Positief opvoeden

Dat positief opvoeden, wij zijn daar gewéldig voorstander van. Niet dat het hier steeds lukt. Of evident is. Of makkelijk zou zijn. Maar we doen ons best… Al loopt het soms toch wel eens fout.

Grote meid wil niets liever dan Lunaatje opvoeden tot een gezonde, zelfbewuste meid met een gezond lichaamsbeeld. Uiteraard. Welke mama wil dat nu niet?
* Lieve kleine Luna krijgt daarom dagelijks een gezond ontbijt. Wat het Lunaatje in kwestie helaas niet dagelijks met evenveel enthousiasme opeet. Soms wil ze niet. Soms heeft ze naar eigen zeggen geen honger. En soms duurt het zo tergend langzaam om die ene boterham op te eten dat de boterham samen met het Lunaatje in de auto wordt gedropt. En vaak genoeg is zelfs de auto-rit naar school niet lang genoeg om die ienie-mienie boterham op te eten. Als u ‘s morgens op de speelplaats een klein meisje met blonde vlechtjes zenuwslopend traag op een stukje boterham ziet knabbelen: hoogstwaarschijnlijk is het Luna. En ja, ik weet dat het niet hoort, een meisje mét ontbijt op school afzetten. Maar volgens alle boekjes en pedagogische adviezen is dat o zo belangrijk, een gezond ontbijt. Volgens het schoolreglement en de richtlijnen van juf is het eveneens erg belangrijk om de kindjes op tijd naar school te brengen. Maar soms, heel soms, zijn die twee dingen moeilijk te verzoenen. U hoeft niet te suggereren dat we hier wat vroeger moeten opstaan zodat de ochtendroutine op een vroeger tijdstip kan starten, want voldoende nachtrust schijnt ook wel belangrijk te zijn. Kijk. Soms lukt het hier niet hoor, om alle regeltjes moeiteloos met elkaar te verzoenen.
* We werken hier uiteraard niet alleen aan een gezond ontbijt. Kleine Luna krijgt dagelijks 1 koek en 1 stuk fruit mee naar school. Nieuwe regel hier ten huize. Er moet meer fruit ‘gesnoept’ worden. Grote meid was al voorbereid op een protest-actie van dochterlief. Want twee koeken, dat is toch lekkerder dan 1 koek? Ja, in de leef- en eetwereld van de mama wel. Maar Luna vindt het gelukkig allemaal best. Het meisje blijkt gék op fruit. Go figure!
* De realiteit leert ons hier ten huize helaas ook nog iets anders: kleine meid leert, observeert en kopieert wat grote meid doet. Zucht. Tjah… En grote meid? Die doet hard haar best om gezond te leven. Gezond te eten. Gezond en genoeg te bewegen. Dat lukt behoorlijk. Maar de weegschaal en de mama, het blijft een érg moeilijke relatie. En ook al proberen we er hier zo bewust mogelijk mee bezig te zijn en zo positief mogelijk rond lichaamsbeeld te werken, Lunaatje was al meer dan eens getuige van een zuchtende en klagende mama die weeral eens niet in dat favoriete jurkje of leuke broek paste. In mindere mate was ze ook al eens getuige van een uitbundige mama die opeens weer wél in iets paste. En de vreugde van iets ‘dat past’, dat heeft kleine meid al goed begrepen. Enkele dagen geleden een bijna euforisch meisje op de achterbank van de auto: ‘Kijk mama, ik pas in mijn zonnebril!!’

En dat positief opvoeden, blijkbaar mag je daar ook niet in overdrijven. Getuige ons gesprek van deze avond:

Grote meid: ‘Lunaatje, ik ben trots op jou!’
Kleine meid: ‘Weeral, mama?’

Euh… ja… we zullen de positieve bekrachtiging hier wat meer proberen te doseren…

Kleuter-stress

Mijn 4-jarig kleutertje had stress. Met de nadruk op ‘had’. En het is niet zo dat het lang heeft geduurd of dat ze er veel last van had. Maar toch. Lunaatje had stress. En dat was wellicht een beetje mama’s fout…

‘t Zit zo: op maandag mogen de kindjes in de klas vertellen over hun weekend. Fijn. Dat vindt Luna fantastisch! Alleen… Ze wil dan ook echt wel àlles vertellen wat we dat weekend hebben gedaan. En vorig weekend was dat nogal wat…

Op vrijdagavond was kleine meid volledig ‘bed-klaar’. Pyama aan, haartjes vrij van elastiekjes en speldjes, de restjes zandbak en tuin uit haar gezichtje gewassen,… Compleet voldaan en klaar voor een welverdiende nachtrust. Maar toen belde nonkel Tijs. Met de vraag of wij geen zin hadden om met hem iets te eten. Frietjes en zo. Ja, dat moet je Luna geen twee keer vragen… Dus, hop, pyama terug uit, kleertjes terug aan, de haartjes snel-snel samengebonden en samen op weg om frietjes te eten… Een friday-night-dinner-date met haar peter-nonkel Tijs. Dat moest ze maandag toch zeker aan juf en de vriendjes vertellen!

Maar dan volgde nog zaterdag. En zaterdag mocht ze naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje. En niet alleen van dat vriendinnetje, want het broertje was ook jarig. Wat dus wil zeggen: dubbel zoveel kindjes op het dubbel verjaardagsfeest! Met dubbel zoveel plezier! En er was een springkasteel!! En de opa van de jarigen had alle meisjes in prinsesjes geshminkt en alle jongens in piraten!! Ja, dàt moest ook zéker aan juf verteld worden maandag!

Zaterdagavond werd mollemie na het verjaardagsfeestje opgehaald door grote meid, maar niet naar huis gebracht. Ze mocht immers bij oma en opa logeren. Altijd feest! En aangezien opa en oma eerst zelf nog op een feestje verwacht werden, mocht Luna gezellig mee. Nog een feestje dus. En logeren bij oma en opa. Opnieuw méér dan vermeldens-waardig bij de juf op maandag!

Zondag begon dan misschien wel rustig, maar ontwaken en ontbijten bij oma en opa, dat betekent pistoletjes en boterkoeken en héél veel lekkers dat bij mama niet standaard op de zondagse ontbijttafel staat. ‘s Namiddags werd het een bezoekje aan onze favoriete dansschool, want daar was het opendeurdag. En we mochten mee dansen tijdens de workshops! Luna bleek meteen fan van het buikdansen, al had dat vooral te maken met de roze heupsjaal met rinkelende belletjes die ze daarvoor mocht aandoen… Er werd nog afgesloten in de zuivelhoeve met een reuze-grote ijscoupe. En ook die zondagse activiteiten wou Luna héél graag vertellen op maandagmorgen.

Helaas… Op maandagmorgen dus een kleuter met stress en bijna in tranen: ‘Mama, vertel nog eens wat we allemaal gedaan hebben! Ik kan dat niet allemaal onthouden… Mamaaaaaa, ga jij het vertellen aan juf alsjeblief? Ik ga dingen vergeten!’

Ocharme mijn klein boontje… Teveel activiteiten op amper een weekendje tijd, dat is helaas teveel van het goede. Hoe leuk het ook allemaal was…

Dit weekend deden we het dan maar wat rustiger aan. Een vrijdagavond zonder plannen én een thuis-blijf zondag. Het heeft ons deugd gedaan… Zaterdagvoormiddag had Luna haar aller-eerste kleuterdansles van dit dansjaar. Opnieuw een voltreffer. Ze blijft grote fan van de danslessen, gelukkig maar… En na de dansles reden we richting Luna’s papa. Die was jarig zaterdag, dus een verjaardagstaart mét aardbeien, die mocht niet ontbreken!

DIGITAL CAMERA

Dansles en een jarige papa. Dat kan ze wel onthouden. Geen stress morgenochtend. Dat vertel-momentje in de klas, daar kijkt ze nu relaxed naar uit :-)

Sofietje mocht niet meedoen

Dat was dus één van de eerste dingen die kleine meid vandaag wist te vertellen: ‘Sofietje mocht niet meedoen’.

Hmmm. Nee hé. Daar doen wij dus niet aan mee! Er worden geen kindjes uitgesloten! Geen kliekjes of pesterijen. Daar is grote meid erg duidelijk in en dat zou hier toch even een pedagogisch verantwoorde speech worden…

Er volgde dus een behoorlijk lange monoloog door grote meid waarin de basisregels over verdraagzaamheid en samen spelen en gelijkheid en anti-discriminatie en anti-racisme en weet-ik-wat-nog-meer zoveel mogelijk op het niveau van een 4-jarige werden toegelicht. En opgelegd. Fundamentalisme en de situatie in Syrië werden er nog nét niet bij betrokken. Maar het mag wel duidelijk zijn: het zal hier niet gewaardeerd worden mocht blijken dat Luna anderen uitsluit. Nu niet en nooit niet.

DIGITAL CAMERA

Kleine meid hoorde de hele speech een beetje verward kijkend aan. En toen grote meid klaar was met het opvoedkundig bijsturen van de dochter, bleek meteen dat dit bijsturen eigenlijk niet nodig was. Vandaag toch niet. En rond dit thema niet. Want Sofietje, dat bleek één van de poppen uit de poppenkast van juf. En vorige week speelde Sofietje de hoofdrol in het poppenkast-spel, want toen ging Sofietje samen met poppenkast-pop Thomas naar school. Vandaag was er opnieuw poppenkast, maar nu was de hoofdrol voor Thomas weggelegd. Want Thomas, die was nooit moe en die wou nooit naar bed (‘net als ik hé mama!’). En Sofietje? Wel… euh… die mocht dus vandaag niet meedoen. Want die paste vandaag niet in het verhaaltje…

Oeps. Pedagogisch foutje van de mama. Maar goed, die speech komt vast nog wel eens van pas…

Super leuk!

‘Mama, juf heeft mij verteld wat mijn symbooltje is. Ik ben het bloemetje! Leuk hé! En een ander kindje is een vlinder, maar ik ben vergeten welk kindje. Ik ga dat morgen eens vragen. En juf is het gouden kroontje.’

‘Mama, ik zit bijna op het hoekje van het bankje in de klas’

‘Mama, vanmiddag heb ik macaroni met héééééél veel heps gegeten’

‘Mama, als de bel gaat dan mogen wij in de rij staan en een handje geven aan een vriendje. En we mogen kiezen welk vriendje. Ik zocht naar Maya, maar ja, Noï had al een handje gegeven aan Maya, dus dan heb ik een handje gegeven aan Emma. Emma is ook mijn vriendje hoor!’

‘Mama, in de klas was het dat liedje van de K3tjes van parapluutje. En de juf heeft de eend laten dansen. Gek hé! Maar de eend mocht niet op onze hoofdjes dansen. EN HIJ DEED DAT TOCH!! Op mijn hoofdje én op Elian’s hoofdje! Dat mocht niet hoor van juf!!’

‘Mama, ik heb al een tekening gemaakt! Ik heb jouw getekend met je armen hééééél wijd open. En ik wou ook nog mijzelf tekenen die jou een dikke knuffel gaf, maar ja dat was teveel werk.’

‘Mama, jij was wel gemist hé: juf heeft gezegd dat we op een ander dagje gaan turnen met juf Heidi, maar nog niet op dit dagje. Dus jij moest eigenlijk mijn turnpantoffels nog niet meegeven hé.’

‘Mama, er was een verhaaltje van een kindje dat naar school ging, maar dat kindje verstopte zich iedere keer. Maar de mama vond het kindje wel iedere keer terug.’

Grote meid: ‘Zeg Luna, was het leuk op school?’
Kleine meid: ‘Ja hoor mama, het was suuuuuuuuuuper leuk!’
Grote meid: ‘En ga je morgen dan terug naar juf Mariska?’
Kleine meid: ‘Maar mama!! IK ben nu wel al groot hé! IK BEN NU EEN KINDJE VAN JUF JEANNIQUE!!!!!!’

Volgens mij komt dat ook dit jaar hélemaal goed! Luna en school, het blijft gelukkig een fantastisch leuke combinatie…

PS: voor wie hier de medische perikelen van grote meid volgt: ook op dat vlak goed gestart. Nog niet gevonden wààr de oorzaak ligt, maar wél gestart met een reeksje ‘infuus-hangen’. Vandaag zit dag 1 er op. En ja, grote meid is daar blij mee. Er wordt nu toch op z’n minst iéts gedaan. En zo’n infuus, dat ziet er ernstig uit hoor ;-).

Klaar voor een nieuwe start…

Vandaag sluiten we augustus af. Een augustus-maand die er niet helemaal uitzag zoals we gepland of gehoopt hadden.

We willen uiteraard niet te negatief doen, maar augustus, dat was:
– oma met gebroken heup
– regen, regen, regen,…
– slechte bloeduitslagen voor grote meid
– een afgekeurde auto in de auto-keuring
– een nieuwe roetfilter mij bijhorende factuur
– een kapotte oven
– een nieuwe oven met bijhorende factuur
– een verkeerd aangelegde gasleiding die moest verlegd worden
– gaslek nummer 1
– gaslek nummer 2

Maar er waren gelukkig ook veel feestjes en uitstapjes en onverwachte leuke ontmoetingen,… De balans is hier altijd positief :-)

Toch zijn we blij dat we augustus mogen afsluiten. Over and done with. En klaar voor iets nieuws. Klaar voor een warme nazomer en heerlijke herfst, klaar om vol goeie moed aan een gezond lijf en leven te werken, klaar om er terug tegenaan te gaan op elk gebied.

Lieve kleine Luna is vooral klaar voor een nagelnieuwe schoolstart. Na het onthaalfeest van vorige week zondag is iedere vakantie-dag er eentje te veel. Want ze wil NU naar de nieuwe juf. Ze wil NU weten of er in de nieuwe klas ook kindjes van de dag worden gekozen. Ze wil NU weten welke kapstok die van haar wordt. Ze wil NU spelen in de nieuwe hoekjes en met het nieuwe speelgoed. Ze wil NU weten welke afspraken er zijn in die nieuwe klas bij de nieuwe juf. Ze wil NU weten wat haar nieuwe plaatsje in de eetzaal wordt. Ze wil NU, NU, NU, NU, NU!! Tja, geduld is een schone zaak…

Trouwens, de mama is er nog steeds niet klaar voor. Kleine meid wordt véél te snel groot en grote meid kan het tempo maar al te vaak niet volgen. Maar gelukkig voor het kleine meisje in kwestie hoeft Lunaatje niet te wachten met groeien en bloeien tot haar mama er klaar voor is, want dat zou haar ontwikkeling niet echt bevorderen :-).

Luna is er klaar voor. Mama zal morgen wel wat emoties weg-slikken en meer dan waarschijnlijk de ganse dag in een nostalgische huil-mood doorbrengen. Maar ook dat zal wennen. En die nieuwe start, die zal ons beiden deugd doen.

En vandaag? Vandaag doen we nog even van lekker-lui-vakantie-zondag. En we sluiten de vakantie af met een baby-borrel-feest. En vroeg naar bed. Dat ook. Of dat is toch minstens de bedoeling…

Rounding up

Die grote vakantie waarvan we eind juni nog dachten dat die oneindig lang zou duren, die blijkt nu toch een vervaldatum te hebben. Nog een weekje om af te ronden. En daarna een nieuwe start. In een nieuwe kleuterklas. Met een nieuwe juf. En nieuwe vriendjes. Nieuwe afspraken en regeltjes. Nieuwe speelplaats ook. En nieuwe speelhoeken met nieuw speelgoed.

Door omstandigheden zag onze vakantie er iets anders uit dan we gepland hadden. Met een oma-met-gebroken-heup, het zomer-weer dat wat herfst-allures kreeg en een grote meid die eigenlijk vooral erg moe was, werd onze vakantie wat rustiger en meer thuis beleefd dan we hier gewoon zijn. Dat mocht ook wel eens. En we hebben er evengoed van genoten. Speeltenten in de woonkamer, samen koekjes bakken, 1001 tekeningen maken, filmpjes kijken, spelletjes spelen,… De tijd is voorbij gevlogen!

Maar nu zitten we écht in de ’rounding up’ fase. Ons hoofd, dat zit al in september. En daar komen enkele specifieke voorbereidingen aan te pas. Zoals: shoppen! Want het ziet er een beetje naar uit dat september behoorlijk herfstig wordt. En kleine meid, die past écht niet meer in de herfsr-kleertjes van vorig jaar. Dus moest hier dringend gewinkeld worden. Niet naar één kledingstuk, maar naar een volledig nieuwe kleerkast-inhoud. Voor kleine meid dus. Dat laatste moest grote meid toch af en toe voor zichzelf in herinnering brengen. Kleine meid had kleren nodig. Grote meid niet. Helaas wou kleine meid geen nieuwe kleren. En grote meid wel. Er werd dus richting winkels uitgegaan met een Lunaatje dat zeurde en jankte dat ze NIET wou winkelen en dat ze GEEN nieuwe kleertjes wou. De houding van lieve kleine Luna maakte in de winkel wel een complete ommezwaai en veranderde in een ‘mama kijk hoe mooi’, ‘mama ik pas daar in’, ‘mama ik wil dit en dit en dit en dit…’. Zucht… winkelen met een 4-jarige… het blijft een uitdaging.

Goed. De september-kleren zijn aangekocht. Het is uiteraard de bedoeling dat die ook in oktober-november-december-januari-februari nog van pas komen! Maart en april mogen desnoods ook nog. In mei wensen wij warme temperaturen. ‘t Is maar dat u het weet. Ook onze supermarkt-aankopen zijn inmiddels overgeschakeld naar september-modus. We gaan hier nog eens een poging doen om wat gezonder te gaan leven. Met bergen fruit en groenten. En ook de ‘school-koeken’ vonden opnieuw hun weg naar onze voorraad kast. Die ‘school-koeken’, die moeten immers aan specifieke voorwaarden voldoen. Apart verpakt, makkelijk te openen, zonder chocolade, niet te kruimeling, niet te plakkerig,… Ze stonden de afgelopen twee maanden niet meer op ons boodschappenlijstje. Maar nu dus weer wel.

Volgende week nog één weekje verlof voor kleine meid. Al zullen de ‘vakantie-voordelen’ er volgende week al niet meer in even grote mate bij zijn. Want vanaf volgende week is het opnieuw van op tijd naar bed en op tijd er uit.

Zondag gaan we al even naar school. En naar de klas. Want dan is er schoolfeest. Met onthaalmomentjes in de nieuwe klas. En kennismaken met de nieuwe juf. We zijn er klaar voor, voor dat nieuwe schoojaar.

En grote meid? Goh, dat is een iets ander verhaal. Officieel zit het verlof van grote meid er op sinds woensdagavond. Donderdag zou de eerste werkdag worden. Helaas werd het verlof opgevolgd door ziekteverlof. En voor alle duidelijkheid: neen, we zijn daar niet gelukkig mee en ja, we hadden dat véél liever anders gezien! Een ‘routine’ bloedonderzoek bracht nogal verontrustende resultaten aan het licht. Voor de ‘kenners': een hemoglobine die onder de 8 staat dat is blijkbaar een beetje alarmerend. De vermoeidheid van grote meid kreeg meteen een medische verantwoording. Hé, dan was het dus niet alleen maar luiheid! Goed. We zijn hier opnieuw vertrokken op een weg die we spijtig genoeg wel een beetje kennen uit het verleden: afspraakjes met gynaecologen, radiologen, hematologen,… Niet het soort dates waar grote meid echt warm voor loopt, maar kom, het moet. De uitstapjes naar speeltuinen, kinderboerderijen en pretparken zijn intussen vervangen door echo’s, mammografiën en CT-scans. Het komt allemaal wel goed hoor. Uiteraard. Daar twijfelen we zelfs niet aan. Het is alleen niet het soort ’round up’ van de vakantie waar we op gehoopt hadden.

September, dat wordt een nieuwe start. Dan sluiten we een beetje een ‘brokkelig’ verlof af. En dan beginnen we gewoon opnieuw. Met een schone lei. Dat hoort toch zo, op 1 september…

Vakantie-modus (part II) – The party girl

Ze werd 4, mijn lieve kleine meid. Vier jaar zeg! Hoe kan dat nu? Hoe kan het toch dat ze nu al 4 jaar is? De 4 prachtigste, emotioneelste, meest intense en vooral mooiste jaren uit mijn leven. Zonder enige twijfel. Ik genoot en geniet bewust en oprecht van iedere dag, al 4 jaar lang. De 9 maanden die er aan vooraf gingen ook hoor, maar de geboorte van lieve kleine Luna, die zal ongetwijfeld de grootste mijlpaal, het belangrijkste keerpunt in mijn leventje blijven. Altijd. Ongeacht wat de toekomst nog brengt. Dat moment veranderde alles. Zij veranderde alles. Ik kan alleen maar hopen dat zij er ook van geniet, van dat leventje van haar.

Maar goed. Genoeg emo. Het was eigenlijk de bedoeling om hier een foto-verslagje te maken van alle feestjes. Want er was dus éérst een feestje met familie en vrienden en de dag erop was er een feestje met Luna’s vriendjes uit de klas. Tien 4-jarigen in feeststemming. Ja. We waren hier vooral héél blij dat het mooi weer was en er voornamelijk buiten kon gespeeld worden.

Helaas, een foto-verslagje lijkt voorlopig niet te lukken, want dit blog-ding laat het op dat punt afweten. Dat zal dus voor een volgende keer zijn. U moet me maar even op mijn woord geloven…

‘t Was leuk. ‘t Was plezant. ‘t Was genieten. ‘t Was fantastisch. ‘t Was vooral héél erg fijn om te zien en voelen hoe we omringd zijn door lieve, warme mensen die niet alleen met ons mee-vieren, maar vooral ook in alles met ons mee-leven…

Het feesten was fantastisch! De opkuis ging verbazend vlot. Al was het wél een beetje héél snel ‘back to reality’ toen we na feestje nummer 2 een telefoontje kregen om te melden dat ons omaatje (het omaatje van grote meid dus) gevallen was en haar heup had gebroken! Maar goed. We zijn nu een weekje verder en oma-lief is geopereerd en aan de betere hand. Of heup dus. Onze vakantie-plannen werden uiteraard meteen gewijzigd en er wordt nu vanzelfsprekend een dagelijks ziekenhuis- (en straks revalidatie-) bezoekje ingepland. Wat kleine meid evengoed erg leuk vindt! Pretparken, speeltuinen en kinderboerderijen zijn fantastisch, maar ziekenhuizen met liften en rolstoelen en 1001 knopjes-waar-niet-mag-aangekomen-worden-zonder-uitdrukkelijke-toestemming (!!), dat vindt zo’n vier-jarige bijzonder fascinerend. Het helpt ook wel dat het verplegend en verzorgend personeel het kleine meisje als een heuse prinses aanspreekt en benaderd. Niet dat dit thuis al niet het geval is, maar toch…

Tussenin was er ook wel tijd voor een Bellewaerde bezoekje en een speeldate. En er werden op regen-dagen kleurige tenten gemaakt met alle mogelijke stoelen, dekens en lakens die we konden vinden. En er werd gespeeld met de bérgen speelgoed die hier na al die birthday-feestjes waren ‘achtergebleven’…

Om even kort samen te vatten: wij genieten hier nog steeds met volle teugen van het leven, ook al zit dat soms vol onverwachte verrassingen. Maar dat had u ongetwijfeld wel van ons verwacht. Dit blogje heet niet voor niets ‘Love, life and Luna’…