overuren sinds kleine meid geboren is. Maar neem het van mij aan: wij hadden een fantastische namiddag!

En o ja… we waren het bijna vergeten, maar voor we terug naar huis vertrokken hebben we nog snel even de diertjes bezocht. Je zou het haast vergeten, op zo’n leuke kinderboerderij!

Vliegende krokus

Wat is die vakantie toch weer voorbijgevlogen! Er ging wat gepuzzel en geplan aan vooraf om kleine meid een leuke, gevarieerde vakantie te bezorgen, maar o wat ging die krokus snel…

We dachten het rustig aan te pakken. Na die leuke carnavalstoet zou een weekendje zonder plannen wel welkom zijn. Nu ja, u weet hoe dat gaat. Weekendjes-zonder-plannen, die veranderen nogal eens in drukke-maar-super-leuke-dagen. Het was deze keer niet anders.

ZATERDAG
Op zaterdag naar de dansles, met buurmeisje Kindra spelen, oma ‘flatje’ naar de kapster voeren, nog wat met buurmeisje Kindra spelen, oma ‘flatje’ terug halen van de kapster, samen eten maken, wachten tot oma en opa langskwamen en dan samen met mama en oma naar de binnenspeeltuin. Om daar te merken dat klasvriendje Douwe er ook was! Feest zeg!! Zo hélemaal onverwacht een vriendje tegenkomen in de binnenspeeltuin, wie wil dat nu niet?

wonderlamp met Dauwe

Wel zo makkelijk voor grote meid en oma. Het werd voor ons een héél erg rustige namiddag. Luna nauwelijks gehoord of gezien… Pas toen Douwe naar huis moest (en Luna nog even mocht blijven spelen) leek Luna zich te herinneren dat mama en oma ook nog ergens aan een tafeltje in die binnenspeeltuin zaten…

wonderlamp met Dauwe2

ZONDAG
Omdat oma, opa en nonkel Tijs kwamen lunchen, werd Luna ingeschakeld om samen eten te maken. En omdat we een gezellige familie-zondag wel zagen zitten werd oma ‘flatje’ er bijgehaald voor de koffie. En nu we toch bezig waren: er werden pannenkoeken en poffertjes opgewarmd en meter Marlies, ‘tantaleen’, nonkel ‘Japster’ en Lindeke werden ook geïnviteerd. Grote meid haalde daarop het wafelijzer boven en zondag-middag werd er bijgekletst, koffie gedronken en héél veel wafeltjes gebakken.

HPIM2643

MAANDAG
Ja, kijk, die schoolvakanties zijn dan wel fantastisch leuk voor kleine meid, grote meid die moet wel werken. Dus moet hier vooraf goed nagedacht worden over de opvangmogelijkheden van Lunaatje. Het plan was: een weekje danskamp. Kleine meid werd ingeschreven, mama betaalde de centjes, alles was afgesproken,… maar helaas: te weinig inschrijvingen dus danskamp geannuleerd. Geen nood: in de paasvakantie proberen we het nog eens. Maar wél opeens een planningsprobleem! Gelukkig hebben wij een gouden oma en opa en bij uitbreiding een gouden familie! Op maandag mocht Lunaatje dus naar oma en opa. Lekker verwend worden door de grootouders. Wie wil dat nu niet?

DINSDAG
Had ik al vermeld wat een lieve familie wij hebben? Dat bleek nog maar eens tijdens deze vakantie! Dinsdag mocht kleine meid een dagje naar ‘tantaleen’ en Lindeke. Weinig dingen waar je Luna zo blij mee kunt maken als een dagje naar ‘tantaleen’! Want ‘tantaleen’, die is een geboren kleuterleidster / knutseljuf / kook-en bakleerkracht / kleuter-entertainer /… Oh ja, ze is eigenlijk pedagoge van opleiding. Dat verklaart misschien wel iets… Het werd zelfs een dagje ‘in thema’. Het dinsdagse thema bleek ‘kippetjes’. En meer aanleiding heeft ‘tantaleen’ niet nodig om een volledige dag in te kleden naar thema! Er werd getekend, gekleurd en geschilderd. Er werd naar de kippetjes gegaan en eitjes geraapt, er werd binnen en buiten gespeeld, er werd geknutseld,… en toen grote meid ‘s avonds haar kleine meisje ging oppikken trof ze zelfs een geshminkt meisje in! Luna bleek een kippetje.

shminkkipje

Geen gewone kip uiteraard, maar een prinsessen-kip. Tja, er moet toch altijd ergens een roze kantje aan :-).

WOENSDAG
Vakantie of geen vakantie, de woensdag blijft mama’s-thuis-blijf-dagje. Nu ja, van ‘thuisblijven’ komt meestal niet veel in huis. Maar zo’n rustpunt midden in de week, grote meid heeft dat wel nodig! Er werd ‘s voormiddags nog even wat actiefs gedaan. Tja, de mama is hier sinds januari aan het ‘weight-watcheren’, dus wordt hier waar en wanneer mogelijk zoveel mogelijk gewandeld of gefietst. Kwestie van wat calorietjes te verbranden… Dus. Woensdagvoormiddag. Mooi weer. Dat betekent dan: kleine meid op haar eigen roze fietsje en mama ernaast. Er werd gewandeld/gefietst hélemaal naar het huis van tante Suzy en terug. Een marathon in Luna’s ogen… De terugweg ging een klein beetje gepaard met wat gemopper en gezucht, maar goed. We maakten dan maar een noodzakelijke tussenstop bij oma ‘flatje’ zodat Luna even haar batterijen terug kon opladen. Met andere woorden: na een chocomelkje en een koekje kon ze zich opnieuw motiveren om dat laatste stukje naar huis te fietsen.

Woensdagnamiddag kampten we even met een luxe-probleem: in het lokale dienstencentrum was er een spelletjesnamiddag voor de kindjes en (groot)ouders, maar in de buurgemeente was er een ‘zomer-kick-off’ in de kinderboerderij. Er werd even getwijfeld, maar het mooie weer lokte ons naar de kinderboerderij! Met 1001 spelletjes en activiteiten! Verslagje volgt in een volgend blogje. Anders wordt het hier wel véél te lang…

HPIM2649

DONDERDAG
Oma bleek helaas snip-verkouden. Dus werd het een opa-Luna-dagje. Een schot in de roos, zo bleek! ‘s Morgens werd het Lunaatje mét fiets bij opa gedropt en die twee maakten er meteen ‘hun’ dagje van. Opa en Luna samen met de fiets naar het gemeentehuis, opa en Luna samen met de fiets naar oma ‘flatje’, fiets in de auto en opa en Luna samen naar het bos. Om daar uiteraard opnieuw te fietsen. Omdat het bos – en dan vooral het speelplein in dat bos – nog nét iets te drassig werd bevonden, werd door opa koers gezet naar de ons zo vertrouwde binnenspeeltuin… Het opa-en-Luna dagje werd afgesloten met Sneeuwwitje kijken op de laptop. Versleten, maar o zo gelukkig klein meisje… En ook wel een erg gelukkig groot meisje! Hoe melig het ook klinkt, ik kan er zo ontzettend van genieten om mijn eigen papaatje met mijn kleine meisje te zien spelen. Puur geluk, heet zo iets.

VRIJDAG
De laatste officiële vakantiedag (het weekend laten we even buiten beschouwing) mocht Luna nog eens doorbrengen bij ‘tantaleen’ en Lindeke. Thema deze keer? Uiltjes! Want Luna had een T-shirt aan met een uiltje op. En Lindeke vindt uilen ook wel lief. Dus werden er uilen gekleurd en werden uilen-verhaaltjes verteld. En naast die uilen, ging het ook nog over planten en zaadjes en zo… Kleine meid mocht ‘tantaleen’ helpen om échte zaadjes in échte grond te planten. En er was ook nog een verrassing: Luna had samen met ‘tantaleen’ twee bloemetjes gemaakt. Twee roze rietjes met een bloemetje op. Netjes in een potje aarde gepland. Aarde?? Nee hoor mama! Het bleek chocoladepudding! Met daar bovenop verkruimelde chocolade-cake! En dat leek precies op aarde!!! Hoeft het nog gezegd dat ‘tantaleen’ hier in Lunaatjes bovenste schuif ligt?

Het laatste weekend van de krokusvakantie probeerden we nog even ‘rustig’ en ‘plan-loos’ in te vullen. Dat lukte min of meer. Het werd vooral een ‘buitenspeel-weekend’. Voornamelijk op eigen terras en in eigen tuin. Het buitenspeelgoed werd uitgehaald, het terras werd geschuurd, de tuinmeubels verschenen weer uit het tuinhuis en vooral… de trampoline werd terug opgezet! Er gaat toch écht niets boven buitenspelen!!

En zo vloog die krokusvakantie gewoon razendsnel voorbij… Deze ochtend een vrolijk meisje op school afgeleverd. Want ook dàt vindt ze leuk, dat het terug school is. Opnieuw naar ‘haar’ juffrouw Mariska! Opnieuw naar de klas met de routine die haar zo vertrouwd is. Opnieuw een ‘kindje-van-de-dag’ kiezen. Opnieuw in de speelhoekjes spelen. Opnieuw nieuwe dingen leren. Opnieuw naar school!

Gelukkig meisje, gelukkige mama :-)

Carnaval koetje

De krokusvakantie is hier alvast goed ingezet. Dansles, spelen met het buurmeisje, naar de binnenspeeltuin, ontbijt-op-bed, familie op bezoek, wafeltjes bakken,… En we zijn pas twee dagen ver!

Maar uiteraard geen krokusvakantie zonder carnaval op school! En dat werd in stijl gevierd! Met àlles erop en eraan…

Enkele weken geleden werden de ‘instructies’ vanuit school meegedeeld:

  • op vrijdag 28/02 worden de kindjes in verkleedkledij op school verwacht
  • met confetti en serpentine
  • ‘s middags geen ‘gewone’ warme maaltijd, maar voor alle kindjes frietjes en frikandellen van een ‘écht frietkot’
  • ‘s namiddags een vrolijke carnavalsstoet met de ganse school
  • het parcour van de stoet loopt langs/door het rustoord en de service flatjes

Ok. Duidelijke instructies. Daar kunnen we iets mee. Dus werd de familie op de hoogte gebracht (kwestie dat iedereen kon verzamelen bij oma in haar service flatje), werd er een grote voorraad confetti en serpentine aangeschaft en werd een carnavalspakje voorzien.

Dat laatste zorgde wel voor wat discussie. Luna wou prinses zijn. Uiteraard. Dat wil ze iedere dag, dus carnaval is daarop geen uitzondering. Het zou ook economisch de meest voordelige oplossing zijn, want ze heeft intussen al een verzameling van zo’n 10-tal prinsessen-outfits. Alleen… Die prinsessen-outfits zijn nogal frisjes. En een carnavalstoet zo eind februari, dat gaat niet gepaard met tropische temperaturen. Dus stelde grote meid haar veto. Er werd een warm pakje uitgezocht. Mét hoofddeksel. Vorig jaar lukte dat perfect met een ‘apenpakje’. Dit jaar werd het een koe-pakje. Na de nodige overredingskracht was ook kleine meid overtuigd.

mijn koetje

Juffrouw Mariska zorgde voor de ‘final touch’ door alle kindjes van aangepaste shmink te voorzien! Waarvoor dank, lieve juf, want daar had de mama even niet aan gedacht…

koetje met shmink

Het weer kon helaas wat beter, maar geen enkel kindje liet dit aan zijn/haar hartje komen! Alleen maar vrolijke en blije gezichtjes! Allemaal even leuk verkleed. Luna en collega-koetje Liesje waren er alvast hélemaal klaar voor, voor hun tocht vol muziek, dans, confetti en serpentine! Dat haar lieve juf Mariska een échte prinses was, maakte haar dagje nog meer compleet: ‘Maar een échte hé mama! Niet alsof hé. Een écht prinses!’

koetje juf prinses

Gooien met confetti, dat moest mijn kleine meisje duidelijk niet aangeleerd worden… En dat hebben de omstaanders aan de lijve ondervonden…

confetti koetje

Bij een carnavalstoet hoort een dansje. En dat was duidelijk goed ingestudeerd! Trots, vrolijk en enthousiast…

koetje danst

Ergens nét over de helft van het parcours was Luna’s confetti op. En begonnen de voetjes wat pijn te doen. En begon de regen nét iets natter aan te voelen dan voordien… Mama in de buurt, dat biedt dan een beetje troost…

koetje en mama

Carnaval werd opnieuw een feest! En de perfecte start voor een leuke, drukke krokusvakantie!

Kleine meid op je kinderfiets

Ze fietst. Mijn kleine meid fietst. Weliswaar nog met zijwieltjes. Maar ze fietst! Op haar eigen grote-meisjes-fiets. Die ze van peter nonkel Tijs heeft gekregen als nieuwjaarsgeschenk. En waar ze zo ontzettend trots op is!

Vorige week mocht ze voor het eerst eens buiten fietsen. Luna op de fiets, mama ernaast en tante Suzy met nichtje Linde in de wandelwagen als getuigen. En wat ging dat goed! Zo goed dat we dit weekend al een heuse ‘fietstocht’ ondernamen: hélemaal met de fiets van ons huis tot bij oma en opa. Toch wel zo’n anderhalve kilometer. Voor mijn kleine meisje een niet te onderschatten onderneming!

En dat ging gepaard met de nodige instructies van een altijd-overbezorgde-mama:
- Zéker doen wat mama zegt, want fietsen langs de openbare weg (weliswaar op het voetpad) blijft gevaarlijk!
- Mama zegt telkens tot welk punt kleine meid mag fietsen. En kleine meid MOET zich daar aan houden. Anders is het onmiddellijk gedaan met al dat gefiets.
- De fietshelm moet op.
- Altijd stoppen met fietsen als het voetpad stopt. Of het nu om de hoek van de straat of een oprit of een inrit van een winkel gaat, het blijft gevaarlijk
- In tunnels wordt niet gefietst. Dat gaat te snel naar beneden en daarna te lastig naar boven. Maar deze regel sprak een beetje voor zich, want kleine meid zag de afdaling noch de klim echt zitten.

Maar ze doet dat goed, mijn lieve kleine meisje! Zo goed, dat we vandaag naar school gefietst zijn. Nu ja, niet ‘we’ natuurlijk. Luna fietste. Mama wandelde ernaast. Alhoewel, ‘wandelde’… Lunaatje zorgt er wel voor dat de fietstocht een behoorlijke interval-training wordt voor grote meid. Soms gaat het traag. Erg traag. Tot stilstaand, eigenlijk. Waarop mama ‘mag’ duwen. Waarna het meestal eventjes op een gezapig tempo verder gaat en we vrolijk naast elkaar wandelen/fietsen. Helaas wordt dit maar al te vaak gevolgd door een versnelling waarbij grote meid een sprintje mag inzetten om haar fietsende kleine meid bij te houden, tot de orde te roepen en te behoeden voor de 1000-en-1 gevaren die overal op de loer liggen. Of waarvan grote meid dénkt dat ze op de loer liggen.

Vrachtwagens rijden zo snel en zo dicht bij voetpaden. En stel nu dat Luna opeens scheef gaat fietsen en van dat voetpad afdondert? En voetpaden zijn zo hard en hebben zo’n scherpe rand aan de kant van de goot. Wat als ze daar met haar hoofdje op valt? Ze heeft wel een helmpje op, maar toch hé mensen. Maar toch… Ze wordt zo snel groot. En grote meid moet écht leren om haar kleine meisje wat meer los te laten. Lunaatje is best wel voorzichtig. En ze doet dat best wel goed, dat fietsen. Maar toch hé mensen. Maar toch…

fietsend lunaatje

Mijn kleine meid op haar kinderfiets…

RIP Musti

Tja, de titel laat al weinig aan de verbeelding over: onze poes Musti is een uurtje geleden gestorven…

We hebben niet erg lang van zijn gezelschap kunnen genieten. Een weekje voor Kerst haalden we hem uit het asiel. En op korte tijd was hij al een vaste waarde hier in huis!

Deze morgen was er nog niets aan de hand: vrolijk spinnend van kleine meid naar grote meid lopend en terug. Deze middag toen we thuis kwamen van school kon Musti opeens niet meer recht lopen. Compleet zijn evenwicht kwijt! Hij legde zich overal pardoes neer, zomaar midden in de keuken of de living. De dierenartse werd onmiddellijk gebeld en we mochten binnen het half uur langsgaan. Musti werd door grote meid alvast in zijn transportbakje gelegd. Hij draaide twee keer rond in het bakje, legde zich neer, maakte nog twee keer een vreemd rochelend geluid,… En daarna was het voorbij…

Kleine meid ging samen met grote meid met Musti in het transportbakje toch nog langs bij de dierenarts. Niet dat er nog veel aan te doen viel, maar toch… Musti werd nog even uitgehaald en op de tafel gelegd, zodat ook voor Luna duidelijk zou zijn dat er geen sprake was van een slapende poes, maar dat Musti spijtig genoeg écht dood was.

Er werd afgesproken dat we Musti bij de dierenartse konden achterlaten. Kleine meid zwaaide nog even… en dat was het dan… RIP Musti!

poes

Lunaatje mag straks helpen met mama om al Musti’s spulletjes netjes op te ruimen. Een beetje als ‘afscheid’ als het ware. Er was één huilbui bij kleine meid. Niet omdat Musti gestorven is, wél omdat ze niet terstond, nu en onmiddellijk een nieuwe poes krijgt. Tja, toch even moeten uitleggen dat dit zo niet werkt. Misschien… Ooit… Maar nu toch even niet. Het is wat moeilijk vatbaar voor mijn kleine meisje. Tja, niet eenvoudig ook, zo onverwacht met ‘de dood’ geconfronteerd worden… Ze ging het al vertellen aan oma en Anja en nu wordt het hele verhaal in geuren en kleuren aan tante Suzy uit de doeken gedaan. Dat ze maar doet, mijn lieve Lunaatje! Het is een gezonde én ‘veilige’ manier om met zo’n moeilijk concept om te gaan…

poes en luna

Helaas, RIP Musti…